Kujt i takon zekati?

Allahu i Madhëruar ka thënë: “Lëmosha e zekatit është vetëm për të varfërit, për nevojtarët, për ata që janë ngarkuar me mbledhjen dhe administrimin e tij, për ata që doni tua përfitoni zemrat, për lirimin e skllevërve, për të rënduarit nga borxhet, për luftëtarët në rrugën e Allahut dhe për udhëtarët e mbetur rrugëve. Këto janë detyra të vëna nga Allahu. Vërtet, Allahu është i Gjithdijshëm dhe i Urtë.”[1]

Ky ajet fisnik na mëson se tetë grupe janë ata që u jepet zekati e ata janë:

 1, 2- Të varfërit dhe Nevojtarët:

 Pra janë ata që kanë nevojë dhe nuk posedojnë gjëra që u mjaftojnë për jetesën, në anën tjetër qëndrojnë të pasurit të cilët i plotësojnë nevojat që kanë në jetën e tyre.[2]

 Argumentet që flasin për të varfërit:

 Hadithi i përcjellë nga ibn Amri -Allahu qoftë i kënaqur prej tij- se Profeti -paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të- ka thënë: “Nuk lejohet që sadakaja ti jepet një të pasuri apo një njeriu të fortë dhe të shëndoshë fizikisht.”[3]

 E pyeta shejhun tim Albanin dhe i thash: po nëse ky i fortë dhe i shëndoshë fizikisht është nevojtarë? U përgjigj duke më thënë: “Qëllimi është nëse e kërkon atë (sadakanë) ndërsa ai që nuk e kërkon nuk është problem që ti jepet.”

 Argumentet që flasin për nevojtarin:

 Ebu Hurejra përcjell se i Dërguari i Allahut ka thënë: “Nevojtari nuk është ai që sillet duke kërkuar në mesin e njerëzve të cilin e largojnë një apo dy kafshata, një apo dy hurma, përkundrazi nevojtar quhet ai që nuk gjen pasuri të mjaftueshme dhe nuk kuptohet në mesin e njerëzve se është i varfër në mënyrë që t’i jepet sadaka dhe nuk ngrihet për tu kërkuar njerëzve.”[4]

 Në fakt nuk ekziston dallim mes të varfërit dhe nevojtarit dhe zekatin e meritojnë si i varfëri ashtu dhe nevojtari sepse argumentet e pohojnë dicka të tillë.

 3- Administruesit e shpërndarjes së zekatit:

  Janë punonjësit të cilëve u takon një pjesë e zekatit, me kusht që të mos jen nga trungu familjar i profetit as të cilaëve u ndalohet marrja e sadakasë.

 Abdul Mutalib bin Rabia përcjell se ai bashkë me Fadël bin Abasin i kishin kërkuar Profetit -paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të- që tu linte në administrim shpërndarjen e sadakasë. Ai u kishte thënë: Vërtetë sadakaja nuk i takon Muhamedit e as familjes së Muhamedit, sepse ajo (sadakaja) është llumi i njerëzve.”[5]

 Lejohet që ata të jenë edhe të pasur duke u mbështetur në hadithin e ebu Seid Hudriut që thotë se i Dërguari i Allahut ka thënë: Sadakaja nuk i lejohet një të pasuri me përjashtim të pesë rasteve: Për atë që merret me shpërndarjen e saj, apo një njeri që e ka blerë me pasurinë e tij, apo një tjetër që është i zhytur në borxhe ose ai që lufton në rrugë të Allahut ose kur një nevojtari i jepet sadaka dhe ai ia dhuron një të pasuri.”[6]

 Duhet që shpërblimi t’i jepet aq sa ti mjaftojë. Musteured bin shedad përcjell se ka dëgjuar Profetin -paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të- duke thënë: “ Kushdo që administron dhe punon për ne le të marrë aq sa për tu martuar, e nëse nuk posedon shërbëtorë atëherë le të marrë sa për të pasur një shërbëtor, e nëse nuk ka shtëpi atëherë le të marë sa për të bërë një shtëpi.”

 Ebu bekri thotë: Më kanë treguar se Profeti -paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të- ka thënë: Ai që merr dicka më shumë ai quhet plackitës ose vjedhës.”[7]

 4- Atyre që doni tu përfitoni zemrat:

 Ky grup njerëzish ndahet në disa kategori:

 1-      Disave u jepet që të hyjnë në islam siç i ka dhënë Profeti -paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të- Sufjan bin Umejes nga placka e luftës së Hunejnit në kohën kur ishte Mushrik.

 2-      Disa të tjerëve u jepet që të përmirësojnë islamin e tyre dhe tu forcohet zemra siç ka vepruar Profeti -paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të- po në luftën e Hunëjnit kur u dha parisë Mekase dhe titullarëve të vendit nga 100 deve, dhe tha: “Unë i jap një njeriu ndërsa ai tjetri që nuk i jap është më i dashur tek unë se ai i pari, këtë e bëj nga frika mos Allahu e fut atë në zjarrin e xhehenemit.”[8]

 3-      Ka prej tyre që u jepet me shpresë se mos hyjnë në islam të ngjashmit me të.

 4-      Apo u jepet disa të tjerëve që të mos u bëjnë dëm Muslimanëve.

 5- Për lirimin e skllevërve:

 Përcillet nga Hasen el Basriu, Mukatil bin Hajani, Umer bin Abdul Azizi, Seid bin Xhubejri, Nehaiu, Zuhriu, Ibn Zejdi se tek lirimi i skllevërve bëjnë pjesë vetëm ata që kanë bërë marrveshje me zotëtrinjtë e tyre që të lirohen duke dhënë shumën e kërkuar këste këste. Ky mendim është përcjellë edhe nga ebu Musa El Eshari etj madje ky është një fjalë e Shafiut dhe Lejthit.

 Ibn Abasi dhe Hseni kanë thënë: Nuk ka problem nëse lirohet një skllav nga pasuria e zekatit. Ky është mendimi i Ahmedit Malikut Is’hakut etj.

 Pra në grupin e skllevërve bëjnë pjesë dhe ata që nuk kanë bërë marrveshje me zotërinjtë e tyre.

 6- Të rënduarit nga borxhet:

 Janë ata që mbartin borxhe dhe e kanë të vështirë që t’i shlyejnë.

 Borxhliut i jepet aq sa mund të shlyej borxhin e jo më tepër. Ibn Huzejme duke titulluar një temë në Sahihun e tij thotë: Argumenti se borxhliut i jepet aq sa mund të shlyej borxhin e tij e jo më shumë. Pas kësaj përmendi hadithin e gjatë të Kubejsa bin Muharik.

 7- Në rrugën e Allahut:

 Ibn Kethiri ka thënë: Përsa i takon fjalës në rrugën e Allahut aty bëjnë pjesë luftëtarët që nuk marrin gjë nga arka e shtetit. Ndërsa tek imam Ahmedi Haseni dhe Ishaku edhe Haxhi bën pjesë në termin “Në rrugë të Allahut”

 Shejhu ynë Albani ka thënë: Përsa i përket fjalës së Allahut “Në rrugë të Allahut” tek ajeti ku përmenden kategoritë e atyre që u takon zekati ajo nënkupton xhihadin, haxhin dhe umren. Këtë ka zgjedhur Shejhul Islam ibn Tejmije në këtë mënyrë ai në librin el ihtijarat shprehet duke thënë: Ai që nuk e ka bërë haxhin e detyrueshëm të islamit dhe është i varfër atëherë i jepet aq pasuri sa të ketë mundësi për të kryer haxhin, dhe ky është njëra nga fjalët e përcjella nga Ahmedi.

 A mund të bëjnë pjesë në “rrugë të Allahut” ndërtimi i spitaleve humane të përgjithshme, apo në parapërgatitjen e thirrësave në islam apo që të jepet kjo pasuri në mbajtjen e shkollave fetare?

 Në librin Temamul mineh (të shejh Albanit) thuhet: Komenti i ajetit me këtë kuptim të gjerë duke përfshirë të gjitha punët humane dhe të mira për të cilat nuk është përcjellë nga asnjë prej selefëve me aq sa kam njohuri edhe nëse është përmendur përciptazi nga Sadik Hasen Han në librin e tij Reuda Nedije përsëri mendimi i tij nuk mund të pranohet. Sikur të qëndronte puna sipas këtij pretendimi atëherë nuk do kishte dobi në ndarjen e zekatit sipas tetë kategorive siç përmendet në ajetin fisnik. Por që të bëjë pjesë çdo punë e mirë në termin: “në rrugë të Allahut” sic është ndërtimi i xhamive etj duhet ditur se këtë nuk e ka shprehur askush nga muslimanët. Përkundrazi Ebu Ubejdi në librin e tij el emual ka thënë: Përsa i përket shlyerjes së borxhit të një të vdekuri apo të jepet për qefinosjen e tij, apo në ndërtimin e xhamive dhe hapjen e lumejve apo në gjëra të tjera të ngjashme që janë punë të mira, duhet ditur se Sufjani dhe banorët e Irakut e shumë dijetarë të tjerë janë të një mendimi se kjo nuk është e lejuar dhe zekati quhet sikur nuk është dhënë, kjo për faktin se ato që u përmendën nuk bëjnë pjesë në tetë kategoritë që meritojnë të marrin zekat.”

 8- Udhëtarët e mbeur rrugëve:

 Ibn Kethiri ka thënë: Të njejtat fjalë themi për udhëtarin e mbetur rrugëve, e në këtë rast është musafiri i cili ka dalë nga vendi i tij dhe nuk posedon me vete asgjë që e ndihmon në udhëtimin e tij. këtij njeriu i jepet nga pasuria e zekatit aq sa ti mjaftojë për të shkuar në vendin e tij edhe nëse posedon pasuri.

 I njetë është gjykimi edhe për atë që don të ndërmarrë një udhëtim nga vendi i tij dhe nuk posedon asgjë, këtij njeriu i jepet nga zekati aq sa t’i mjaftojë në shukarjen dhe kthimin nga udhëtimi. Argument për këtë është ajeti që sollëm më parë si dhe hadithi i transmetuar nga ebu Daudi e që është përmendur më parë.

Marrë shkurtimisht nga “Meusuatu el mujeserah”: 3/102-122

me autor Husejn el Auajsha

Përktheu Fatjon Çorapi

[1] Suretu Teube 60.

[2] “Fikhu Suneh” (1/383).

[3] Transmeton Ahmedi, Ebu Daudi etj. Ndërsa Shejhu ynë e ka quajtur hadith të saktë në el Irva me nr 877.

[4] Transmeton Buhariu me nr 1479, Muslimi me nr 1039.

[5] Transmeton Muslimi (7/179).

[6] Transmeton Muslimi 1072.

[7] Transmeton Ebu Daudi, ndërsa Shejh Albani në el mishkat pohon se senedi i ketij hadithi është i saktë.

[8] Transmeton Buhamriu 27, Muslimi 150.

Zekati i Fitrit

* Zekati (lëmosha) i Fitrit në muajin e bekuar të ramazanit; është emërtuar si e tillë përshkak të mbarimit të ramazanit, është bashkangjitur ajo (lëmosha) me të (Fitrin) përshkak të bashkimit të diçkaje me shkakun e saj.

* Argumenti për obligueshmërinë e saj është marrë nga libri i Allahut, Sunneti dhe unanimi i dijetarëve:

Allahu i Lartësuar ka thënë: “Ka shpëtuar ai i cili e jep zekatin” (Ala: 14), disa prej selefëve e kanë shpjeguar fjalën “zekat” në këtë ajet se është për qëllim: nxjerrja e zekatit të Fitrit.

Poashtu përfshihet edhe në fjalën e Allahut të Lartësuar: “Dhe jepeni zekatin” (Bekare: 43).

Është transmetuar në “Dy Sahihat”[1] dhe në librat e tjerë të hadithit: “E ka bërë obligim Pejgamberi -paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të- zekatin e Fitrit saun[2] prej humeje, apo saun prej majes së birrës. Është obligim për: robërin (skllav), njeriun e lirë, mashkullin dhe femrën, të madhin apo të voglin nga muslimanët”.

Është transmetuar prej më shumë se një dijetarë që ka treguar unanimin e dijetarëve për obligueshmërinë e saj.

* Urtësia e ligjshmërisë së saj: Ajo është pastrim për agjëruesin nga fjalët dhe punët e kota, është ushqim për të varfërit, dhe falënderim ndaj Allahut të Lartësuar për plotësimin e agjërimit.

* Zekati i fitrit është obligim për çdo musliman qoftë mashkull apo femër, i madh apo i vogël, i lirë apo rob, prej hadithit të Ibn Umerit që përmendëm pak më parë, ku thuhet në të: “Obligoi Pejgamberi -paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të- zekatin e fitrit ndaj robit e të lirit, mashkullit e femrës, të voglit e të madhit prej muslimanëve”.

* Në hadith është përcaktuar se sa duhet me nxjerr çdo person, dhe llojin që duhet me e nxjerrë. Sasia e saj është një Saun që është e barabartë me katër Mud, kurse lloji që duhet me nxjerr është ushqimi më i përdorur dhe që rreziston më shumë në atë vend, qoftë grurë, maja birre, hurmë, vaj, djathë etj. Apo gjëra të tjera që njerëzit e hajnë zakonisht në atë vend, e që është gjëja që e përdorin më së shumti, si orizi, drith dhe çdo gjë që e përdorin njerëzit çdo vend sipas traditës së tij.

* Pejgamberi -paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të- e ka bërë të qartë kohën që duhet nxjerr zekati i fitrit i cili është: ka urdhëruar që të nxirret para namazit të Bajramit[3], fillon koha më e mirë e nxjerrjes së saj me perëndimin e diellin dhe fillimin e natës së Bajramit, por lejohet që të nxirret një apo dy ditë para Bajramit. Ka transmetuar Buhari -Allahu e mëshiroftë- se sahabët e jipnin zekatin një apo dy ditë para Bajramit[4], dhe kjo ishte unanim prej tyre.

* Nxjerrja e saj para namazit të Bajramit është më e mira, e nëse ndonjërit i kalon kjo kohë dhe e vonon atë pas namazit të Bajramit, i bëhet obligim atij nxjerrja e saj si dëmshpërblim, nga hadithi i Ibn Abasit: “Ai i cili e nxjerr atë (zekatin e fitrit) para namazit ajo është e pranuar, e ai i cili e nxjerr atë pas namazit ajo është lëmoshë si çdo lëmoshë tjetër”[5] dhe ky person është gjynahqar sepse e ka vonuar nxjerrjen e saj nga koha që ka; dhe ka kundërshtuar urdhërin e Pejgamberit -paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të-.

* Muslimani e nxjerr sadekanë e fitrit për veten e tij dhe për ato që i ka nënkujdestarinë e tij, si gruaja e të afërmit e tij, duke u bazuar në fjalën e Pejgamberit -paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të-: “Jepeni zekatin e fitrit edhe për ata që i keni nënkujdestarinë tuaj”[6].

* Është e pëlqyer që të jepet edhe për femijën që është në barkun e nënës së tij, këtë e ka vepruar Othmani -Allahu qoftë i kënaqur prej tij-[7].

* Ai i cili obligon dikënd tjetër që ta nxjerri fitrin për të, dhe më pas e nxjerr ai për veten e tij, i pranohet, sepse ajo është obligim ndaj tij së pari, kurse ai që e merr përsipër nuk i kërkohet ajo në origjinë. E nëse dikush e nxjerr fitrit për dikën që nuk e ka nënkujdesin e tij me lejen e tij, i pranohet, e nëse e nxjerr pa lejen e tij nuk pranohet.

* Ai i cili e ka detyrë që të nxjerri fitrin e dikujt tjetër duhet që fitrin e atij ta nxjerri me fitrin e tij në vendin që është vetë, edhe nëse personi që ai nxjerr fitrin për të është në ndonjë vend tjetër.

* Kam dëshirë t’ju sjell këtu fjalën e Ibn Kajimit për llojin e ushqimit që duhet nxjerrur për fitrin, thotë -Allahu e mëshiroftë- pasi përmendi pesë llojet që janë të përmendura në hadith: “Këto ishin gjërat që përdornin më së shumti në Medine, e sa i përket banorëve që jetojnë në ndonjë vend tjetër dhe ushqimi i tyre ndryshon nga këto ata kanë për detyrë që të nxjerrin nga ushqimi që përdorin në vendin e tyre.

Nëse ushqimi i tyre nuk është drithi si psh: përdorin kosin, mishin, peshkun e nxjerrin fitrin e tyre nga ushqimi që përdorin sido që të jetë, kjo është fjala e shumices së dijetarëve, dhe është e vërteta që nuk duhet thënë tjetër veç saj, sepse qëllimi është plotësimi i nevojës të varfërit ditën e Bajramit dhe si ngushëllim për ta duke i dhënë nga ushqimi që hajnë banorët e vendit. Bazuar në këtë që thamë pranohet nëse nxjerr për fitër miell migjithëse nuk ka hadith të saktë për të. E sa i përket bukës dhe ushqimit- edhe nëse është më e mirë për të varfërin- se nuk don shumë mund në të, por mund të jetë drithi më mirë për to sepse jeton më gjatë.”[8] Mbaroi fjala e tij.

Shejhu islam Ibn Tejmije ka thënë: “Nxjerr për fitër nga ushqimi i vendit të tij si orizi etj, edhe nëse ka mundësi që të nxjerrë nga ato që janë përmendur në hadith, dhe kjo është një transmetim nga imam Ahmedi dhe është thënia e shumicës së dijetarëve, gjithashtu është thënia më e saktë, sepse origjina tek lëmoshat është që obligohet në bazë të ngushëllimit ndaj të varfërve”[9]. Mbaroi fjala e tij.

* Sa i përket me nxjerr lekë në vend të ushqimit në zekatin e fitrit është në kundërshtim me sunetin, dhe nuk pranohet, sepse nuk është transmetuar nga Pejgamberi -paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të- një gjë e tillë dhe as nga ndonjëri prej shokëve të tij.

Imam Ahmedi ka thënë: “Nuk duhet që të japi vleftën e saj në lek” i thanë atij: disa persona thonë se Umer ibn Abdulaziz e ka pas marre në vleftë (zekatin e fitrit)? Tha: “E lejnë fjalën e Pejgamberi -paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të- dhe thonë tha filani? Duke qenë se Ibn Umeri ka thënë: “E bëri obligim i Dërguari -paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të- zekatin e fitrit . . .” hadithi.

* Duhet patjetër që sadekaja e fitrit të arrij tek ai i cili e meriton në kohën e caktuar që duhet nxjerrur, ose të arrij tek personi i cili e përfaqëson atë. Nëse ai që e jep fitrin nuk e gjen personin që donte tia jepte e as nuk gjen dikënd që e përfaqëson atë në kohën e duhur, e ka obligim që tia japi dikujt tjetër.

Duhet të tërheqim vërejtjen këtu se disa persona e japin zekatin e fitrit tek disa persona që nuk e përfaqësojnë atë që e meriton, e kjo nuk konsiderohet nxjerrje e saktë e zekatit, prandaj duhet patur kujdes.

Shkëputur nga libri: “Mulahas el-Fikhij”: 350-354

Autor Salih el-Feuzan

Përktheu Ylli Rama

[1] Buhari: 1503 dhe Muslimi: 2275.

[2] Është sasi matëse që është e barabartë me katër “Mud”, dhe një “mud” është një grusht i personit me të dyja duart e tij.

[3] Transmeton Buhari nga hadithi i Ibn Umerit me numër: 1509.

[4] Transmeton Buhari nga fjala e Nafiut, shiko hadithin: 1511.

[5] Transmeton Ebu Daudi: 1609 dhe Ibn Maxhe: 1827.

[6] Është transmetuar nga Ibn Umeri: “Urdheroi që të jepet zekati i fitrit nga robi dhe i liri . . . dhe prej atyre që i keni nënkujdesin tuaj”, transmeton Darekutni: 2059 dhe Bejhekiu: 7685.

[7] Transmeton Ibn Ebi Shejbe: 10737. Shiko disa transmetime tek “Musanef Abdurrazak”: 3/319.

[8] Shiko “Ilamu Muvekiin”: 2/21 dhe 3/23.

[9] Shiko: “Fetaua shejhu Islam Ibn Tejmije”: 10/410 dhe 25/69 dhe 22/326.

Zekati

Në gjuhën arabe zekat do të thotë: Shtim dhe rritje, thuhet: zeka ez zeru (u rrithën të mbjellat. Kjo fjalë vjen dhe me kuptimin e pastërtisë. Zekati është quajtur me këtë emër sepse me dhënjen e tij pasuria shtohet me bereqet dhe personi që e jep atë pastrohet me mëshirën e Allahut.[1]

Në termin fetar zekati është: dhënja e një pjese të caktuar të pasurisë nga njerëz të caktuar.[2]

Zekati është bazë prej bazave të fesë.

Ibn Abasi ra përcjell se Muadhi ka thënë: më dërgoi i dërguari i Allahut (në jemen) dhe më porositi duke më thënë: tip o shkon tek disa njerëz që janë ithtarë të librit (teuratit dhe inxhilit) prandaj bëju thirrje atyre që të dëshmojnë se ska të adhuruar tjetër përpos Allahut dhe se Muhamedi është i dërguari i Tij, e nëse të binden, njoftoi se Allahu e ka bërë detyrim për ta faljen e pesë kohëve të namazit ditën dhe natën. Nëse ata të binden thuaju se Allahu ka urdhëruar që të nxjerrin sadaka nga pasuria e tyre, e cila merret prej të pasurve nga rradhët e tyre dhe u jepet të varfërve nga rradhët e tyre.[3]

Zekati është përmendur bashkë me namazin në shumë vende në librin e Allahut të Madhëruar si psh:

“Faleni namazin dhe jepeni zekatin dhe përkuluni me ata që përkulen”[4]

“Faleni namazin dhe jepeni zekatin dhe jepini Allahut një hua të mirë (që Ai t’jua kthejë shumëfish).”[5]

Inkurajimi për atë që jep zekatin

1- Allahu i Madhëruar thotë: “ Merr sadaka prej pasurisë së tyre që ti pastrosh.”[6]

2- Allahu i Madhëruar thotë: “Pa dyshim, ata që iu frikësuan Allahut do të jenë në kopshte dhe burime, duke marrë atë që ua ka dhuruar Zoti i tyre, meqë më parë kanë qenë punë mbarë. Ata flinin pak natën, ndërsa në agim kërkonin falje (nga Allahu). Në pasurinë e tyre linin pjesë për lupësin dhe nevojtarët.”[7]

3- Ebu Kebshete el Enmari përcjell se e ka dëgjuar të dërguarin e Allahut duke thënë: “Tri gjëra janë të vërteta dhe për këtë betohem, gjithashtu do u tregoj ca fjalë prandaj mësoini ato; nuk pakësohet pasuria e një robi kur ai jep sadaka. Cdokujt që i bëhet padrejtësi e ai duron për hirë të Allahut, atë do ta ndihmojë Allahu dhe do ta krenojë.

Ndërsa ai që hap derën e kërkimit (me qëllim që të shtojë pasurinë), Allahu do t’ia shtojë më shumë varfërinë.”[8]

4- Xhabiri ra përcjell se një njeri e pyeti të dërguarin e Allahut duke i thënë: O i dërguari i Allahut cfarë mendon për një njeri që e jep zekatin e tij? Profeti as iu përgjigj: Kush jep zekatin e pasurisë së tij këtij njeriu i është larguar e keqja.[9]

5- Amër bin Murah el Xhuheni përcjell se një njeri nga fisi kudaah erdhi tek profeti as dhe it ha: Unë kam dëshmuar se nuk ka të adhuruar përpos Allahut dhe se ti je i dërguari i Allahut, if al pesë namazet agjëroj ramazanin dhe natën e këtij muaji fal namaz dhe jap zekatin. Prafeti as kur e dëgjoi it ha: Kush vdes në këtë gjendje ai do jetë prej të sinqertëve dhe dëshmorëve.”[10]

Kërcënimi për atë që nuk e jep zekatin.

1- Allahu i Madhëruar ka thënë: “Ata që bëhen koprracë me të mirat që u ka dhënë Allahu, kurrsesi të mos mendojnë se kështu është më mirë për ta! Jo, kjo është më keq për ata! Ajo që kanë grumbulluar do tu ngarkohet atyre në qafë ditën e kiametit.”[11]

2- Gjithashtu ka thënë: “Ata që grumbullojnë ar dhe argjend dhe nuk e shpenzojnë për hir të Allahut paralajmëroi me dënim të dhembshëm. Do të vijë dita, kur (thesaret e mbledhura) do të digjen në zjarrin e xhehenemit dhe me to do të damkoset balli anët dhe shpina e tyre e do tu thuhet: Kjo është ajo që keni grumbulluar për veten pra shijoni atë që grumbulluat.”[12]

3- Ebu Hurejra ra përcjell se profeti as ka thënë: cdokush që Allahu e ka pasuruar dhe ai nuk paguan zekat nga pasuria e tij, në ditën e gjykimit ajo do të kthehet në një gjarpër helmues i shogët me dy njolla të zeza mbi sytë e tij. Ky gjarpër në ditën e gjykimit do ta rrethojë qafën e tij dhe do ta kafshojë në faqet e tij duke i thënë: Unë jam pasuria dhe thesari yt. Pas kësaj profeti as lexoi ajetin e Allahut që thotë: “Ata që bëhen koprracë me të mirat që u ka dhënë Allahu, kurrsesi të mos mendojnë se kështu është më mirë për ta! Jo, kjo është më keq për ata! Ajo që kanë grumbulluar do tu ngarkohet atyre në qafë ditën e kiametit.”[13]

4- Ibn Omeri ra përcjell se i dërguari i Allahut ka thënë: O Muhaxhirun! Kini kujdes nga pesë gjëra, për të cilat i kërkoj Allahut të mos i arrini: Nëse imoraliteti përehapet në një shoqëri dhe nuk ekziston ndjenja e turpit për përhapjen dhe përmendjen e tij atëherë në atë shoqëri do të shfaqen sëmundje të cilat nuk kanë ekzistuar tek paraardhësit e tyre. Nëse masin mangut ata do ti përfshijë varfëria rezervat do tu pakësohen dhe udhheqësi i tyre do të jetë zullumqar. Nëse nuk e pagujanë zekatin e detyruar mbi pronën e tyre atëherë do tu ndalohet shiu nga qielli. Nëse ata deklarojnë shkëputjen e lidhjeve të tyre me Allahun dhe profetin as atëherë do të udhëhiqen nga një armik që është i huaj për tad he i cili do u marrë një pjesë të pasurisë së tyre. Nëse udhheqësi i tyre nuk udhëheq sipas ligjeve të librit të Allahut, ata njerëz do të përfshihen nga lufta civilie.”[14]

Vendimi fetar për atë që nuk e jep zekatin.

Ai që nuk e jep zekatin duke mos e kundërshtuar në parim detyrimin udhëheqësi këtij njeriu duhet tia marrë zekatin me forcë si dhe gjysmën e pasurisë së tij në formë dënimi.

Behz bin Hakimi përcjell nga babai dhe gjyshi i tij se profeti as ka thënë: “Nuk ka dallim në shpërblim për paguesin me dëshirë, nëse devetë e tij janë të rritura apo të vogla. Por në qoftë se dikush nuk e paguan atë, atëherë do ti mirret atij bashkë me ½ e pasurisë së tij, kjo pasi është një e drejtë e Zotit tonë të Lartësuar dhe të Madhëruar dhe jo një e drejtë e familjes së Muhamedit.”[15]

Marrë shkurtimisht nga libri

“Meusuatu el mujeserah” me autor

Husejn Auajshen, 3/9-16.

Përktheu: Fatjon Corapi.

[3] Transmeton Buhariu me nr 1458, Muslimi me nr 19.

[4] Suretu el bekare 43.

[5] Suretu muzemil 20.

[6] Suretu teube 103.

[7] Suretu dharijat 15-19.

[8] Transmeton Ahmedi, Tirmidhiu i cili ka thënë: Hadithi është i mirë she i saktë, për më tepër shih sahih tergib ue terhib me nr 14.

[9] Transmeton taberaniu ne eusat etj. Këtë hadith e ka konsideruar të mirë shejhu ynë Albani në sahih tergib ue terhib me nr 740.

[10] Transmeton Bezari me sened të mirë si dhe ibn Huzejme në sahihun e tij dhe ibn hibani. Për më shumë shih sahih tergib ue terhib 745.

[11] Suretu Ali Imran 180.

[12] Suretu teube 34-35.

[13] Transmeton Buhariu me nr 1403.

[14] Transmeton ibn Maxheh, ebu nuajmi në hilje etj. Shih vargun e haditheve të sakta me nr 106.

[15] Transmeton ebu daudi, nesaiu etj. Hadithin e ka quajtur të mirë shejhu ynë Albani Allahu e mëshiroftë në librin irvaul galil me nr 791.