Me emrin e Allahut, të Gjithmëshirshmit Mëshirëplotit.

Me të vërtetë falënderimet i takojnë Allahut, vetëm Atë e falënderojmë dhe vetëm prej Tij ndihmë dhe falje kërkojmë. I lutemi Allahut të na ruajë prej të keqes së punëve dhe vetveteve tona. Atë që e udhëzon Allahu nuk ka kush ta humbasë dhe atë që e humbet nuk ka kush ta udhëzojë përveç Tij. Dëshmoj e deklaroj se nuk meriton të adhurohet veçse Allahu dhe dëshmoj e deklaroj se Muhamedi është rob dhe i Dërguar i Tij.

O vëllezër : Robër të Allahut!

Akidja së pari nëse doni ta dini.

Të xhumanë e kaluar folëm për teuhidin Uluhije dhe thamë se kuptimi i tij është se muslimani e ka detyrë të besojë me zemrën e tij se vetëm Allahu meriton të adhurohet; pra : S’ka të adhuruar tjetër me të drejtë përveç Allahut, dhe ky është edhe kuptimi i shehadetit.

Ndërsa sot do të flasim për dëshminë “La ilahe il-lAllah”

Vëllezër muslimanë!

Kjo frazë “La ilahe il-lAllah” është dëshmia e njësimit, për shkak të së cilës Allahu krijoi krijesat. Allahu i Madhëruar thotë : “Dhe nuk i krijova xhinët dhe njerëzit veçse për të më adhuruar” [Dharijatë : 56]

Kjo frazë “La ilahe il-lAllah” është dëshmia e njësimit, për shkak të së cilës luftoi i Dërguari i Allahut {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}dhe për të ranë dëshmorë Sahabët (Allahu qoftë i kënaqur prej tyre). Ka thënë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} : “Jam urdhëruar ti luftoj njerëzit derisa të dëshmojnë “La ilahe il-lAllah” se “Nuk meriton të adhurohet veçse Allahu” dhe se unë jam i Dërguari i Allahut, e nëse ata e bëjnë këtë, atëherë i kanë të shenjta gjakrat dhe pasuritë e tyre, veçse për të drejtat e saj, dhe llogaria e tyre i takon Allahut” [Sahihul Xhami' : 1370]

“La ilahe il-lAllah” është dëshmia e njësimit, që nëse dikush e thotë atë duke dëshmuar gjithashtu se Muhamedi është i dërguari i Allahut atëherë, ai hyn në Islam dhe konsiderohet prej muslimanëve. Pas kësaj ai i ka të shenjta (të paprekshme) gjakun dhe pasurinë. Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} ka thënë : “Kush thotë “La ilahe il-lAllah” dhe mohon çka adhurohet veç Tij, ai i ka të shenjta gjakun dhe pasurinë, ndërsa llogaria e tij i takon Allahut” [Sahihul Xhami' : 6314]

“La ilahe il-lAllah” është grada më e lartë e besimit. Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} ka thënë : “Besimi është gjashtëdhjetë e disa grada (shkallë), më e larta e tyre është “La ilahe il-lAllah” ndërsa më e ulëta është “heqja e një papastërtie nga rruga”, edhe turpi është nj gradë prej besimit” [ Buhari ]

“La ilahe il-lAllah” është dëshmia e njësimit, që nëse dikush e thotë atë kur gjendet në shtratin e vdekjes, e pastaj i del shpirti, atëherë, ai hyn në Xhenet. Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} ka thënë : “Ai njeri që fjalët e fundit të tij janë “La ilahe il-lAllah” do të hyjë në Xhenet” [Sahihul Xhami' : 6355]

“La ilahe il-lAllah” është dëshmia e njësimit, e cila bëhet shkak që thënësi i saj të mos jetë përjetësisht në zjarr. Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} ka thënë : “Allahu ia ka bërë haram zjarrit (ia ka ndaluar) atë që ka thënë “La ilahe il-lAllah” duke shpresuar me të shpërblimin e Allahut” [Muslimi]  Ndërsa në hadithin e ndërmjetësimit, Allahu i Madhëruar u thotë engjëjve : “Nxirrni nga zjarri këdo që ka pasur në zemrën e tij qoftë edhe një thërrmijë besim” [Mutefekun alejhi]

Vëllezër muslimanë!

Dijeni se dëshmia “La ilahe il-lAllah”, dëshmia e njësimit, është ajo me të cilën ka dëshmuar Allahu për Veten e Tij, dhe me të dëshmuan për Allahun edhe engjëjt e dijetarët. Allahu i Madhëruar thotë : “Ka dëshmuar Allahu se nuk meriton të adhurohet askush përveç Tij, dëshmuan për këtë edhe engjëjt e dijetarët … Nuk meriton të adhurohet askush përveç Tij, e Ai është Krenari, i Urti” [Ali Imranë : 18]

Vëllezër besimtarë!

Një pyetje mund te brejë vetvetet tona kur flasim për këtë temë ; Vallë, kushdo që thotë “La ilahe il-lAllah” do të përfitojë prej saj në dynja dhe në ahiret dhe konsiderohet prej ithtarëve të saj? Përgjigja është jo! Pse? Sepse munafikët, në çdo vend dhe kohë thonë “La ilahe il-lAllah” dhe dëshmojnë se Muhamedi është i Dërguari i Allahut, por edhe pse veprojnë kështu ata do të jenë në shtresën e fundit të zjarrit. Allahu i Madhëruar thotë : “Munafikët do të jenë në shtresën e fundit të zjarrit, e nuk mund të gjesh për ta ndihmues” [Nisa : 145]

Dhe në këto kohëra të habitshme, shumë prej njerëzve thonë “La ilahe il-lAllah” dhe dëshmojnë se Muhamedi është i Dërguari i Allahut por, kjo dëshmi është e pastër prej tyre dhe larg nga ata, madje ata do të jenë në shtresat e fundit të zjarrit, për shkak se ata e thonë me gjuhët e tyre por e mohojnë me zemra; thotë i Madhëruari : “Thonë me gjuhët e tyre atë qe nuk e kanë në zemra” thonë “Besuam në Allahun dhe në Ditën e fundit por ata nuk janë besimtarë. Ata mundohen të mashtrojnë Allahun dhe ata që besuan por nuk mashtrojnë veçse vetvetet e këtë nuk e ndiejnë” [Bekare : 8-9]

Ata thanë “La ilahe il-lAllah” me gjuhë, por e përgënjeshtrojnë me zemra, madje edhe urrejnë dëshmuesit e saj.

Ndërsa ai që thotë “La ilahe il-lAllah”, përmbush kushtet e saj dhe punon me domethënien e saj, do të përfitojë prej saj në dynja dhe në ahiret, e do të konsiderohet nga ithtarët e kësaj dëshmie.

Vëllezër muslimanë!

Dëshmia islame “La ilahe il-lAllah” përmban tetë kushte, që nëse dikush i përmbush ato dhe punon me domethënien e tyre, do të ketë dobi nga kjo dëshmi në dynja dhe në ahiret dhe do të hyjë në rrethin e muslimanëve. Këto kushte do ti përmend para jush dhe do tu pyes për to përpara Allahut Ditën e Gjykimit, prandaj kush dëshiron të shpëtojë nga dënimi i Allahut le ti mësojë këto kushte dhe ti zbatojë ato në mënyrë që të konsiderohet nga ata që e përmbushin domethënien e kësaj dëshmie.

Kushti i parë :  Të dish kuptimin e saj :

Është detyrë për këdo që thotë “La ilahe il-lAllah” që të dijë kuptimin e saj. Shumë njerëz e thonë këtë dëshmi por pak janë ata që e kuptojnë. Allahu i Madhëruar thotë : “Dije se nuk meriton të adhurohet me të drejtë veçse Allahu, dhe kërko falje për gabimet e tua, të besimtarëve dhe të besimtareve. Allahu i di mirë veprat dhe vendqëndrimet tuaja” [Muhamed : 19]

Dhe ka thënë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}: “Kush vdes duke e ditur se “Nuk meriton të adhurohet veçse Allahu” do të hyjë në Xhenet” [Muslimi]

Dije o rob i Allahut se dëshmia “La ilahe il-lAllah” përmban mohim e pastaj pohim ; “La ilahe” (nuk ka të adhuruar) është mohim, ndërsa “il-lAllah” (përveç Allahut) është pohim. Prandaj e ke detyrë që të mohosh të drejtën e adhurimit nga kushdo që adhurohet, pastaj ta pohosh atë vetëm për Allahun e Vetëm e të pa shok, sepse Allahu është i Vërteti, ndërsa ata që adhurohen përveç Tij janë të kotë.

Vëllezër muslimanë!

Injoranca ndaj kësaj fjale i ka bërë shumë prej njerëzve që të bien në shirk, duke menduar se i përsosin veprat që bëjnë. Ja populli i Musës {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} pasi Allahu i shpëtoi prej armikut të tyre, dhe pasi kaluan detin dhe dolën në bregun tjetër, kaluan pranë një populli që përuleshin para idhujve të tyre duke bërë kështu shirk ndaj Allahut të Madhëruar. Atëherë populli i Musës thanë : “O Musa, na bëj edhe ne një idhull ta adhurojmë ashtu siç kanë ata idhuj që i adhurojnë! Tha : – Ju jeni popull injorant! Vërtet, ai popull (që po adhuron idhuj) është i shkatërruar në atë (adhurim) dhe ajo që vepruan është e asgjësuar (s’ka dobi). Musa tha : – A të kërkoj për ju një zot tjetër veç Allahut, duke e ditur se Ai ju vlerësoi mbi njerëzit e tjerë?!” [A'rafë : 138-140]

Pra ai që thotë “La ilahe il-lAllah” por u lutet të tjerëve përveç Allahut, ai është injorant ndaj kësaj dëshmie. Ai që thotë “La ilahe il-lAllah” por bën tauaf rreth varreve të Sahabëve e Tabiinëve, është injorant ndaj kësaj Fjale. Prandaj është detyrë për dëshmuesin e saj që ti dijë kuptimin.

Kushti i dytë : Siguria në të, që nuk përmban dyshim :

Duhet që dëshmuesi i kësaj Fjale ta thotë atë, duke qenë i sigurt në zemrën e tij. Allahu i Madhëruar i ka cilësuar robërit e Tij besimtarë  në Kuran si njerëz të pa lëkundur, pra që nuk dyshojnë. Ai thotë : “S’ka dyshim, se besimtarët janë ata të cilët kanë besuar Allahun dhe të Dërguarin e Tij, e nuk janë lëkundur. Madje ata luftojnë në rrugën e Allahut me pasuritë dhe vetët e tyre. Të tillët janë besnikë” [Huxhuratë : 15] Dhe ka thënë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} : “Dëshmoj se nuk meriton të adhurohet me të drejtë veçse Allahu dhe se unë jam i Dërguari i Allahut ; nuk ka rob që e takon Allahun me këtë dëshmi pa dyshuar në të, veçse do të hyjë në Xhenet” [ Sahihul Xhami' : 1009] Dhe ka thënë Ebu Hurejres : “Këdo që të takosh pas këtij muri që dëshmon “La ilahe il-lAllah” duke qenë i sigurt për të në zemrën e tij, përgëzoje atë me Xhenet”

Allahu i ka cilësuar munafikët si njerëz që dyshojnë në këtë Fjalë, prandaj ka thënë Allahu i Madhëruar : “..e u lëkundën zemrat e tyre, prandaj ata përpëliten në dyshimet që kanë” [Teube : 45] Prandaj munafikët janë të lëkundur, as me njërën palë e as me tjetrën. Allahu i Madhëruar thotë : “Ata janë të lëkundur mes tyre (besimit dhe mosbesimit) e nuk janë as me ata (me besimtarët) as me ata (me jobesimtarët). E atë që e humb Allahu ti kurrsesi nuk mund ti gjesh atij rrugë shpëtimi” [Nisa : 143]

Kushti i tretë : Pranimi i kësaj Dëshmie :

Dhe i gjithçkaje që përfshin ajo, duke i pranuar ato me zemrën, gjuhën dhe gjymtyrët e tua. Allahu i Madhëruar i ka cilësuar robërit e Tij besimtarë se ata para kësaj Dëshmie thonë : – Dëgjuam dhe u bindëm. Thotë i Madhëruari : “Fjala e besimtarëve të vërtetë kur ata thërriten për tek Allahu dhe i Dërguari i Tij në mënyrë që të gjykojë (i Dërguari) mes tyre, është që të thonë “dëgjuam dhe u bindëm”. Të tillët janë të shpëtuarit” [Nur : 51]

Dhe i ka cilësuar ata që përgënjeshtrojnë  se kur u thuhet atyre :  – Thoni “La ilahe il-lAllah” , ata tregohen mendjemëdhenj. Allahu i Madhëruar thotë : “Ata ishin që kur u thuhej “La ilahe il-lAllah” tregoheshin mendjemëdhenj” [Safat : 35]

Sa ka prej njerëzve në këtë kohë që kur u thuhet atyre : – Thoni “La ilahe il-lAllah”, gjykohuni tek ajo, jetoni nën hijen e saj, luftoni për hir të saj, ata tregohen kryelartë dhe mendjemëdhenj?! Thonë : – A ti lemë të adhuruarit tanë për shkak të disa ekstremistëve mendjelehtë që e shtrëngojnë dhe vështirësojnë fenë?! Nuk ka as ndryshim e as fuqi veçse me ndihmën e Allahut, Zotit të botëve.

Kushti i katërt : Dorëzimi dhe bindja ndaj kësaj dëshmie :

Pra; është detyrë për dëshmuesin e kësaj Fjale që ti dorëzohet asaj dhe gjithçkaje që ajo përfshin. Thotë Allahu i Madhëruar : “E kthehuni tek Zoti juaj dhe dorëzojuni Atij, para se t’ju vijë juve dënimi e pastaj të mos ndihmoheni” [Zumer : 54]  Dhe thotë : “Dhe kush e dorëzon veten e tij tek Allahu, duke qenë i devotshëm, i tilli është kapur për lidhjen më të fortë, e tek Allahu do të jetë përfundimi i çështjeve” [Lukman : 22]

Pra, i bindet Allahut duke qenë njësues, e nëse vepron kështu, atëherë ai është kapur për lidhjen më të fortë, e cila është Fjala “La ilahe il-lAllah”.

Kushti i pestë : Besnikëria, e kundërta e përgënjeshtrimit :

Thënësi i kësaj dëshmie duhet ta thotë atë me besnikëri nga zemra e vet, sepse shumë prej njerëzve thonë “La ilahe il-lAllah” por ata janë prej mashtruesve më të mëdhenj. Allahu i Madhëruar thotë : “Elif, lam, mim. A menduan njerëzit se do të lejoheshin të thoshin besuam dhe se nuk do të sprovoheshin? Ne kemi sprovuar ata që ishin para tyre, e kjo, në mënyrë që të shfaqen ata që qenë besnik (në thënien e tyre) dhe të shfaqen mashtruesit” [Ankebutë : 1-3]

Dhe ka thënë : “E ka prej njerëzve që thonë – Besuam në Allahun dhe në Ditën e Fundit, por ata nuk janë besimtarë” [Bekare : 8] Dhe ka thënë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}: “Nuk ka njeri që dëshmon se nuk meriton të Adhurohet veçse Allahu dhe se Muhamedi është rob dhe i dërguari i Tij me besnikëri nga zemra, veçse Allahu e bën atë haram për zjarrin” [Mutefekun alejhi]

Kushti i gjashtë : Sinqeriteti :

Dëshmuesi i kësaj Fjale duhet që adhurimin e tij t’ia dedikojë vetëm Allahut, e jo të tjerëve përveç Tij, sepse nëse adhurimi u dedikohet të tjerëve përveç Tij atëherë, konsiderohet shirk. Ka thënë Allahu i Madhëruar : “Allahut i takon feja e pastër” [Zumer : 3] Dhe ka thënë : “Dhe nuk u urdhëruan për tjetër, veç që ta adhurojnë Allahun me sinqeritet dhe pastërti, të falin namazin, të japin zekatin, e kjo është feja e drejtë” [Bejine : 5] Dhe ka thënë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} : “Njeriu më i lumtur nga ndërmjetësimi im Ditën e Gjykimit do të jetë ai që ka thënë “La ilahe il-lAllah” me sinqeritet nga zemra e tij” [Buhari] Dhe ka thënë : “Allahu ia ka bërë haram zjarrit atë njeri që ka thënë  “La ilahe il-lAllah” duke e bërë këtë për hir të Allahut” [Muslimi]

Kushti i shtatë : Dashuria për ithtarët e saj :

Allahu i Madhëruar thotë : “Ka prej njerëzve që zgjedhin në vend të Allahut idhuj, që i duan (i madhërojnë) ata ashtu siç (besimtarët e vërtetë) duan Allahun, por ata që besuan kanë më shumë dashuri për Allahun. E sikur ta dinin ata që bënë mizori se kur ta shohin dënimin (në botën tjetër) do të binden se e tërë fuqia i takon vetëm Allahut (e jo idhujve) dhe se Allahu është ndëshkues i rreptë” [Bekare : 165] Dhe ka thënë i Madhëruari : “Thuaj : -Namazi im, kurbani im, jeta ime dhe vdekja ime janë vetëm për Allahun, Zotin e botëve. Ai nuk ka shok, prandaj unë për këtë jam urdhëruar dhe jam i pari i muslimanëve (të dorëzuarve)” [EnAmë : 162]

Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} ka thënë : “Nëse tre gjëra gjenden tek dikush atëherë ai ka gjetur me to ëmbëlsinë e besimit ; Të jenë Allahu dhe i Dërguari i Tij më të dashurit për të nga çdokush tjetër; Të dojë dikë vetëm për hir të Allahut; Dhe të urrejë kthimin në kufër (mohim) pasi Allahu e shpëtoi prej tij ashtu siç urren të hidhet në zjarr” [Sahihul xhami' : 3040]

Kushti i tetë : Mohimi i tagutit :

Tagut quhet çdokush që adhurohet veç Allahut, me dëshirën e tij. Prandaj nëse dikush adhurohet nga njerëzit me dëshirën e tij, atëherë ai quhet tagut.

Allahu i Madhëruar thotë : “Nuk ka imponim në fe, është sqaruar e vërteta nga e kota, prandaj kush mohon tagutin dhe beson Allahun, ai është kapur për lidhjen më të fortë e cila nuk ka këputje. Allahu është Dëgjues dhe i Gjithëdijshëm” [Bekare : 256]

Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} ka thënë : “Ai që dëshmon “La ilahe il-lAllah” dhe mohon çdo gjë që adhurohet veç Allahut, i ka të shenjta gjakun dhe pasurinë e tij, e llogaria e tij i përket Allahut” [Muslimi]

I lutem Allahut të na bëjë të gjithëve të kuptojmë më së miri dëshminë “La ilahe il-lAllah” dhe të na bëjë prej ithtarëve të saj.

Marrë nga libri me hutbe i shejhut të nderuar

Salih bin Taha Abdul Uahid ( Ebu Islam)

Nxënës i shejh Albanit Allahu e mëshiroftë.

“El Akidetu Euelen”   1/97-102

Përktheu :

Mirandi Shehaj

Me emrin e Allahut, të Gjithmëshirshmit Mëshirëplotit.

Me të vërtetë falënderimet i takojnë Allahut, vetëm Atë e falënderojmë dhe vetëm prej Tij ndihmë dhe falje kërkojmë. I lutemi Allahut të na ruajë prej të keqes së punëve dhe vetveteve tona. Atë që e udhëzon Allahu nuk ka kush ta humbasë dhe atë që e humbet nuk ka kush ta udhëzojë përveç Tij. Dëshmoj e deklaroj se nuk meriton të adhurohet veçse Allahu dhe dëshmoj e deklaroj se Muhamedi është rob dhe i Dërguar i Tij.

O vëllezër, robër të Allahut!

Të xhumanë e kaluar folëm për teuhidin rrububije dhe për shfaqjet e shirkut në të derisa na u qartësua se shumë prej njerëzve bien në këto lloje shirku, veç atyre që ka mbrojtur Allahu, siç na lajmëron për këtë Allahu në Kuran ku thotë: “Dhe shumica e tyre nuk besojnë në Allahun veçse duke i bërë atij ortak (në adhurim)” [Jusuf : 106]

Ndërsa sot – me lejen e Allahut – do të jemi me llojin e dytë prej llojeve të teuhidit, i cili është Teuhidi Uluhije.

Kuptimi i tij është se: – Është detyrë për çdo besimtar të besojë me bindje të plotë se vetëm Allahu i Madhëruar meriton të adhurohet dhe askush tjetër përveç Tij, prandaj nuk ka të adhuruar me të drejtë përveç Allahut, sepse Allahu i Madhëruar është i Vërteti, ndërsa çdo kush tjetër që adhurohet përveç Tij është i kotë, prandaj ai që adhuron të tjerë përveç Allahut nuk ka logjikë!

Mund të na brejë në vetvete një pyetje; Përse meriton të adhurohet vetëm Allahu?!

Përgjigjja: Sepse Allahu i Madhëruar është Ai që ka krijuar gjithçka, është Ai që furnizon gjithçka, Ai jep jetë dhe vdekje, është Mbreti dhe Rregulluesi i çdo gjëje, Ai meriton që ti frikësohesh dhe ta adhurosh, siç ka thënë i Madhëruari për Veten e Tij: “Po ata nuk mund të marrin mësim prej tij (Kuranit), vetëm nëse Allahu do, Ai është i denjë për t’iu ruajtur dhe i denjë për falje mëkatesh!” [Mudethir : 56]

Allahu i Madhëruar në Kuran i përkujton njerëzit për këtë gjë dhe i fton ata që ti pranojnë këto gjëra, e nëse ata i pranojnë atëherë i fton që ta adhurojnë Atë, ashtu siç ka thënë në Kuran: “Thuaj: “E kujt është toka dhe çdo gjë që ka në të, nëse jeni që e dini?” Ata do të thonë : “E Allahut” Atëherë thuaju: “Përse nuk mendoni?” Thuaj: “Kush është Zoti i shtatë qiejve dhe Zot i Arshit të madh?” Ata do të thonë: “Allahu” Thuaju: “E pse nuk frikësoheni pra?” Thuaj: “Në Dorën e kujt është i tërë pushteti i çdo sendi, dhe Ai është që mbron (kë të dëshirojë), e që prej Tij nuk mund të ketë të mbrojtur; nëse jeni që e dini?” Ata do të thonë: “Në Dorë të Allahut” Thuaj: “E si mashtroheni pra?” [Mu'minunë: 84-89]

Njerëzit kurdoherë në histori e kanë pranuar se toka është e Allahut dhe se Ai është që e ka krijuar atë, prandaj bën kë të dëshirojë trashëgimtar të saj. Pas kësaj Ai i thërret ata që ta adhurojnë, ashtu siç ka thënë në Kuran: “Ai (Allahu) është që krijoi qiejt dhe tokën, (e duke qenë i tillë) si do të ketë Ai fëmijë kur nuk pati bashkëshorte? Çdo gjë e krijoi Ai, dhe është më i Dijshmi për çka ka krijuar. Ky është Allahu Zoti juaj, nuk ka të adhuruar tjetër me të drejtë përveç Tij, Krijues i çdo gjëje, pra adhurojeni Atë. Ai është mbikëqyrës ndaj çdo sendi” [EnAmë : 101-102]

Ata që adhurojnë lopët! Ata që adhurojnë diellin dhe hënën, dynjanë dhe postet! Pse nuk adhurojnë Atë që i krijoi? Por, nuk verbërohen sytë, por verbërohen zemrat që gjenden në kraharorë!

Allahu i Madhëruar thotë: “O ju njerëz, adhurojeni Zotin tuaj, i Cili ju krijoi juve dhe ata që ishin para jush në mënyrë që të bëheni të devotshëm. Ai, i Cili për ju e bëri tokën shtrat (vendbanim) e qiellin kulm, e prej qiellit ju lëshoi shi me të cilin ju siguroi lloje të frutave si ushqim për ju, pra mos i përshkruani Allahut shokë, duke qenë që ju e dini (që Ai nuk ka shokë)” [Bekare : 21-22]

Vëllezër muslimanë!

Adhurimi –siç e ka përkufizuar atë shejhu Islam Ibnu Tejmije (Allahu e mëshiroftë)– është: “Emër përfshirës i çdo gjëje që do Allahu dhe kënaqet me të prej fjalëve dhe veprave, qofshin ato të dukshme apo të fshehta. Të dukshmet janë: Namazi, agjërimi, zekati, haxhi … etj, ndërsa të fshehta si: Frika, shpresa, pendimi, mbështetja, dashuria … etj”

Të gjitha këto bëhen vetëm për Allahun, prandaj ato nuk pranohen tek Ai dhe as do të gjejë vepruesi i tyre sevape tek Allahu ditën e Gjykimit, vetëm nëse plotësojnë katër kushte. Prandaj ki kujdes o rob i Allahut dhe llogariti punët e tua, a i bën veprat e tua për Allahun apo ti falesh për Allahun ndërsa kurbanin e bën për të tjerë përveç Tij?!

Kushti i parë: Besimi i sinqertë: Allahu i Madhëruar thotë: “Kush bën vepër të mirë, qoftë mashkull apo femër, e duke qenë besimtar, Ne do ti japim atij një jetë të mirë (në këtë botë) e (në botën tjetër) do tu japim shpërblimin më të mirë për veprat e tyre” [Nahl: 97]

Dhe thotë: “Ata që besuan dhe vepruan vepra të mira do të kenë si vendqëndrim Xhenetet e Firdeusit (xhenetet më të larta)” [Kehf : 107] Pra, besim dhe vepra të mira.

Dhe thotë: “Betohem në kohën. (se) Njeriu është në humbje. Përveç atyre që besuan, punuan punë të mira, këshilluan njëri-tjetrin për të vërtetën dhe këshilluan njëri-tjetrin për durim” [Asr : 1-3]

Dhe Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} i thotë dikujt prej shokëve të tij: “Thuaj – Besoj në Allahun, pastaj përqendrohu në këtë” [Muslimi]

Punët e mira me besim të sinqertë pranohen tek Allahu, ndërsa punët e mira me besimin e shtrembër nuk pranohen prej Tij. Pra, akidja së pari, besimi së pari pastaj përqendrimi në të. Punët rrjedhin pas akides dhe besimit, ashtu edhe morali dhe edukata renditen pas akides dhe besimit, sepse sikur edukata të ishte më përparësore, atëherë, Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} do ti thoshte këtij personi: – Bëhu i rregullt pastaj thuaj besoj në Allahun” por Ai i tha: “Thuaj – Besoj në Allahun, pastaj përqendrohu në këtë” Pra akidja duhet së pari para çdo gjëje tjetër, para namazit, para zekatit, para urdhërimit për të mira dhe ndalimit nga e keqja.

Kushti i dytë: Sinqeriteti dhe pastërtia për Allahun: Sinqeriteti të cilin në këtë kohë po e nuhasim nga larg! Sinqeriteti në punë është që ta bësh atë për hir të Allahut! Nëse falesh të falesh për Allahun, jo për sy e faqe e as për tu dëgjuar. Kur të urdhërosh për të mira dhe të ndalosh nga e keqja ta bësh këtë për hir të Allahut. Pra kështu, të gjitha punët, duhet të jenë vetëm për Allahun e Madhëruar. Ai thotë në Kuran: “E duke qenë se ata nuk ishin të urdhëruar me tjetër, veç ta adhuronin Allahun me një adhurim të sinqertë ndaj Tij, që të largohen prej çdo besimi të kotë, ta falin namazin, të japin zekatin, se ajo është feja e drejtë” [Bejine : 5]  Dhe thotë: “Adhuroje Allahun me sinqeritet, e feja jote të jetë për Të” [Zumer : 2]

Dhe thotë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}: “Kush thotë La ilahe il-lAllah – (nuk meriton të adhurohet veçse Allahu)- me sinqeritet do të hyjë në xhenet” [Sahihul Xhami' : 6309]  Dhe thotë: “Veprat vlerësohen sipas qëllimit dhe çdo kush do të marrë atë që kishte për qëllim, prandaj, kush bën hixhret (emigrim) për tek Allahu dhe i Dërguari i Tij, atëherë hixhreti i tij konsiderohet për tek Allahu dhe i Dërguari i Tij, ndërsa kush bën hixhret për përfitim dynjaje që do të arrijë, apo për ndonjë femër me të cilën do të martohet, atëherë hixhreti i tij është për ato gjëra” [Buhari: 1, Muslimi: 1907]

Kushti i tretë: Përputhja e punës me Sunetin: Mos shpik në fe, dhe kujdes nga kundërshtimi i Sunetin, sepse Allahu i Madhëruar thotë: “Çfarë t’iu japë i Dërguari merreni atë, e nga çfarë ju ndalon, largojuni asaj. Kijeni frikë Allahun sepse Allahu posedon dënim të tmerrshëm” [Hashër: 7]  Dhe ka thënë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}: “Kush punon një punë që nuk është sipas çështjes sonë, atëherë ajo është e refuzuar” [Muslimi : 1718]

Kushti i katërt: Largimi nga shirku: Sepse shirku shkatërron veprat. Njeriu vjen Ditën e Gjykimit me punë sa malet, por ka bërë shirk, e për këtë shkak punët e tij refuzohen. Allahu i Madhëruar thotë: “Ne paraqitëm veprat që ata punuan dhe i bëmë ato hi e pluhur” [Furkan : 23] Dhe thotë: “Edhe sikur ata (Profetët) të bënin shirk, atëherë do tu shkatërroheshin veprat e tyre” [EnAmë : 88]  Dhe thotë: “Nëse i bën shok (Allahut), veprat e tua do të asgjësohen dhe ti do të jesh prej të humburve” [Zumer: 65] Dhe thotë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}: Ka thënë Allahu i Madhëruar: “Kush punon një punë në të cilën më ka shoqëruar Mua të tjerë, atëherë ai le të jetë për atë që më ka shoqëruar sepse Unë jam larg tij” [Muslimi]

Allahu i Madhëruar i ka cilësuar robërit e Tij të devotshëm si njerëz që nuk bëjnë shirk, “Ata të cilët ndaj Zotit të tyre nuk bëjnë shirk (nuk i shoqërojnë Atij asgjë në adhurim)” [Mu'minunë : 59]

Por më e habitshmja është kur dëgjon se si në mesin tonë ka persona që falen me ne dhe që dëgjojnë predikimet që mbahen, pastaj dëgjon për ta se si vazhdojnë të mbajnë varur në trupat apo nëpër shtëpitë e tyre hajmali, zhivë, nuska, hudhra…etj..etj, duke menduar se këto gjëra i afrojnë tek Allahu, apo duke menduar se ato nuk e dëmtojnë besimin e tyre! Kthehuni tek Allahu o njerëz, pendohuni tek Ai sa nuk është vonë për ju, sepse Allahu i Madhëruar i thotë Muhamedit {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} duke e urdhëruar atë dhe umetin e tij “Thuaj: -Namazi im, kurbani im, jeta ime dhe vdekja ime janë për Allahun, Zotin e botëve, i Cili nuk ka ortak, e unë për këtë jam urdhëruar dhe jam i pari i atyre që dorëzohen (muslimanëve)” [EnAmë : 162-163]

Vëllezër muslimanë!

Teuhidi Uluhije është prej llojeve më të rëndësishme të teuhidit. Për shkak të tij Allahu ka krijuar qiejt dhe tokën. Ai ka thënë: “Vërtetë Zoti juaj është Allahu, i cili krijoi qiejt dhe tokën brenda gjashtë ditëve, e pastaj qëndroi mbi Arsh; Ai rregullon gjendjen. Ndërmjetësues nuk do të ketë vetëm nëse Ai lejon. Ky pra është Allahu Zoti juaj, prandaj adhurojeni Atë. A nuk po merrni mësim?” [Junus: 3]

Për këtë teuhid të ka krijuar Allahu edhe ty. Thotë Allahu në Kuran: “Nuk i kam krijuar xhinët dhe njerëzit veçse për të më adhuruar” [Dharijatë: 56]  Të gjithë e dimë këtë ajet, jemi krijuar për të adhuruar Allahun. O rob i Allahut nuk je krijuar për të qenë rob i dynjasë! Nuk je krijuar për të qenë rob i parasë e të tjerave si ato. Ti je krijuar për të qenë rob i Zotit.

Për këtë teuhidi Allahu ka dërguar të Dërguarit tek njerëzit. Ata erdhën dhe u sqaruan njerëzve se si të adhurojnë Zotin e tyre.

Allahu i Madhëruar thotë: “Ne dërguam në çdo popull të dërguar që tu thonë “Adhuroni vetëm Allahun e largojuni djajve (adhurimit të tyre)!” Por, pati nga ata që Allahu e udhëzoi dhe pati nga ata që ishte i gjykuar me humbje, pra udhëtoni nëpër botë dhe shihni se si ishte fundi i gënjeshtarëve” [Nahl : 36]  Dhe thotë: “Dhe nuk kemi dërguar para teje të dërguar veçse u kemi shpallur atyre se nuk meriton të adhurohet askush përveç Meje prandaj më adhuroni” [Enbija : 25]

Dhe nuk ka pasur Profet që është dërguar tek populli i tij veçse i ka thërritur ata duke u thënë: – O populli im, adhuroni Allahun sepse nuk keni tjetër që meriton të adhurohet veç Tij.

Për këtë teuhidi Allahu ka zbritur Librat, thotë Allahu i Madhëruar: “Elif, Lamë, Ra, (Ky është) Libër, ajetet e të cilit janë radhitur (në mënyrë të përsosur, njëkohësisht) edhe shkoqitur nga i Dijshmi i të gjitha çështjeve në hollësi. Që të mos adhuroni tjetër përveç Allahut. Unë jam dërguar nga Ai si qortues e përgëzues për ju” [Hud : 1-2]

Teuhidi Uluhije që do të thotë: “Nuk ka të adhuruar tjetër me të drejtë përveç Allahut” është e drejta e Allahut tek njerëzit, pra, e drejta që njerëzit duhet të përmbushin kundrejt Allahut. Haku i Allahut tek njerëzit është që ta adhurojnë e të mos i bëjnë Atij shirk në adhurim. Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} i thotë Muadhit {Allahu qoftë i kënaqur me të}: “O Muadh, a e di se cila është e drejta e Allahut tek njerëzit? Tha: – Allahu dhe i Dërguari i Tij e dinë më mirë. Tha: – E drejta e Allahut tek njerëzit është që ta adhurojnë Atë e të mos i bëjnë shirk asgjë” [Muslimi : 30]   Sa ka prej nesh që e ka shpërfillur hakun e Allahut në veten e tij, në fëmijët dhe familjen e tij?!!

Teuhidi Uluhije është e drejta e Allahut tek robërit, nëse ia përmbushim Allahut të drejtën e Tij me përpikëri, atëherë do të kemi gjithçka që dëshirojmë dhe do të arrijmë gjithçka që synojmë! Prej këtyre gjërave:

E para: Allahu do ta largojë dënimin prej nesh si në dynja ashtu edhe në ahiret. Thotë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}: “O Muadh, a e di se cila është e drejta e robërve tek Allahu nëse e përmbushin të parin? Tha: – Allahu dhe i Dërguari i Tij e dinë më mirë. Tha: – Që të mos i dënojë ata!” [Muslimi : 30]

E dyta: Do të na bëjë të fuqishëm në tokë duke na ngritur neve shtetin Islam të përgjithshëm në të. U themi atyre që përpiqen natë e ditë për të ngritur shtetin Islam: – Nuk do të ekzistojë ky shtet veçse pasi të kemi përmbushur hakun e Allahut tek ne, sepse të gjithë jemi të vetëdijshëm se jemi të mangët në të. Thotë Allahu i Madhëruar: “Nëse e ndihmoni Allahun Ai iu ndihmon juve dhe iu forcon këmbët tuaja” [Muhamed: 7]  A e kemi ndihmuar Allahun, dhe kemi falur namazin në kohën e vetë?! A e kemi ndihmuar Allahun dhe i kemi dhënë fund kamatës?! A e kemi ndihmuar Allahun dhe jemi gjykuar tek ligjet e Tij?! Thotë i Madhëruari: “Allahu u ka premtuar atyre që besuan prej jush dhe që punuan vepra të mira, se do ti bëjë ata zotërues të tokës, ashtu siç bëri ata që ishin para tyre, dhe fenë të cilën Ai e pëlqeu për ta do ta forcojë, e në vend të frikës Ai do t’u dhurojë siguri. Ata më adhurojnë Mua dhe nuk më shoqërojnë asgjë. E kush edhe pas kësaj mohon, të tillët janë njerëzit e prishur” [Nur: 55]  Të gjitha këto, kanë si kusht për tu vërtetuar teuhidin Uluhije!

E treta: Do të na ruaj prej kurtheve të shejtanëve (djajve) njerëz dhe xhin.

Thotë Allahu i Madhëruar: “Se ti ndaj robërve të Mi (të sinqertë) nuk ke aspak forcë (as fizike as mendore), përveç atyre të humburve që vijnë pas teje” [Hixhr: 42]

Shejtani na ka pushtuar të gjithëve, veç atyre që ka ruajtur Allahu, dhe na ka bërë që të harrojmë përkujtimin e Allahut. Tërë ditën garojmë pas dynjasë dhe tërë natën e gdhijmë para televizorit, Allahu e përmirësoftë gjendjen tonë!

Vëllezër muslimanë!

Shumë zgjati dremitja, shumë zgjati gjumi, ndërsa Allahu i Lartësuar thotë: “A nuk është koha që zemrat e atyre që besuan të zbuten me këshillat e Allahut dhe me atë të vërtetë që zbriti (me Kuran), e të mos bëhen si ata të cilëve u është dhënë Libri më parë, e ata shpresuan për jetë të gjatë prandaj u ngurtësuan zemrat e tyre, e shumë nga ata ishin të prishur” [Hadid: 16]  A nuk ka ardhur koha që të kthehemi tek Allahu?! A nuk ka ardhur koha që gratë tona ti mbulojmë?! A nuk ka ardhur koha që të qëndrojmë mbi Librin e Allahut?!

E katërta: Do të jetojmë në qetësi dhe siguri, sepse qetësia dhe siguria nuk do të ekzistojnë veçse kur të bëhemi robër të Allahut të vetëm. Atëherë do të ndjejmë qetësi dhe siguri për veten, për gruan, për fëmijët dhe për pasurinë. Thotë Allahu i Madhëruar: “Atëherë cili nga dy grupet ka të drejtë të jetë i sigurt , nëse jeni që e dini? Ata që besuan dhe nuk e përzien besimin e tyre me padrejtësi (shirk), ata do të jenë të sigurt dhe ata janë të udhëzuarit (në rrugën e drejtë)” [EnAmë: 81-82]

Shpëtimi në dynja dhe në ahiret arrihet me vërtetimin e këtij lloji të teuhidit. Thotë i Madhëruari: “O ju të cilët keni besuar, përuluni në ruku dhe në sexhde, adhuroni Zotin tuaj dhe bëni të mira në mënyrë që të shpëtoni” [Haxh: 77]

O Allah, ktheji muslimanët në fenë e tyre!

Marrë nga libri me hutbe i shejhut të nderuar

Salih bin Taha Abdul Uahid ( Ebu Islam)

Nxënës i shejh Albanit Allahu e mëshiroftë.

“El Akidetu Euelen”   1/90-96

Përktheu:

Mirandi Shehaj

Besimi në Allahun

Teuhidi Rrububije - Njësimi i Allahut në qenien e Tij Zot dhe gjithçka lidhet me këtë.

Me emrin e Allahut, të Gjithëmëshirshmit Mëshirëplotit.

Me të vërtetë falënderimet i takojnë Allahut, vetëm Atë e falënderojmë dhe vetëm prej Tij ndihmë dhe falje kërkojmë. I lutemi Allahut të na ruajë prej të keqes së punëve dhe vetveteve tona. Atë që e udhëzon Allahu nuk ka kush ta humbasë dhe atë që e humbet nuk ka kush ta udhëzojë përveç Tij. Dëshmoj e deklaroj se nuk meriton të adhurohet veçse Allahu dhe dëshmoj e deklaroj se Muhamedi është rob dhe i Dërguar i Tij.

Vëllezër musliman! Përmendëm në xhumanë e shkuar se : Akidja është baza e besimit dhe se besimi ndahet në: 1) pranim me zemër, 2) shqiptim me gjuhë, 3) veprim me gjymtyrë, dhe që shtohet me vepra të mira e pakësohet dhe bie me veprat e këqija. Kemi thënë gjithashtu se: Ne nuk gjykojmë për ndokënd se ka dalë nga Islami për shkak të ndonjë gjynahu që vepron përderisa nuk e lejon atë gjynah në zemrën e tij, por nuk themi se gjynahu nuk e dëmton besimin e atij që e vepron gjynahun. Kemi thënë gjithashtu se: Akidja e saktë ndërtohet mbi gjashtë shtylla, të cilat janë : Besimi në Allahun, në Engjëjt, në Librat, në të Dërguarit, në Ditën e Gjykimit dhe në Caktimin e Allahut, të mirin dhe të keqin.

Dhe me lejen e Allahut sot do të fillojmë të flasim për shtyllën e parë të besimit e cila është:

“Besimi në Allahun”

Besimi në Allahun e ka kuptimin se: Është detyrë për cilindo prej muslimanëve të njësojë Zotin e tij, në qenien e Tij Zot, në meritën që ka për tu adhuruar, si dhe në Emrat e Cilësitë e Tij. Këto janë tre pjesët e teuhidit (njësimit) të Allahut. Pra i pari 1. Teuhidi Rrububije (të njësuarit e Allahut në të qënurit e Tij Zot dhe në gjithçka lidhet me këtë pikë),  2 . Teuhidi Uluhije (të njësuarit e Allahut në adhurim),  dhe  3 . Teuhidi Esmai ue Sifat (njësimi i Allahut në Emrat dhe Cilësitë e Tij).

Pra, sot do të flasim për llojin e parë i cili është Teuhidi Rrububije, prej të cilit kuptojmë se:  “Është detyrë për çdo musliman të besojë me zemrën e tij me bindje dhe me besim të plotë se Allahu i Madhëruar është Zoti i gjithçkaje, se Ai është Krijuesi i gjithçkaje, Ai është Mbreti dhe poseduesi i gjithësisë, Ai është Furnizuesi, Dhënësi i jetës dhe Marrësi i saj, në Dorën e Tij është dëmi dhe dobia, tek Ai kthehen të gjitha çështjet! Ka thënë i Madhëruari :                             ““و إليه يرجع الأمر كله “dhe tek Ai kthehet çdo çështje”

Ky besim duhet të gjendet në zemrën e cilitdo musliman.

Vëllezër musliman! Këtë besim e kemi të bazuar në Librin e Allahut të Madhëruar, i Cili na ka treguar në Të se është Zoti i gjithçkaje; Ai ka thënë: ““الحمد لله رب العالمين “Falënderimi i takon Allahut Zotit të botëve” [Fatiha : 2].

Dhe ka thënë : “Thuaj : – A të kërkoj Zot veç Allahut, e Ai është Zot i gjithçkaje, ndërsa dëmi i çdo personi është kundër vetes së tij. Askush nuk do të mbartë barrën e tjetrit. Mandej, kthimi juaj është tek Zoti juaj; e Ai do t’ju njoftojë për përçarjet tuaja” [EnAmë: 164].

Gjithashtu Ai na ka lajmëruar në Librin e Tij se është Krijuesi i gjithçkaje; ka thënë : “Ai (Allahu) është që krijoi qiejt dhe tokën, (e duke qenë i tillë) si do të ketë Ai fëmijë kur nuk pati bashkëshorte? Çdo gjë e krijoi Ai, dhe është më i Dijshmi për çka ka krijuar!” [EnAmë: 101-102].

Dhe ka thënë: “Thuaj : – Kush është Zoti (Krijuesi) i qiejve e i tokës? Thuaj : – Allahu! Thuaj : A keni pranuar veç Tij Zota që nuk kanë mundësi ti sjellin as dëm e as dobi vetvetes? Thuaj : A është i barabartë i verbri me atë që sheh, ose, a janë të njëjta errësirat me dritën?a mos i bënë Allahut shokë (idhuj) e edhe ata zotat krijuan si krijoi Ai dhe atyre u është bërë i ngjashëm (i paqartë) krijimi (e nuk po dinë se cili është krijim i Zotit, e cili i idhujve)? Thuaj : Allahu është krijues i çdo gjëje, Ai është i Vetmi, Ngadhënjyesi” [Rra'd : 16].

Ai ka treguar se është Mbreti dhe Poseduesi i gjithçkaje : “Thuaj : “O Allah, Sundues i çdo gjëje, Ti ja jep pushtetin atij që dëshiron, dhe ia heq atij që dëshiron, e lartëson atë që do dhe e përul atë që do. Çdo e mirë është vetëm në dorën Tënde, vërtet Ti ke mundësi për çdo gjë!” [Ali Imranë : 26].

Ka lajmëruar se është Furnizuesi i çdo gjallese: “Allahu është Furnizues i madh, Ai është Fuqiploti” [Dharijatë : 58].

Ai ka treguar se Vetë Ai është që posedon dobinë dhe dëmin : “Nëse Allahu të godet me ndonjë të keqe, s’ka kush që ta largojë atë veç Tij, e nëse të dhuron ndonjë të mirë, duhet ditur se Ai është i gjithëfuqishëm për çdo gjë!” [EnAmë : 17].

Madje na lajmëron në Librin e Tij se Ai është që jep jetë dhe vdekje; thotë i Madhëruari : “Si e mohoni Allahun, e dihet se ju ishit të vdekur, e Ai ju ngjalli, mandej ju bën të vdisni e pastaj ju ringjall, e më pas tek Ai do të ktheheni” [Bekare : 28].

Dhe se Ai Drejton çështjet e krijesave, ka thënë i Lartësuari: “Vërtetë Zoti juaj është Allahu, i cili krijoi qiejt dhe tokën brenda gjashtë ditëve, e pastaj qëndroi mbi Arsh; Ai rregullon gjendjen. Ndërmjetësues nuk do të ketë vetëm nëse Ai lejon. Ky pra është Allahu Zoti juaj, prandaj adhurojeni Atë. A nuk po merrni mësim?” [Junus : 3].

Madje Allahu na tregon se çdo çështje i takon vetëm Atij, “Vetëm Allahut i takon dija për fshehtësitë e qiejve dhe të tokës, çdo çështje i kthehet (në kompetencë) vetëm Atij, pra adhuroje Atë, mbështetu tek ai se Zoti yt nuk është i panjohur për atë që veproni” [Hud : 123].

Vëllezër besimtarë! Kjo gjithësi në të cilën jetojmë është e mbushur me argumente të qarta që tregojnë për çka përmendëm, në mënyrë që njerëzit të mos kenë argument kundër Allahut për mosbesimin e tyre. Allahu i Madhëruar të ka nderuar ty o njeri, Ai të dha ty mendje me të cilën mediton, të dha dëgjimin për të dëgjuar e shikimin për të parë, por, sa keq na vjen kur shikojmë shumë prej njerëzve që bien në gjendjen e bagëtive, madje më poshtë se ato, ashtu siç ka thënë Allahu i Madhëruar: “Ne krijuam shumë nga xhinët e njerëzit për xhehenem. Ata kanë zemra që me to nuk kuptojnë, ata kanë sy që me ta nuk shohin dhe ata kanë veshë që me ta nuk dëgjojnë. Ata janë si kafshët, madje edhe më të humbur, të tillët janë të pavëmendshmit!” [A'rafë : 179].

Allahu i Madhëruar e urdhëron njeriun që të vëzhgojë qiellin që të njoh se kush e krijoi atë dhe e bëri të qëndrojë pa shtyllë mbështetëse?! Të vëzhgojë tokën mbi të cilën ecën për të njohur Atë që e shtroi dhe e bëri të qëndrueshme! Pra le të vëzhgojë njeriu edhe Diellin dhe Hënën që secili prej tyre ecën drejt një caku të afatizuar! “As dielli nuk mund të arrijë hënën, e as nata nuk e paraprinë ditën, dhe të gjithë notojnë në gjithësi” [Jasin: 40].

Njeriu është urdhëruar që të meditojë në ushqimin e tij me të cilin ushqehet, në mënyrë që të kuptojë se nuk meriton të adhurohet veçse Allahu i Madhëruar: “Njeriu le të shikojë ushqimin e vet. Ne lëshuam shi të mjaftueshëm. Pastaj e çamë tokën sipas nevojës së bimës. Dhe bëmë që në të të mbijnë drithëra. Edhe rrush e perime. Edhe ullinj e hurma. Edhe kopshte të dendura. Dhe bimë e kullota. Si mjete gjallërimi për ju e për bagëtitë tuaja!” [Abese: 24-32].

Madje le të shikojë edhe në vetvete për të gjetur në të argumente për njësimin e Allahut: “dhe në vetët tuaja, a nuk shikoni?!”. Dhe thotë: “Le të shikojë njeriu se prej çfarë është krijuar. Ai është krijuar prej një uji që hidhet fuqishëm. E që del nga kurrizi i shpinës dhe dërrasa e gjoksit. E s’ka dyshim se Ai ka fuqi ta rikthejë në jetë atë!” [Tarik : 5-8].

Allahu i thërret njerëzit për të medituar për gjithçka i rrethon në mënyrë që të njohin Zotin e tyre, thotë Allahu i Madhëruar: “Vërtetë, zoti juaj, Allahu, është Ai që krijoi qiejt e tokën brenda gjashtë ditësh, pastaj qëndroi mbi Arsh, Ai e mbulon ditën me natën, që me të shpejtë e kërkon atë (mbulimin e dritës së ditës), edhe dielli, edhe hëna, edhe yjet i janë nënshtruar sundimit të Tij. Ja, vetëm Atij i takon krijimi dhe sundimi. I madhëruar është , Zoti i botëve” [A'rafë : 54] Dhe thotë: “Vërtetë Zoti juaj është Allahu, i cili krijoi qiejt dhe tokën brenda gjashtë ditëve, e pastaj qëndroi mbi Arsh; Ai rregullon gjendjen. Ndërmjetësues nuk do të ketë vetëm nëse Ai lejon. Ky pra është Allahu Zoti juaj, prandaj adhurojeni Atë. A nuk po merrni mësim?” [Junus: 3].

Nëse një i logjikshëm vështron në çfarëdo krijese do të kuptojë dhe do të bindet se nuk meriton të adhurohet veçse Allahu. Në çdo gjë ka argument që tregon se Ai është Një!

Por, në këto kohëra të habitshme dëgjojmë qen që lehin e thonë se nuk ka Krijues të kësaj gjithësie e as Furnizues! A nuk e dëgjoni se si ateistët mohojnë ekzistencën e Krijuesit dhe thonë se çdo gjë është krijim i natyrës?! “Sa e madhe është ajo fjalë që del nga gojët e tyre, ata nuk thonë veçse gënjeshtra” [Kehf: 5].

Robër të Allahut!

Mohuesit të cilët e mohuan Zotin duke adhuruar të tjerë përveç Tij, e dinë dhe janë të bindur se Krijuesi është Allahu, Furnizuesi është Allahu, Dhënësi i jetës dhe Marrësi i saj është Allahu! Ai ka thënë: “Dhe nëse i pyet ata: – Kush i krijoi qiejt dhe tokën dhe i nënshtroi diellin dhe hënën? Ata do të thonë: – Allahu! Atëherë, si ktheni shpinën?” [Ankebutë : 61].

Dhe ka thënë: “Edhe nëse i pyet ata se : – Kush ju ka krijuar juve? Ata do të përgjigjen: – Allahu! Atëherë, pse i ktheni shpinën?” [Zuhruf : 87].

Dhe ka thënë: “Thuaj : – Kush ju furnizon juve nga qielli dhe nga toka? Kush e zotëron dëgjimin dhe shikimin? Kush e nxjerr të gjallin nga i vdekuri dhe të vdekurin nga i gjalli, dhe kush i drejton çështjet? Ata me siguri do të thonë: – Allahu! Thuaj: – Atëherë, a nuk frikësoheni?!” [Junus: 31].

Ata e pranojnë dhe dëshmojnë se Krijuesi është Allahu, madje nuk kemi dëgjuar kurrë në histori se dikush ka pretenduar se ka krijuar qiejt, apo ka krijuar tokën! Allahu na ka lajmëruar për Nemrudin se kur Ibrahimi {paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} i tha se: “Zoti im është që jep jetë dhe vdekje!” atëherë, Nemrudi u përgjigj me injorancën e tij : “edhe unë jap jetë dhe vdekje!”. Atëherë Ibrahimi nuk deshi të polemizonte me të por i tha: “Allahu e sjell diellin nga lindja, sille ti atë nga perëndimi nëse mundesh! {kështu}U shtang ai që kishte mohuar!” [Bekare : 258].

Ndërsa sot, ateistët pretendojnë se nuk ka Krijues, edhe pse ata me natyrën e tyre e dinë se gjithësia ka Krijues. Pra në vetvete e pranojnë por ata mohojnë për shkak të mendjemadhësisë dhe injorancës.

Vëllezër muslimanë!

Bariu i bagëtive në male nëse mediton do ta njoh të vërtetën. Thotë njëri prej tyre: – Plehu në tokë tregon për kafshën, gjurmët tregojnë se dikush ka kaluar, atëherë, qielli plot me yje, toka plot me lugina, detet plot me dallgë, a nuk tregojnë të gjitha këto për të Dijshmin, të Gjithëpushtetshmin?!

Por edhe ateistët kur përballen me vështirësi të pakapërcyeshme, e harrojnë mohimin e tyre dhe i drejtohen Zotit! Kjo histori e njohur, që ndoshta të gjithë e kemi dëgjuar, na tregon për një avion që ishte i mbushur me ateistë e jobesimtarë, që po festonin kthimin e tyre në shtëpi duke sharë fenë e duke pirë alkool. Avioni ishte disa kilometra mbi tokë dhe filloi të lëkundej dhe të vinte rrotull për shkak të një defekti të rrezikshëm! Ishin çaste të vështira, të gjithë u bindën se do të vdisnin! Nuk mund ta ndiejë frikën dhe tmerrin që kalon dikush në këto raste veçse ai që ndodhet aty! As piloti e as pasagjerët nuk mund të bënin diçka! Ishin çastet e fundit, kur, papritur zemrat iu drejtuan Zotit të tyre, papritur e pa menduar gjuhët shqiptuan Emrin e Zotit dhe i kërkuan ndihmë Atij! Secili prej tyre thoshte: – “O Zot”!!! E, pas kësaj, avioni u rregullua dhe ata zbritën shëndoshë e mirë në tokë por, pasi zbritën, i harruan çastet e tmerrit dhe u kthyen përsëri në gjendjen e mëparshme! Pra, u bënë përsëri ateistë dhe e mohuan Zotin! “Qoftë mallkuar, njeriu, sa mohues i fortë është ai!” [Abese : 17].

Kjo ndodhi tregon se si ata e njohën Zotin në çastet e vështira, ashtu siç Allahu përmend në Librin e Tij: “Ai (Allahu) jua bëri të mundshëm udhëtimin në tokë e në det, derisa kur jeni në anije që lundrojnë me udhëtarë me anë të një ere të lehtë dhe janë të lumtur me të (me erën e lehtë), ia beh një erë e fortë dhe nga të gjitha anët rrethohen nga valët dhe binden se janë të shkatërruar, e lusin Allahun pa përzier aspak idhujt në këtë lutje (duke thënë) : nëse na shpëton nga kjo (katastrofë) ne do të jemi gjithnjë falënderues…… “ [Junus : 22-]  pra, pasi i shpëtoi, ata përsëri bënë shirk, dhe kjo është gjendja e njeriut kur zemra e tij nuk është e mbushur me akide (besim).

Kuptuam se jobesimtarët e pranojnë këtë lloj teuhidi, pra, teuhidin rrububije, ashtu siç e dëgjuat më lartë: “Dhe nëse i pyet ata : – Kush i krijoi qiejt dhe tokën? Ata do të thonë: – Allahu” por, nëse ata vdesin duke besuar vetëm këtë pjesë të teuhidit (njësimit) dhe duke mos e adhuruar Allahun, ata nuk do ta ndiejnë erën e Xhenetit e as do të hyjnë në të, madje do të jenë përjetësisht në zjarrin e Xhehenemit. Allahu i Madhëruar thotë : “Dhe shumica e tyre nuk besojnë në Allahun veçse duke i bërë atij ortak (në adhurim)” [Jusuf : 106].

Besimi i tyre është kur thonë se Krijuesi është Allahu, dhe Furnizuesi është Allahu …… ndërsa shirku që bëjnë është se ata adhurojnë zota të tjerë! Pra, ata besuan dhe bënë shirk, njohën Krijuesin dhe Furnizuesin, por adhuruan të tjerë përveç Tij!

Vëllezër muslimanë!

Dikush mund të pyesë dhe të thotë: – Muslimanët anembanë botës theren, vriten e burgosen, ndërsa ne vazhdojmë të merremi me akiden?! Themi: – Po, do merremi me akiden dhe do flasim për të sepse ajo zë vendin e parë! Pse? Sepse me këtë akide do të arrijmë të jemi krenarë dhe të bashkojmë zemrat! Ndërsa Allahu i Madhëruar ka premtuar, dhe premtimi i Tij është i padyshimtë, se: “Allahu u ka premtuar atyre që besuan prej jush dhe që punuan vepra të mira, se do ti bëjë ata zotërues të tokës, ashtu siç bëri ata që ishin para tyre, dhe fenë të cilën Ai e pëlqeu për ta do ta forcojë, e në vend të frikës Ai do t’u dhurojë siguri. Ata më adhurojnë Mua dhe nuk më shoqërojnë asgjë. E kush edhe pas kësaj mohon, të tillët janë njerëzit e prishur” [Nur: 55]. Këta njerëz janë ata që mbartin akide të saktë!

A ka mes muslimanëve individë që bëjnë shirk në këtë lloj të teuhidit? A ka mes nesh njerëz që besojnë se Krijuesi është Allahu, Furnizuesi është Allahu ..etj, pastaj ti bëjë ortak Atij në këtë pikë?! Atëherë le të mendojmë dhe mos të habitemi, sepse ndoshta ka të tillë mes nesh, por dera e pendimit është e hapur plotësisht për ata që pendohen!

A nuk ka prej muslimanëve që therin kurban për Allahun, por me gjakun e kurbanit ata lyejnë themelet e shtëpive, makinat etj duke menduar se ky gjak do ti ruajë ato nga syri i keq, nga hasedi dhe nga përplasjet?! Besim i prishur dhe shirk! Kur e pyet këtë person : “kush është Ai që bën dobi dhe dëm?! Thotë: – Zoti! Atëherë, a beson se ky gjak, apo ky veprim ndalon syrin e keq? Pra, akidja duhet së pari!

Shikon tek shumë prej atyre që thonë se janë muslimanë, dikush var një hudhër në makinën e tij. Dikush tjetër var një këpucë apo një patkua! A i keni parë këto gjëra apo jo? Besim i shtrembër. Kur i pyet se kush ka mundësi të të bëjë dëm apo dobi? Thotë: – Allahu! Atëherë pse kjo hudhër apo ky patkua? Dhe më e habitshmja është se ka prej tyre që mbartin edhe tituj shkencorë dhe respektohen në mesin e njerëzve si njerëz të mëdhenj, por kur shikon në shtëpitë apo makinat e tyre gjen këto sende qesharake! Por mos u habisni, sepse popujt e tjerë mund të kenë përparuar më shumë në shkencë, por i gjen ata adhurues të gjërave të ndryshme! A nuk janë indianët të përparuar në shkencë, por në çështjen e besimit ata adhurojnë lopët?! A nuk janë krishterët dhe jehudët shkencëtarë në çështje të dynjasë, por besojnë se Isai i biri i Merjemes dhe Uzejri janë bijtë e Allahut?! Besim i shtrembër dhe shirk në rrububije! Por më e keqja është se ka prej muslimanëve në vendet islame individë që bëjnë tauaf rreth varreve të njerëzve të mirë, ashtu siç bëhet tauaf në Qabe, madje u luten atyre dhe kërkojnë prej tyre siç kërkohet prej Allahut! Madje ka prej tyre që thonë: “Kur të jesh në vështirësi drejtoju njerëzve të mirë në varre (teqeve, vendeve të mira, etj)” sa gjë e keqe! Ne jemi të Allahut e tek Ai do të kthehemi!

Profeti ynë {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} i drejtohet Ibnu Abasit {Allahu qoftë i kënaqur me të}dhe i thotë: “Kur të lutesh, lutju Allahut, edhe kur të kërkosh ndihmë, kërkoi Allahut …” [Sahihul Xham'i : 7957].

Vëllezër muslimanë!

Ka edhe muslimanë që u frikësohen xhinëve! Argument për këtë është se ata besojnë se Ai që bën dëm dhe dobi është vetëm Allahu, por çuditërisht këta njerëz kur ndërtojnë ndonjë shtëpi të re, therin ndonjë kurban tek themelet e saj apo mbi tarracën e saj në mënyrë që këto pjesë të shtëpisë të preken nga gjaku i kurbanit, me besimin se kjo gjë do e ruajë shtëpinë nga xhinët! Por ky besim është i keq, ashtu edhe e therura është haram dhe nuk lejohet të hahet prej saj. Madje ai që e vepron këtë ka bërë shirk në teuhidin rrububije. Ndërsa, nëse dikush ndërton një shtëpi të re, nuk ka problem të therë diçka dhe ta shpërndajë mishin e saj tek të varfrit, sepse ajo që ka bërë është mirësi prej Allahut dhe duhet ta falënderojë Atë për këtë mirësi.

Ka njerëz që frikësohen edhe nga magjistarët, madje më shumë sesa frikësohen nga Allahu dhe mendojnë se magjistari ka mundësi të bëjë dëm e dobi. Por jo për Zotin, edhe sikur të mblidhen njerëzit dhe xhinët për të të bërë ndonjë dobi, nuk do të bëjnë veçse atë që të ka caktuar Allahu, madje edhe nëse ata të gjithë mblidhen për të të dëmtuar, nuk do të dëmtojnë veçse nëse Allahu ka caktuar diçka kundrejt teje, sepse lapsat që shkruajnë Caktimin e Allahut nuk shkruajnë më dhe fletëve mbi të cilat është shkruar Caktimi tashmë u është tharë boja!

Shikojmë gra që vrapojnë për tek magjistaret kur mendojnë se bashkëshorti i tyre nuk i do! Mendojnë se duke i bërë atij ndonjë magji ai do ta dojë më shumë! Akide e prishur!

Shikojmë çifte njerëzish që nuk lindin fëmijë, që vrapojnë për tek magjistarët duke besuar se magjistari do tua largojë këtë fatkeqësi. Besim i kotë! A nuk e lexoni Kuranin?! Zoti ynë thotë në Kuran: “E Allahut është mbretëria e qiejve dhe e tokës, krijon çfarë të dëshirojë. Ai kujt të dëshirojë i dhuron {fëmijë} femra, dhe kujt të dëshirojë i dhuron meshkuj! Apo i përzien ata meshkuj e femra, madje kë të dëshirojë e lë pa fëmijë. Ai është i Gjithëdijshëm, i Plotfuqishëm” [Shura : 49-50]. I Gjithëdijshëm për gjendjen e robërve të Tij, i Plotfuqishëm për ti dhënë dikujt e për të privuar dikë tjetër. Por, sikur të besonim se të gjitha çështjet janë në Dorën e Allahut, nuk do ti vepronim këto ndalesa!

Pra, ky shirk në rrububije ndodh në mesin e muslimanëve, prandaj është detyrë për këdo që vepron diçka prej këtyre veprimeve të ndaluara që të pendohet tek Allahu, e të kthehet para se të mos ketë më mundësi.

Vëllezër muslimanë!  Akidja duhet së pari!

O Allah, na bëj ta shikojmë të vërtetën siç është dhe na bëj rrizk pasimin e saj, e na mundëso ta shikojmë të kotën siç është dhe na bëj rrizk largimin prej saj!

Marrë nga libri me hutbe i shejhut të nderuar

Salih bin Taha Abdul Uahid ( Ebu Islam)

Nxënës i shejh Albanit Allahu e mëshiroftë.

“El Akidetu Euelen”   1/76-83

Përktheu:

Mirandi Shehaj

    Allahu i Lartësuar ka thënë: “Unë nuk i kam krijuar xhinët dhe njerëzit për diçka tjetër përveçse të më adhurojnë” (Dharijat 56) dhe ka thënë: “Vërtetë Ne kemi dërguar në çdo popull të dërguar(tu thonë): Adhurojeni vetëm Allahun dhe largojuni tagutëve” (Nahl 36) dhe ka thënë: “Zoti yt ka urdhëruar që të mos adhuroni dikë tjetër veç Tij dhe me prindërit të silleni mirë” (Isra 23) dhe ka thënë: “Adhurojeni Allahun dhe mos i bëni shok asgjë” (Nisa 36) dhe ka thënë: “Thuaj: Ejani tu lexoj çfarë u ka ndaluar Zoti juaj. U ka porositur që të mos i bëni shok Atij asgjë” (Enam 151).

     Ibn Mesudi ka thënë: Kush dëshiron të dijë se cila është porosia e vulosur (e fundit) e Muhamedit -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi të-  atëherë le të lexojë fjalën e të Lartësuarit: “Thuaj: Ejani tu lexoj çfarë u ka ndaluar Zoti juaj.U ka porositur që të mos i bëni shok Atij asgjë”  deri tek : “Kjo është rruga ime drejtë ndaj pasojeni atë”[1].

    Transmetohet nga Muadh bin Xhebeli i cili tha: Isha hypur së bashku me Profetin -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi të-  mbi gomar dhe ai më tha: “O Muadh, a e di se cila është e drejta e Allahut ndaj robërve të Tij dhe e drejta e robërve ndaj Tij? Thashë: Allahu dhe i Dërguari Tij e dinë më së miri. Ai tha: “E drejta e Allahut ndaj robërve është ta adhurojnë dhe të mos i bëjnë shok Atij asgjë, ndërsa e drejta e robërve ndaj Allahut është që të mos i dënojë ata që nuk i bëjnë shok Atij asgjë”. Thashë: A t’i përgëzoj njerëzit? Tha: “Jo mos i përgëzo se pastaj do i mbështeten kësaj” transmetohet në dy Sahihet[2].

Nga kjo përfitohen dobitë e mëposhtme:

1)      Urtësia në krijimin e xhinëve dhe njerëzve.

2)      Adhurimi është vetë teuhidi sepse armiqësia rreth tij ka ndodhur (mes profetëve dhe popujve të tyre).

3)      Kush nuk ka teuhid nuk e ka adhuruar Allahun. Kësaj i përputhet kuptimi i ajetit Kuranor: “As ju nuk adhuroni atë që unë adhuroj”.

4)      Urtësia në dërgimin e profetëve.

5)      Dërgesa(shpallja) ka përfshirë çdo popull.

6)      Feja e profetëve ka qenë e njëjtë.

7)      çështja madhore është se adhurimi i Allahut nuk mund të arrihet veçse duke mohuar tagutët (çdo gjë adhurohet përveç Allahut). Ky është kuptimi i ajetit Kuranor: “Kush i mohon tagutët dhe i beson Allahut,ai është kapur për lidhjen më të fortë”.

8)      Termi tagut është i përgjithshëm që përfshin çdo gjë që adhurohet përveç Allahut.

9)      Rëndësia e madhe që kishin te selefët tre ajetet e qarta dhe të përsosura të sures Enam, ajete të cilat përmbajnë në vetvete 10 çështje, ku e para e tyre është: ndalimi nga shirku.

10)  Ajetet e qarta në suren Isra përmbajnë në vetvete 18 çështje, të cilat Allahu i filloi me fjalën: “Mos bëj me Allahun një të adhuruar tjetër sepse do të jesh (ngelesh) i nënçmuar dhe i poshtëruar” dhe i mbylli me fjalën e Tij: “Mos bëj me Allahun një të adhuruar tjetër se do hidhesh në Xhehenem i qortuar dhe i përzënë”. Allahu na e tërhoqi vëmendjen për rëndësinë e çështjeve të përmendura duke thënë: “Kjo është nga urtësia që Zoti yt ka shpallur tek ti”.

11)  Ajetin e sures Nisa që njihet dhe si ajeti 10 të drejtave, Allahu e filloi me fjalën e Tij: “Adhurojeni Allahun dhe mos i bëni shok Atij asgjë”.

12)  Vërejtja rreth porosisë së Profetit -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi të-  në prag të vdekjes.

13)  Njohja e detyrës që kemi ndaj Allahut.

14)  Njohja e të drejtës së robërve ndaj Allahut nëse ata e kryejnë obligimin e tyre.

15)  Këtë çështje nuk e dinin shumica e sahabëve.

16)  Lejimi i fshehjes së diturisë kur ka dobi.

17)  Pëlqyeshmëria e përgëzimit të muslimanit me çfarë e gëzon atë.

18)  Frika se mos mashtrohet robi duke iu mbështetur mëshirës së Allahut.

19)  Thënia: Allahu dhe i Dërguari e dinë më së miri, kur ai që pyetet nuk e di atë gjë

20)  Lejimi i dhënies së diturisë vetëm disa njerëzve veçmas të tjerëve.

21)  Modestia e Profetit -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi të-, gjë e cila duket në hipjen e gomarit dhe në shoqërimin e dikujt me të në kafshë.

22)  Lejimi i shoqërimit mbi kafshë.

23)  Vlera e Muadh bin Xhebelit.

24)  Vlera dhe rëndësia e madhe e kësaj çështje.

Vazhdon . . .

Autor Muhamed Abduluehab

Përktheu Ebu Duxhanah, Shuajb Rexha 

[1] Transmeton  këtë ether Tirmidhiu nr 3072 dhe Bejhakiu në Shuabul iman sic thuhet kjo në Durrul Menthur 3/381

[2] Transmeton Buhariu 128,2856,5967  dhe Muslimi 30

Rregullat e përsosura në lidhje me emrat e mirë të Allahut dhe cilësitë e Tij të larta – (3) 

Rregulli i katërt: Emrat e Allahut tregojnë për qenien e Allahut dhe cilësitë e Tij në tre mënyra (aspekte): 

1)Përputhje(realiteti ose gjuhësore).2)Përmbajtje kuptimore.3)Nëpërmjet rrjedhojës që rrjedh nga ai emër.Shembulli i kësaj: Emri el kHaliku (Krijuesi) tregon për qenien (ekzistencën) e Allahut (me përputhje realiteti) dhe për cilësinë e krijimit me përputhje (gjuhësore). Po ashtu nëpërmjet përmbajtjes kuptimore tregon për qenien e Allahut, po ashtu tregon për cilësinë e krijimit nëpërmjet përmbajtjes kuptimore, ndërsa tregon për cilësinë e diturisë dhe fuqisë (mundësisë për gjithçka) me rrjedhojë[1]. 

Prandaj Allahu kur ka përmendur krijimin e qiejve dhe tokës ka thënë: “Ashtu që ta dini se Allahu ka fuqi (mundësi) për çdo gjë dhe se Ai ka përfshirë çdo gjë me dituri” (Talak: 12). Argumentimi (arsyetimi) me rrjedhojë është shumë i dobishëm për nxënësin e dijes nëse mediton rreth kuptimit siç duhet dhe i jep Allahu sukses për të kuptuar lidhjen që ekziston, duke arritur që nga një argument i vetëm të nxjerrë çështje të shumta.Dije se rrjedhoja nga fjala e Allahut dhe nga fjala e të dërguarit të Tij është gjithmonë e vërtetë -kuptohet nëse është nxjerrë drejt dhe saktë ajo rrjedhojë- sepse fjala e Allahut dhe të Dërguarit janë të vërteta dhe rrjedhoja që del nga e vërteta është e vërtetë. Kjo dhe për vetë faktin se Allahu e di shumë mirë se çfarë rrjedh nga fjala e Tij dhe e të dërguarit të Tij, ndaj themi që dhe ajo rrjedhojë ka qenë e qëllimshme nga Allahu. 

Kurse për sa i përket rrjedhojës që rrjedh nga fjala e dikujt tjetër veç Allahut dhe të Dërguarit të Tij, ka tre situata: 

1-T’i përmendet thanësit rrjedhoja e fjalës së tij dhe ai e pranon dhe i përmbahet asaj. P.sh: Ai që i mohon cilësitë vepruese të  Allahut i thotë atij që i pohon: Pohimi që ti i bën cilësive vepruese për Allahun ka si rrjedhojë të pranosh se ka veprime të Allahut që janë të reja (në kohë). Pohuesi cilësive thotë: Po, i përmbahem kësaj sepse Allahu ka qenë është dhe do të jetë veprues i asaj që Ai dëshiron dhe siç dihet fjalët dhe veprimet e Allahut nuk kanë mbarim siç tha i Lartësuari: “Sikur të ishte deti bojë për të shkruar fjalët e Zotit tim do mbaronte deti para se të mbaronin fjalët e Zotit tim edhe sikur të sillnim një det tjetër shtesë si ai i pari” (Kehf 109) dhe ka thënë: “E sikur të gjitha pemët e tokës të ishin lapsa dhe atij deti ti shtoheshin shtatë dete të tjerë nuk do mbaronin  fjalët e Allahut” (Lukman 27). Realizimi i veprimeve të Tij rishtazi në kohë nuk nënkupton mangësi në lidhje me Allahun. 

2-Situata e dytë: T’i përmendet rrjedhoja e thënies thanësit të saj por ai e refuzon të ketë lidhje ndërmjet thënies rrjedhojës (pra e hedh poshtë). P.sh: Mohuesi i cilësive i thotë pohuesit: Pohimi yt sjell si rrjedhojë që Allahu të jetë i ngjashëm me krijesat në cilësitë e Tij. Pohuesi thotë: Jo ,kjo nuk është e thënë (nuk e nënkupton këtë rrjedhojë te pretenduar) sepse cilësitë e Krijuesit janë të dedikuara Atij dhe nuk u përmendën si koncept i përgjithshëm pa asnjë lloj specifikimi ashtu që të ketë vend për atë që the. Pra, cilësitë e Tij janë specifike vetëm për Të siç i takojnë Atij. 

Ashtu siç ti o mohues i cilësive pohon që Allahu ka qenie (ekzistencë) dhe thua se qenia e Tij nuk përngjasin me asnjë krijesë, atëherë çfarë dallimi ka ndërmjet qenies dhe cilësive?!Gjykimi i rrjedhojës në këto dy raste është i qartë[2]. 

3-Situata e tretë: Të mos ketë diçka të shprehur në lidhje me rrjedhojën, pra situatë e heshtur. Nuk përmendet pohimi rrjedhojës dhe as nuk refuzohet. Gjykimi në këtë rast është ti atribuohet thanësit sepse nëse i përmendet atëherë ekziston mundësia që ai ti përmbahet ose ta refuzojë. Ekziston mundësia që duke ia përmendur atë rrjedhojë e kupton pavlefshmërinë e thënies së tij dhe tërhiqet prej saj sepse rrjedhoja e gabuar tregon për pasaktësinë e thënies (mendimit). Për shkak të këtyre dy supozimeve të fundit nuk mund të arrihet në përfundimin se rrjedhoja e fjalës së dikujt është njësoj si ta ketë shprehur me gojën e tij. Nëse dikush thotë:Përderisa kjo rrjedhojë u nxor nga thënia e tij do të thotë që është njësoj si thënia sidomos kur lidhja mes tyre është e fortë. Themi ky pretendim është i refuzuar për vetë faktin se njeriu përjeton gjendje të ndryshme shpirtërore apo fizike që ia imponojnë që të mos i ketë parasysh të gjitha rrjedhojat e supozuara nga thëniet e tij. Mund të jetë i shkujdesur, të harrojë, të mos jetë në gjendje të logjikojë qartësisht përkohësisht ose detyrohet të thotë diçka i shtyrë nga presioni i debatit pa u menduar thellë në rrjedhojat e thënies, etj.

Vazhdon. . .

Autor: Muhamed bin Salih el Uthejmin

Përktheu: Shuajb Rexha

[1] Sh.p:që d.m.th se Krijuesi për të qenë i tillë duhet të ketë dituri gjithëpërfshirëse rreth asaj që do krijojë dhe të posedojë fuqinë dhe mundësinë për ta realizuar atë krijim

[2] Sh.p:Në situatën e parë rrjedhoja merret në konsideratë dhe pohohet ndërsa në situatën e dytë hidhet poshtë dhe nuk vlen,mohohet

 Rregullat e përsosura në lidhje me emrat e mirë të Allahut dhe cilësitë e Tij të larta – (2)

Rregulli i dytë: Emrat e Allahut janë simbole emërtimi dhe cilësi. Janë simbole emërtimi nëse i shohim në aspektin se ato tregojnë për qenien e Allahut, ndërsa janë cilësi në aspektin e kuptimeve specifike që bartin. Sipas aspektit të parë janë sinonime të njëri tjetrit sepse tregojnë për të njëjtin të emërtuar: Allahun, ndërsa sipas aspektit të dytë janë të ndryshëm nga njëri tjetri sepse secili tregon një kuptim të veçantë të ndryshëm nga tjetri. P sh,: el Haju (i Gjalli), el Alim (i Dijshmi), el Kadir (i Gjithëfuqishmi), es- Semiu (Dëgjuesi i gjithçkaje), el Besiru (Shikuesi i çdo gjëje), er RRahmanu (i Gjithëmëshirshmi), er Rahimu ( Mëshiruesi), el Azizu (më Krenari), el Hakimu (më i Urti), të gjithë këto emra tregojnë për të njëjtin të emërtuar: Allahun, por kuptimi i el Haju (i Gjalli) është i ndryshëm nga el Alim (i Gjithëdijshmi), po ashtu el Alim ka kuptim të ndryshëm nga el Kadir, etj. Ne thamë janë simbole emërtimi dhe cilësi sepse Kurani ka argumentuar për këtë, si p sh në ajetin kuranor: “Ai është Mëkat-falësi Mëshiruesi” (Junus-107) dhe në ajetin: “Zoti yt është poseduesi i Mëshirës” (Kehf-58).

Ajeti i dytë tregoi se Rrahimi (Mëshiruesi) është i përshkruar me cilësinë e mëshirës.

Gjithashtu dijetarët e gjuhës janë unanim rreth faktit se nuk mund t’i thuhet i ditur përveçse atij që ka dituri, nuk i thuhet dëgjues veçse atij që ka dëgjim, nuk i thuhet shikues veçse atij që ka shikim, etj. Kjo çështje është aq e qartë saqë nuk ka nevojë për sqarim dhe argument.

 Nga këtu kuptojmë devijimin e atyre që emrave të Allahut i heqin çdo kuptim siç bëjnë ehlu et-tatil (ata që i mohojnë emrat dhe cilësitë e Allahut) duke thënë: Allahu është dëgjues pa dëgjim, Shikues pa shikim, Krenar pa krenari, etj. Arsyetimi i tyre ishte se pohimi i cilësive nënkupton shumëzimin e Zotit (pra ekzistencën e shumë zotave secili me nga një emër të veçantë). Ky arsyetim i tyre është i sëmurë, bile i vdekur, siç hidhet poshtë nga tekstet[1] dhe logjika. Për sa i përket teksteve: Allahu e ka cilësuar veten e Tij me cilësi të shumta megjithëse Ai është Një i Vetëm, ka thënë: “Kapja e Zotit tënd është e ashpër, Ai e fillon (krijimin) dhe e rikthen, Ai është Mëkat-falësi, i Dashuri, Poseduesi i Arshit (Fronit), i Lavdëruari, i cili vepron çfarë të dojë” (Buruxh 12-15), dhe: “Madhëroje emrin e Zotit tënd, Më të Lartit, i cili krijoi dhe përsosi, i cili përcaktoi dhe udhëzoi, i cili nxori nga toka kullotën dhe më pas e bëri pluhur të shpërndarë” (E’ala 1-5). Në këto ajete fisnike përmenden cilësi të shumta të të njëjtit të cilësuar dhe megjithatë nuk nënkuptoi shumëzimin e të cilësuarve.

Arsyetimi logjik: cilësitë nuk janë qenie më vete të shkëputura nga i cilësuari ashtu që më pas të pretendohet për këtë shkak shumëzimi i të cilësuarve sepse në të vërtetë ato janë cilësi me të cilat është i përshkruar ky i cilësuar dhe që ekzistojnë me ekzistencën e tij. Nga këtu bëhet e qartë një çështje tjetër: që fjala ed-Dehru (koha) nuk është nga emrat e Allahut sepse është emër i “ngurtë” (pa rrënjë fjale) nuk përmban ndonjë kuptim që e bën atë të vlefshëm për t’iu bashkangjitur emrave të përsosur të Allahut sepse ed-Dehru është emër nga emrat e kohës, vaktit. Allahu duke treguar thënien e mohuesve të ringjalljes thotë: “Thanë: Nuk ka tjetër veç jetës tonë vdesim dhe lindim dhe nuk na shkatërron gjë tjetër veç kohës” kishin për qëllim: kalimin e ditëve dhe netëve, kurse fjala e Profetit -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi të-: Allahu ka thënë: “Më lëndon Mua biri i Ademit duke sharë kohën, Unë jam koha në dorën Time është çështja, rrotulloj natën dhe ditën”. Allahu është Krijuesi i kohës dhe  i çdo gjëje që ndodh në të, Ai sqaroi se e rrotullon natën dhe ditën (e cila është koha) si të dojë dhe nuk mund të jenë të njëjtë: Rrotulluesi, Ndryshuesi (i ngjarjeve dhe kohës) me atë që rrotullohet dhe ndryshohet. Nuk ngelet tjetër veçse të hidhet poshtë pretendimi se me kohën e përmendur në këtë hadith është vetë Allahu xhele shanuhu.

Rregulli i  tretë: Emrat e Allahut nëse tregojnë për një cilësi që ka ndikim (tek krijesat) të drejtpërdrejtë, atëherë në këtë rast duhet të pohojmë tre gjëra:

1)Pohimin e atij emri për Allahun.

2)Pohimin e cilësisë që ai emër përmban.

3)Pohimin e dispozitës dhe ndikimit që ka ajo cilësi.

Në lidhje me këtë të tretën: kjo çështje është përdorur si argument nga dijetarët për mosekzekutimin e ndëshkimit ndaj grabitësve të rrugës (banditëve) nëse pendohen para se të kapen, duke u bazuar në ajetin Kuranor: “Përveç atyre që pendohen para se ti kapni,atëherë dijeni se Allahu është Mëkat-falës, Mëshirues” (Maideh 34) sepse përdorimi i këtyre dy emrave (Mëkat-falës, Mëshirues) në këtë rast nënkupton se Allahu ua ka falur gjynahet nëse pendohen dhe i mëshiron duke hequr ndëshkimin e merituar më parë.

Shembulli ilustrues i këtij rregulli: Emri es-Semiu (Dëgjuesi), përmban: Pohimin e këtij emri për Allahun, pohimin e cilësisë së dëgjimit për Allahun, pohimin e dispozitës dhe ndikimit të kësaj cilësie që do të thotë se Ai e dëgjon të fshehtën dhe të hapurën siç thotë i  Lartësuari: “Allahu e dëgjon dialogun tuaj, vërtetë Allahu është Dëgjues, Shikues” (Muxhadileh:1). Kurse nëse emri  tregon për një cilësi që nuk ka ndikim (të drejtpërdrejtë tek krijesat) atëherë përmban dy gjëra:

1)Pohimin e atij emri për Allahun.

2)Pohimin e cilësisë që përmban.

Shembulli i kësaj: Emri el Hajju (i Gjalli) përmban pohimin e këtij emri për Allahun dhe pohimin e cilësisë së jetës për Allahun.

Vazhdon . . .

Autor: Muhamed bin Salih el Uthejmin

Përktheu: Shuajb Rexha

[1] Me fjalën tekstet janë për qëllim tekstet e argumenteve nga Kurani dhe Suneti. Ky term do përsëritet shpesh ndaj tregohu i vëmendshëm rreth kuptimit të tij

Rregullat e përsosura në lidhje me emrat e mirë të Allahut dhe cilësitë e Tij të larta – (1)

Parathenia e autorit:

Falënderoj Allahun, Atij i takojnë falënderimet, Atij i kërkojmë ndihmë dhe falje, tek Ai pendohemi. I kërkojmë të na ruajë nga e keqja e punëve dhe veteve tona. Atë që Allahu e udhëzon s`ka kush ta humbasë dhe atë që Allahu e humbet s`ka kush ta udhezojë. Dëshmoj se nuk ka të adhuruar me të drejtë veç Allahut dhe dëshmoj se Muhamedi është rob dhe i dërguar i Tij. Salavatet dhe selamet qofshin për të, familjen e tij shokët e tij dhe gjithë besimtarët që e pasojnë me mënyrën më të mirë deri Ditën e Gjykimit.

Besimi në emrat dhe në cilësitë e Allahut është një nga shtyllat e besimit tek Allahu, të cilat janë: Besimi në ekzistencën e Allahut, besimi në rrububijen e Tij, besimi në uluhijen e Tij, besimi në emrat dhe cilësitë e Tij. Njehsimi i Allahut ne këtë shtyllë është njëri nga tri llojet e teuhidit, ndaj vlera fetare e kësaj çështjeje është madhështore dhe me rëndësi të madhe  sepse askush nuk mund ta adhurojë Allahun në mënyrën më të mirë derisa t’i njohë emrat e Allahut dhe cilësitë e Tij, Allahu ka thënë: “Allahut I takojne emrat me te mire ndaj lutjuni Atij me to” (Araf 180). Kjo përfshin lutjen kërkesë dhe lutjen adhurim.

Lutja kërkesë është t’i paraprish kërkesës tënde duke përmendur emrat e Allahut që janë më të përshtatshem me atë që do të kërkosh si p.sh.: o Mëkat-falës me fal mua, o Mëshirues më mëshiro mua, o Ruajtës më ruaj mua, etj si këto.

Lutja adhurim është t’i bësh Allahut ibadet sipas asaj që kërkohet nga këto emra (sipas rrjedhojës së tyre) si p.sh. të pendohesh tek Allahu sepse Ai është Teuab (pranuesi i pendimit), ta përmendesh me gjuhën tënde sepse Ai është Dëgjuesi (es-Semiu) t’i bësh adhurim me gjymtyrët e tu sepse Ai është Shikuesi (el Besiru), t`ia kesh frikën kur je vetëm larg syve të njerëzve sepse Ai është el-Latif el kHabir (njohesi i çdo gjëje në hollësi), e kështu me rradhe.

Për shkak të kësaj pozite të rëndësishme si dhe për shkak se njerëzit flasin rreth kësaj teme nganjëherë duke ia qëlluar dhe nganjëherë duke folur me të kotë, gjë e cila buron nga injoranca ndonjëherë ose nga fanatizmi partiak ndonjëherë tjetër, ndaj dëshirova që të shkruaja rreth kësaj teme disa rregulla që mu dha mundësia duke shpresuar nga Allahu që ta bëjë këtë punë timen të sinqertë vetëm për hir të Tij në përputhje me kënaqësinë e Tij dhe të jetë e dobishme për robërit e Tij. E titullova këtë libër: “el Kauaidul muthla fi sifatilahi teala ue esmaihil husna” (Rregullat e përsosura rreth cilësive të Allahut dhe emrave të Tij të mirë).

Rregulli i parë: Të gjithë emrat e Allahut janë të mirë në përsosmëri, d.m.th. janë në kulminacionin e të mirës së përkryer. Allahu ka thënë: “Allahut i takojnë emrat më të mirë” (Araf 180). Kjo për vetë faktin se këto emra përmbajnë në vetvete cilësi të përsosura ku nuk ekziston mangësi në asnjëlloj aspekti, as të supozuar e as të nënkuptuar.

Shembulli i kësaj: el Hajju (i Gjalli) është emër nga emrat e Allahut, që përmban cilësinë e jetës së përsosur e cila nuk është paraprirë nga mos-ekzistenca (nga asgjëja) dhe as nuk mbaron kurrë. Jeta e përsosur që ka si rrjedhojë cilësi të tjera të përkryera si dituria, fuqia, dëgjimi, shikimi, etj.

Shembull tjetër: el Alijm (i Gjithëdijshmi) është emër nga emrat e Allahut i cili përmban cilësinë e diturisë së përsosur, dituri e cila nuk është paraprirë nga injoranca dhe as nuk ndodh në të harresë. Allahu ka thënë: “Dituria rreth këtyre (popujve te mëparshëm) është tek Zoti im në një Libër. Zoti im nuk gabon dhe as nuk harron” (Taha: 52).

Dituria e gjerë përfshirëse e çdo gjëje në mënyrë të përgjithshme dhe në detaje të hollësishme, qoftë kjo dituri që ka të bëjë me veprimet e Tij apo me veprimet e krijesave të Tij. Allahu ka thënë: “Tek Ai janë çelësat e fshehtësisë, nuk i di askush përveç Tij. Ai di mirë çfarë ka dhe ndodh në tokë e në det. Çdo gjethe që bie Ai e di. Çdo grimcë në errësirat (thellësitë) e tokës, çdo gjë e thatë apo e njomë, janë të gjitha të shënuara në një libër të qartë” (Enam 59) dhe ka thënë: “Çdo gjallesë në tokë tek Allahu e ka furnizimin, Ai e di vendqëndrimin e saj dhe përfundimin e saj. Çdo gjë është e shënuar në një Libër të qartë” (Hud 6) dhe ka thënë: “Ai e di çfarë ka dhe ndodh në qiej dhe tokë, e di çfarë fshihni në vete dhe shfaqni. Allahu është i Gjithëdijshëm për atë që fshihet në zemër” (Tegabun 4).

Shembulli i tretë: err-Rrahman (i Gjithëmëshirshmi) është emër nga emrat e Allahut i cili përmban cilësinë e mëshirës së përsosur për të cilën Profeti -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi të- ka thënë: “Allahu është më  mëshirshëm me robërit e Tij se sa kjo me fëmijën e saj”, d.m.th. nëna e një foshnje të vogël që e gjeti fëmijën e saj ndër robërit e luftës, e mori, e përqafoi dhe filloi ta ushqente me gji.

Ky emër përmban mëshirën gjithëpërfshirëse për të cilën Allahu ka thënë: “Mëshira Ime ka përfshirë çdo gjë” (Araf 156) dhe ka thënë duke treguar për duanë që bëjnë engjëjt për besimtarët: “Zoti ynë ke përfshirë çdo gjë me mëshirën dhe diturinë Tënde” (Gafir 7).

Mirësia e përkryer në emrat e Allahut ka të bëjë qoftë duke e marrë çdo emër në vecanti, po ashtu duke e bashkangjitur me ndonjë emër tjetër duke na dhënë përsosmëri mbi përsosmëri.

Shembulli i kësaj: el Azizu (Krenari) el Hakimu (më i Urti). Këto dy emra, Allahu i përmend së bashku shpesh në Kuran. Secili prej tyre tregon për përsosmërinë specifike të asaj cilësie më vete siç është krenaria tek el Aziz dhe gjykimi e urtësia tek el Hakim. Bashkimi ndërmjet këtyre dy emrave tregon për një përsosmëri tjetër e cila është se krenaria e Tij është e shoqëruar me urtësinë, ndaj krenaria e Tij nuk shkakton padrejtësi dhe veprime të padenja. Po ashtu gjykimi i Allahut dhe urtësia e Tij janë të shoqëruara me krenarinë absolute ndryshe nga ç`ndodh me gjykimin e krijesave apo urtësinë e tyre që mund tu ndodhë nënçmim dhe përçmim.

Vazhdon . . .

Autor: Muhamed bin Salih el Uthejmin

Përktheu: Shuajb Rexha 

Llojet e teuhidit me të cilin Allahu dërgoi të dërguarit

Falënderimet i takojnë Allahut, paqja dhe nderimet e Allahut janë për Profetin, familjen e tij, shokët e tij dhe për çdokënd që udhëzohet sipas udhëzimit të tij. E më pas:

Allahu i ka dërguar profetët e Tij thirrës për në të vërtetën dhe udhëzues për njerëzimin. E komunikuan shpalljen, e kryen amanetin, e këshilluan popullin e tyre, duruan ndaj lëndimit të tyre dhe luftuan për hir të Allahut me xhihad të vërtetë derisa Allahu e ngriti argumentin mbi njerëzit dhe u ndërpreu rrugët e justifikimit. Allahu ka thënë: “Vërtetë Ne kemi dërguar në çdo popull të dërguar(tu thonë): Adhurojeni Allahun dhe largojuni tagutëve. Ka prej tyre që Allahu i udhëzoi dhe ka prej tyre që merituan të jenë të humbur,ndaj ecni në tokë dhe shihni se si ishte përfundimi i përgënjeshtruesve”. (sure Nahl:36) dhe tha: “Nuk kemi dërguar para teje të dërguar veçse i kemi shpallur se nuk ka të adhuruar me të drejtë veç Meje ndaj më adhuroni” (sure Enbija: 25) dhe tha: “Pyetini ata që dërguam para teje, a mos lejuam të  tjerë veç Allahut që të adhurohen” (sure Zuhruf: 45). Në këto ajete Allahu sqaroi se i dërgoi të dërguarit ti thërrasin njerëzit në njehsimin e Allahut në adhurim dhe tua tërheqin vërejtjen nga shirku  apo adhurimi i dikujt tjetër veç Tij. Profetët e komunikuan mesazhin dhe thërritën tek njehsimi i Allahut në teuhid si dhe rrënjosën parimet e drejtësisë, bamirësisë dhe paqes duke arritur triumf maksimal sepse detyra e tyre ishte komunikimi dhe sqarimi ndërsa udhëzimi i zemrave dhe suksesi për pranimin e të vërtetës është në dorë të Allahut, e të askujt tjetër veç Tij, siç thotë Allahu: “Nuk të përket ty udhëzimi i tyre përkundrazi Allahu udhëzon kë të dojë” (sure Bekare: 272) dhe: “A mos kanë detyrë tjetër profetët përveçse komunikimit të qartë” (sure Nahl: 35) dhe tha: “Ne kemi dërguar të dërguarit Tanë me fakte të qarta, kemi zbritur librat me ta dhe peshimin ashtu që njerëzit të mbajnë drejtësi” (sure Hadid: 25).

Në veçanti Profeti ynë -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi të-, vula e profetëve, prijësi dhe më i miri i tyre, i cili triumfoi në thirrjen e tij, Allahu ia plotësoi fenë umetit të tij (Profetit) dhe e përsosi mirësinë ndaj tyre duke e bërë sheriatin e tij sheriat të përkryer gjithëpërfshirës për të gjithë njerëzit dhe xhinët, si rregullator të të gjitha çështjeve që kanë të bëjnë me dynjanë dhe fenë, siç tha Allahu: “Sot e plotësova fenë tuaj, e përsosa mirësinë Time ndaj jush dhe pëlqeva islamin si fe tuajën” (sure Maideh: 3) dhe tha: “Nuk të kemi dërguar ndryshe veçse si përfshirës për të gjithë njerëzit, përgëzues dhe qortues” (sure Sebe: 28) dhe: “Thuaj: O ju njerëz unë jam i dërguari i Allahut tek të gjithë ju, Atij i përket pushteti i qiejve dhe tokës, nuk ka të adhuruar me të drejtë veç Tij, Ai jep jetë dhe vdekje, ndaj besojini Allahut dhe të dërguarit të Tij, profetit analfabet i cili i beson Allahut dhe fjalëve te Tij, pasojeni atë ashtu që të jeni të udhëzuar” (sure Araf: 158). Pakica e popujve u besonin atyre ndërsa shumica mohonin të nxitur nga injoranca, nga pasimi i paraardhësve dhe i hamendësimeve e tekave vetjake. Thotë Allahu: “Ata i konsideruan femra engjëjt që në të vërtetë janë adhurues të Allahut. A mos ishin të pranishëm në krijimin e tyre?! Do shënohet dëshmia e tyre dhe do pyeten për këtë. Thanë: Sikur të donte Mëshiruesi nuk do ti adhuronim ato. Nuk kanë kurrfarë fakti për këtë që thonë, ata vetëm po hamendësojnë. A mos u kemi dhënë atyre libër të mëparshëm që atij po i përmbahen?! Ata u shprehën siç thanë arrogantët e tyre: ne i gjetëm të parët tanë në atë fe dhe po ecim sipas gjurmëve të tyre. Tha (Profeti): A edhe nëse u sjell udhëzim më të mirë se ajo që i gjetët në të prindërit tuaj, thanë: Ne nuk e besojmë atë me të cilën ju jeni të dërguar. Atëherë Ne u hakmorëm ndaj tyre, shihni se si ishte përfundimi i përgënjeshtruesve” (sure Zuhruf: 19-25).

Allahu tha në lidhje me Latin, Uzanë dhe Menatin: “Ato janë emra që i emërtuat ju dhe prindërit tuaj për të cilët Allahu nuk ka zbritur ndonjë fakt, ata nuk pasojnë tjetër përveç hamendësimit dhe tekave të tyre megjithëse u ka ardhur udhëzimi nga Zoti i tyre” (sure Nexhm: 23). Ajetet rreth këtij kuptimi janë të shumta. Mohuesit mund të shtyhen për kundërshtimin dhe përgënjeshtrimin e tyre nga smira, padrejtësia dhe mendjemadhësia megjithëse e njohin të vërtetën, siç është shembulli i çifutëve të cilët e njohin profetin Muhamed ashtu siç njohin fëmijët e tyre por të shtyrë nga smira dhe lakmia për këtë dynja e përgënjeshtruan dhe nuk e pasuan.

Shembull tjetër është ajo që  ndodhi ndërmjet Musait dhe Faraonit kur këtij të fundit i tha: “Ti e di mirë se këto fakte i ka zbritur Zoti i qiejve dhe tokës,si argumente të qarta” (sure Isra: 102). Allahu në lidhje me Faraonin dhe popullin e tij tha: “Kur atyre u erdhën argumentet Tona të qarta thanë: Kjo është magji e qartë. Ata i mohuan këto fakte edhe pse në vete ishin të bindur për vërtetësinë e tyre, i mohuan nga arroganca dhe padrejtësia. Shih pra se si ishte përfundimi i shkatërrimtarëve” (sure Neml: 13-14). Gjithashtu Allahu në lidhje me kurejshët që e përgënjeshtruan Muhamedin -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi të- ka thënë: “Ne e dimë se ti mërzitesh nga ajo çfarë thonë por ata në të vërtetë nuk të përgënjeshtrojnë ty (personalisht) por ata zullumqarë mohojnë argumentet e Allahut” (sure Enam: 33). Ata në xhahilijet e njihnin Profetin për besnikëri dhe amanet, ndaj e kishin emërtuar besniku dhe dëshmonin për sinqeritetin (vërtetësinë) e tij në fjalë dhe vepra mirëpo kur erdhi me diçka ndryshe nga ajo e të parëve të tyre, e refuzuan, mohuan, përgënjeshtruan, armiqësuan, lënduan dhe e luftuan. Kjo është tradita e Allahut në lidhje me robërit e Tij dhe qëndrimin e tyre ndaj profetëve apo thirrësve në të vërtetën të cilët përgënjeshtrohen nga populli, armiqësohen nga ata por përfundimi i lavdishëm u takon atyre, siç tregohet në ajetet Kuranore, në hadithet e sakta dhe në ngjarjet historike të ndodhura në të kaluarën dhe në të sotmen. P.sh. dëshmia e Herakliut, udhëheqësit Bizantin kur pyeti Ebu Sufjanin në lidhje me jetën e Profetit -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi të-, gjendjen e tij dhe për ecurinë e konfliktit me kurejshët, Ebu Sufjani tha: Fitorja është herë me të dhe herë me ata (kurejshët). Herakliu tha: Kështu sprovohen profetët por atyre u takon përfundimi i lavdishëm.

Allahu u ka premtuar profetëve dhe pasuesve të tyre ndihmë, fitore, mbizotërim dhe përfundim të suksesshëm si në dynja dhe në Ahiret. Thotë në ajetin Kuranor: “Ka paraprirë fjala jonë (caktimi Ynë) në lidhje me robërit Tanë  të dërguar se ata do jenë të përkrahur (fitimtarë) dhe se ushtria Jonë janë ata mbizotëruesit” (sure Safat: 171-173) dhe ka thënë: “Ne do i përkrahim të dërguarit Tanë dhe ata që kanë besuar,në jetën e kësaj bote dhe në Ditën kur shfaqen dëshmitë, në Ditën kur nuk u bën dobi zullumqarëve justifikimi i tyre, ata do jenë të mallkuar (të përzënë nga mëshira) dhe u takon përfundimi më i keq” (sure Gafir: 51-52) dhe tha: “O ju që besuat nëse e ndihmoni Allahun (fenë e Tij) do u ndihmojë ju dhe do u forcojë këmbët tuaja, ndërsa ata që kanë mohuar mjerë për ta dhe sa të humbur janë në veprat e tyre. Kjo për shkak se urryen atë që Allahu kishte zbritur ndaj ua shkatërroi veprat e tyre” (sure Muhamed: 7-9) dhe tha: “Është detyrë e Jona të ndihmojmë besimtarët” (sure Rrum: 47) dhe ka thënë: “Allahu u ka premtuar atyre prej jush që besojnë dhe bëjnë vepra se do i bëjë sundues në tokë siç i ka bërë ata para tyre, do bëjë mbizotëruese fenë që ka pëlqyer për ta dhe do ua zëvendësojë frikën me siguri. Këta më adhurojnë Mua dhe nuk më bëjnë shok asgjë. Kush mohon pas gjithë kësaj ata janë të prishurit” (sure Nur: 55). Ajetet rreth këtij kuptimi janë të shumta.

Kush mediton në traditën e Allahut me robërit e Tij bindet për vërtetësinë e këtyre ajeteve qoftë nëpërmjet transmetimeve apo dhe jetës aktuale të përditshme. Ajo që i godet muslimanët në kohëra të ndryshme ndodh për shkak të gjynaheve dhe mosangazhimit siç duhet n zbatimin e urdhrave të Allahut ose për shkak të mospërgatitjes së duhur për përballjen me armiqtë ose për shkaqe, urtësi dhe fshehtësi të tjera të rëndësishme. Allahu ka thënë: “Ajo fatkeqësi që u godet është si pasojë e veprave tuaja, e megjithatë Ai fal shumë” (sure Shura: 30) dhe thotë: “Kur u goditi një fatkeqësi që ju ia kishit dhënë armikut dyfish më parë, thatë: Nga na erdhi kjo? Thuaj: ajo është pasojë e veprave tuaja. Allahu është i Plotfuqishëm për çdo gjë” (sure Ali Imran: 165) dhe tha: “Çfarë e mire të vjen është nga Allahu dhe çfarë e keqeje të godet është nga vetja jote (rezultat i veprave të tuaja)” (Nisa: 79). Kush mediton në thirrjen e profetëve dhe qëndrimin e popujve të tyre, i bëhet e qartë se teuhidi tek i cili thërrisnin ata ishte tre llojesh: dy lloje i pranonin idhujtarët: teuhidin rrububijeh dhe esmai ue sifat, megjithatë nuk mjaftonte që të hynin në islam.

Teuhidi rrububjieh është njehsimi i Allahut në veprimet e Tij siç janë: krijimi, furnizimi, dhënia jetë, vdekje, sundim, etj. Idhujtarët e pranonin këtë lloj, ndaj dhe Allahu e përdori këtë fakt si argument ndaj tyre për të pranuar teuhidin uluhijeh sepse është rrjedhojë e teuhidit rrububijeh. Allahu thotë: “Nëse i pyet ata: Kush i ka krijuar qiejt dhe tokën, ka nënshtruar diellin dhe hënën, do thonë: Allahu. Pra pse po shmangeni?!” (Ankebut: 61) dhe tha: “Nëse i pyet: Kush u ka krijuar, do thonë: Allahu” (Zuhruf: 87) dhe: “Thuaj: Kush u furnizon nga qielli dhe toka, që posedon dhënien e shikimit dhe dëgjimit, që nxjerr të gjallin nga i vdekuri dhe të vdekurin nga i gjalli? Kush është që kontrollon çështjet? Do thonë: Allahu. Thuaj: A nuk po frikësoheni pra?” (Junus: 31) D.m.th.: a nuk po ruheni dhe t’i shmangeni ortakërisë në adhurim duke qenë se  ju e dini që vetëm Allahut i përkasin të gjitha veprimet e lartpërmendura. Gjithashtu Allahu ka thënë: “Thuaj: Kujt i takon toka dhe çfarë ka në të, nëse jeni që e dini? Do thonë: Allahut. Thuaj: A nuk po i thërrisni mendjes, pra? Thuaj: Kush është Zoti i shtatë qiejve dhe Zoti i Fronit (Arshit) të madh? Do thonë: Allahu. Thuaj: A nuk po frikësoheni? Thuaj: Në dorën e kujt është pushteti i çdo gjëje, Ai i cili mbron dhe nuk mund të mbrohet dikush prej Tij, nëse jeni që e dini? Do thonë: Të Allahut. Thuaj: Pse po shmangeni si të magjepsur?” (Muminun: 84-89). Ajetet rreth kësaj janë të shumta por që të gjitha tregojnë se idhujtarët (e asaj kohe) e pranonin dedikimin e këtyre veprimeve tek Zoti por megjithatë kjo nuk iu mjaftoi atyre për të hyrë në islam sepse nuk ia kishin përkushtuar adhurimin vetëm Allahut, Një të Vetmit, duke qenë pranimi i teuhidit rrububijeh argument kundra tyre në mohimin që i bënin njehsimit në adhurim sepse Krijuesi i këtyre gjërave që edhe ata e pranuan, është i Vetmi që meriton të adhurohet i pa ortak.

Lloji i dytë i pranuar nga ata, njehsimi në emra dhe cilësi, gjë e cila përmendet në shumë ajete dhe që nuk u refuzua nga idhujtarët e asaj kohe përveç emrit Rrahman (Mëshirues) gjë e cila ceket në ajetin: “Ata e mohojnë Rrahmanin. Thuaj: Ai është Zoti im, nuk ka të adhuruar me meritë veç Tij, Atij i jam mbështetur dhe tek Ai është pendimi im” (Rad: 30). E thanë këtë nga mendjemadhësia dhe këmbëngulja me arrogancë sepse në të vërtetë ata e kishin kuptuar mirë se Allahu është Rrahmani siç është shprehur ky emër në shumë nga poezitë e hershme të tyre. Allahu ka thënë: “Allahu është Ai që nuk ka të adhuruar me të drejtë veç Tij, Njohësi i të fshehtës dhe haptas. Ai është Rrahmani, Rrahimi” (Hasher: 22) dhe ka thënë: “Thuaj: Ai Allahu është Një, për Allahun ka nevojë çdo krijesë, as nuk ka lindur dikë dhe as nuk është i lindur dhe askush nuk është i barabartë me Të” (Ihlas) dhe tha: “Asgjë nuk është si Ai, Ai është Dëgjuesi Shikuesi” (30) dhe tha: “Falënderimi i përket vetëm Allahut, Zotit të botërave, Rrahmanit (Gjithëmëshirshmit), Rrahimit (Mëshiruesit) Poseduesit të Ditës së gjykimit” (Fatiha: 2-4) dhe tha: “Mos jepni shembuj për Allahun, Ai di e ju nuk dini” (Nahl: 74). Ajetet me këtë kuptim janë  të shumta dhe që të gjitha tregojnë se Allahut i përkasin emrat më të mirë dhe cilësitë më të larta, Atij i takon përsosmëria absolute në qenien e Tij, në emrat e Tij, në cilësitë e Tij, në veprimet e Tij, pa pasur ortak në asgjë nga këto.

Selefët e këtij umeti kanë rënë dakord për obligueshmërinë e besimit në çdo gjë që ka ardhur në Kuran dhe Sunetin e saktë në lidhje me emrat dhe cilësitë e Tij, pohimi i tyre siç kanë ardhur. Të besohet se Allahu është i përshkruar realisht me këto cilësi dhe nuk është diçka figurative, cilësi të cilat duhet të pohohen sipas asaj që i takon Allahut pa pasur të ngjashëm në to apo ortak apo rival. Formën reale të këtyre cilësive nuk e di askush përveç Allahut. Atij nga këto cilësi i takon kuptimi i tyre në përsosmërinë absolute ku nuk mund të jetë dikush i ngjashëm me Të siç e thamë më parë në fjalën e Allahut: “Askush nuk është si Ai. Ai është Dëgjuesi, Shikuesi” (Shura: 11).  Ky lloj teuhidi është argument i prerë bindës se vetëm Zoti ynë meriton adhurimin.

Ndërsa lloji i tretë i teuhidit është teuhidi i adhurimit me të cilin u dërguan të dërguarit dhe janë zbritur librat për të thërritur tek ai, për t’i urdhëruar njerëzit që ta vërtetojnë atë realisht. Për këtë lloj teuhidi janë krijuar njerëzit, rreth tij ndodhi armiqësia ndërmjet profetëve dhe popujve të tyre, siç tha Allahu: “Ne kemi dërguar në çdo popull të dërguar (tu thonë): Adhurojeni vetëm Allahun dhe largojuni tagutëve” (Nahl: 36) dhe tha: “Nuk kemi dërguar para teje ndonjë të dërguar veçse u kemi shpallur: Nuk ka të adhuruar me të drejtë veç Meje, ndaj më adhuroni” (Enbija: 25) dhe tha në lidhje me Nuhun, Hudin, Salihun, Shuajbin -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi to-, ku secili i tha popullit të tij: “Adhurojeni Allahun,nuk keni të adhuruar me të drejtë veç Tij” (Araf: 73) dhe tha: “Përkujto Ibrahimin kur i tha popullit të tij: Adhurojeni Allahun, kijani frikën Atij, kjo është më e mirë për ju nëse e dini. Ju po adhuroni statuja në vend të Allahut dhe po sajoni shpifje. Ata që ju po adhuroni në vend të Allahut nuk e posedojnë furnizimin tuaj ndaj kërkojeni tek Allahu rrizkun tuaj, adhurojeni Atë dhe falënderojeni,tek Ai do ktheheni” (Ankebut: 16-17) dhe tha: “Nuk i kemi krijuar xhinnëet dhe njerëzit për tjetër veçse të më adhurojnë” (Dharijat: 56) dhe tha: “O ju njerëz adhurojeni Zotin tuaj i cili u ka krijuar ju dhe ata para jush ashtu që të jeni të devotshëm”(Bekare: 21) dhe tha: “Zoti im ka dhënë vendim që të mos adhuroni dikë tjetër veç Tij” (Isra: 23) dhe tha: “Vetëm Ty të adhurojmë dhe vetëm prej Teje kërkojmë ndihmë” (Fatiha: 5).

Ajetet e tilla janë të shumta por që të gjitha tregojnë se Allahu i ka dërguar profetët, i ka zbritur librat, i ka krijuar krijesat që ta adhurojnë Atë të vetëm, t’i kushtohet adhurimi vetëm Atij dhe askujt tjetër. Adhurimi që idhujtarët i kushtonin idhujve ishte i shumëllojshëm. Disa prej tyre adhuronin profetët dhe njerëzit e mirë, disa adhuronin statujat, disa të tjerë adhuronin pemët dhe gurët, disa yjet, etj. Ndaj Allahu dërgoi të dërguarit dhe i zbriti librat për ta refuzuar këtë gjë të kotë dhe për t’i ftuar njerëzit në adhurimin e Allahut Një të Vetëm. Nuk duhet t’i drejtohet lutja askujt përveç Allahut, nuk duhet t’i kërkohet shpëtim nga fatkeqësitë veçse Allahut, nuk duhet ti mbështetesh tjetërkujt veç Allahut, nuk duhet të bëhen zotime dhe kurbane për dikë tjetër veç Tij, etj nga llojet e adhurimit, ky koncept i përgjithshëm që përfshin çdo gjë që Allahu e do dhe është i kënaqur me të, qofshin fjalë apo vepra, të dukshme (të jashtme) apo të fshehta.

Idhujtarët me adhurimin që u bënin profetëve dhe njerëzve të mirë, me përkushtimin ndaj statujave dhe idhujve pretendonin se me këtë gjë kishin për qëllim afrimin dhe ndërmjetësimin tek Allahu, mirëpo Allahu ua hodhi poshtë duke thënë: “Adhurojnë në vend të Allahut atë çfarë nuk u bën dobi dhe as dëm dhe thonë: ata janë ndërmjetësuesit tanë tek Allahu. Thuaj: A po e lajmëroni Allahun me diçka që nuk e ditka në qiej apo në tokë?! I Lartësuar dhe i pastër është nga ato çfarë i përshkruajnë” (Junus: 18) Allahu thotë: “Adhuroje Allahun sinqerisht duke ia përkushtuar fenë vetëm Atij ndërsa ata që kanë marrë evliatë idhuj në vend të Tij, thonë: Ne nuk i adhurojmë veçse që të na afrojnë te Allahu. Allahu do gjykojë mes tyre në atë që kanë kundërshtim. Vërtetë Allahu nuk e udhëzon atë që është gënjeshtar mohues” (Zumer: 2-3).

Profeti -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi të- kur u i ftoi kurejshët dhe mohuesit e tjerë arab në këtë teuhid, ata e refuzuan duke u argumentuar me faktin se kjo fe është diçka e ndryshme nga ajo në të cilën ishin paraardhësit e tyre, siç thotë Allahu: “Ata u çuditën që u erdhi qortues nga mesi i tyre, mohuesit thanë: Ky është magjistar përgënjeshtrues. A i bëri të gjithë idhujt një të vetëm, vërtetë kjo është diçka e çuditshme” (Sad: 4-5) dhe tha: “Kur u thuhej atyre nuk ka të adhuruar me të drejtë pos Allahut ata tregonin mendjemadhësi e arrogancë. Ata thanë: A mos duhet të heqim dorë nga idhujt tonë për një poet të çmendur” (Safat: 35-36) Allahu tha: “Ai(Profeti) erdhi me të vërtetën dhe vërtetoi të dërguarit” (Safat: 37), ajetet që tregojnë për kufrin dhe arrogancën e tyre janë të shumta, një pjesë prej tyre i përmendëm më herët.

Detyra që u del thirrësve tek Allahu është të komunikojnë fenë e Allahut me dituri dhe argument, të bëjnë durim dhe të mos humbasin shpresat. Të përkujtojnë premtimin e Allahut që u ka dhënë profetëve dhe pasuesve të tyre për fitore ndihmë dhe sundim në tokë, nëse e përkrahin fenë e Tij dhe bëjnë qëndresë në bindjen ndaj Allahut dhe Profetit -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi të-, siç e përmendëm në ajetet e mësipërme më herët. Profeti ynë -paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi të- u armiqësua, u lëndua nga të afërmit dhe të largëtit,mirëpo bëri durim siç bënë durim profetët para tyre, duke vazhduar në thirrjen tek Zoti i tij, duke u përpjekur me zell të vërtetë. Gjithashtu bënë durim me të shokët e tij,e përkrahën dhe luftuan me të derisa Allahu e bëri fenë e Tij mbizotëruese, i krenoi ushtarët e Tij, i poshtëroi armiqtë e Tij dhe hynë njerëzit në fenë e Allahut grupe-grupe. Kjo është tradita e Allahut në lidhje me robërit e Tij dhe nuk do gjesh ndryshim në traditën e Allahut, siç tha i Lartësuari: “Kush e miqëson Allahun dhe të dërguarin e Tij dhe ata që kanë besuar, vërtetë pala e Allahut janë ata mbizotëruesit” (Maide: 56) dhe siç përmendëm më herët ajetet e Allahut: “Është detyrë e Jona të ndihmojmë besimtarët” (Rum: 47) dhe ka thënë i Lartësuari: “Atyre nga mesi juaj të cilët besuan dhe bënë vepra të mira, All-llahu u premtoi se do t’i bëjë zotërues në atë tokë ashtu si i pat bërë zotërues ata që ishin para tyre dhe fenë të cilën Ai e pëlqeu për ta, do ta forcojë, e në vend të frikës Ai do t’ju dhurojë siguri. Ata më adhurojnë Mua e nuk më shoqërojnë asgjë” (Nur: 55) dhe: “Bëj durim, vërtetë përfundimi i lavdishëm u takon besimtarëve” (Hud: 49).

E lus Allahun që të ndihmojë fenë e Tij, të lartësojë fjalën e Tij dhe t’i përmirësojë gjendjet e muslimanëve, t’i bashkojë zemrat e tyre rreth të vërtetës, t’i bëjë të kuptojë fenë e Tij, t’i përmirësojë udhëheqësit e tyre, t’i tubojë rreth udhëzimit dhe tu japë sukses për praktikimin e sheriatit të Tij dhe të kenë kujdes nga kundërshtimi i tij, vërtetë Ai është Bujar. Paqja dhe nderimi i Allahut qofshin mbi robin e Tij, pejgamberin tonë, Muhamedin, mbi familjen e tij, shokët e tij dhe mbi të gjithë ata që e ndjekin rrugën e tij deri në ditën e gjykimit.

Autor : AbdulAziz bin Baz

Përktheu : Shuajb Rexha Ebu Duxhanah

Çfarë e tronditin akiden – pjesa e pestë dhe e fundit

Si kjo që përmendëm është dhe fjala e disa rrafidëve, të cilët thonë se: Dymbëdhjetë imamllarët e tyre dinë të fshehtën. Kjo është kufër (mosbesim), humbje dhe braktisje e Islamit, në bazë të fjalës së Allahut te Lartësuar kur thotë:

“Thuaj: Askush në qiell dhe në tokë nuk e di gajbin (të fshehtën, të panjohurën) veç Allahut.” [en-Neml. 65]

Ndërsa nëse festohet (mevludi) me leximin e jetëshkrimit të pejgamberit, përmendja e gjërave që kanë ndodhur në lindjen e tij, luftërat e tij dhe gjëra të tjera të kësaj natyre, të cilat ndodhin në ceremonitë që ata i organizojnë, atëherë kjo vepër që ata bëjnë në këtë formë është bidat (risi) në fe që e bën të mangët atë, por nuk e bën atë të pavlefshme.

Prej këtyre bidateve është edhe ideologjia që kanë disa injorantë për muajin Sefer, kur thonë se në këtë muaj nuk bën të udhëtohet, se në këtë muaj është një kafshë që quhet Sefer, e cila e dëmton barkun. Ata bëhen pesimist për shkak të kësaj. Kjo ideologji e tyre është injorancë dhe humbje. Pejgamberi – Paqja, shpëtimi dhe mëshira e Allahut qoftë mbi të – thotë:

”Nuk ka molepsje dhe nuk ka shenja ogurzeza”.

Kjo sepse besimi në molepsjen, parandjenjën, të lidhurit me vendbanimet e hënës (shënim p.k.: Numri i tyre është njëzet e tetë dhe çdo natë zbret një nga ato vendbanime. Allahu i Lartësuar thotë:

”Edhe Hënës Ne i përcaktuam dhe i matëm asaj vendbanime (faza që t’i përshkojë)” [Jasin. 39]

Arabët ia atribuonin shiun këtyre vendbanimeve ose gogolit (lloj shejtani); që të gjitha këto janë prej çështjeve të kohës së injorancës dhe janë gjëra që e tronditin fenë. Pretendimi se ekziston molepsje, është pretendim i kotë. Mirëpo duhet pasur parasysh se Allahu ka bërë që përzierja me disa të sëmurë të jetë shkak për ndodhjen e sëmundjes tek ai që është i shëndoshë, por molepsja nuk ndodh vetë me natyrën e saj. Një nga arabët, kur dëgjoi fjalën e Pejgamberit – paqja, shpëtimi dhe mëshira e Allahut qoftë mbi të: “Nuk ka molepsje…” tha: O i dërguari i Allahut! Devetë qëndrojnë në rërë sikur të ishin diba (lloj kafshe), e nëse hyn tek ato zgjebarakja ua ngjit zgjeben atyre. Pejgamberi – paqja, shpëtimi dhe mëshira e Allahut qoftë mbi të – tha: ”Po kush e zbriti zgjeben (ose sëmundjen ngjitëse) në fillim?” (Tra. Buhariu dhe Muslimi).

E gjithë çështja është në Dorën e Allahut të Lartmadhëruar. Nëse Ai do, ia ngjit zgjeben për shkak të kësaj zgjebeje (që ndodhet tek zgjebarakja) dhe nëse nuk do, nuk ia ngjit zgjeben atyre. Pejgamberi – paqja, shpëtimi dhe mëshira e Allahut qoftë mbi të – thotë: ”Të mos prezantojë ai që ka deve të sëmura tek ai që ka deve të shëndosha” (Tra. Buhariu dhe Muslimi). Kuptimi i hadithit është: Mos i sillni devetë e sëmura tek ato deve që nuk janë të sëmura, por i vendosni ato në një vend të veçantë dhe të tjerat në vend tjetër. Pra kjo bëhet për t’u ruajtur nga e keqja dhe për t’u larguar nga rrugët që të çojnë tek ajo, se siç dihet gjërat janë në dorën e Allahut dhe nuk mund ta vendosi dikush molepsjen prej natyrës së vet, por kjo është në dorën e Allahut.

“Thuaj: “kurrë nuk do të na ndodhë gjë neve, përveç çfarë Allahu ka caktuar për ne.” [Teube. 51]

Përzierja me dikë është prej shkaqeve që gjendet sëmundja, prandaj nuk duhet të ndodhi kjo përzierje. Zgjebaraku (ose dikush që ka sëmundje molepse) të mos përzihet me të shëndoshin (që nuk është i sëmurë).

Kështu na ka urdhëruar pejgamberi – Paqja, shpëtimi dhe mëshira e Allahut qoftë mbi të-. Kjo bëhet për shkak të ruajtjes dhe të mbrojtjes prej shkaqeve të së keqes. Mirëpo kjo nuk do të thotë se nëse ai përzihet me dikë ka për ta molepsur! Jo. Ai mund të molepsë (t’ia ngjit sëmundjen) dhe mund të mos moleps. Kjo gjë është në dorë të Allahut te Lartësuar. Prandaj Pejgamberi – paqja, shpëtimi dhe mëshira e Allahut qoftë mbi të – tha: “Po kush e zbriti zgjeben (ose sëmundjet ngjitëse) në fillim?” Nga hadithet që kanë lidhje me këtë temë, është edhe fjala e pejgamberit – Paqja, shpëtimi dhe mëshira e Allahut qoftë mbi të:

“Arratisu nga i lebrosuri ashtu siç arratisesh nga luani” (Transmetoi Ahmedi në Musnedin e tij, Buhariu ta’likan – me zinxhir transmetimi të shkëputur -, por ibën Haxheri tha se Ebu Nuejmi e transmetoi me zinxhir transmetimi të plotë prej rrugës së Ebu Daude Tajalisini dhe zinxhiri i transmetimit të tij është i saktë. Po ashtu përmendi se edhe ibën Khuzejmeh e transmetoi me zinxhir transmetimi. Bagauiu pasi e vendosi në librin e tij “Sherhus- Suneh” tha: hadith i saktë.)

Pesimizmi që ndodhej tek njerëzit e kohës se injorancës me molepsjen, shenjat ogurzeza, me shpirtin e të vdekurit të cilëve i dukej sikur fluturonte rreth varrit të tij si zog, prej të cilit bëheshin pesimist, që të gjitha këto janë gjëra të kota që nuk kanë asnjë bazë. Shpirti i të vdekurit është peng në xhenet ose në zjarr. Shenjat ogurzeza, pesimizmi me gjërat që i shikon dhe që i dëgjon janë prej punës së kohës së injorancës (xhahilijes). Ata bëheshin pesimist kur shikonin diçka që nuk i pëlqente si korbin, gomarin e zi ose me bisht të prerë dhe gjëra të tjera si këto; bëheshin pesimistë me to. Kjo ndodhte për shkak të injorancës dhe humbjes së tyre. Allahu i Lartësuar u kundërpërgjigjet atyre duke u thënë:

“Kini mendjen! Me të vërtetë që shenjat ogurzeza janë vetëm tek Allahu (si të dojë Ai)” [el-A'raaf. 121]

Dëmi dhe dobia, dhënia dhe pengimi janë në dorë të Allahut. Ndërsa shenjat ogurzeza nuk kanë origjinë. Ajo është diçka që ata e parandjenjë dhe e gjejnë në gjokset e tyre, që në të vërtetë nuk është asgjë, ajo është diçka e kotë. Prandaj Pejgamberi – paqja, shpëtimi dhe mëshira e Allahut qoftë mbi të- tha: “Nuk ka shenja ogurzeza.” Prandaj nëse shikon atë me të cilën bëhet pesimist, të mos kthehet prej qëllimit për të cilin është nisur, por të vazhdojë. Nëse është nisur për udhëtim dhe papritur shikon një gomar që nuk e pëlqen ose shikon një burrë që nuk e pëlqen, e të tjera të kësaj natyre, të mos kthehet por të vazhdojë punën e tij dhe të mbështetet tek Allahu. Nëse ai kthehet, atëherë kjo është shenjë ogurzezë dhe shenja ogurzezë e trondit akiden por nuk arrin shkallën e shirkut të madh, pra është shirk i vogël.

Të gjitha bidatet e tronditin akiden por nuk arrin gradën e kufrit, përderisa ato nuk shoqërohen me kufër. Bidatet si: bidati i mevludit, ndërtimi mbi varre, bërja e xhamive mbi varre, namazi i regaibit (të cilin disa e kryejnë të enjten e parë të muajit Rexheb, për të cilën ibën Tejmija dhe shumë dijetarë të tjerë thonë se nuk e ka falur Pejgamberi – paqja, shpëtimi dhe mëshira e Allahut qoftë mbi të dhe familjen e tij – dhe asnjë nga të parët, dhe se hadithet që kanë ardhur në lidhje me të janë të shpikura dhe gënjeshtra, që të gjitha këto janë bidate. Po ashtu edhe festimi i natës së Isras dhe Mi’raxhit, të cilën e përcaktojnë në datën njëzet e shtatë të muajit Rexheb, edhe kjo është bidat që nuk ka origjinë.

Disa njerëz festojnë natën që është në mes të muajit Shaban, duke bërë në këtë natë punë për t’u afruar tek Allahu me to. Ndoshta ndonjë prej tyre falet gjithë natën ose e agjëron atë ditë të saj duke pretenduar se kjo që bën e afron tek Allahu. E gjithë kjo që bëjnë ata nuk ka origjinë dhe hadithet që kanë ardhur në lidhje me të nuk janë të sakta, madje ajo është prej bidateve.

Fjala e përgjithshme (që është si rregull) në lidhje me këtë çështje është: çdo gjë prej adhurimeve të cilat i kanë shpikur njerëzit dhe çdo gjë të cilën nuk e ka urdhëruar i dërguari i Allahut – paqja, shpëtimi dhe mëshira e Allahut qoftë mbi të dhe familjen e tij-, apo nuk e ka vepruar, ose që nuk e ka aprovuar, është bidat. Ky gjykim del se Pejgamberi -paqja, shpëtimi dhe mëshira e Allahut qoftë mbi të- thotë: “Kush shpik diçka të re në çështjen tonë çfarë nuk është prej saj, ajo është e refuzuar.” Përsëri thotë: “Kush vepron një vepër e cila nuk është në çështjen tonë, ajo është e refuzuar.” Ai thoshte në ligjëratën e ditës së xhuma: “Gjërat më të këqija janë gjërat e shpikura (në fe) dhe çdo bidat është humbje.” Ai i paralajmëronte njerëzit që të ruheshin prej bidateve dhe i ftonte ata të kapeshin me Sunnet.

Është detyrë për muslimanët që ta kapin fort Islamin dhe të ecin me të pa u lëkundur. Nëse e bëjnë këtë, atëherë kjo u mjafton atyre dhe me këtë do arrin përsosmërinë. Ata nuk kanë nevojë për bidate. Allahu i Lartësuar thotë:

“Këtë ditë Unë e përsosa fenë tuaj për ju, dhe plotësova mirësinë Time mbi ju dhe zgjodha për ju Islamin si fe.” [el-Maideh. 3]

Pra, Allahu e përsosi dhe e plotësoi fenë – me falënderimin dhe lavdërimin e tij. Njerëzit nuk kanë nevojë që të sjellin bidate, kur Pejgamberi – paqja, shpëtimi dhe mëshira e Allahut qoftë mbi të – thotë: “Detyrë për ju është që të merrni Sunetin tim dhe Sunetin e khalifëve të drejtë e të udhëzuar pas meje. Kapni fort ato dhe kafshojini ato me dhëmballë.” (Transmeton Ebu Daudi, Tirmidhiu dhe ibën Maxheh).

Njerëzit nuk kanë nevojë për bidatet e Zejdit dhe të Amrit (emra të rastësishëm). Detyrë për ta është që të kapen me atë që ka bërë ligj Allahu, të ecin në rrugën e Allahut, të qëndrojnë tek kufijtë që Ai ka vendosur dhe t’i lënë ato që kanë shpikur njerëzit. Ashtu siç thotë Allahu i Lartësuar duke i nënçmuar bidatet dhe bidatçinjtë:

“Apo kanë ata shok e të barabartë me Allahun (zota të rremë të tyre) të cilët kanë themeluar e caktuar për ta ndonjë fe të cilën nuk e ka urdhëruar e caktuar Allahu?” [esh-Shura. 21]

Allahu i dhëntë sukses të gjithëve për atë që është më e mirë, e rregulloftë gjendjet e muslimanëve, i dhëntë sukses që të kuptojnë fenë e tyre dhe i largoftë ata nga shkaqet e devijimit, humbjes dhe deformimit. Paqja, shpëtimi dhe mëshira e Allahut qoftë mbi pejgamberin tonë Muhamed, mbi familjen dhe mbi shokët e tij.

shkëputur nga broshura: “Çfarë e tronditin akiden”

(origjina e kësaj broshurë është një ligjëratë e shejhut të nderuar -Allahu e mëshiroftë-)

Autor: Abdulaziz ibn Abdullah ibn Baz

Përktheu: Bledar Aliu

Rrethi i besimit dhe baza e tij

 Pasimi i udhëzimit të Allahut ёshtё i lidhur ngushtë me besimin e lajmeve të Tij duke mos e ballafaquar me ndonjë dilemë e cila do ta njolloste besimin nё to, dhe me zbatimin e urdhrave tё Tij duke mos e ballafaquar me ndonjë dёshirё epshore e cila do tё pengonte zbatimin e urdhrave tё Tij.

 Mbi këto dy baza vёrtitet i tёrё besimi. Kёto dy baza janё besimi i lajmit dhe zbatimi i urdhёrit. Kёtyre dyjave u bashkangjiten edhe dy çёshtje tё tjera, tё cilat janё; zhdukja e dilemave tё kota qё vёrtiten mbi besimin e lajmit, tё cilat gёrryejnё besimin ose bёhen pengesё nё zbatimin e plotё tё fesё dhe dёbimi i dёshirave epshore tё cilat bёhen pengesё nё zbatimin e plotё tё udhёzimit tё Allahut.

 Pra kёtu kemi katёr gjёra:

·         E para: Besimi i lajmit.

·         E dyta: Derdhja e mundit nё zhdukjen e dilemave tё cilat inspirohen nga shejtanёt xhindё e nga shenjtanёt njerёz.

·         E treta: Zbatimi i urdhёrit.

·         E katra: Lufta me vetveten nё dёbimin e dёshirave epshore tё cilat bёhen pengesё midis njeriut dhe bindjes sё plotё ndaj Allahut.

 Kёto dy gjёra, dilemat dhe dёshirat epshore janё origjina e prishjes dhe e shkatёrrimit tё njeriut nё kёtё jetё dhe nё jetёn tjetёr, sikundёr dy bazat e para, besimi i lajmit dhe zbatimi i urdhёrit janё origjina e lumturisё dhe suksesit tё njeriut nё kёtё jetё dhe nё jetёn tjetёr.

 Kjo ndodh sepse njeriu ka dy forca; forcёn e perceptimit teorik me tё gjitha elementёt pёrbёrёs tё tij si dituria, njohuritё, fjalёt, etj. dhe forcёn e vullnetit dёshirues me pasuesit e tij si qёllimi, kёmbёngulja, puna, etj. Dilema shkakton çrregullime nё forcёn e perceptimit teorik pёrderisa nuk ёshtё zhdukur, ndёrsa dёshira epshore shkakton çrregullime nё forcёn e vullnetit dёshirues pёrderisa nuk ёshtё dёbuar.

 Allahu i Madhёrishёm nё librin e tij ka pёrmendur mirёsitё qё i kadhuruar Profetit tё Tij nё lidhje me dlirёsin dhe pastёrtinё e tij. Allahu nё suren En Nexhm ka thёnё:

 و النجم إذا هوى ما ضل صاحبكم و ما غوى

 Betohem në yllin kur perëndon, se shoku juaj (Muhamedi a.s.), nuk ka humbur e nuk ka devijuar. (Suretu En Nexhm; 1-2).

 Fjalёt “nuk ka humbur” dёshmojnё se Muhamedi (salallahu alejhi ue selem) ёshtё i plotё nё dije, nё njohuri dhe ai ёshtё nё tё vёrtetёn e qartё. Ndёrsa fjalёt “nuk ka devijuar” dёshmojnё se Muhamedi (salallahu alejhi ue selem) ёshtё i plotё pёrsa i pёrket udhёzimit dhe ai ёshtё mё bёmirёsi se kushdo tjetёr nё botё. Pra ai ёshtё i plotё nё diturinё dhe nё veprёn e tij.

 I Dёrguari i Allahut me kёtё ka cilёsuar edhe mёkёmbёsit e tij dhe ka urdhёruar tё zbatohet rruga e tyre duke thёnё: “Pasoni rrugёn time dhe rrugёn e mёkёmёsve tё dretjtuar e tё udhёzuar qё vijnё pas meje.” Kёtё hadith e ka transmetuar Tirmidhiu e tё tjerё.

 I drejtuari qёndron pёrballё tё devijuarit ndёrsa i udhёzuari qёndron pёrballё tё humburit.

 Allahu i Madhёrishёm thotё:

كالذين من قبلكم كانوا أشد منكم قوة وأكثر أموالا وأولادا فاستمتعوا بخلاقهم فاستمتعتم بخلاقكم كما استمتع الذين من قبلكم بخلاقهم وخضتم كالذي خاضوا أولئك حبطت أعمالهم في الدنيا والآخرة وأولئك هم الخاسرون

 “(Ju hipokritë jeni) si ata që kanë qenë para jush! Ata kanë qenë më të fortë se ju, kanë pasur më shumë pasuri dhe fëmijë. Ata janë kënaqur me pjesën e vet të kësaj bote, por edhe ju po kënaqeni me pjesën tuaj siç janë kënaqur edhe ata; edhe ju jeni dhënë pas të këqijave, ashtu siç ishin dhënë ata. Veprat e tyre do të zhduken në këtë botë dhe në tjetrën; ata janë të shkatërruar.” (Suretu Et Teube; 69).

 Allahu nё kёtё ajet ka pёrmendur dy baza tё cilat pёrbёjnё sёmundjen e tё parёve dhe tё mbramёve:

   E para: Tё kёnaqurit me pjesёn e kёsaj bote. Tё kёnaqurit e njeriut jobesimtar me pjesёn e vet nё kёtё botё pёrfshin dёshirat epshore tё cilat pengojnё zbatimin e urdhёrave. Besimtari ndryshe nga jobeimtari edhe nёse pёrfiton diçka nga kёnaqёsitё e kёsaj bote, ai nuk e shpenzon tёrё pjesёn e tij dhe nuk i mbaron tёrё tё mirat e tij nё jetёn e kёsaj bote. Ai merr prej kёnaqёsive tё kёsaj bote aq sa i nevojitet pёr tu pregatitur pёr botёn tjetёr.

    E dyta: Tё dhёnurit pas dilemave tё kota e cila ёshtё fjala: “edhe ju jeni dhёnё pas tё kёqijave, ashtu siç ishin dhёnё ata”. Kjo ёshtё edhe natyra e shpirtrave tё kotё qё nuk janё krijuar pёr botёn tjetёr, tё cilёt vazhdimisht enden pёr tё pёrmbushur dёshirat e tyre epshore dhe kur arrijnё diçka prej tyre dihet se ato janё duke u dhёnё pas tё kotёs qё pёrfundimisht nuk sjell asgjё tjetёr veç dёmit tё afёrt apo tё largёt.

Marrë nga libri “Miftah Darus Seade” (Çelësi i portës së lumturisë)

tё imam Ibn Kajim El Xheuzijeh 1/195-197.

Përshtati nё shqip: Uthman (Arjan) Muslim Haskasa.

Durrës më 3/2/2008.