Allahu thotë : “ E kush e vret një besimtar me dashje, ndëshkimi i tij është xhehenemi, ku do të jetë përgjithmonë, Allahu është i zemëruar me të dhe e ka mallkuar dhe ka përgatitur për të dënim të madh”. 
Shejhu i nderuar Muhamed ibn Uthejmini ka thënë:

Këto janë pesë dënime, nga të cilat do mjaftonte vetëm një prej tyre për ta frenuar atë që ka vërtetë zemër.

Ky ajet ka nevojë për përgjigje sqaruese sipas menhexhit të ehlu sunetit në mënyrë që të kuptohet sic duhet përmendja e përjetësimit në zjarr për shkak të mëkatit të vrasjes, ndërkohë që vrasja nuk është kufr dhe tek ehlu suneti, përjetësimi në zjarr ndodh vetëm për shkak të kufrit. Përgjigjet rreth këtij ajeti janë disa dhe të ndryshme:

Mendimi i parë: Ky ajet ka të bëjë me kafirin kur ai vret një besimtar.

Kjo përgjigje nuk vlen aspak, sepse kafiri është i ndëshkuar përjetësisht me xhehenem, edhe nqs ai nuk vret një besimtar : “ Allahu i ka mallkuar kafirat dhe ka përgatitur për ta zjarrin, aty do jenë përgjithmonë përjetësisht, nuk do gjejnë dot përkrahës dhe as mbrojtës” (Ahzab 64-65)

Mendimi i dytë: Ky ajet ka të bëjë me rastin kur vrasësi e konsideron të lejuar vrasjen, sepse ai që e konsideron të lejuar vrasjen e besimtarit bëhet kafir.

Imam Ahmedi është shprehur i habitur nga kjo përgjigje, duke thënë: Si mund të thuhet kjo?! Sepse nëse e beson si të lejuar vrasjen e besimtarit, ai është kafir edhe nqs nuk e vret faktikisht një besimtar, pra ky besim i tij i gabuar e bën atë të përjetësohet në zjarr edhe nqs nuk e vret një besimtar.

Pra dhe ky mendim nuk qëndron.

Mendimi i tretë: Ky ajet ka të nënkuptuar dicka, është fjali me kushtëzim, dmth: Ndëshkimi i tij është xhehenemi nqs do e ndëshkojë.

Mirëpo ky mendim lë vend për debat, sepse cfarë dobie do kishte thënia: “Ndëshkimi i tij është xhehenemi” përderisa është i kushtëzuar: Nqs do e dënojë. Sepse me të drejtë ngrihet pyetja: Nqs ndodh që e dënon, a do jetë ky ndëshkimi? Nëse përgjigjia është: Po, kjo do të thotë që do jetë përjetë në zjarr, pra u rikthyem në të njëjtën pikë të fillimit.

Sic shihet, këto tre mendime nuk shpëtojnë nga debati dhe nuk i japin përgjigje sqaruese problemit.

Mendimi i katërt: Ky ajet tregon se kjo vepër (vrasja e besimtarit) është shkak për të hyrë në zjarr, por nqs ekziston ndonjë faktor tjetër që e pengon përmbushjen e këtij kërcënimi, atëherë nuk realizohet ai ndëshkim. Psh lidhja familjare është shkak për të merituar trashëgimi, por nqs i afërmi trashëgues është i zënë rob nuk trashëgon, për shkak të robërisë.

Por ngrihet një pyetje tjetër në një aspekt tjetër: Nëse është kështu, atëherë cfarë dobie ka përmendja e këtij kërcënimi?

Dobia qëndron në frenimin e personit nga vrasja, sepse ai që vret besimtarin me dashje, ka vepruar shkakun për të cilin meriton ndëshkimin me përjetësim dhe ngelet për tu parë nëse ka ndonjë faktor pengues apo jo, pra ai është në një rrezik të madh. Prandaj Profeti salallahu alejhi ue selem ka thënë: “ Njeriu është i lirë, me hapësirë veprimi, në fenë e tij për sa kohë që nuk derdh gjak të ndaluar” dmth nqs e bën një vepër të tillë ia ngushton vetes fenë e tij derisa rrezikon të dalë prej saj. Pra, kërcënimi në këtë rast ka pasur për qëllim përfundimin tek i cili mund të arrijë, mund të bëhet vrasja shkak për të arritur në kufr, të vdesë si kafir dhe të përjetësohet në zjarr. Sipas këtij shpjegimi në ajet është përmendur shkaku i shkakut, që do të thotë se vrasja me dashje është shkak që njeriu të vdesë si kafir dhe kufri është shkak që ai të përjetësohet në zjarr.

Nëse e mediton thellë këtë mendim do shohësh se nuk lë keqkuptime pas.

Mendimi i pestë: Qëllimi i ajetit është qëndrimi i gjatë në zjarr dhe jo përjetësimi përgjithmonë, sepse në gjuhën arabe është i njohur përdorimi i shprehjes përjetë me kuptimin kohë e gjatë, si psh filani është përjetë në burg, dmth kohë të gjatë, sepse mund të ndodhë që të dalë për një arsye apo tjetër. Shembull tjetër: Thuhet: Filani është i përjetshëm sa malet, kur dihet që Allahu mund t`i shembë malet dhe t`i bëjë pluhur.

Kjo përgjigje është e thjeshtë, që nuk kërkon sforcim. Themi, Allahu në këtë ajet nuk e përmendi përjetësimin e përgjithmonshëm pa ndërprereje, pra nuk tha: Ebeden( përgjithmonë, pa ndërprereje) por tha: “Aty do jetë përjetë” dmth do të qëndrojë kohë të gjatë.

Mendimi i gjashtë: Ky ajet është nga ajetet që përmbajnë kërcënim dhe sic dihet, lejohet që kërcënimi të mos përmbushet nga vetë kërcënuesi, duke e zhvendosur gjykimin nga gjykimi i drejtë i merituar tek një vendim tjetër me bujari dhe falje, gjë e cila është lëvdatë dhe bujari. Psh nëse i thua fëmijës tënd: Nqs do shkosh në treg, do të të rrah me shkop. Ai shkon dhe kur kthehet ti e godet me dorë dhe jo me shkop. Ky dënim ishte më i lehtë se i pari. Pra, nëse Allahu e kërcënon vrasësin me këtë kërcënim dhe më pas e fal atë, kjo është bujari.

Faktikisht, ky arsyetim nuk i jep përgjigje problemit, sepse nqs kërcënimi përmbushet dhe realizohet, problemi ngelet sic ishte në fillim, kurse nqs nuk përmbushet atëherë nuk ka dobi prej tij.

Këto ishin gjashtë lloj përgjigjesh rreth këtij ajeti, ku përgjigjet më të pranueshme janë e katërta dhe e pesta.

Përktheu:  Shuajb Rexha

Nga muhadithi el alameh: Muhamed Nasirudin el Albani

Pyetje: Cfarë gjykimi ka bashkëpunimi me xhindët?

Përgjigje: Them se bashkëpunimi me xhindët është një dalalet bashkëkohor, që nuk është dëgjuar para kësaj kohe. Nuk mund të ketë bashkëpunim mes njerëzve dhe xhindëve për shkak të natyrave të ndryshme të tyre. Allahu ka thënë: “ Ai i ka krijuar xhindët nga flaka e zjarrit” (Rrahman 15) dhe Profeti salallahu alejhi ue selem në përforcim të këtij ajeti kuranor ka thënë: “Engjëjt janë krijuar nga drita, xhindët janë krijuar nga zjarri, ndërsa Ademi është krijuar nga cfarë u është përshkruar më parë”. Pra, njerëzit janë krijuar nga balta, ndërsa xhindët janë krijuar nga zjarri, ndaj unë besoj se kush thotë për mundësinë e bashkëpunimit me xhindët megjithë dallimin e madh që ekziston në origjinën e krijimit të tyre, është si shembulli i dikujt që mund të thojë-megjithëse akoma nuk kemi dëgjuar njeri të thojë- për bashkëpunimin e njerëzve me engjëjt. A mund të thuhet që njeriu mund të bashkëpunojë me engjëjt?! Përgjigjia është: Jo. Pse? E njëjëta përgjigje e mëparshme, sepse engjëjt janë krijuar nga drita ndërsa njeriu është krijuar nga balta, kështuqë nuk mund të ketë bashkëpunim ndërmjet atij që është krijuar nga balta me atë që është krijuar nga drita.
Gjithashtu unë them: Nuk është e mundur që të ketë bashkëpunim ndërmjet njeriut dhe xhindit me plot kuptimin e fjalës që ne njohim në bashkëpunimin mes njerëzve. Po, mund të ndodhë njëfarë ndërveprimi i pjesshëm ndërmjet njerëzve dhe xhindëve, ashtu sic mund të ketë njëlloj ndërveprimi ndërmjet njerëzve dhe engjëjve, por kjo është shumë shumë shumë e rrallë, por dhe në këto raste të rralla ky ndërveprim ndodh nëse dëshiron engjëlli apo xhindi. Kurse që njeriu të dëshirojë të ndërveprojë me një engjëll, kjo është e pamundur, po ashtu që njeriu të ndërveprojë me një xhind pa dëshirën e këtij të fundit, gjithashtu është e pamundur, sepse një aftësi e tillë ishte mrekulli për Sulejmanin salallahu alejhi ue selem . Për këtë arsye transmetohet në hadithin e saktë tek Buhari dhe Muslimi se Profeti salallahu alejhi ue selem një ditë po falej imam me njerëzit, kur papritmas e panë që eci përpara sikur të ishte duke sulmuar dicka dhe duke e kapur atë. Pasi dha selam, njerëzit e pyetën dhe i thanë: O Rasulallah, të pamë që veprove kështu e ashtu. Tha: “ Po, shejtani më sulmoi me një shtizë prej zjarri që mbante në dorë, duke dashur që të më prishë namazin tim, atëherë unë e kapa për fyti (dhe e shtrëngova) saqë ndjeva ftohtësinë e pështymës së tij në dorën time dhe nëse nuk do të ishte lutja e vëllait tim Sulejmanit salallahu alejhi ue selem : “ Tha: Zoti im më fal mua dhe më dhuro pushtet që nuk i takon askujt tjetër ta ketë pas meje” (Sad 35) do e kisha lidhur në ndonë shtyllë nga shtyllat e xhamisë të rrinte aty derisa të gdhihej ashtuqë të loznin me të fëmijët e muslimanëve”. Pra ishte kjo dua e Sulejmanit salallahu alejhi ue selem : “ Tha: Zoti im më fal mua dhe më dhuro pushtet që nuk i takon askujt tjetër ta ketë pas meje” (Sad 35) e cila e frenoi nga qëllimi i tij për ta lidhur ndaj nuk e bëri dhe e lëshoi.

Në kohën tonë është përhapur ideja e bisedës mes njerëzve dhe xhindëve apo një person i përkushtuar në këtë profesion pretendon se flet me një xhind, mirëkuptohet me të, e pyet rreth sëmundjes të të sëmurit apo problemit të atij që është i prekur nga xhindët, si dhe për mënyrën e shërimit. Pra, dicka e tillë deri në kufinj të caktuar mund të ndodhë praktikisht por nuk është e lejuar fetarisht, sepse jo detyrimisht cdo gjë që mund të ndodhë faktikisht, është e lejuar dhe fetarisht, psh muslimani mund të ndodhë që e arrin rrizkun e tij me haram- sic janë të sprovuar sot shumë muslimanë me shumë marrëdhënie monetare me kamatë- mirëpo kjo nuk lejohet fetarisht që të ndodhë. Pra, jo cdo gjë që mund të ndodhë, është e lejuar dhe fetarisht . Për këtë arsye, ne i këshillojmë ata lexues që u këndojnë njerëzve të prekur nga xhindët, që të mos devijojnë dhe të mos shtojnë dicka tjetër përvec këndimit të Kuranit, në përpjekje për të shpëtuar këtë njeri nga ai xhind, këto janë kufinjtë e së lejuarës. Kurse cdo gjë tjetër vec kësaj, kemi tërheqje të vërejtjes në Kuran, se nuk lejohet, me vetë dëshminë e xhindëve besmitarë që i kanë besuar Allahut dhe të Dërguarit, sic na tregon Zoti ynë në Kuranin e Tij: “ Vërtetë kishte persona nga njerëzit që i kërkonin mbrojtje personave nga xhindët dhe ata ua shtonin akoma më shumë frikën” (Xhin 6), mbrojtja që ata kërkonin ishte disa llojesh, por nuk është tani moment për të folur rreth tyre.

E rëndësishme është të theksojmë se kërkimi i ndihmës nga xhindët është një nga shkaqet e humbjes së njerëzve, sepse xhindi nuk i shërben njeriut për hir të Allahut, por e bën në mënyrë që të arrijë ta shfrytëzojë për atë që ai dëshiron, në një mënyrë apo në një tjetër. Kohë më parë u sprovuam me një dalalet të panjohur më parë: hipnotizimi. Ua morrën mendtë njerëzve nëpërmjet hipnotizimit, një person duke e fiksuar me shikim një tjetër që është i gatshëm të flerë dhe më pas fillon dhe flet për cështje të ndryshme, ndër to dhe cështje të së fshehtës, sipas pretendimit të tyre. Ky dalalet zgjati aq sa deshi Allahu të zgjasë, më pas na u faneps një dalalet tjetër: Thirrja e shpirtrave, që vazhdon akoma dhe sot e kësaj dite, megjithëse jo si më parë, ndoshta për vetë faktin se ia zuri vendin lidhja direkte me xhindët por kësaj rradhe nga një kategori specifike:Ata që kanë hyrë në kontakt me xhindët në emër të fesë, gjë e cila është akoma më e rrezikshme se ajo e mëparshmja, sepse hipnotizimi nuk bëhej në emër të fesë, por në emër të shkencës, po ashtu thirrja e shpirtrave, nuk ishte në emër të fesë. Ndërsa sot disa muslimanë kanë rënë në këtë dalalet të kërkimit ndihmë nga xhindët në emër të fesë. Kjo paqartësi u lindi atyre ngaqë Profeti salallahu alejhi ue selem i këndoi disa ajete disa njerëzve që prekeshin nga xhindët dhe i shëroi Allahu. Po, kjo është e vërtetë, por këta të sotmit e filluan nga kjo cështje dhe e zgjeruan rrethin derisa filluan të komunikojnë: A je musliman? Cfarë feje je? i krishterë, cifut, budist. Më pas i thonë: Prano islamin që të shpëtosh, ai thotë: esh-hedu lailahe ilallah ue esh-hedu ene muhameden rasulullah. Njeriu i shkretë i beson fjalës së xhindit, të cilin as nuk e shohin dhe as nuk e ndjejnë. Ne jetojmë për vite të gjata duke pasur marrëdhënie me njerëz të rracës tonë, njeri me njeri, e megjithatë pas shumë vitesh, ti zbulon se ky njeri ishte mashtrues dhe tradhtar në marrëdhënien me ty.
Pra,si mund të dëshirosh të bashkëpunosh me një person nga xhindët që ti nuk e njeh realitetin e tij?! Ai të thotë ty: U bëra musliman, jam besimtar, jam në shërbimin tënd, cfarë dëshiron prej meje? Unë jam i gatshëm për ty. Këto gjëra i dëgjojmë shpesh, Subhanallah, në këtë lloj mënyre zënë vend humbjet dhe devijimet tek muslimanët, sic thuhet në shprehjen e urtë: Shumica e zjarreve vijnë si pasojë e shkëndijave. Dikush mund të pyesë: Kemi filluar merremi me profesionin e nxjerrjes së xhindëve nga njeriu dhe jemi zgjeruar në këtë pikë shumë, ndaj a mund të bashkëpunojmë me xhindët? Themi: Nuk është e lejuar, sipas atij sqarimi dhe këshille që bëmë më parë. Pra thamë që nuk i lejohet muslimanit që në rukjen e tij për shërimin e njeriut të prekur nga xhindi, të shtojë dicka tjetër përvec leximit të ajeteve kuranore dhe lutjeve profetike të sakta, të vërtetuara. Po ndodhin gjëra shumë të cuditshme, të cilat nuk janë gjë tjetër vecse iluzionime ndaj njerëzve dhe përpjekje për ta monopolizuar këtë profesion, sepse nëse do të kufizoheshin vetëm me këndimin e Kuranit, atëherë kjo është dicka e mundur për cdokënd që ta bëjë dhe mund të dalë xhindi nga ai person. Ata thonë: Jo, ne duam ta mbështjellim situatën me fshehtësi dhe dredhira, ashtuqë të ngelet specialitet i një kategorie të caktuar.

Unë dua t`u përkujtoj me fjalën e Allahut: “Vërtetë kishte persona nga njerëzit që i kërkonin mbrojtje personave nga xhindët dhe ata ua shtonin akoma më shumë frikën” (Xhin 6).

E lus Allahun që të na ruajë nga kërkimi i ndihmës prej xhindëve.

Marrë nga www.sahab.net

Shejhu Muhamed bin Salih el Uthejmini në shpjegimin e Librit të Teuhidit (të Muhamed bin Abduluehabit) në Mexhmual Fetaua 9/545, thotë:

Shejhul islam Ibn Tejmijeh ka përmendur se përdorimi i xhindëve nga njerëzit, ka tre situata:

Situata e parë: Ta përdorë për adhurime dhe në bindje të Allahut, ta përdorë si komunikues në përcjelljen e sheriatit tek xhindët, psh: nëse ka një xhind shok besimtar i cili merr dituri prej tij dhe ia përcjell atë dituri xhindëve të tjerë, sepse është vërtetuar se xhindët marrin dituri prej njerëzve. Ose e përdor në ndihmë për të kryer vepra të dëshirueshme dhe të preferueshme fetarisht, gjë kjo e cila është e lejuar dhe nuk përbën problem, përkundrazi kjo gjë mund të jetë e lavdëruar ose e kërkuar, madje kjo konsiderohet pjesë e thirrjes tek Allahu. Xhindët ishin të pranishëm tek Profeti salallahu alejh ue selem , i cili u lexoi atyre Kuran dhe më pas ata u kthyen tek populli i tyre qortues dhe thirrës. Tek xhindët ka të devotshëm, adhurues, zahida dhe dijetarë, sepse që dikush të jetë thirrës patjetër duhet të ketë dituri paraprake rreth asaj në të cilën thërret, të jetë adhurues që i bindet Allahut në këtë thirrje.

Situata e dytë: Ta përdorë xhindin në gjëra të lejuara, psh të kërkojë ndihmë prej tyre në kryerjen e dickaje të lejuar. Ai (Ibn Tejmije) tha: Kjo është e lejuar me kusht që mjeti i përdorur të jetë i lejuar, kurse nqs mjeti i përdorur është i ndaluar atëherë ky përdorim është i ndaluar, si psh nëse xhindi nuk pranon ta ndihmojë përvecse duke i ofruar ndonjë kurban ose duke i bërë sexhde, etj. Më pas ai( Ibn Tejmije) përmendi transmetimin ku thuhet se Umeri radijallahu anhu njëherë u vonua në një nga udhëtimet e tij. Ebu Musa po mendohej se si të kontaktonte me të, atëherë dikush i tregoi se një grua në Medine kishte një shok nga xhindët, dhe i kërkoi që të dërgonte xhindin në kërkim të Umerit radijallahu anhu. Ai shkoi dhe u kthye duke treguar se prijësit të besimtarëve nuk i ka ndodhur asgjë e keqe, thjesht po kulloste devetë e zekatit¹. Pra, ky është përdorim i lejuar.

Situata e tretë:Përdorimi i xhindëve në gjëra të ndaluara, si psh grabitja e pasurive apo frikësimi i njerëzve, etj , gjë kjo e cila padyshim është e ndaluar.Nëse mjeti i përdorur është shirk atëherë kjo vepër merr gjykimin e shirkut, kurse nqs mjeti i përdorur nuk është shirk, konsiderohet mëkat, si psh nëse xhindi i shthurur jepet pas këtij njeriu të prishur dhe bashkëpunon me të në mëkate dhe tejkalim të kufinjve. Në këtë rast konsiderohet mëkat dhe tejkalim i kufinjve, por nuk arrin tek shirku.

Shejhu Mukbil bin Hadij el Uadi`ij në librin e tij Tuhfetul muxhib fq 371, është pyetur në lidhje me këtë cështje:

Pyetje:A lejohet bashkëpunimi dhe kërkimi i ndihmës nga xhindët muslimanë në ato gjëra që është e mundur për ta që t`i bëjnë?

Përgjigje: Përsa i përket bashkëpunimit, Allahu thotë: “ Bashkëpunoni në të mira dhe mbarësi dhe mos bashkëpunoni në mëkate dhe tejkalim të kufinjve” (Maideh 3), ndaj lejohet bashkëpunimi me ta por duhet që të sigurohesh mirë se ai me të cilin ke të bësh është xhind dhe jo shejtan, i cili është duke të tërhequr në mënyrë të përshkallëzuar që më pas të të urdhërojë për mëkate dhe kundërshtim të dispozitave fetare. Ka pasur më shumë se një dijetar nga të nderuarit që u shërbenin xhindët.

Përktheu: Shuajb Rexha

Me emrin e Allahut, të Gjithmëshirshmit Mëshirëplotit.

Me të vërtetë falënderimet i takojnë Allahut, vetëm Atë e falënderojmë dhe vetëm prej Tij ndihmë dhe falje kërkojmë. I lutemi Allahut të na ruajë prej të keqes së punëve dhe vetveteve tona. Atë që e udhëzon Allahu nuk ka kush ta humbasë dhe atë që e humbet nuk ka kush ta udhëzojë përveç Tij. Dëshmoj e deklaroj se nuk meriton të adhurohet veçse Allahu dhe dëshmoj e deklaroj se Muhamedi është rob dhe i Dërguar i Tij.

O vëllezër : Robër të Allahut!

Akidja së pari nëse doni ta dini.

Të xhumanë e kaluar folëm për teuhidin Uluhije dhe thamë se kuptimi i tij është se muslimani e ka detyrë të besojë me zemrën e tij se vetëm Allahu meriton të adhurohet; pra : S’ka të adhuruar tjetër me të drejtë përveç Allahut, dhe ky është edhe kuptimi i shehadetit.

Ndërsa sot do të flasim për dëshminë “La ilahe il-lAllah”

Vëllezër muslimanë!

Kjo frazë “La ilahe il-lAllah” është dëshmia e njësimit, për shkak të së cilës Allahu krijoi krijesat. Allahu i Madhëruar thotë : “Dhe nuk i krijova xhinët dhe njerëzit veçse për të më adhuruar” [Dharijatë : 56]

Kjo frazë “La ilahe il-lAllah” është dëshmia e njësimit, për shkak të së cilës luftoi i Dërguari i Allahut {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}dhe për të ranë dëshmorë Sahabët (Allahu qoftë i kënaqur prej tyre). Ka thënë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} : “Jam urdhëruar ti luftoj njerëzit derisa të dëshmojnë “La ilahe il-lAllah” se “Nuk meriton të adhurohet veçse Allahu” dhe se unë jam i Dërguari i Allahut, e nëse ata e bëjnë këtë, atëherë i kanë të shenjta gjakrat dhe pasuritë e tyre, veçse për të drejtat e saj, dhe llogaria e tyre i takon Allahut” [Sahihul Xhami' : 1370]

“La ilahe il-lAllah” është dëshmia e njësimit, që nëse dikush e thotë atë duke dëshmuar gjithashtu se Muhamedi është i dërguari i Allahut atëherë, ai hyn në Islam dhe konsiderohet prej muslimanëve. Pas kësaj ai i ka të shenjta (të paprekshme) gjakun dhe pasurinë. Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} ka thënë : “Kush thotë “La ilahe il-lAllah” dhe mohon çka adhurohet veç Tij, ai i ka të shenjta gjakun dhe pasurinë, ndërsa llogaria e tij i takon Allahut” [Sahihul Xhami' : 6314]

“La ilahe il-lAllah” është grada më e lartë e besimit. Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} ka thënë : “Besimi është gjashtëdhjetë e disa grada (shkallë), më e larta e tyre është “La ilahe il-lAllah” ndërsa më e ulëta është “heqja e një papastërtie nga rruga”, edhe turpi është nj gradë prej besimit” [ Buhari ]

“La ilahe il-lAllah” është dëshmia e njësimit, që nëse dikush e thotë atë kur gjendet në shtratin e vdekjes, e pastaj i del shpirti, atëherë, ai hyn në Xhenet. Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} ka thënë : “Ai njeri që fjalët e fundit të tij janë “La ilahe il-lAllah” do të hyjë në Xhenet” [Sahihul Xhami' : 6355]

“La ilahe il-lAllah” është dëshmia e njësimit, e cila bëhet shkak që thënësi i saj të mos jetë përjetësisht në zjarr. Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} ka thënë : “Allahu ia ka bërë haram zjarrit (ia ka ndaluar) atë që ka thënë “La ilahe il-lAllah” duke shpresuar me të shpërblimin e Allahut” [Muslimi]  Ndërsa në hadithin e ndërmjetësimit, Allahu i Madhëruar u thotë engjëjve : “Nxirrni nga zjarri këdo që ka pasur në zemrën e tij qoftë edhe një thërrmijë besim” [Mutefekun alejhi]

Vëllezër muslimanë!

Dijeni se dëshmia “La ilahe il-lAllah”, dëshmia e njësimit, është ajo me të cilën ka dëshmuar Allahu për Veten e Tij, dhe me të dëshmuan për Allahun edhe engjëjt e dijetarët. Allahu i Madhëruar thotë : “Ka dëshmuar Allahu se nuk meriton të adhurohet askush përveç Tij, dëshmuan për këtë edhe engjëjt e dijetarët … Nuk meriton të adhurohet askush përveç Tij, e Ai është Krenari, i Urti” [Ali Imranë : 18]

Vëllezër besimtarë!

Një pyetje mund te brejë vetvetet tona kur flasim për këtë temë ; Vallë, kushdo që thotë “La ilahe il-lAllah” do të përfitojë prej saj në dynja dhe në ahiret dhe konsiderohet prej ithtarëve të saj? Përgjigja është jo! Pse? Sepse munafikët, në çdo vend dhe kohë thonë “La ilahe il-lAllah” dhe dëshmojnë se Muhamedi është i Dërguari i Allahut, por edhe pse veprojnë kështu ata do të jenë në shtresën e fundit të zjarrit. Allahu i Madhëruar thotë : “Munafikët do të jenë në shtresën e fundit të zjarrit, e nuk mund të gjesh për ta ndihmues” [Nisa : 145]

Dhe në këto kohëra të habitshme, shumë prej njerëzve thonë “La ilahe il-lAllah” dhe dëshmojnë se Muhamedi është i Dërguari i Allahut por, kjo dëshmi është e pastër prej tyre dhe larg nga ata, madje ata do të jenë në shtresat e fundit të zjarrit, për shkak se ata e thonë me gjuhët e tyre por e mohojnë me zemra; thotë i Madhëruari : “Thonë me gjuhët e tyre atë qe nuk e kanë në zemra” thonë “Besuam në Allahun dhe në Ditën e fundit por ata nuk janë besimtarë. Ata mundohen të mashtrojnë Allahun dhe ata që besuan por nuk mashtrojnë veçse vetvetet e këtë nuk e ndiejnë” [Bekare : 8-9]

Ata thanë “La ilahe il-lAllah” me gjuhë, por e përgënjeshtrojnë me zemra, madje edhe urrejnë dëshmuesit e saj.

Ndërsa ai që thotë “La ilahe il-lAllah”, përmbush kushtet e saj dhe punon me domethënien e saj, do të përfitojë prej saj në dynja dhe në ahiret, e do të konsiderohet nga ithtarët e kësaj dëshmie.

Vëllezër muslimanë!

Dëshmia islame “La ilahe il-lAllah” përmban tetë kushte, që nëse dikush i përmbush ato dhe punon me domethënien e tyre, do të ketë dobi nga kjo dëshmi në dynja dhe në ahiret dhe do të hyjë në rrethin e muslimanëve. Këto kushte do ti përmend para jush dhe do tu pyes për to përpara Allahut Ditën e Gjykimit, prandaj kush dëshiron të shpëtojë nga dënimi i Allahut le ti mësojë këto kushte dhe ti zbatojë ato në mënyrë që të konsiderohet nga ata që e përmbushin domethënien e kësaj dëshmie.

Kushti i parë :  Të dish kuptimin e saj :

Është detyrë për këdo që thotë “La ilahe il-lAllah” që të dijë kuptimin e saj. Shumë njerëz e thonë këtë dëshmi por pak janë ata që e kuptojnë. Allahu i Madhëruar thotë : “Dije se nuk meriton të adhurohet me të drejtë veçse Allahu, dhe kërko falje për gabimet e tua, të besimtarëve dhe të besimtareve. Allahu i di mirë veprat dhe vendqëndrimet tuaja” [Muhamed : 19]

Dhe ka thënë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}: “Kush vdes duke e ditur se “Nuk meriton të adhurohet veçse Allahu” do të hyjë në Xhenet” [Muslimi]

Dije o rob i Allahut se dëshmia “La ilahe il-lAllah” përmban mohim e pastaj pohim ; “La ilahe” (nuk ka të adhuruar) është mohim, ndërsa “il-lAllah” (përveç Allahut) është pohim. Prandaj e ke detyrë që të mohosh të drejtën e adhurimit nga kushdo që adhurohet, pastaj ta pohosh atë vetëm për Allahun e Vetëm e të pa shok, sepse Allahu është i Vërteti, ndërsa ata që adhurohen përveç Tij janë të kotë.

Vëllezër muslimanë!

Injoranca ndaj kësaj fjale i ka bërë shumë prej njerëzve që të bien në shirk, duke menduar se i përsosin veprat që bëjnë. Ja populli i Musës {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} pasi Allahu i shpëtoi prej armikut të tyre, dhe pasi kaluan detin dhe dolën në bregun tjetër, kaluan pranë një populli që përuleshin para idhujve të tyre duke bërë kështu shirk ndaj Allahut të Madhëruar. Atëherë populli i Musës thanë : “O Musa, na bëj edhe ne një idhull ta adhurojmë ashtu siç kanë ata idhuj që i adhurojnë! Tha : – Ju jeni popull injorant! Vërtet, ai popull (që po adhuron idhuj) është i shkatërruar në atë (adhurim) dhe ajo që vepruan është e asgjësuar (s’ka dobi). Musa tha : – A të kërkoj për ju një zot tjetër veç Allahut, duke e ditur se Ai ju vlerësoi mbi njerëzit e tjerë?!” [A'rafë : 138-140]

Pra ai që thotë “La ilahe il-lAllah” por u lutet të tjerëve përveç Allahut, ai është injorant ndaj kësaj dëshmie. Ai që thotë “La ilahe il-lAllah” por bën tauaf rreth varreve të Sahabëve e Tabiinëve, është injorant ndaj kësaj Fjale. Prandaj është detyrë për dëshmuesin e saj që ti dijë kuptimin.

Kushti i dytë : Siguria në të, që nuk përmban dyshim :

Duhet që dëshmuesi i kësaj Fjale ta thotë atë, duke qenë i sigurt në zemrën e tij. Allahu i Madhëruar i ka cilësuar robërit e Tij besimtarë  në Kuran si njerëz të pa lëkundur, pra që nuk dyshojnë. Ai thotë : “S’ka dyshim, se besimtarët janë ata të cilët kanë besuar Allahun dhe të Dërguarin e Tij, e nuk janë lëkundur. Madje ata luftojnë në rrugën e Allahut me pasuritë dhe vetët e tyre. Të tillët janë besnikë” [Huxhuratë : 15] Dhe ka thënë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} : “Dëshmoj se nuk meriton të adhurohet me të drejtë veçse Allahu dhe se unë jam i Dërguari i Allahut ; nuk ka rob që e takon Allahun me këtë dëshmi pa dyshuar në të, veçse do të hyjë në Xhenet” [ Sahihul Xhami' : 1009] Dhe ka thënë Ebu Hurejres : “Këdo që të takosh pas këtij muri që dëshmon “La ilahe il-lAllah” duke qenë i sigurt për të në zemrën e tij, përgëzoje atë me Xhenet”

Allahu i ka cilësuar munafikët si njerëz që dyshojnë në këtë Fjalë, prandaj ka thënë Allahu i Madhëruar : “..e u lëkundën zemrat e tyre, prandaj ata përpëliten në dyshimet që kanë” [Teube : 45] Prandaj munafikët janë të lëkundur, as me njërën palë e as me tjetrën. Allahu i Madhëruar thotë : “Ata janë të lëkundur mes tyre (besimit dhe mosbesimit) e nuk janë as me ata (me besimtarët) as me ata (me jobesimtarët). E atë që e humb Allahu ti kurrsesi nuk mund ti gjesh atij rrugë shpëtimi” [Nisa : 143]

Kushti i tretë : Pranimi i kësaj Dëshmie :

Dhe i gjithçkaje që përfshin ajo, duke i pranuar ato me zemrën, gjuhën dhe gjymtyrët e tua. Allahu i Madhëruar i ka cilësuar robërit e Tij besimtarë se ata para kësaj Dëshmie thonë : – Dëgjuam dhe u bindëm. Thotë i Madhëruari : “Fjala e besimtarëve të vërtetë kur ata thërriten për tek Allahu dhe i Dërguari i Tij në mënyrë që të gjykojë (i Dërguari) mes tyre, është që të thonë “dëgjuam dhe u bindëm”. Të tillët janë të shpëtuarit” [Nur : 51]

Dhe i ka cilësuar ata që përgënjeshtrojnë  se kur u thuhet atyre :  – Thoni “La ilahe il-lAllah” , ata tregohen mendjemëdhenj. Allahu i Madhëruar thotë : “Ata ishin që kur u thuhej “La ilahe il-lAllah” tregoheshin mendjemëdhenj” [Safat : 35]

Sa ka prej njerëzve në këtë kohë që kur u thuhet atyre : – Thoni “La ilahe il-lAllah”, gjykohuni tek ajo, jetoni nën hijen e saj, luftoni për hir të saj, ata tregohen kryelartë dhe mendjemëdhenj?! Thonë : – A ti lemë të adhuruarit tanë për shkak të disa ekstremistëve mendjelehtë që e shtrëngojnë dhe vështirësojnë fenë?! Nuk ka as ndryshim e as fuqi veçse me ndihmën e Allahut, Zotit të botëve.

Kushti i katërt : Dorëzimi dhe bindja ndaj kësaj dëshmie :

Pra; është detyrë për dëshmuesin e kësaj Fjale që ti dorëzohet asaj dhe gjithçkaje që ajo përfshin. Thotë Allahu i Madhëruar : “E kthehuni tek Zoti juaj dhe dorëzojuni Atij, para se t’ju vijë juve dënimi e pastaj të mos ndihmoheni” [Zumer : 54]  Dhe thotë : “Dhe kush e dorëzon veten e tij tek Allahu, duke qenë i devotshëm, i tilli është kapur për lidhjen më të fortë, e tek Allahu do të jetë përfundimi i çështjeve” [Lukman : 22]

Pra, i bindet Allahut duke qenë njësues, e nëse vepron kështu, atëherë ai është kapur për lidhjen më të fortë, e cila është Fjala “La ilahe il-lAllah”.

Kushti i pestë : Besnikëria, e kundërta e përgënjeshtrimit :

Thënësi i kësaj dëshmie duhet ta thotë atë me besnikëri nga zemra e vet, sepse shumë prej njerëzve thonë “La ilahe il-lAllah” por ata janë prej mashtruesve më të mëdhenj. Allahu i Madhëruar thotë : “Elif, lam, mim. A menduan njerëzit se do të lejoheshin të thoshin besuam dhe se nuk do të sprovoheshin? Ne kemi sprovuar ata që ishin para tyre, e kjo, në mënyrë që të shfaqen ata që qenë besnik (në thënien e tyre) dhe të shfaqen mashtruesit” [Ankebutë : 1-3]

Dhe ka thënë : “E ka prej njerëzve që thonë – Besuam në Allahun dhe në Ditën e Fundit, por ata nuk janë besimtarë” [Bekare : 8] Dhe ka thënë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}: “Nuk ka njeri që dëshmon se nuk meriton të Adhurohet veçse Allahu dhe se Muhamedi është rob dhe i dërguari i Tij me besnikëri nga zemra, veçse Allahu e bën atë haram për zjarrin” [Mutefekun alejhi]

Kushti i gjashtë : Sinqeriteti :

Dëshmuesi i kësaj Fjale duhet që adhurimin e tij t’ia dedikojë vetëm Allahut, e jo të tjerëve përveç Tij, sepse nëse adhurimi u dedikohet të tjerëve përveç Tij atëherë, konsiderohet shirk. Ka thënë Allahu i Madhëruar : “Allahut i takon feja e pastër” [Zumer : 3] Dhe ka thënë : “Dhe nuk u urdhëruan për tjetër, veç që ta adhurojnë Allahun me sinqeritet dhe pastërti, të falin namazin, të japin zekatin, e kjo është feja e drejtë” [Bejine : 5] Dhe ka thënë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} : “Njeriu më i lumtur nga ndërmjetësimi im Ditën e Gjykimit do të jetë ai që ka thënë “La ilahe il-lAllah” me sinqeritet nga zemra e tij” [Buhari] Dhe ka thënë : “Allahu ia ka bërë haram zjarrit atë njeri që ka thënë  “La ilahe il-lAllah” duke e bërë këtë për hir të Allahut” [Muslimi]

Kushti i shtatë : Dashuria për ithtarët e saj :

Allahu i Madhëruar thotë : “Ka prej njerëzve që zgjedhin në vend të Allahut idhuj, që i duan (i madhërojnë) ata ashtu siç (besimtarët e vërtetë) duan Allahun, por ata që besuan kanë më shumë dashuri për Allahun. E sikur ta dinin ata që bënë mizori se kur ta shohin dënimin (në botën tjetër) do të binden se e tërë fuqia i takon vetëm Allahut (e jo idhujve) dhe se Allahu është ndëshkues i rreptë” [Bekare : 165] Dhe ka thënë i Madhëruari : “Thuaj : -Namazi im, kurbani im, jeta ime dhe vdekja ime janë vetëm për Allahun, Zotin e botëve. Ai nuk ka shok, prandaj unë për këtë jam urdhëruar dhe jam i pari i muslimanëve (të dorëzuarve)” [EnAmë : 162]

Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} ka thënë : “Nëse tre gjëra gjenden tek dikush atëherë ai ka gjetur me to ëmbëlsinë e besimit ; Të jenë Allahu dhe i Dërguari i Tij më të dashurit për të nga çdokush tjetër; Të dojë dikë vetëm për hir të Allahut; Dhe të urrejë kthimin në kufër (mohim) pasi Allahu e shpëtoi prej tij ashtu siç urren të hidhet në zjarr” [Sahihul xhami' : 3040]

Kushti i tetë : Mohimi i tagutit :

Tagut quhet çdokush që adhurohet veç Allahut, me dëshirën e tij. Prandaj nëse dikush adhurohet nga njerëzit me dëshirën e tij, atëherë ai quhet tagut.

Allahu i Madhëruar thotë : “Nuk ka imponim në fe, është sqaruar e vërteta nga e kota, prandaj kush mohon tagutin dhe beson Allahun, ai është kapur për lidhjen më të fortë e cila nuk ka këputje. Allahu është Dëgjues dhe i Gjithëdijshëm” [Bekare : 256]

Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} ka thënë : “Ai që dëshmon “La ilahe il-lAllah” dhe mohon çdo gjë që adhurohet veç Allahut, i ka të shenjta gjakun dhe pasurinë e tij, e llogaria e tij i përket Allahut” [Muslimi]

I lutem Allahut të na bëjë të gjithëve të kuptojmë më së miri dëshminë “La ilahe il-lAllah” dhe të na bëjë prej ithtarëve të saj.

Marrë nga libri me hutbe i shejhut të nderuar

Salih bin Taha Abdul Uahid ( Ebu Islam)

Nxënës i shejh Albanit Allahu e mëshiroftë.

“El Akidetu Euelen”   1/97-102

Përktheu :

Mirandi Shehaj

Me emrin e Allahut, të Gjithmëshirshmit Mëshirëplotit.

Me të vërtetë falënderimet i takojnë Allahut, vetëm Atë e falënderojmë dhe vetëm prej Tij ndihmë dhe falje kërkojmë. I lutemi Allahut të na ruajë prej të keqes së punëve dhe vetveteve tona. Atë që e udhëzon Allahu nuk ka kush ta humbasë dhe atë që e humbet nuk ka kush ta udhëzojë përveç Tij. Dëshmoj e deklaroj se nuk meriton të adhurohet veçse Allahu dhe dëshmoj e deklaroj se Muhamedi është rob dhe i Dërguar i Tij.

O vëllezër, robër të Allahut!

Të xhumanë e kaluar folëm për teuhidin rrububije dhe për shfaqjet e shirkut në të derisa na u qartësua se shumë prej njerëzve bien në këto lloje shirku, veç atyre që ka mbrojtur Allahu, siç na lajmëron për këtë Allahu në Kuran ku thotë: “Dhe shumica e tyre nuk besojnë në Allahun veçse duke i bërë atij ortak (në adhurim)” [Jusuf : 106]

Ndërsa sot – me lejen e Allahut – do të jemi me llojin e dytë prej llojeve të teuhidit, i cili është Teuhidi Uluhije.

Kuptimi i tij është se: – Është detyrë për çdo besimtar të besojë me bindje të plotë se vetëm Allahu i Madhëruar meriton të adhurohet dhe askush tjetër përveç Tij, prandaj nuk ka të adhuruar me të drejtë përveç Allahut, sepse Allahu i Madhëruar është i Vërteti, ndërsa çdo kush tjetër që adhurohet përveç Tij është i kotë, prandaj ai që adhuron të tjerë përveç Allahut nuk ka logjikë!

Mund të na brejë në vetvete një pyetje; Përse meriton të adhurohet vetëm Allahu?!

Përgjigjja: Sepse Allahu i Madhëruar është Ai që ka krijuar gjithçka, është Ai që furnizon gjithçka, Ai jep jetë dhe vdekje, është Mbreti dhe Rregulluesi i çdo gjëje, Ai meriton që ti frikësohesh dhe ta adhurosh, siç ka thënë i Madhëruari për Veten e Tij: “Po ata nuk mund të marrin mësim prej tij (Kuranit), vetëm nëse Allahu do, Ai është i denjë për t’iu ruajtur dhe i denjë për falje mëkatesh!” [Mudethir : 56]

Allahu i Madhëruar në Kuran i përkujton njerëzit për këtë gjë dhe i fton ata që ti pranojnë këto gjëra, e nëse ata i pranojnë atëherë i fton që ta adhurojnë Atë, ashtu siç ka thënë në Kuran: “Thuaj: “E kujt është toka dhe çdo gjë që ka në të, nëse jeni që e dini?” Ata do të thonë : “E Allahut” Atëherë thuaju: “Përse nuk mendoni?” Thuaj: “Kush është Zoti i shtatë qiejve dhe Zot i Arshit të madh?” Ata do të thonë: “Allahu” Thuaju: “E pse nuk frikësoheni pra?” Thuaj: “Në Dorën e kujt është i tërë pushteti i çdo sendi, dhe Ai është që mbron (kë të dëshirojë), e që prej Tij nuk mund të ketë të mbrojtur; nëse jeni që e dini?” Ata do të thonë: “Në Dorë të Allahut” Thuaj: “E si mashtroheni pra?” [Mu'minunë: 84-89]

Njerëzit kurdoherë në histori e kanë pranuar se toka është e Allahut dhe se Ai është që e ka krijuar atë, prandaj bën kë të dëshirojë trashëgimtar të saj. Pas kësaj Ai i thërret ata që ta adhurojnë, ashtu siç ka thënë në Kuran: “Ai (Allahu) është që krijoi qiejt dhe tokën, (e duke qenë i tillë) si do të ketë Ai fëmijë kur nuk pati bashkëshorte? Çdo gjë e krijoi Ai, dhe është më i Dijshmi për çka ka krijuar. Ky është Allahu Zoti juaj, nuk ka të adhuruar tjetër me të drejtë përveç Tij, Krijues i çdo gjëje, pra adhurojeni Atë. Ai është mbikëqyrës ndaj çdo sendi” [EnAmë : 101-102]

Ata që adhurojnë lopët! Ata që adhurojnë diellin dhe hënën, dynjanë dhe postet! Pse nuk adhurojnë Atë që i krijoi? Por, nuk verbërohen sytë, por verbërohen zemrat që gjenden në kraharorë!

Allahu i Madhëruar thotë: “O ju njerëz, adhurojeni Zotin tuaj, i Cili ju krijoi juve dhe ata që ishin para jush në mënyrë që të bëheni të devotshëm. Ai, i Cili për ju e bëri tokën shtrat (vendbanim) e qiellin kulm, e prej qiellit ju lëshoi shi me të cilin ju siguroi lloje të frutave si ushqim për ju, pra mos i përshkruani Allahut shokë, duke qenë që ju e dini (që Ai nuk ka shokë)” [Bekare : 21-22]

Vëllezër muslimanë!

Adhurimi –siç e ka përkufizuar atë shejhu Islam Ibnu Tejmije (Allahu e mëshiroftë)– është: “Emër përfshirës i çdo gjëje që do Allahu dhe kënaqet me të prej fjalëve dhe veprave, qofshin ato të dukshme apo të fshehta. Të dukshmet janë: Namazi, agjërimi, zekati, haxhi … etj, ndërsa të fshehta si: Frika, shpresa, pendimi, mbështetja, dashuria … etj”

Të gjitha këto bëhen vetëm për Allahun, prandaj ato nuk pranohen tek Ai dhe as do të gjejë vepruesi i tyre sevape tek Allahu ditën e Gjykimit, vetëm nëse plotësojnë katër kushte. Prandaj ki kujdes o rob i Allahut dhe llogariti punët e tua, a i bën veprat e tua për Allahun apo ti falesh për Allahun ndërsa kurbanin e bën për të tjerë përveç Tij?!

Kushti i parë: Besimi i sinqertë: Allahu i Madhëruar thotë: “Kush bën vepër të mirë, qoftë mashkull apo femër, e duke qenë besimtar, Ne do ti japim atij një jetë të mirë (në këtë botë) e (në botën tjetër) do tu japim shpërblimin më të mirë për veprat e tyre” [Nahl: 97]

Dhe thotë: “Ata që besuan dhe vepruan vepra të mira do të kenë si vendqëndrim Xhenetet e Firdeusit (xhenetet më të larta)” [Kehf : 107] Pra, besim dhe vepra të mira.

Dhe thotë: “Betohem në kohën. (se) Njeriu është në humbje. Përveç atyre që besuan, punuan punë të mira, këshilluan njëri-tjetrin për të vërtetën dhe këshilluan njëri-tjetrin për durim” [Asr : 1-3]

Dhe Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} i thotë dikujt prej shokëve të tij: “Thuaj – Besoj në Allahun, pastaj përqendrohu në këtë” [Muslimi]

Punët e mira me besim të sinqertë pranohen tek Allahu, ndërsa punët e mira me besimin e shtrembër nuk pranohen prej Tij. Pra, akidja së pari, besimi së pari pastaj përqendrimi në të. Punët rrjedhin pas akides dhe besimit, ashtu edhe morali dhe edukata renditen pas akides dhe besimit, sepse sikur edukata të ishte më përparësore, atëherë, Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} do ti thoshte këtij personi: – Bëhu i rregullt pastaj thuaj besoj në Allahun” por Ai i tha: “Thuaj – Besoj në Allahun, pastaj përqendrohu në këtë” Pra akidja duhet së pari para çdo gjëje tjetër, para namazit, para zekatit, para urdhërimit për të mira dhe ndalimit nga e keqja.

Kushti i dytë: Sinqeriteti dhe pastërtia për Allahun: Sinqeriteti të cilin në këtë kohë po e nuhasim nga larg! Sinqeriteti në punë është që ta bësh atë për hir të Allahut! Nëse falesh të falesh për Allahun, jo për sy e faqe e as për tu dëgjuar. Kur të urdhërosh për të mira dhe të ndalosh nga e keqja ta bësh këtë për hir të Allahut. Pra kështu, të gjitha punët, duhet të jenë vetëm për Allahun e Madhëruar. Ai thotë në Kuran: “E duke qenë se ata nuk ishin të urdhëruar me tjetër, veç ta adhuronin Allahun me një adhurim të sinqertë ndaj Tij, që të largohen prej çdo besimi të kotë, ta falin namazin, të japin zekatin, se ajo është feja e drejtë” [Bejine : 5]  Dhe thotë: “Adhuroje Allahun me sinqeritet, e feja jote të jetë për Të” [Zumer : 2]

Dhe thotë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}: “Kush thotë La ilahe il-lAllah – (nuk meriton të adhurohet veçse Allahu)- me sinqeritet do të hyjë në xhenet” [Sahihul Xhami' : 6309]  Dhe thotë: “Veprat vlerësohen sipas qëllimit dhe çdo kush do të marrë atë që kishte për qëllim, prandaj, kush bën hixhret (emigrim) për tek Allahu dhe i Dërguari i Tij, atëherë hixhreti i tij konsiderohet për tek Allahu dhe i Dërguari i Tij, ndërsa kush bën hixhret për përfitim dynjaje që do të arrijë, apo për ndonjë femër me të cilën do të martohet, atëherë hixhreti i tij është për ato gjëra” [Buhari: 1, Muslimi: 1907]

Kushti i tretë: Përputhja e punës me Sunetin: Mos shpik në fe, dhe kujdes nga kundërshtimi i Sunetin, sepse Allahu i Madhëruar thotë: “Çfarë t’iu japë i Dërguari merreni atë, e nga çfarë ju ndalon, largojuni asaj. Kijeni frikë Allahun sepse Allahu posedon dënim të tmerrshëm” [Hashër: 7]  Dhe ka thënë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}: “Kush punon një punë që nuk është sipas çështjes sonë, atëherë ajo është e refuzuar” [Muslimi : 1718]

Kushti i katërt: Largimi nga shirku: Sepse shirku shkatërron veprat. Njeriu vjen Ditën e Gjykimit me punë sa malet, por ka bërë shirk, e për këtë shkak punët e tij refuzohen. Allahu i Madhëruar thotë: “Ne paraqitëm veprat që ata punuan dhe i bëmë ato hi e pluhur” [Furkan : 23] Dhe thotë: “Edhe sikur ata (Profetët) të bënin shirk, atëherë do tu shkatërroheshin veprat e tyre” [EnAmë : 88]  Dhe thotë: “Nëse i bën shok (Allahut), veprat e tua do të asgjësohen dhe ti do të jesh prej të humburve” [Zumer: 65] Dhe thotë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}: Ka thënë Allahu i Madhëruar: “Kush punon një punë në të cilën më ka shoqëruar Mua të tjerë, atëherë ai le të jetë për atë që më ka shoqëruar sepse Unë jam larg tij” [Muslimi]

Allahu i Madhëruar i ka cilësuar robërit e Tij të devotshëm si njerëz që nuk bëjnë shirk, “Ata të cilët ndaj Zotit të tyre nuk bëjnë shirk (nuk i shoqërojnë Atij asgjë në adhurim)” [Mu'minunë : 59]

Por më e habitshmja është kur dëgjon se si në mesin tonë ka persona që falen me ne dhe që dëgjojnë predikimet që mbahen, pastaj dëgjon për ta se si vazhdojnë të mbajnë varur në trupat apo nëpër shtëpitë e tyre hajmali, zhivë, nuska, hudhra…etj..etj, duke menduar se këto gjëra i afrojnë tek Allahu, apo duke menduar se ato nuk e dëmtojnë besimin e tyre! Kthehuni tek Allahu o njerëz, pendohuni tek Ai sa nuk është vonë për ju, sepse Allahu i Madhëruar i thotë Muhamedit {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} duke e urdhëruar atë dhe umetin e tij “Thuaj: -Namazi im, kurbani im, jeta ime dhe vdekja ime janë për Allahun, Zotin e botëve, i Cili nuk ka ortak, e unë për këtë jam urdhëruar dhe jam i pari i atyre që dorëzohen (muslimanëve)” [EnAmë : 162-163]

Vëllezër muslimanë!

Teuhidi Uluhije është prej llojeve më të rëndësishme të teuhidit. Për shkak të tij Allahu ka krijuar qiejt dhe tokën. Ai ka thënë: “Vërtetë Zoti juaj është Allahu, i cili krijoi qiejt dhe tokën brenda gjashtë ditëve, e pastaj qëndroi mbi Arsh; Ai rregullon gjendjen. Ndërmjetësues nuk do të ketë vetëm nëse Ai lejon. Ky pra është Allahu Zoti juaj, prandaj adhurojeni Atë. A nuk po merrni mësim?” [Junus: 3]

Për këtë teuhid të ka krijuar Allahu edhe ty. Thotë Allahu në Kuran: “Nuk i kam krijuar xhinët dhe njerëzit veçse për të më adhuruar” [Dharijatë: 56]  Të gjithë e dimë këtë ajet, jemi krijuar për të adhuruar Allahun. O rob i Allahut nuk je krijuar për të qenë rob i dynjasë! Nuk je krijuar për të qenë rob i parasë e të tjerave si ato. Ti je krijuar për të qenë rob i Zotit.

Për këtë teuhidi Allahu ka dërguar të Dërguarit tek njerëzit. Ata erdhën dhe u sqaruan njerëzve se si të adhurojnë Zotin e tyre.

Allahu i Madhëruar thotë: “Ne dërguam në çdo popull të dërguar që tu thonë “Adhuroni vetëm Allahun e largojuni djajve (adhurimit të tyre)!” Por, pati nga ata që Allahu e udhëzoi dhe pati nga ata që ishte i gjykuar me humbje, pra udhëtoni nëpër botë dhe shihni se si ishte fundi i gënjeshtarëve” [Nahl : 36]  Dhe thotë: “Dhe nuk kemi dërguar para teje të dërguar veçse u kemi shpallur atyre se nuk meriton të adhurohet askush përveç Meje prandaj më adhuroni” [Enbija : 25]

Dhe nuk ka pasur Profet që është dërguar tek populli i tij veçse i ka thërritur ata duke u thënë: – O populli im, adhuroni Allahun sepse nuk keni tjetër që meriton të adhurohet veç Tij.

Për këtë teuhidi Allahu ka zbritur Librat, thotë Allahu i Madhëruar: “Elif, Lamë, Ra, (Ky është) Libër, ajetet e të cilit janë radhitur (në mënyrë të përsosur, njëkohësisht) edhe shkoqitur nga i Dijshmi i të gjitha çështjeve në hollësi. Që të mos adhuroni tjetër përveç Allahut. Unë jam dërguar nga Ai si qortues e përgëzues për ju” [Hud : 1-2]

Teuhidi Uluhije që do të thotë: “Nuk ka të adhuruar tjetër me të drejtë përveç Allahut” është e drejta e Allahut tek njerëzit, pra, e drejta që njerëzit duhet të përmbushin kundrejt Allahut. Haku i Allahut tek njerëzit është që ta adhurojnë e të mos i bëjnë Atij shirk në adhurim. Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} i thotë Muadhit {Allahu qoftë i kënaqur me të}: “O Muadh, a e di se cila është e drejta e Allahut tek njerëzit? Tha: – Allahu dhe i Dërguari i Tij e dinë më mirë. Tha: – E drejta e Allahut tek njerëzit është që ta adhurojnë Atë e të mos i bëjnë shirk asgjë” [Muslimi : 30]   Sa ka prej nesh që e ka shpërfillur hakun e Allahut në veten e tij, në fëmijët dhe familjen e tij?!!

Teuhidi Uluhije është e drejta e Allahut tek robërit, nëse ia përmbushim Allahut të drejtën e Tij me përpikëri, atëherë do të kemi gjithçka që dëshirojmë dhe do të arrijmë gjithçka që synojmë! Prej këtyre gjërave:

E para: Allahu do ta largojë dënimin prej nesh si në dynja ashtu edhe në ahiret. Thotë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}: “O Muadh, a e di se cila është e drejta e robërve tek Allahu nëse e përmbushin të parin? Tha: – Allahu dhe i Dërguari i Tij e dinë më mirë. Tha: – Që të mos i dënojë ata!” [Muslimi : 30]

E dyta: Do të na bëjë të fuqishëm në tokë duke na ngritur neve shtetin Islam të përgjithshëm në të. U themi atyre që përpiqen natë e ditë për të ngritur shtetin Islam: – Nuk do të ekzistojë ky shtet veçse pasi të kemi përmbushur hakun e Allahut tek ne, sepse të gjithë jemi të vetëdijshëm se jemi të mangët në të. Thotë Allahu i Madhëruar: “Nëse e ndihmoni Allahun Ai iu ndihmon juve dhe iu forcon këmbët tuaja” [Muhamed: 7]  A e kemi ndihmuar Allahun, dhe kemi falur namazin në kohën e vetë?! A e kemi ndihmuar Allahun dhe i kemi dhënë fund kamatës?! A e kemi ndihmuar Allahun dhe jemi gjykuar tek ligjet e Tij?! Thotë i Madhëruari: “Allahu u ka premtuar atyre që besuan prej jush dhe që punuan vepra të mira, se do ti bëjë ata zotërues të tokës, ashtu siç bëri ata që ishin para tyre, dhe fenë të cilën Ai e pëlqeu për ta do ta forcojë, e në vend të frikës Ai do t’u dhurojë siguri. Ata më adhurojnë Mua dhe nuk më shoqërojnë asgjë. E kush edhe pas kësaj mohon, të tillët janë njerëzit e prishur” [Nur: 55]  Të gjitha këto, kanë si kusht për tu vërtetuar teuhidin Uluhije!

E treta: Do të na ruaj prej kurtheve të shejtanëve (djajve) njerëz dhe xhin.

Thotë Allahu i Madhëruar: “Se ti ndaj robërve të Mi (të sinqertë) nuk ke aspak forcë (as fizike as mendore), përveç atyre të humburve që vijnë pas teje” [Hixhr: 42]

Shejtani na ka pushtuar të gjithëve, veç atyre që ka ruajtur Allahu, dhe na ka bërë që të harrojmë përkujtimin e Allahut. Tërë ditën garojmë pas dynjasë dhe tërë natën e gdhijmë para televizorit, Allahu e përmirësoftë gjendjen tonë!

Vëllezër muslimanë!

Shumë zgjati dremitja, shumë zgjati gjumi, ndërsa Allahu i Lartësuar thotë: “A nuk është koha që zemrat e atyre që besuan të zbuten me këshillat e Allahut dhe me atë të vërtetë që zbriti (me Kuran), e të mos bëhen si ata të cilëve u është dhënë Libri më parë, e ata shpresuan për jetë të gjatë prandaj u ngurtësuan zemrat e tyre, e shumë nga ata ishin të prishur” [Hadid: 16]  A nuk ka ardhur koha që të kthehemi tek Allahu?! A nuk ka ardhur koha që gratë tona ti mbulojmë?! A nuk ka ardhur koha që të qëndrojmë mbi Librin e Allahut?!

E katërta: Do të jetojmë në qetësi dhe siguri, sepse qetësia dhe siguria nuk do të ekzistojnë veçse kur të bëhemi robër të Allahut të vetëm. Atëherë do të ndjejmë qetësi dhe siguri për veten, për gruan, për fëmijët dhe për pasurinë. Thotë Allahu i Madhëruar: “Atëherë cili nga dy grupet ka të drejtë të jetë i sigurt , nëse jeni që e dini? Ata që besuan dhe nuk e përzien besimin e tyre me padrejtësi (shirk), ata do të jenë të sigurt dhe ata janë të udhëzuarit (në rrugën e drejtë)” [EnAmë: 81-82]

Shpëtimi në dynja dhe në ahiret arrihet me vërtetimin e këtij lloji të teuhidit. Thotë i Madhëruari: “O ju të cilët keni besuar, përuluni në ruku dhe në sexhde, adhuroni Zotin tuaj dhe bëni të mira në mënyrë që të shpëtoni” [Haxh: 77]

O Allah, ktheji muslimanët në fenë e tyre!

Marrë nga libri me hutbe i shejhut të nderuar

Salih bin Taha Abdul Uahid ( Ebu Islam)

Nxënës i shejh Albanit Allahu e mëshiroftë.

“El Akidetu Euelen”   1/90-96

Përktheu:

Mirandi Shehaj

Me emrin e Allahut, të Gjithmëshirshmit Mëshirëplotit.

Me të vërtetë falënderimet i takojnë Allahut, vetëm Atë e falënderojmë dhe vetëm prej Tij ndihmë dhe falje kërkojmë. I lutemi Allahut të na ruajë prej të keqes së punëve dhe vetveteve tona. Atë që e udhëzon Allahu nuk ka kush ta humbasë dhe atë që e humbet nuk ka kush ta udhëzojë përveç Tij. Dëshmoj e deklaroj se nuk meriton të adhurohet veçse Allahu dhe dëshmoj e deklaroj se Muhamedi është rob dhe i Dërguar i Tij.

O vëllezër, robër të Allahut!

Folëm në xhumanë e kaluar për teuhidin rrububije, dhe thamë : Është detyrë për muslimanin të besojë me bindje të plotë se Allahu është Krijuesi i çdo gjëje, Ai është Mbreti dhe Rregulluesi i gjithçkaje, Ai është Furnizuesi, Dhënësi i jetës dhe Marrësi i saj. Ai është që drejton të gjitha çështjet e njerëzve dhe të gjitha ato kthehen tek Ai. Ky besim duhet të jetë i ngulitur në zemër, që edhe nëse njeriu vdes, të jetë besimtar i këtyre pikave. Dhe kemi thënë të xhumanë e kaluar se shumë prej njerëzve bëjnë shirk në këtë lloj të teuhidit, madje për këtë sollëm edhe shembuj, siç edhe Allahu i Madhëruar thotë në Kuran : “Dhe shumica e tyre nuk besojnë në Allahun veçse duke i bërë atij ortak (në adhurim)” [Jusuf : 106]

Vëllezër muslimanë!

Për shkak se shirku është murtajë për atë që e punon, si në dynja ashtu edhe në ahiret, vendosëm – që me lejen e Allahut -  edhe këtë xhuma të flasim për disa shfaqje të shirkut në teuhidin rrububije, për të tërhequr vërejtjen me qëllim që njerëzit të mos bien në to, edhe pse shumë prej tyre kanë rënë, veç atyre që ka mëshiruar Allahu.

Robër të Allahut!

Prej veprave që konsiderohen shirk në këtë lloj të teuhidit është : “Falli, besëtytnitë dhe frika nga tersllëku”

Ky është një zakon i trashëguar që nga injoranca para Islamit. Njerëzit e asaj kohe, kur dikush prej tyre donte të nisej për udhëtim apo për kryerjen e ndonjë pune të rëndësishme dhe shikonte ndonjë zog që fluturonte nga ana e djathtë duke shkuar në të majtë, kthehej nga rruga e tij i mbushur me pesimizëm, ndërsa kur dilte dhe shikonte që ndonjë zog fluturonte nga ana e majtë duke shkuar në të djathtë, atëherë, vazhdonte punën e tij plot optimizëm. Pastaj u dërgua Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} me këtë fe të madhe, me këtë dritë të qartë, tek njerëzit të cilët përpëliteshin në errësirat e injorancës, për ti hedhur poshtë këto besëtytni, dhe për tu sqaruar atyre se këto gjëra nga të cilat bëheshin pesimistë nuk posedojnë as dëm e as dobi kundrejt tyre. Ai u sqaroi njerëzve se falli është shirk duke thënë : “Falli është shirk, falli është shirk, e nuk ka prej nesh njeri veçse, por Allahu e largon atë me mbështetjen tek Ai” [Ebu Daudi : 2/158, Sahiha : 430]   Dhe thotë : “(Pa lejen e Allahut) Nuk ka : Ngjitje te sëmundjes (nga i sëmuri tek i shëndetshmi), as zogjte nuk kane ndikim, e as kukuvajka, e as muaji Sefer nuk sjell tersëllëk” [Muslimi : 2222]

Dhe thotë : “Nuk është prej nesh ai që hedh fall apo i hidhet atij, as ai që bën magji apo i bëhet atij (me dëshirën e tij)” [Sahihul Xhami' : 5435]

Dikush mund të pyesë; Pse falli apo pesimizmi i shkaktuar prej tij është shirk?

Themi; sepse ai që ka hedhur fall apo është bërë pesimist për atë shkak beson në zemrën e tij se kjo gjë nga e cila u bë pesimist është në gjendje të bëjë dëm, prandaj kjo bie ndesh me bazat e teuhidit dhe me bazat e besimit. Besimtari besnik, i sinqertë dhe njësues, e di se ajo fatkeqësi që mund ti ketë rënë nuk mund të mos e godiste, dhe çfarë nuk i ka rënë nuk mund ta godiste! Madje e di se çdo gjë është në Dorën e Allahut të Madhëruar. Prandaj është detyrë për çdo musliman që nëse niset për kryerjen e një vepre dhe i ndodh diçka që e bën pesimist, atëherë le ta vazhdojë punën duke ju mbështetur Allahut dhe të mos kthehet prapa, sepse nëse kthehet atëherë ka bërë shirk.

Falli dhe pesimizmi kundërshtojnë mbështetjen tek Allahu i Madhëruar dhe punimin me shkaqet.

Shumë njerëz kur dëgjojnë ndonjë qen që leh me vajtim besojnë se ai lajmëron për dikë që do të vdesë! Madje shumë të tjerë besojnë se nëse kukumjaçka qëndron afër ndonjë shtëpie dhe këndon, atëherë dikush nga ata do të vdesë, dhe kjo i bën ti mbulojë ata stresi dhe pesimizmi për jetën! Ky është besim i kotë dhe i shtrembër. E nëse këta njerëz do të besonin se çdo çështje është në Dorën e Allahut dhe gjithçka kthehet tek Ai, nuk do të bëheshin pesimistë e as do të stresoheshin, prandaj Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} ka thënë : “Ai njeri që falli (besëtytnia) e kthen nga realizimi i punës së tij, ka bërë shirk. I thanë : – E si dëmshpërblehet kjo? Tha : Le të thotë : – O Allah, nuk ka mirësi veç mirësive të Tua dhe nuk ka gjë që ndodh veçse me lejen Tënde, e nuk meriton të adhurohet askush përveç Teje!” [Ahmedi : 2/220, Sahiha : 1065, Sahihul Xhami' : 6214]

Vëllezër muslimanë!

Jo vetëm që falli dhe tersllëku janë shirk, por ato janë edhe moral i keq prej moraleve të mushrikëve, mohuesve dhe armiqve të të Dërguarve të Zotit. Nëse lexojmë Kuranin do të shohim se si mushrikët e Mekës u bënë pesimistë dhe e quajtën tersllëk dërgesën e Profetit {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} në mesin e tyre. Për këtë na lajmëron Allahu i Madhëruar në Fjalën e Tij : “Nëse atyre u jepet ndonjë mirësi, thonë se kjo është nga Allahu, e nëse i godet ndonjë e keqe thonë se kjo është për shkakun tënd! Thuaj : – Të gjitha janë nga Allahu! Por, ç’është me ata njerëz që gati nuk kuptojnë asgjë?!” [Nisa : 78]

Gjithashtu populli i Profetit Salih {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} i thanë atij : “Thanë : – Ne ndjejmë tersllëk nga ti dhe nga ata që janë me ty. Tha : – Ndjellja e tersllëkut tuaj është tek Allahu {do të llogaritet nga Ai}, por ju jeni njerëz që ngatërroheni” [Neml : 47]

Edhe banorët e fshatit që përmendet në suren Jasin iu drejtuan të Dërguarve të Zotit tek ata duke u thënë : “Thanë : – Ne parandiejmë fatkeqësi për shkakun tuaj, prandaj nëse nuk tërhiqeni, atëherë do t’iu gurëzojmë dhe do të përjetoni ndëshkim të hidhur prej nesh” [Jasin : 18]

Pra, falli dhe parandjenja e tersllëkut janë shirk dhe moral i ulët!

Vëllezër besimtarë!

Prej veprave të tjera që konsiderohen shirk janë “Rukjet, hajmalitë dhe nuskat”

Thotë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} : “S’ka dyshim se rukjet, hajmalitë dhe nuskat  janë shirk” [Sahihul Xhami' : 1632]

Çfarë janë rukjet? Ato janë këndimet dhe fryrjet që i bëhen një të sëmuri. Një pjesë e tyre lejohet në sheriat, ndërsa një pjesë tjetër konsiderohet shirk. I Dërguari i Allahut {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}ka thënë : “Nuk ka gjë nëse bëhet rukje, që nuk përmban brenda saj shirk” [Muslimi : 2200]

Madje është theksuar se Xhibrili {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} i ka bërë rukje Profetit {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} dhe Profeti u ka bërë Sahabëve, e edhe Sahabët i kanë bërë rukje njëri-tjetrit. Për këto arsye dijetarët janë të mendimit unanim se rukja lejohet por duhet të përmbushë tre kushte, siç e ka përmendur këtë Imam Neueuiju dhe të tjerë përveç tij. Prandaj tregohuni të vëmendshëm o robër të Allahut, sepse në këtë kohë ka shumë njerëz që këto punë i kanë kthyer në biznes. Ata kanë marrë emër mes njerëzve për këto vepra, madje ndoshta edhe i dëgjon se si mburren dhe thonë paturpësisht : – Unë fryj, unë nxjerr xhinët, unë shëroj etj! Nuk e di ky i mjerë se ky është lavdërim i vetes, ndërsa Allahu thotë : “Dhe mos i lavdëroni vetvetet” E nuk është turp nëse gabon, por turp është të qëndrosh kokëfortë në gabim.

Vëllezër muslimanë!

Rukja e lejuar duhet të përmbushë tre kushte :

Kushti i parë : Të jetë me Fjalët e Allahut [pra të ketë pjesë të Kuranit] si Fatihaja, ajeti kursi, dy suret e fundit. Nëse është kështu atëherë lejohet t’i bësh rukje vetvetes dhe të tjerëve sepse Kurani është Fjala e Allahut dhe në të ka shërim për besimtarët.

Kushti i dytë : Të jetë në gjuhën arabe të qartë dhe me fjalë që kuptohen, sepse çfarëdo qoftë ndryshe, me fjalë jo të qarta, me shkrime apo vizatime që nuk kuptohen, duhet ditur se këto janë prej veprimeve të magjistarëve dhe fallxhorëve të cilat nuk lejohen.

Në Sunet ka transmetime që e theksojnë këtë veprim ; është saktësuar se Xhibrili {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} ka ardhur tek i Dërguari i Allahut dhe e ka pyetur : – O Muhamed, a po ankohesh? Tha – Po. Atëherë Xhibrili, për ti bërë rukje Profetit {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} dhe për të mësuar ne se si të veprojmë në këto raste tha: “Me emrin e Allahut të bëj rukje, nga çdo gjë që të shqetëson apo të dëmton, nga e keqja e çdo shpirti apo syri ziliqar. Allahu të shëroftë! Me emrin e Allahut të bëj rukje” [Muslimi : 2187]

Mësoni o robër të Allahut, sepse e kemi lënë fenë tonë dhe marrim mësim nga televizioni! Sa prej nesh e dinë këtë dua, që me të ti bëjë rukje vetes dhe fëmijëve të tij, në vend që të shkojë tek fallxhorët dhe magjistarët?! Secili bën kujdes që të shtojë kanalet e televizorit në shtëpi, ndërsa për të mësuar fenë, jo! Por s’ka ndryshim e fuqi për ndryshim veçse nga Allahu!

Është theksuar se Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} u ka bërë rukje Hasanit dhe Husejnit [Allahu qoftë i kënaqur me të dy] dhe ka thënë : “U mbroj juve me Fjalët e plota të Allahut nga çdo shejtan dhe cytje e tij, dhe nga çdo sy i keq” [Buhari : 4/191]

Si mundet dikush prej nesh ti bëjë rukje vetvetes? Thotë {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} : “Kur ndokush nga ju ndjen dhembje në trupin e tij, atëherë le të vendosi dorën mbi vendin që ndjen dhimbje e pastaj të thotë : “Bismilah” tre herë. Pastaj të thotë “Mbrohem me Allahun dhe me Fuqinë e Tij nga e keqja që ndjej dhe që ruhem prej saj” shtatë herë. [Muslimi : 2202]

Pra, çdo njeri mundet ti bëjë rukje vetes, sepse Ai që bën dobi dhe që shëron, është Allahu. Prandaj nuk ka nevojë që të dalë dikush prej nesh e të posaçërojë veten e tij për rukje, sepse Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} na ka mësuar se si çdokush nga ne mund ti bëjë rukje vetvetes dhe fëmijëve të tij. Ndërsa kur të kërkohet, apo kur shikon dikë që është sëmurë, nuk ka problem nëse i bën atij rukje, pa ta kërkuar ai, por këtë gjë duhet ta bësh me sinqeritet për Allahun dhe shpërblimin ta presësh për në botën tjetër.

Kushti i tretë : Të besojë si ai që bën rukjen ashtu edhe ai që i bëhet rukja se rukja në vetvete nuk është shëruese, sepse Shëruesi është Allahu, ndërsa rukja është sebep ashtu si ilaçet. Allahu është Shëruesi, ndërsa ilaçet janë sebepi, po kështu edhe rukja është sebep, sepse përfundimi është në Dorën e Allahut!

Shirk konsiderohen edhe hajmalitë :

Hajmali quhen ato që u lidhen fëmijëve, që vendosen në makina, nëpër shtëpitë e njerëzve apo kafshët e tyre dhe që janë të ndryshme si : dorë, sy, këpucë, hudhër, patkua, brirë, flamur, kukulla etj etj.

Thotë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}: “Ai që lidh një hajmali ka bërë shirk” [Sahihul Xhami' : 6270]

Pra ai që var një këpucë ka bërë shirk, ai që var një hudhër në makinë apo në shtëpi, ka bërë shirk! Sa ka prej grave që mbartin me vete hajmali?! Ndërsa tregohet për një grua se sa herë që lindte i vdisnin fëmijët, dhe injorantët i thanë :  – Shko tek filani –magjistar- që të të bëjë një hajmali për të mos vdekur fëmijët! Atëherë shkoi dhe ai i bëri një hajmali të cilën ia vari fëmijës së sapolindur. Allahu i Madhëruar kishte caktuar për këtë fëmijë që të mos vdiste, ndërsa nëna besonte se jeta ishte e varur nga hajmalia, nëse e hiqte prej tij ai do të vdiste menjëherë! Besim i shtrembër dhe shirk. E nëse kjo grua vdes me këtë besim, nuk mund të shpëtojë kurrë, sepse ajo beson se magjistari dhe hajmalia janë posedues të dëmit dhe dobisë!

Po ashtu shirk konsiderohen edhe nuskat :

Nuskat janë një lloj prej llojeve të magjisë që gjenden shumë mes njerëzve, e që i përgatisin ato magjistarët dhe fallxhorët.

Nëse një grua mendon se burri i saj nuk e do, nxiton për tek magjistarët me qëllim që ti përgatisin diçka, që duke e varur atë, ajo do të fitojë dashurinë e burrit të sajë!

Ndërsa Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} ka thënë : “S’ka dyshim se rukjet, hajmalitë dhe nuskat  janë shirk” [Sahihul Xhami' : 1632]

Dhe thotë : “Ai që var apo lidh diçka, mbështetet tek ajo” [Sahihut Tirmidhij : 2074]

Sqaruam se falli është shirk, ashtu edhe rukjet, hajmalitë dhe nuskat janë shirk.

Shirku, o robër të Allahut, është errësirë mbi errësirë, murtajë e keqe si në dynja ashtu edhe në ahiret. Ai është gjynahu më i madh; ka thënë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} “A t’iu tregoj për gjynahun më të madh? T’i bësh shirk Allahut, mosrespektimi i prindërve dhe fjala e gënjeshtërt” [Sahihul Xhami' : 2625]

Shirku është gjynahu më i tmerrshëm ; Ibnu Mes’udi ka pyetur Profetin {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} se : – Cili është gjynahu më i tmerrshëm? Iu përgjigj : – t’i bësh Allahut ortak, duke ditur se Ai të ka krijuar!” [Buhari ]

Pra, ti bësh shirk Allahut edhe pse e di që vetëm Ai të ka krijuar.

Shirku shkatërron veprat. Dikush përpiqet gjatë gjithë jetës së tij për vepra të mira, derisa mund ti ketë ato sa malet, por kur vjen Ditën e Gjykimit nuk gjen aspak shpërblim për to tek Allahu për shkak se ka qenë mushrik.

Ka thënë Allahu i Madhëruar : “Ne paraqitëm veprat që ata punuan dhe i bëmë ato hi e pluhur” [Furkan : 23]

Dhe ka thënë : “Edhe sikur ata (Profetët) të bënin shirk, atëherë do tu shkatërroheshin veprat e tyre” [EnAmë : 88]

Dhe ka thënë : “Dhe të është shpallur ty, e edhe atyre para teje se : “Nëse i bën shok (Allahut), veprat e tua do të asgjësohen dhe ti do të jesh prej të humburve” [Zumer : 65]

Shirku nuk falet veçse me pendim të sinqertë ; ka thënë i Madhëruari : “Është e vërtetë se Allahu nuk fal (mëkatin) që ti bëhet shok Atij, e veç këtij mëkati, të tjerat ia fal atij që dëshiron. Ai që i përshkruan shok Allahut, ai ka humbur në një humbje të madhe” [Nisa : 116]

Shirku ja bën haram xhenetin atij që e vepron, madje e fut atë në zjarr. Thotë i Madhëruari : “Bënë kufër (mohuan të vërtetën) ata që thanë : “Allahu është Mesihu biri i Merjemes” e vetë Mesihu tha : “O beni israil, adhurojeni Allahun, Zotin tim dhe Zotin tuaj, sepse ai që i përshkruan Zotit shokë, Allahu ia ka ndaluar (ia ka bërë haram) atij Xhenetin dhe vendi i tij është zjarri. Për mizorët nuk do të ketë ndihmës “ [Maide : 72]

Ai që posedon dëmin dhe dobinë është Allahu, prandaj besimtari që mbart besim të pastër dhe është njësues, jeton një jetë të qetë dhe të rehatshme. Thotë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}: “Është e habitshme çështja e besimtarit, ajo gjithmonë është në të mirën e tij, dhe nuk është kështu për askënd tjetër veç tij. Nëse atë e godet ndonjë e mirë, ai falënderon, dhe kjo është më mirë për të, e nëse e godet ndonjë e keqe, atëherë ai duron, e edhe kjo është më mirë për të” [Muslimi : 2999]

Dhe i ka thënë {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} Ibnu Abasit {Allahu qoftë i kënaqur me të} : “O djalosh! Unë po të mësoj disa fjalë; Ruaje Allahun që të të ruajë Ai ty, ruaje Allahun që ta gjesh Atë pranë! Kur të lutesh lutju Allahut, e kur të kërkosh ndihmë, kërkoi Atij, dhe dije se sikur gjithë umeti të bashkohet me qëllim që të të bëjnë dobi, nuk do të të bëjnë veçse aq sa Allahu ka caktuar për ty! Madje edhe nëse të gjithë ata bashkohen për të të dëmtuar, nuk do të munden veçse aq sa Allahu ka caktuar kundër teje. Penat janë ngritur dhe fletët janë tharë” [Tirmidhiu : Hasen Sahih]

O Allah, ne të kërkojmë dije të dobishme, punë të pranueshme, zemra të frikësuara, gjuhë që të përmendin dhe trupa që durojnë ndaj sprovave!

Marrë nga libri me hutbe i shejhut të nderuar

Salih bin Taha Abdul Uahid ( Ebu Islam)

Nxënës i shejh Albanit Allahu e mëshiroftë.

“El Akidetu Euelen”   1/84-90

Përktheu: Mirandi Shehaj

Besimi në Allahun

Teuhidi Rrububije - Njësimi i Allahut në qenien e Tij Zot dhe gjithçka lidhet me këtë.

Me emrin e Allahut, të Gjithëmëshirshmit Mëshirëplotit.

Me të vërtetë falënderimet i takojnë Allahut, vetëm Atë e falënderojmë dhe vetëm prej Tij ndihmë dhe falje kërkojmë. I lutemi Allahut të na ruajë prej të keqes së punëve dhe vetveteve tona. Atë që e udhëzon Allahu nuk ka kush ta humbasë dhe atë që e humbet nuk ka kush ta udhëzojë përveç Tij. Dëshmoj e deklaroj se nuk meriton të adhurohet veçse Allahu dhe dëshmoj e deklaroj se Muhamedi është rob dhe i Dërguar i Tij.

Vëllezër musliman! Përmendëm në xhumanë e shkuar se : Akidja është baza e besimit dhe se besimi ndahet në: 1) pranim me zemër, 2) shqiptim me gjuhë, 3) veprim me gjymtyrë, dhe që shtohet me vepra të mira e pakësohet dhe bie me veprat e këqija. Kemi thënë gjithashtu se: Ne nuk gjykojmë për ndokënd se ka dalë nga Islami për shkak të ndonjë gjynahu që vepron përderisa nuk e lejon atë gjynah në zemrën e tij, por nuk themi se gjynahu nuk e dëmton besimin e atij që e vepron gjynahun. Kemi thënë gjithashtu se: Akidja e saktë ndërtohet mbi gjashtë shtylla, të cilat janë : Besimi në Allahun, në Engjëjt, në Librat, në të Dërguarit, në Ditën e Gjykimit dhe në Caktimin e Allahut, të mirin dhe të keqin.

Dhe me lejen e Allahut sot do të fillojmë të flasim për shtyllën e parë të besimit e cila është:

“Besimi në Allahun”

Besimi në Allahun e ka kuptimin se: Është detyrë për cilindo prej muslimanëve të njësojë Zotin e tij, në qenien e Tij Zot, në meritën që ka për tu adhuruar, si dhe në Emrat e Cilësitë e Tij. Këto janë tre pjesët e teuhidit (njësimit) të Allahut. Pra i pari 1. Teuhidi Rrububije (të njësuarit e Allahut në të qënurit e Tij Zot dhe në gjithçka lidhet me këtë pikë),  2 . Teuhidi Uluhije (të njësuarit e Allahut në adhurim),  dhe  3 . Teuhidi Esmai ue Sifat (njësimi i Allahut në Emrat dhe Cilësitë e Tij).

Pra, sot do të flasim për llojin e parë i cili është Teuhidi Rrububije, prej të cilit kuptojmë se:  “Është detyrë për çdo musliman të besojë me zemrën e tij me bindje dhe me besim të plotë se Allahu i Madhëruar është Zoti i gjithçkaje, se Ai është Krijuesi i gjithçkaje, Ai është Mbreti dhe poseduesi i gjithësisë, Ai është Furnizuesi, Dhënësi i jetës dhe Marrësi i saj, në Dorën e Tij është dëmi dhe dobia, tek Ai kthehen të gjitha çështjet! Ka thënë i Madhëruari :                             ““و إليه يرجع الأمر كله “dhe tek Ai kthehet çdo çështje”

Ky besim duhet të gjendet në zemrën e cilitdo musliman.

Vëllezër musliman! Këtë besim e kemi të bazuar në Librin e Allahut të Madhëruar, i Cili na ka treguar në Të se është Zoti i gjithçkaje; Ai ka thënë: ““الحمد لله رب العالمين “Falënderimi i takon Allahut Zotit të botëve” [Fatiha : 2].

Dhe ka thënë : “Thuaj : – A të kërkoj Zot veç Allahut, e Ai është Zot i gjithçkaje, ndërsa dëmi i çdo personi është kundër vetes së tij. Askush nuk do të mbartë barrën e tjetrit. Mandej, kthimi juaj është tek Zoti juaj; e Ai do t’ju njoftojë për përçarjet tuaja” [EnAmë: 164].

Gjithashtu Ai na ka lajmëruar në Librin e Tij se është Krijuesi i gjithçkaje; ka thënë : “Ai (Allahu) është që krijoi qiejt dhe tokën, (e duke qenë i tillë) si do të ketë Ai fëmijë kur nuk pati bashkëshorte? Çdo gjë e krijoi Ai, dhe është më i Dijshmi për çka ka krijuar!” [EnAmë: 101-102].

Dhe ka thënë: “Thuaj : – Kush është Zoti (Krijuesi) i qiejve e i tokës? Thuaj : – Allahu! Thuaj : A keni pranuar veç Tij Zota që nuk kanë mundësi ti sjellin as dëm e as dobi vetvetes? Thuaj : A është i barabartë i verbri me atë që sheh, ose, a janë të njëjta errësirat me dritën?a mos i bënë Allahut shokë (idhuj) e edhe ata zotat krijuan si krijoi Ai dhe atyre u është bërë i ngjashëm (i paqartë) krijimi (e nuk po dinë se cili është krijim i Zotit, e cili i idhujve)? Thuaj : Allahu është krijues i çdo gjëje, Ai është i Vetmi, Ngadhënjyesi” [Rra'd : 16].

Ai ka treguar se është Mbreti dhe Poseduesi i gjithçkaje : “Thuaj : “O Allah, Sundues i çdo gjëje, Ti ja jep pushtetin atij që dëshiron, dhe ia heq atij që dëshiron, e lartëson atë që do dhe e përul atë që do. Çdo e mirë është vetëm në dorën Tënde, vërtet Ti ke mundësi për çdo gjë!” [Ali Imranë : 26].

Ka lajmëruar se është Furnizuesi i çdo gjallese: “Allahu është Furnizues i madh, Ai është Fuqiploti” [Dharijatë : 58].

Ai ka treguar se Vetë Ai është që posedon dobinë dhe dëmin : “Nëse Allahu të godet me ndonjë të keqe, s’ka kush që ta largojë atë veç Tij, e nëse të dhuron ndonjë të mirë, duhet ditur se Ai është i gjithëfuqishëm për çdo gjë!” [EnAmë : 17].

Madje na lajmëron në Librin e Tij se Ai është që jep jetë dhe vdekje; thotë i Madhëruari : “Si e mohoni Allahun, e dihet se ju ishit të vdekur, e Ai ju ngjalli, mandej ju bën të vdisni e pastaj ju ringjall, e më pas tek Ai do të ktheheni” [Bekare : 28].

Dhe se Ai Drejton çështjet e krijesave, ka thënë i Lartësuari: “Vërtetë Zoti juaj është Allahu, i cili krijoi qiejt dhe tokën brenda gjashtë ditëve, e pastaj qëndroi mbi Arsh; Ai rregullon gjendjen. Ndërmjetësues nuk do të ketë vetëm nëse Ai lejon. Ky pra është Allahu Zoti juaj, prandaj adhurojeni Atë. A nuk po merrni mësim?” [Junus : 3].

Madje Allahu na tregon se çdo çështje i takon vetëm Atij, “Vetëm Allahut i takon dija për fshehtësitë e qiejve dhe të tokës, çdo çështje i kthehet (në kompetencë) vetëm Atij, pra adhuroje Atë, mbështetu tek ai se Zoti yt nuk është i panjohur për atë që veproni” [Hud : 123].

Vëllezër besimtarë! Kjo gjithësi në të cilën jetojmë është e mbushur me argumente të qarta që tregojnë për çka përmendëm, në mënyrë që njerëzit të mos kenë argument kundër Allahut për mosbesimin e tyre. Allahu i Madhëruar të ka nderuar ty o njeri, Ai të dha ty mendje me të cilën mediton, të dha dëgjimin për të dëgjuar e shikimin për të parë, por, sa keq na vjen kur shikojmë shumë prej njerëzve që bien në gjendjen e bagëtive, madje më poshtë se ato, ashtu siç ka thënë Allahu i Madhëruar: “Ne krijuam shumë nga xhinët e njerëzit për xhehenem. Ata kanë zemra që me to nuk kuptojnë, ata kanë sy që me ta nuk shohin dhe ata kanë veshë që me ta nuk dëgjojnë. Ata janë si kafshët, madje edhe më të humbur, të tillët janë të pavëmendshmit!” [A'rafë : 179].

Allahu i Madhëruar e urdhëron njeriun që të vëzhgojë qiellin që të njoh se kush e krijoi atë dhe e bëri të qëndrojë pa shtyllë mbështetëse?! Të vëzhgojë tokën mbi të cilën ecën për të njohur Atë që e shtroi dhe e bëri të qëndrueshme! Pra le të vëzhgojë njeriu edhe Diellin dhe Hënën që secili prej tyre ecën drejt një caku të afatizuar! “As dielli nuk mund të arrijë hënën, e as nata nuk e paraprinë ditën, dhe të gjithë notojnë në gjithësi” [Jasin: 40].

Njeriu është urdhëruar që të meditojë në ushqimin e tij me të cilin ushqehet, në mënyrë që të kuptojë se nuk meriton të adhurohet veçse Allahu i Madhëruar: “Njeriu le të shikojë ushqimin e vet. Ne lëshuam shi të mjaftueshëm. Pastaj e çamë tokën sipas nevojës së bimës. Dhe bëmë që në të të mbijnë drithëra. Edhe rrush e perime. Edhe ullinj e hurma. Edhe kopshte të dendura. Dhe bimë e kullota. Si mjete gjallërimi për ju e për bagëtitë tuaja!” [Abese: 24-32].

Madje le të shikojë edhe në vetvete për të gjetur në të argumente për njësimin e Allahut: “dhe në vetët tuaja, a nuk shikoni?!”. Dhe thotë: “Le të shikojë njeriu se prej çfarë është krijuar. Ai është krijuar prej një uji që hidhet fuqishëm. E që del nga kurrizi i shpinës dhe dërrasa e gjoksit. E s’ka dyshim se Ai ka fuqi ta rikthejë në jetë atë!” [Tarik : 5-8].

Allahu i thërret njerëzit për të medituar për gjithçka i rrethon në mënyrë që të njohin Zotin e tyre, thotë Allahu i Madhëruar: “Vërtetë, zoti juaj, Allahu, është Ai që krijoi qiejt e tokën brenda gjashtë ditësh, pastaj qëndroi mbi Arsh, Ai e mbulon ditën me natën, që me të shpejtë e kërkon atë (mbulimin e dritës së ditës), edhe dielli, edhe hëna, edhe yjet i janë nënshtruar sundimit të Tij. Ja, vetëm Atij i takon krijimi dhe sundimi. I madhëruar është , Zoti i botëve” [A'rafë : 54] Dhe thotë: “Vërtetë Zoti juaj është Allahu, i cili krijoi qiejt dhe tokën brenda gjashtë ditëve, e pastaj qëndroi mbi Arsh; Ai rregullon gjendjen. Ndërmjetësues nuk do të ketë vetëm nëse Ai lejon. Ky pra është Allahu Zoti juaj, prandaj adhurojeni Atë. A nuk po merrni mësim?” [Junus: 3].

Nëse një i logjikshëm vështron në çfarëdo krijese do të kuptojë dhe do të bindet se nuk meriton të adhurohet veçse Allahu. Në çdo gjë ka argument që tregon se Ai është Një!

Por, në këto kohëra të habitshme dëgjojmë qen që lehin e thonë se nuk ka Krijues të kësaj gjithësie e as Furnizues! A nuk e dëgjoni se si ateistët mohojnë ekzistencën e Krijuesit dhe thonë se çdo gjë është krijim i natyrës?! “Sa e madhe është ajo fjalë që del nga gojët e tyre, ata nuk thonë veçse gënjeshtra” [Kehf: 5].

Robër të Allahut!

Mohuesit të cilët e mohuan Zotin duke adhuruar të tjerë përveç Tij, e dinë dhe janë të bindur se Krijuesi është Allahu, Furnizuesi është Allahu, Dhënësi i jetës dhe Marrësi i saj është Allahu! Ai ka thënë: “Dhe nëse i pyet ata: – Kush i krijoi qiejt dhe tokën dhe i nënshtroi diellin dhe hënën? Ata do të thonë: – Allahu! Atëherë, si ktheni shpinën?” [Ankebutë : 61].

Dhe ka thënë: “Edhe nëse i pyet ata se : – Kush ju ka krijuar juve? Ata do të përgjigjen: – Allahu! Atëherë, pse i ktheni shpinën?” [Zuhruf : 87].

Dhe ka thënë: “Thuaj : – Kush ju furnizon juve nga qielli dhe nga toka? Kush e zotëron dëgjimin dhe shikimin? Kush e nxjerr të gjallin nga i vdekuri dhe të vdekurin nga i gjalli, dhe kush i drejton çështjet? Ata me siguri do të thonë: – Allahu! Thuaj: – Atëherë, a nuk frikësoheni?!” [Junus: 31].

Ata e pranojnë dhe dëshmojnë se Krijuesi është Allahu, madje nuk kemi dëgjuar kurrë në histori se dikush ka pretenduar se ka krijuar qiejt, apo ka krijuar tokën! Allahu na ka lajmëruar për Nemrudin se kur Ibrahimi {paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} i tha se: “Zoti im është që jep jetë dhe vdekje!” atëherë, Nemrudi u përgjigj me injorancën e tij : “edhe unë jap jetë dhe vdekje!”. Atëherë Ibrahimi nuk deshi të polemizonte me të por i tha: “Allahu e sjell diellin nga lindja, sille ti atë nga perëndimi nëse mundesh! {kështu}U shtang ai që kishte mohuar!” [Bekare : 258].

Ndërsa sot, ateistët pretendojnë se nuk ka Krijues, edhe pse ata me natyrën e tyre e dinë se gjithësia ka Krijues. Pra në vetvete e pranojnë por ata mohojnë për shkak të mendjemadhësisë dhe injorancës.

Vëllezër muslimanë!

Bariu i bagëtive në male nëse mediton do ta njoh të vërtetën. Thotë njëri prej tyre: – Plehu në tokë tregon për kafshën, gjurmët tregojnë se dikush ka kaluar, atëherë, qielli plot me yje, toka plot me lugina, detet plot me dallgë, a nuk tregojnë të gjitha këto për të Dijshmin, të Gjithëpushtetshmin?!

Por edhe ateistët kur përballen me vështirësi të pakapërcyeshme, e harrojnë mohimin e tyre dhe i drejtohen Zotit! Kjo histori e njohur, që ndoshta të gjithë e kemi dëgjuar, na tregon për një avion që ishte i mbushur me ateistë e jobesimtarë, që po festonin kthimin e tyre në shtëpi duke sharë fenë e duke pirë alkool. Avioni ishte disa kilometra mbi tokë dhe filloi të lëkundej dhe të vinte rrotull për shkak të një defekti të rrezikshëm! Ishin çaste të vështira, të gjithë u bindën se do të vdisnin! Nuk mund ta ndiejë frikën dhe tmerrin që kalon dikush në këto raste veçse ai që ndodhet aty! As piloti e as pasagjerët nuk mund të bënin diçka! Ishin çastet e fundit, kur, papritur zemrat iu drejtuan Zotit të tyre, papritur e pa menduar gjuhët shqiptuan Emrin e Zotit dhe i kërkuan ndihmë Atij! Secili prej tyre thoshte: – “O Zot”!!! E, pas kësaj, avioni u rregullua dhe ata zbritën shëndoshë e mirë në tokë por, pasi zbritën, i harruan çastet e tmerrit dhe u kthyen përsëri në gjendjen e mëparshme! Pra, u bënë përsëri ateistë dhe e mohuan Zotin! “Qoftë mallkuar, njeriu, sa mohues i fortë është ai!” [Abese : 17].

Kjo ndodhi tregon se si ata e njohën Zotin në çastet e vështira, ashtu siç Allahu përmend në Librin e Tij: “Ai (Allahu) jua bëri të mundshëm udhëtimin në tokë e në det, derisa kur jeni në anije që lundrojnë me udhëtarë me anë të një ere të lehtë dhe janë të lumtur me të (me erën e lehtë), ia beh një erë e fortë dhe nga të gjitha anët rrethohen nga valët dhe binden se janë të shkatërruar, e lusin Allahun pa përzier aspak idhujt në këtë lutje (duke thënë) : nëse na shpëton nga kjo (katastrofë) ne do të jemi gjithnjë falënderues…… “ [Junus : 22-]  pra, pasi i shpëtoi, ata përsëri bënë shirk, dhe kjo është gjendja e njeriut kur zemra e tij nuk është e mbushur me akide (besim).

Kuptuam se jobesimtarët e pranojnë këtë lloj teuhidi, pra, teuhidin rrububije, ashtu siç e dëgjuat më lartë: “Dhe nëse i pyet ata : – Kush i krijoi qiejt dhe tokën? Ata do të thonë: – Allahu” por, nëse ata vdesin duke besuar vetëm këtë pjesë të teuhidit (njësimit) dhe duke mos e adhuruar Allahun, ata nuk do ta ndiejnë erën e Xhenetit e as do të hyjnë në të, madje do të jenë përjetësisht në zjarrin e Xhehenemit. Allahu i Madhëruar thotë : “Dhe shumica e tyre nuk besojnë në Allahun veçse duke i bërë atij ortak (në adhurim)” [Jusuf : 106].

Besimi i tyre është kur thonë se Krijuesi është Allahu, dhe Furnizuesi është Allahu …… ndërsa shirku që bëjnë është se ata adhurojnë zota të tjerë! Pra, ata besuan dhe bënë shirk, njohën Krijuesin dhe Furnizuesin, por adhuruan të tjerë përveç Tij!

Vëllezër muslimanë!

Dikush mund të pyesë dhe të thotë: – Muslimanët anembanë botës theren, vriten e burgosen, ndërsa ne vazhdojmë të merremi me akiden?! Themi: – Po, do merremi me akiden dhe do flasim për të sepse ajo zë vendin e parë! Pse? Sepse me këtë akide do të arrijmë të jemi krenarë dhe të bashkojmë zemrat! Ndërsa Allahu i Madhëruar ka premtuar, dhe premtimi i Tij është i padyshimtë, se: “Allahu u ka premtuar atyre që besuan prej jush dhe që punuan vepra të mira, se do ti bëjë ata zotërues të tokës, ashtu siç bëri ata që ishin para tyre, dhe fenë të cilën Ai e pëlqeu për ta do ta forcojë, e në vend të frikës Ai do t’u dhurojë siguri. Ata më adhurojnë Mua dhe nuk më shoqërojnë asgjë. E kush edhe pas kësaj mohon, të tillët janë njerëzit e prishur” [Nur: 55]. Këta njerëz janë ata që mbartin akide të saktë!

A ka mes muslimanëve individë që bëjnë shirk në këtë lloj të teuhidit? A ka mes nesh njerëz që besojnë se Krijuesi është Allahu, Furnizuesi është Allahu ..etj, pastaj ti bëjë ortak Atij në këtë pikë?! Atëherë le të mendojmë dhe mos të habitemi, sepse ndoshta ka të tillë mes nesh, por dera e pendimit është e hapur plotësisht për ata që pendohen!

A nuk ka prej muslimanëve që therin kurban për Allahun, por me gjakun e kurbanit ata lyejnë themelet e shtëpive, makinat etj duke menduar se ky gjak do ti ruajë ato nga syri i keq, nga hasedi dhe nga përplasjet?! Besim i prishur dhe shirk! Kur e pyet këtë person : “kush është Ai që bën dobi dhe dëm?! Thotë: – Zoti! Atëherë, a beson se ky gjak, apo ky veprim ndalon syrin e keq? Pra, akidja duhet së pari!

Shikon tek shumë prej atyre që thonë se janë muslimanë, dikush var një hudhër në makinën e tij. Dikush tjetër var një këpucë apo një patkua! A i keni parë këto gjëra apo jo? Besim i shtrembër. Kur i pyet se kush ka mundësi të të bëjë dëm apo dobi? Thotë: – Allahu! Atëherë pse kjo hudhër apo ky patkua? Dhe më e habitshmja është se ka prej tyre që mbartin edhe tituj shkencorë dhe respektohen në mesin e njerëzve si njerëz të mëdhenj, por kur shikon në shtëpitë apo makinat e tyre gjen këto sende qesharake! Por mos u habisni, sepse popujt e tjerë mund të kenë përparuar më shumë në shkencë, por i gjen ata adhurues të gjërave të ndryshme! A nuk janë indianët të përparuar në shkencë, por në çështjen e besimit ata adhurojnë lopët?! A nuk janë krishterët dhe jehudët shkencëtarë në çështje të dynjasë, por besojnë se Isai i biri i Merjemes dhe Uzejri janë bijtë e Allahut?! Besim i shtrembër dhe shirk në rrububije! Por më e keqja është se ka prej muslimanëve në vendet islame individë që bëjnë tauaf rreth varreve të njerëzve të mirë, ashtu siç bëhet tauaf në Qabe, madje u luten atyre dhe kërkojnë prej tyre siç kërkohet prej Allahut! Madje ka prej tyre që thonë: “Kur të jesh në vështirësi drejtoju njerëzve të mirë në varre (teqeve, vendeve të mira, etj)” sa gjë e keqe! Ne jemi të Allahut e tek Ai do të kthehemi!

Profeti ynë {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} i drejtohet Ibnu Abasit {Allahu qoftë i kënaqur me të}dhe i thotë: “Kur të lutesh, lutju Allahut, edhe kur të kërkosh ndihmë, kërkoi Allahut …” [Sahihul Xham'i : 7957].

Vëllezër muslimanë!

Ka edhe muslimanë që u frikësohen xhinëve! Argument për këtë është se ata besojnë se Ai që bën dëm dhe dobi është vetëm Allahu, por çuditërisht këta njerëz kur ndërtojnë ndonjë shtëpi të re, therin ndonjë kurban tek themelet e saj apo mbi tarracën e saj në mënyrë që këto pjesë të shtëpisë të preken nga gjaku i kurbanit, me besimin se kjo gjë do e ruajë shtëpinë nga xhinët! Por ky besim është i keq, ashtu edhe e therura është haram dhe nuk lejohet të hahet prej saj. Madje ai që e vepron këtë ka bërë shirk në teuhidin rrububije. Ndërsa, nëse dikush ndërton një shtëpi të re, nuk ka problem të therë diçka dhe ta shpërndajë mishin e saj tek të varfrit, sepse ajo që ka bërë është mirësi prej Allahut dhe duhet ta falënderojë Atë për këtë mirësi.

Ka njerëz që frikësohen edhe nga magjistarët, madje më shumë sesa frikësohen nga Allahu dhe mendojnë se magjistari ka mundësi të bëjë dëm e dobi. Por jo për Zotin, edhe sikur të mblidhen njerëzit dhe xhinët për të të bërë ndonjë dobi, nuk do të bëjnë veçse atë që të ka caktuar Allahu, madje edhe nëse ata të gjithë mblidhen për të të dëmtuar, nuk do të dëmtojnë veçse nëse Allahu ka caktuar diçka kundrejt teje, sepse lapsat që shkruajnë Caktimin e Allahut nuk shkruajnë më dhe fletëve mbi të cilat është shkruar Caktimi tashmë u është tharë boja!

Shikojmë gra që vrapojnë për tek magjistaret kur mendojnë se bashkëshorti i tyre nuk i do! Mendojnë se duke i bërë atij ndonjë magji ai do ta dojë më shumë! Akide e prishur!

Shikojmë çifte njerëzish që nuk lindin fëmijë, që vrapojnë për tek magjistarët duke besuar se magjistari do tua largojë këtë fatkeqësi. Besim i kotë! A nuk e lexoni Kuranin?! Zoti ynë thotë në Kuran: “E Allahut është mbretëria e qiejve dhe e tokës, krijon çfarë të dëshirojë. Ai kujt të dëshirojë i dhuron {fëmijë} femra, dhe kujt të dëshirojë i dhuron meshkuj! Apo i përzien ata meshkuj e femra, madje kë të dëshirojë e lë pa fëmijë. Ai është i Gjithëdijshëm, i Plotfuqishëm” [Shura : 49-50]. I Gjithëdijshëm për gjendjen e robërve të Tij, i Plotfuqishëm për ti dhënë dikujt e për të privuar dikë tjetër. Por, sikur të besonim se të gjitha çështjet janë në Dorën e Allahut, nuk do ti vepronim këto ndalesa!

Pra, ky shirk në rrububije ndodh në mesin e muslimanëve, prandaj është detyrë për këdo që vepron diçka prej këtyre veprimeve të ndaluara që të pendohet tek Allahu, e të kthehet para se të mos ketë më mundësi.

Vëllezër muslimanë!  Akidja duhet së pari!

O Allah, na bëj ta shikojmë të vërtetën siç është dhe na bëj rrizk pasimin e saj, e na mundëso ta shikojmë të kotën siç është dhe na bëj rrizk largimin prej saj!

Marrë nga libri me hutbe i shejhut të nderuar

Salih bin Taha Abdul Uahid ( Ebu Islam)

Nxënës i shejh Albanit Allahu e mëshiroftë.

“El Akidetu Euelen”   1/76-83

Përktheu:

Mirandi Shehaj

    Allahu i Lartësuar ka thënë: “Unë nuk i kam krijuar xhinët dhe njerëzit për diçka tjetër përveçse të më adhurojnë” (Dharijat 56) dhe ka thënë: “Vërtetë Ne kemi dërguar në çdo popull të dërguar(tu thonë): Adhurojeni vetëm Allahun dhe largojuni tagutëve” (Nahl 36) dhe ka thënë: “Zoti yt ka urdhëruar që të mos adhuroni dikë tjetër veç Tij dhe me prindërit të silleni mirë” (Isra 23) dhe ka thënë: “Adhurojeni Allahun dhe mos i bëni shok asgjë” (Nisa 36) dhe ka thënë: “Thuaj: Ejani tu lexoj çfarë u ka ndaluar Zoti juaj. U ka porositur që të mos i bëni shok Atij asgjë” (Enam 151).

     Ibn Mesudi ka thënë: Kush dëshiron të dijë se cila është porosia e vulosur (e fundit) e Muhamedit -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi të-  atëherë le të lexojë fjalën e të Lartësuarit: “Thuaj: Ejani tu lexoj çfarë u ka ndaluar Zoti juaj.U ka porositur që të mos i bëni shok Atij asgjë”  deri tek : “Kjo është rruga ime drejtë ndaj pasojeni atë”[1].

    Transmetohet nga Muadh bin Xhebeli i cili tha: Isha hypur së bashku me Profetin -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi të-  mbi gomar dhe ai më tha: “O Muadh, a e di se cila është e drejta e Allahut ndaj robërve të Tij dhe e drejta e robërve ndaj Tij? Thashë: Allahu dhe i Dërguari Tij e dinë më së miri. Ai tha: “E drejta e Allahut ndaj robërve është ta adhurojnë dhe të mos i bëjnë shok Atij asgjë, ndërsa e drejta e robërve ndaj Allahut është që të mos i dënojë ata që nuk i bëjnë shok Atij asgjë”. Thashë: A t’i përgëzoj njerëzit? Tha: “Jo mos i përgëzo se pastaj do i mbështeten kësaj” transmetohet në dy Sahihet[2].

Nga kjo përfitohen dobitë e mëposhtme:

1)      Urtësia në krijimin e xhinëve dhe njerëzve.

2)      Adhurimi është vetë teuhidi sepse armiqësia rreth tij ka ndodhur (mes profetëve dhe popujve të tyre).

3)      Kush nuk ka teuhid nuk e ka adhuruar Allahun. Kësaj i përputhet kuptimi i ajetit Kuranor: “As ju nuk adhuroni atë që unë adhuroj”.

4)      Urtësia në dërgimin e profetëve.

5)      Dërgesa(shpallja) ka përfshirë çdo popull.

6)      Feja e profetëve ka qenë e njëjtë.

7)      çështja madhore është se adhurimi i Allahut nuk mund të arrihet veçse duke mohuar tagutët (çdo gjë adhurohet përveç Allahut). Ky është kuptimi i ajetit Kuranor: “Kush i mohon tagutët dhe i beson Allahut,ai është kapur për lidhjen më të fortë”.

8)      Termi tagut është i përgjithshëm që përfshin çdo gjë që adhurohet përveç Allahut.

9)      Rëndësia e madhe që kishin te selefët tre ajetet e qarta dhe të përsosura të sures Enam, ajete të cilat përmbajnë në vetvete 10 çështje, ku e para e tyre është: ndalimi nga shirku.

10)  Ajetet e qarta në suren Isra përmbajnë në vetvete 18 çështje, të cilat Allahu i filloi me fjalën: “Mos bëj me Allahun një të adhuruar tjetër sepse do të jesh (ngelesh) i nënçmuar dhe i poshtëruar” dhe i mbylli me fjalën e Tij: “Mos bëj me Allahun një të adhuruar tjetër se do hidhesh në Xhehenem i qortuar dhe i përzënë”. Allahu na e tërhoqi vëmendjen për rëndësinë e çështjeve të përmendura duke thënë: “Kjo është nga urtësia që Zoti yt ka shpallur tek ti”.

11)  Ajetin e sures Nisa që njihet dhe si ajeti 10 të drejtave, Allahu e filloi me fjalën e Tij: “Adhurojeni Allahun dhe mos i bëni shok Atij asgjë”.

12)  Vërejtja rreth porosisë së Profetit -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi të-  në prag të vdekjes.

13)  Njohja e detyrës që kemi ndaj Allahut.

14)  Njohja e të drejtës së robërve ndaj Allahut nëse ata e kryejnë obligimin e tyre.

15)  Këtë çështje nuk e dinin shumica e sahabëve.

16)  Lejimi i fshehjes së diturisë kur ka dobi.

17)  Pëlqyeshmëria e përgëzimit të muslimanit me çfarë e gëzon atë.

18)  Frika se mos mashtrohet robi duke iu mbështetur mëshirës së Allahut.

19)  Thënia: Allahu dhe i Dërguari e dinë më së miri, kur ai që pyetet nuk e di atë gjë

20)  Lejimi i dhënies së diturisë vetëm disa njerëzve veçmas të tjerëve.

21)  Modestia e Profetit -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi të-, gjë e cila duket në hipjen e gomarit dhe në shoqërimin e dikujt me të në kafshë.

22)  Lejimi i shoqërimit mbi kafshë.

23)  Vlera e Muadh bin Xhebelit.

24)  Vlera dhe rëndësia e madhe e kësaj çështje.

Vazhdon . . .

Autor Muhamed Abduluehab

Përktheu Ebu Duxhanah, Shuajb Rexha 

[1] Transmeton  këtë ether Tirmidhiu nr 3072 dhe Bejhakiu në Shuabul iman sic thuhet kjo në Durrul Menthur 3/381

[2] Transmeton Buhariu 128,2856,5967  dhe Muslimi 30

Rregullat e përsosura në lidhje me emrat e mirë të Allahut dhe cilësitë e Tij të larta – (3) 

Rregulli i katërt: Emrat e Allahut tregojnë për qenien e Allahut dhe cilësitë e Tij në tre mënyra (aspekte): 

1)Përputhje(realiteti ose gjuhësore).2)Përmbajtje kuptimore.3)Nëpërmjet rrjedhojës që rrjedh nga ai emër.Shembulli i kësaj: Emri el kHaliku (Krijuesi) tregon për qenien (ekzistencën) e Allahut (me përputhje realiteti) dhe për cilësinë e krijimit me përputhje (gjuhësore). Po ashtu nëpërmjet përmbajtjes kuptimore tregon për qenien e Allahut, po ashtu tregon për cilësinë e krijimit nëpërmjet përmbajtjes kuptimore, ndërsa tregon për cilësinë e diturisë dhe fuqisë (mundësisë për gjithçka) me rrjedhojë[1]. 

Prandaj Allahu kur ka përmendur krijimin e qiejve dhe tokës ka thënë: “Ashtu që ta dini se Allahu ka fuqi (mundësi) për çdo gjë dhe se Ai ka përfshirë çdo gjë me dituri” (Talak: 12). Argumentimi (arsyetimi) me rrjedhojë është shumë i dobishëm për nxënësin e dijes nëse mediton rreth kuptimit siç duhet dhe i jep Allahu sukses për të kuptuar lidhjen që ekziston, duke arritur që nga një argument i vetëm të nxjerrë çështje të shumta.Dije se rrjedhoja nga fjala e Allahut dhe nga fjala e të dërguarit të Tij është gjithmonë e vërtetë -kuptohet nëse është nxjerrë drejt dhe saktë ajo rrjedhojë- sepse fjala e Allahut dhe të Dërguarit janë të vërteta dhe rrjedhoja që del nga e vërteta është e vërtetë. Kjo dhe për vetë faktin se Allahu e di shumë mirë se çfarë rrjedh nga fjala e Tij dhe e të dërguarit të Tij, ndaj themi që dhe ajo rrjedhojë ka qenë e qëllimshme nga Allahu. 

Kurse për sa i përket rrjedhojës që rrjedh nga fjala e dikujt tjetër veç Allahut dhe të Dërguarit të Tij, ka tre situata: 

1-T’i përmendet thanësit rrjedhoja e fjalës së tij dhe ai e pranon dhe i përmbahet asaj. P.sh: Ai që i mohon cilësitë vepruese të  Allahut i thotë atij që i pohon: Pohimi që ti i bën cilësive vepruese për Allahun ka si rrjedhojë të pranosh se ka veprime të Allahut që janë të reja (në kohë). Pohuesi cilësive thotë: Po, i përmbahem kësaj sepse Allahu ka qenë është dhe do të jetë veprues i asaj që Ai dëshiron dhe siç dihet fjalët dhe veprimet e Allahut nuk kanë mbarim siç tha i Lartësuari: “Sikur të ishte deti bojë për të shkruar fjalët e Zotit tim do mbaronte deti para se të mbaronin fjalët e Zotit tim edhe sikur të sillnim një det tjetër shtesë si ai i pari” (Kehf 109) dhe ka thënë: “E sikur të gjitha pemët e tokës të ishin lapsa dhe atij deti ti shtoheshin shtatë dete të tjerë nuk do mbaronin  fjalët e Allahut” (Lukman 27). Realizimi i veprimeve të Tij rishtazi në kohë nuk nënkupton mangësi në lidhje me Allahun. 

2-Situata e dytë: T’i përmendet rrjedhoja e thënies thanësit të saj por ai e refuzon të ketë lidhje ndërmjet thënies rrjedhojës (pra e hedh poshtë). P.sh: Mohuesi i cilësive i thotë pohuesit: Pohimi yt sjell si rrjedhojë që Allahu të jetë i ngjashëm me krijesat në cilësitë e Tij. Pohuesi thotë: Jo ,kjo nuk është e thënë (nuk e nënkupton këtë rrjedhojë te pretenduar) sepse cilësitë e Krijuesit janë të dedikuara Atij dhe nuk u përmendën si koncept i përgjithshëm pa asnjë lloj specifikimi ashtu që të ketë vend për atë që the. Pra, cilësitë e Tij janë specifike vetëm për Të siç i takojnë Atij. 

Ashtu siç ti o mohues i cilësive pohon që Allahu ka qenie (ekzistencë) dhe thua se qenia e Tij nuk përngjasin me asnjë krijesë, atëherë çfarë dallimi ka ndërmjet qenies dhe cilësive?!Gjykimi i rrjedhojës në këto dy raste është i qartë[2]. 

3-Situata e tretë: Të mos ketë diçka të shprehur në lidhje me rrjedhojën, pra situatë e heshtur. Nuk përmendet pohimi rrjedhojës dhe as nuk refuzohet. Gjykimi në këtë rast është ti atribuohet thanësit sepse nëse i përmendet atëherë ekziston mundësia që ai ti përmbahet ose ta refuzojë. Ekziston mundësia që duke ia përmendur atë rrjedhojë e kupton pavlefshmërinë e thënies së tij dhe tërhiqet prej saj sepse rrjedhoja e gabuar tregon për pasaktësinë e thënies (mendimit). Për shkak të këtyre dy supozimeve të fundit nuk mund të arrihet në përfundimin se rrjedhoja e fjalës së dikujt është njësoj si ta ketë shprehur me gojën e tij. Nëse dikush thotë:Përderisa kjo rrjedhojë u nxor nga thënia e tij do të thotë që është njësoj si thënia sidomos kur lidhja mes tyre është e fortë. Themi ky pretendim është i refuzuar për vetë faktin se njeriu përjeton gjendje të ndryshme shpirtërore apo fizike që ia imponojnë që të mos i ketë parasysh të gjitha rrjedhojat e supozuara nga thëniet e tij. Mund të jetë i shkujdesur, të harrojë, të mos jetë në gjendje të logjikojë qartësisht përkohësisht ose detyrohet të thotë diçka i shtyrë nga presioni i debatit pa u menduar thellë në rrjedhojat e thënies, etj.

Vazhdon. . .

Autor: Muhamed bin Salih el Uthejmin

Përktheu: Shuajb Rexha

[1] Sh.p:që d.m.th se Krijuesi për të qenë i tillë duhet të ketë dituri gjithëpërfshirëse rreth asaj që do krijojë dhe të posedojë fuqinë dhe mundësinë për ta realizuar atë krijim

[2] Sh.p:Në situatën e parë rrjedhoja merret në konsideratë dhe pohohet ndërsa në situatën e dytë hidhet poshtë dhe nuk vlen,mohohet

 Rregullat e përsosura në lidhje me emrat e mirë të Allahut dhe cilësitë e Tij të larta – (2)

Rregulli i dytë: Emrat e Allahut janë simbole emërtimi dhe cilësi. Janë simbole emërtimi nëse i shohim në aspektin se ato tregojnë për qenien e Allahut, ndërsa janë cilësi në aspektin e kuptimeve specifike që bartin. Sipas aspektit të parë janë sinonime të njëri tjetrit sepse tregojnë për të njëjtin të emërtuar: Allahun, ndërsa sipas aspektit të dytë janë të ndryshëm nga njëri tjetri sepse secili tregon një kuptim të veçantë të ndryshëm nga tjetri. P sh,: el Haju (i Gjalli), el Alim (i Dijshmi), el Kadir (i Gjithëfuqishmi), es- Semiu (Dëgjuesi i gjithçkaje), el Besiru (Shikuesi i çdo gjëje), er RRahmanu (i Gjithëmëshirshmi), er Rahimu ( Mëshiruesi), el Azizu (më Krenari), el Hakimu (më i Urti), të gjithë këto emra tregojnë për të njëjtin të emërtuar: Allahun, por kuptimi i el Haju (i Gjalli) është i ndryshëm nga el Alim (i Gjithëdijshmi), po ashtu el Alim ka kuptim të ndryshëm nga el Kadir, etj. Ne thamë janë simbole emërtimi dhe cilësi sepse Kurani ka argumentuar për këtë, si p sh në ajetin kuranor: “Ai është Mëkat-falësi Mëshiruesi” (Junus-107) dhe në ajetin: “Zoti yt është poseduesi i Mëshirës” (Kehf-58).

Ajeti i dytë tregoi se Rrahimi (Mëshiruesi) është i përshkruar me cilësinë e mëshirës.

Gjithashtu dijetarët e gjuhës janë unanim rreth faktit se nuk mund t’i thuhet i ditur përveçse atij që ka dituri, nuk i thuhet dëgjues veçse atij që ka dëgjim, nuk i thuhet shikues veçse atij që ka shikim, etj. Kjo çështje është aq e qartë saqë nuk ka nevojë për sqarim dhe argument.

 Nga këtu kuptojmë devijimin e atyre që emrave të Allahut i heqin çdo kuptim siç bëjnë ehlu et-tatil (ata që i mohojnë emrat dhe cilësitë e Allahut) duke thënë: Allahu është dëgjues pa dëgjim, Shikues pa shikim, Krenar pa krenari, etj. Arsyetimi i tyre ishte se pohimi i cilësive nënkupton shumëzimin e Zotit (pra ekzistencën e shumë zotave secili me nga një emër të veçantë). Ky arsyetim i tyre është i sëmurë, bile i vdekur, siç hidhet poshtë nga tekstet[1] dhe logjika. Për sa i përket teksteve: Allahu e ka cilësuar veten e Tij me cilësi të shumta megjithëse Ai është Një i Vetëm, ka thënë: “Kapja e Zotit tënd është e ashpër, Ai e fillon (krijimin) dhe e rikthen, Ai është Mëkat-falësi, i Dashuri, Poseduesi i Arshit (Fronit), i Lavdëruari, i cili vepron çfarë të dojë” (Buruxh 12-15), dhe: “Madhëroje emrin e Zotit tënd, Më të Lartit, i cili krijoi dhe përsosi, i cili përcaktoi dhe udhëzoi, i cili nxori nga toka kullotën dhe më pas e bëri pluhur të shpërndarë” (E’ala 1-5). Në këto ajete fisnike përmenden cilësi të shumta të të njëjtit të cilësuar dhe megjithatë nuk nënkuptoi shumëzimin e të cilësuarve.

Arsyetimi logjik: cilësitë nuk janë qenie më vete të shkëputura nga i cilësuari ashtu që më pas të pretendohet për këtë shkak shumëzimi i të cilësuarve sepse në të vërtetë ato janë cilësi me të cilat është i përshkruar ky i cilësuar dhe që ekzistojnë me ekzistencën e tij. Nga këtu bëhet e qartë një çështje tjetër: që fjala ed-Dehru (koha) nuk është nga emrat e Allahut sepse është emër i “ngurtë” (pa rrënjë fjale) nuk përmban ndonjë kuptim që e bën atë të vlefshëm për t’iu bashkangjitur emrave të përsosur të Allahut sepse ed-Dehru është emër nga emrat e kohës, vaktit. Allahu duke treguar thënien e mohuesve të ringjalljes thotë: “Thanë: Nuk ka tjetër veç jetës tonë vdesim dhe lindim dhe nuk na shkatërron gjë tjetër veç kohës” kishin për qëllim: kalimin e ditëve dhe netëve, kurse fjala e Profetit -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi të-: Allahu ka thënë: “Më lëndon Mua biri i Ademit duke sharë kohën, Unë jam koha në dorën Time është çështja, rrotulloj natën dhe ditën”. Allahu është Krijuesi i kohës dhe  i çdo gjëje që ndodh në të, Ai sqaroi se e rrotullon natën dhe ditën (e cila është koha) si të dojë dhe nuk mund të jenë të njëjtë: Rrotulluesi, Ndryshuesi (i ngjarjeve dhe kohës) me atë që rrotullohet dhe ndryshohet. Nuk ngelet tjetër veçse të hidhet poshtë pretendimi se me kohën e përmendur në këtë hadith është vetë Allahu xhele shanuhu.

Rregulli i  tretë: Emrat e Allahut nëse tregojnë për një cilësi që ka ndikim (tek krijesat) të drejtpërdrejtë, atëherë në këtë rast duhet të pohojmë tre gjëra:

1)Pohimin e atij emri për Allahun.

2)Pohimin e cilësisë që ai emër përmban.

3)Pohimin e dispozitës dhe ndikimit që ka ajo cilësi.

Në lidhje me këtë të tretën: kjo çështje është përdorur si argument nga dijetarët për mosekzekutimin e ndëshkimit ndaj grabitësve të rrugës (banditëve) nëse pendohen para se të kapen, duke u bazuar në ajetin Kuranor: “Përveç atyre që pendohen para se ti kapni,atëherë dijeni se Allahu është Mëkat-falës, Mëshirues” (Maideh 34) sepse përdorimi i këtyre dy emrave (Mëkat-falës, Mëshirues) në këtë rast nënkupton se Allahu ua ka falur gjynahet nëse pendohen dhe i mëshiron duke hequr ndëshkimin e merituar më parë.

Shembulli ilustrues i këtij rregulli: Emri es-Semiu (Dëgjuesi), përmban: Pohimin e këtij emri për Allahun, pohimin e cilësisë së dëgjimit për Allahun, pohimin e dispozitës dhe ndikimit të kësaj cilësie që do të thotë se Ai e dëgjon të fshehtën dhe të hapurën siç thotë i  Lartësuari: “Allahu e dëgjon dialogun tuaj, vërtetë Allahu është Dëgjues, Shikues” (Muxhadileh:1). Kurse nëse emri  tregon për një cilësi që nuk ka ndikim (të drejtpërdrejtë tek krijesat) atëherë përmban dy gjëra:

1)Pohimin e atij emri për Allahun.

2)Pohimin e cilësisë që përmban.

Shembulli i kësaj: Emri el Hajju (i Gjalli) përmban pohimin e këtij emri për Allahun dhe pohimin e cilësisë së jetës për Allahun.

Vazhdon . . .

Autor: Muhamed bin Salih el Uthejmin

Përktheu: Shuajb Rexha

[1] Me fjalën tekstet janë për qëllim tekstet e argumenteve nga Kurani dhe Suneti. Ky term do përsëritet shpesh ndaj tregohu i vëmendshëm rreth kuptimit të tij

Rregullat e përsosura në lidhje me emrat e mirë të Allahut dhe cilësitë e Tij të larta – (1)

Parathenia e autorit:

Falënderoj Allahun, Atij i takojnë falënderimet, Atij i kërkojmë ndihmë dhe falje, tek Ai pendohemi. I kërkojmë të na ruajë nga e keqja e punëve dhe veteve tona. Atë që Allahu e udhëzon s`ka kush ta humbasë dhe atë që Allahu e humbet s`ka kush ta udhezojë. Dëshmoj se nuk ka të adhuruar me të drejtë veç Allahut dhe dëshmoj se Muhamedi është rob dhe i dërguar i Tij. Salavatet dhe selamet qofshin për të, familjen e tij shokët e tij dhe gjithë besimtarët që e pasojnë me mënyrën më të mirë deri Ditën e Gjykimit.

Besimi në emrat dhe në cilësitë e Allahut është një nga shtyllat e besimit tek Allahu, të cilat janë: Besimi në ekzistencën e Allahut, besimi në rrububijen e Tij, besimi në uluhijen e Tij, besimi në emrat dhe cilësitë e Tij. Njehsimi i Allahut ne këtë shtyllë është njëri nga tri llojet e teuhidit, ndaj vlera fetare e kësaj çështjeje është madhështore dhe me rëndësi të madhe  sepse askush nuk mund ta adhurojë Allahun në mënyrën më të mirë derisa t’i njohë emrat e Allahut dhe cilësitë e Tij, Allahu ka thënë: “Allahut I takojne emrat me te mire ndaj lutjuni Atij me to” (Araf 180). Kjo përfshin lutjen kërkesë dhe lutjen adhurim.

Lutja kërkesë është t’i paraprish kërkesës tënde duke përmendur emrat e Allahut që janë më të përshtatshem me atë që do të kërkosh si p.sh.: o Mëkat-falës me fal mua, o Mëshirues më mëshiro mua, o Ruajtës më ruaj mua, etj si këto.

Lutja adhurim është t’i bësh Allahut ibadet sipas asaj që kërkohet nga këto emra (sipas rrjedhojës së tyre) si p.sh. të pendohesh tek Allahu sepse Ai është Teuab (pranuesi i pendimit), ta përmendesh me gjuhën tënde sepse Ai është Dëgjuesi (es-Semiu) t’i bësh adhurim me gjymtyrët e tu sepse Ai është Shikuesi (el Besiru), t`ia kesh frikën kur je vetëm larg syve të njerëzve sepse Ai është el-Latif el kHabir (njohesi i çdo gjëje në hollësi), e kështu me rradhe.

Për shkak të kësaj pozite të rëndësishme si dhe për shkak se njerëzit flasin rreth kësaj teme nganjëherë duke ia qëlluar dhe nganjëherë duke folur me të kotë, gjë e cila buron nga injoranca ndonjëherë ose nga fanatizmi partiak ndonjëherë tjetër, ndaj dëshirova që të shkruaja rreth kësaj teme disa rregulla që mu dha mundësia duke shpresuar nga Allahu që ta bëjë këtë punë timen të sinqertë vetëm për hir të Tij në përputhje me kënaqësinë e Tij dhe të jetë e dobishme për robërit e Tij. E titullova këtë libër: “el Kauaidul muthla fi sifatilahi teala ue esmaihil husna” (Rregullat e përsosura rreth cilësive të Allahut dhe emrave të Tij të mirë).

Rregulli i parë: Të gjithë emrat e Allahut janë të mirë në përsosmëri, d.m.th. janë në kulminacionin e të mirës së përkryer. Allahu ka thënë: “Allahut i takojnë emrat më të mirë” (Araf 180). Kjo për vetë faktin se këto emra përmbajnë në vetvete cilësi të përsosura ku nuk ekziston mangësi në asnjëlloj aspekti, as të supozuar e as të nënkuptuar.

Shembulli i kësaj: el Hajju (i Gjalli) është emër nga emrat e Allahut, që përmban cilësinë e jetës së përsosur e cila nuk është paraprirë nga mos-ekzistenca (nga asgjëja) dhe as nuk mbaron kurrë. Jeta e përsosur që ka si rrjedhojë cilësi të tjera të përkryera si dituria, fuqia, dëgjimi, shikimi, etj.

Shembull tjetër: el Alijm (i Gjithëdijshmi) është emër nga emrat e Allahut i cili përmban cilësinë e diturisë së përsosur, dituri e cila nuk është paraprirë nga injoranca dhe as nuk ndodh në të harresë. Allahu ka thënë: “Dituria rreth këtyre (popujve te mëparshëm) është tek Zoti im në një Libër. Zoti im nuk gabon dhe as nuk harron” (Taha: 52).

Dituria e gjerë përfshirëse e çdo gjëje në mënyrë të përgjithshme dhe në detaje të hollësishme, qoftë kjo dituri që ka të bëjë me veprimet e Tij apo me veprimet e krijesave të Tij. Allahu ka thënë: “Tek Ai janë çelësat e fshehtësisë, nuk i di askush përveç Tij. Ai di mirë çfarë ka dhe ndodh në tokë e në det. Çdo gjethe që bie Ai e di. Çdo grimcë në errësirat (thellësitë) e tokës, çdo gjë e thatë apo e njomë, janë të gjitha të shënuara në një libër të qartë” (Enam 59) dhe ka thënë: “Çdo gjallesë në tokë tek Allahu e ka furnizimin, Ai e di vendqëndrimin e saj dhe përfundimin e saj. Çdo gjë është e shënuar në një Libër të qartë” (Hud 6) dhe ka thënë: “Ai e di çfarë ka dhe ndodh në qiej dhe tokë, e di çfarë fshihni në vete dhe shfaqni. Allahu është i Gjithëdijshëm për atë që fshihet në zemër” (Tegabun 4).

Shembulli i tretë: err-Rrahman (i Gjithëmëshirshmi) është emër nga emrat e Allahut i cili përmban cilësinë e mëshirës së përsosur për të cilën Profeti -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi të- ka thënë: “Allahu është më  mëshirshëm me robërit e Tij se sa kjo me fëmijën e saj”, d.m.th. nëna e një foshnje të vogël që e gjeti fëmijën e saj ndër robërit e luftës, e mori, e përqafoi dhe filloi ta ushqente me gji.

Ky emër përmban mëshirën gjithëpërfshirëse për të cilën Allahu ka thënë: “Mëshira Ime ka përfshirë çdo gjë” (Araf 156) dhe ka thënë duke treguar për duanë që bëjnë engjëjt për besimtarët: “Zoti ynë ke përfshirë çdo gjë me mëshirën dhe diturinë Tënde” (Gafir 7).

Mirësia e përkryer në emrat e Allahut ka të bëjë qoftë duke e marrë çdo emër në vecanti, po ashtu duke e bashkangjitur me ndonjë emër tjetër duke na dhënë përsosmëri mbi përsosmëri.

Shembulli i kësaj: el Azizu (Krenari) el Hakimu (më i Urti). Këto dy emra, Allahu i përmend së bashku shpesh në Kuran. Secili prej tyre tregon për përsosmërinë specifike të asaj cilësie më vete siç është krenaria tek el Aziz dhe gjykimi e urtësia tek el Hakim. Bashkimi ndërmjet këtyre dy emrave tregon për një përsosmëri tjetër e cila është se krenaria e Tij është e shoqëruar me urtësinë, ndaj krenaria e Tij nuk shkakton padrejtësi dhe veprime të padenja. Po ashtu gjykimi i Allahut dhe urtësia e Tij janë të shoqëruara me krenarinë absolute ndryshe nga ç`ndodh me gjykimin e krijesave apo urtësinë e tyre që mund tu ndodhë nënçmim dhe përçmim.

Vazhdon . . .

Autor: Muhamed bin Salih el Uthejmin

Përktheu: Shuajb Rexha