Dëshiroj t’i bëj të njohur të gjithë lexuesve Menhexhin Selefij, tolerancën e Islamit dhe lehtësimin e tij. T’i bëj të njohur gjithashtu me pallavrat e kësaj tufe që ndjek verbërisht trillimet dhe gënjeshtrat e protagonistit të kësaj tufe, që është një njeri i njohur si rrenacak dhe që i prodhon mendimet e tij duke iu referuar iluzioneve, kotashpresave dhe butaforive.

Kur pashë se këta njerëz u zhytën në çështjet e të bërjes bidatçi, bojkotit, sharjes së dijetarëve etj., duke kundërshtuar Menhexhin Selefij, pa u dhënë rëndësi mësimeve dhe këshillave të dijetarëve, vendosa të shkruaj këtë kritikë ndaj tyre, duke sqaruar rrezikun e tyre dhe duke paralajmëruar të gjithë muslimanët të ruhen prej tyre. Duke iu referuar fjalës së dijetarëve dhe mbjellësve të davetit rregullues. Me qëllim që muslimanët të mos mashtrohen nga trillimet e padëgjuara të fabrikantit, që i imponon tufës së tij butaforinë e tij.

Të nxituarit për klasifikimin e njerëzve me tekfir, tebdi’, tefsik dhe hexhër [bojkot], pa iu referuar fjalës së dijetarëve, është një ves të cilin nuk e merr guximin ta bëj askush, me përjashtim të bidatçinjëve.

Menhexhi Selefij në trojet tona është i qartë dhe mbartësit e tij janë të njohur. Ndërsa kjo tufë bashkë me shefin e saj, kanë zgjedhur një tjetër rrugë, duke kundërshtuar kështu fjalët e dijetarëve rreth këtyre çështjeve madhore.

Parimi kryesor i kësaj tufe (fabrikantëve) është gënjeshtra, dhe në këtë pikë ata kanë ngjasuar rrafidhat.

Fillimisht, prita një kohë të gjatë, se mos kjo tufë do të kthehej nga gënjeshtra, duke u bërë një sinjal në librin “Triumfi i Ehli Hadithit”, mirëpo rezultoi se ky shef i tufës i ka rekrutuar këta ndjekës të tij, duke i imponuar tufës së tij butaforinë e tij. Ndërsa anëtarët e tufës (fabrikantët e tjerë), mendojnë se janë të obliguar të ndjekin shefin, se po e kundërshtuan atë, ai ka për t’i nxjerrë nga selefizmi.

Tanimë nuk mund të hesht, pasi e kaluan cakun. Ngaqë edhe dijetarët tanë e sqaruan menhexhin e haddadinjëve të rinj, të cilëve ata u përngjasin. E nëse heshtim duke fshehur atë që dimë, jemi të kërcënuar me tekstin Kur’anor dhe kjo tufë [me shefin e saj në krye], do të mashtroj muslimanët që duan të ndjekin rrugën e të parëve tanë.

Që kur ishim në vazhdën e studimeve, i pyetëm dijetarët tanë (të Medinës, Rijadhit, Mekës etj.) rreth mendimeve dhe rregullave të kësaj tufe. Konkretisht i pyetëm për disa studentë, që janë shefi i kësaj tufe dhe disa anëtarë të tufës së tij (në Shqipëri, disa prej tyre -midis tyre kreu i fabrikantëve- janë banorë të Kombinatit në Tiranë). Të gjithë dijetarët i kritikuan ata dhe mendimet e tyre, mirëpo ata nuk mundën të dalin nga gjykimi i rrenacakut, që u komentonte ndjekësve të tij synimet e dijetarëve dhe qëllimet e tyre, ngaqë ata vetë nuk mundeshin t’i kuptonin fjalët e dijetarëve, ngaqë nuk kanë arritur pozitën e shefit fabrikant.

Pritëm një kohë të gjatë, se ndoshta përkujtojnë ose frikësohen. Mirëpo ata vazhdojnë në të kotën e tyre, duke përfolur nxënësit e dijes selefij dhe duke përdorur rregulla të kota [të cilat –lexues i nderuar- do t’i njohësh në këtë libër. Madje më parë, kur ishin ende në Medine, vendosën të mos prezantonin në mësimet e Muhadithit të Medines, që pas daljes së librit të Shejkhut, rreth butësisë së Ehli Sunnetit me njëri-tjetrin. Mirëpo pas një urdhri të dytë nga shefi i tufës, u rikthyen në mësimin e Shejkhut, mirëpo kësaj here qëndronin në fund të mexhlisit, ose nëpër qoshe të ndrojtur.

Para se të ktheheshim nga studimet universitare, bashkë me disa nxënës dije të tjerë, pasi kishim pyetur dijetarët e Medines rreth mendimeve të kësaj tufe [dhe ata i refuzuan ato dhe i kritikuan ata], vendosëm të shkonim në Rijadh. Aty u takuam me disa prej dijetarëve të mëdhenj, si Shejkh Feuzani, Shejkh Luhajdani, Shejkh Gudejani etj., të cilët i pyetëm rreth këtij grupi të ri dhe për mendimet e tyre. Ata padyshim i refuzuan mendimet ekstremiste të tyre dhe na këshilluan me këshilla të arta.

Edhe diçka tjetër, kur ishim në Medine i kërkuam shefit të tufës së fabrikantëve, të shkonim tek ndonjë nga dijetarët e Medines për të gjykuar mes nxënësve shqiptarë. Fillimisht, pranuan vetëm një Shejkh të nderuar dhe asnjë tjetër [shumë u gëzova sepse ishte edhe Shejkhu im në fakultet, të cilin kur isha në Medine, e vizitoja shpesh, madje njëherë në shtëpinë e tij takova edhe Shejkh Abdusselam ibën Berxhes –Allahu e mëshiroftë-, të cilit i kërkova të përktheja librin e tij {El-Mu’tekedus-Sahijh} dhe më lejoi gojarisht]. Ne e pranuam dëshirën e tyre, mirëpo ata nuk dëshiruan, dhe arsyeja është e qartë, se po të prezantonin tek Shejkhu do të turpëroheshin se do të ballafaqoheshin me të vërtetën, të cilës i tremben marrëzisht dhe kurrsesi nuk dëshirojnë që të zbulohet. Sikur Menhexhi Selefij është diçka që nuk arrihet lehtësisht, por vetëm duke u përcjellë nga shefi fabrikant (Ifriti gënjeshtar). Ndërsa ata pretendonin se ishin të qartë sipas iluzioneve të shefit të tufës, i cili u impononte atyre mendimet e tij. Kështu vazhduan, për disa vite, duke qenë në presionin e këtij rrenacaku, nga i cili druhen se mos i nxjerr nga menhexhi selefi.

Mirëpo lexues i nderuar, në rreshtat që vijojnë do të të pasqyrohet Menhexhi Selefij i vërtetë dhe humbja në të cilën janë fabrikantët.

Realiteti ka treguar se kjo tufë nuk del nga gjykimi i shefit të tufës dhe çdokush prej tyre e sheh se e ka të obliguar pasimin e tij. Ky është realiteti i kësaj tufe, nga i cili çuditet çdo musliman. Aq më tepër që këtë e kanë pohuar vetë disa prej atyre që kishin lidhje me këtë tufë, dhe prej atyre që pasonin verbërisht këtë njeri (të cilit nuk po ia përmend emrin sepse është i panjohur dhe nuk ka ndonjë kontribut në literaturën fetare Islame, dhe nuk ka ndonjë kontribut në davetin selefij, apo në përhapjen e diturisë së dobishme, me përjashtim të iluzioneve, pallavrave, kotashpresës dhe butaforisë së tij).

Lexues i nderuar -Allahu të dhëntë sukses-! Në rreshtat që vijojnë do të paraqesim rrugën e ndjekësve të së vërtetës dhe pasimit, që është në kundërshtim me rrugën e ndjekësve të injorancës, bidatit dhe deformimit. Ngaqë e vërteta është e qartë dhe e rrjedhshme, ndërsa e kota është belbëcake.

Menhexhi Selefi

Menhexhi është udha dhe rruga e qartë.

Selefij ëshë adresim tek të parët tanë të mirë. Me këtë synohet ajo me të cilën ishte i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), Sahabët (shokët) e tij (Allahu qoftë i kënaqur me ta) dhe kush i ndjek ata me Ihsan.

Atëherë, Menhexhi Selefij është:

Të ecurit mbi rrugën e Sahabëve në pasimin që ata i bënin të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) dhe praktikimi i Etherit.

Emrat e tyre janë:

Ehlul-Hadithi.

Ehlus-Sunneti uel-Xhema’a.

Selefijinët.

Ndjekësit e Selefit.

Allahu i Lartmadhëruar thotë: “Dhe kushdo që kundërshton të Dërguarin, pasi t’i jetë treguar qartë atij rruga e drejtë dhe ndjek rrugë tjetër nga ajo e besimtarëve, Ne do ta mbajmë atë në atë drejtim që ai vetë ka zgjedhur. Dhe do ta djegim atë në zjarr, dhe sa përfundimi i keq.” (An-Nisa’ 115)

Bazat e Selefizmit

Selefizmi është ngritur mbi tre baza:

Baza e parë: Përkushtimi i adhurimit vetëm për Allahun e Lartmadhëruar.

Baza e dytë: Të kapurit me Xhematin, dëgjimi dhe bindja.

Baza e tretë: Ruajtja nga bidatet dhe bidatçinjtë.

Baza e parë:

Vërtetimi i të qënit rob i Allahut të lartmadhëruar

Duke pasuar Kur’anin dhe Sunnetin në përputhje me kuptimin e selefëve

Kjo bëhet duke adhuruar vetëm Allahun Një të Vetëm, pa shok dhe ortak, dhe që Allahu të adhurohet me atë që ka ligjësuar. Ky është edhe vërtetimi i fjalës së përkushtimit: “Eshhedu en la ilaha il-la Allah ue eshhedu en-ne Muham-meden resulullah (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të)”

Feja është ngritur nbi dy baza:

Të mos adhurojmë asnjë dhe asgjë tjetër përveç Allahut.

Dhe të mos e adhurojmë Allahun vetëm se me atë që ligjësoi.

Kjo pra, është baza e parë, të cilën kush e kundërshton ka humbur rrugën e drejtë.

Baza e dytë:

Të kapurit me Xhematin, dëgjimi dhe bindja e të parëve të muslimanëve.

Ata kapen me Xhematin dhe ruajnë të drejtat e prijësave të muslimanëve. Ku më e rëndësishmja dhe më e rrezikshmja është dëgjimi dhe bindja, përderisa ata nuk urdhërojnë për kundërshtim të Allahut.

Baza e tretë:

Ruajtja dhe paralajmërimi nga bidati dhe bidatçinjtë

Selefijjunët ruhen dhe paralajmërojnë nga bidatet dhe bidatçinjtë, sepse i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) paralajmëroi për to duke thënë: “Bëni kujdes nga gjërat e reja sepse ato janë humbje. Kush i arrin ato prej jush, le të kapet me Sunnetin tim dhe me Sunnetin e Khalifave të drejtë dhe të udhëzuar, dhe kafshojini ato me dhëmballë.” Madje refuzimi i bidateve konsiderohet prej punëve të mira tek Selefijjinët.

Ebul-Mudhaf-far Es-Sem’anij (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Ne jemi urdhëruar për It-tiba’ (passim) dhe jemi nxitur për të. Ndërsa jemi ndaluar për bidatet dhe jemi kërcënuar për këtë. Simboli i ndjekësve të Sunnetit është se ata ndjekin të parët e mirë dhe se lënë çdo bidat të shpikur.”

Ata ruhen dhe paralajmërojnë nga ulja dhe shoqërimi me bidatçinjtë.

Hasen El-Basrij (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Mos u shoqëro me bidatçiun se ai do të sëmurë zemrën tënde.”

Gjykimi i pasimit të Menhexhit Selefij

Pasimi i Menhexhit Selefij është feja që duhet të pasohet, me urdhrin e Allahut të Lartmadhëruar dhe me urdhrin e të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të).

Imam El-Axhurrij Muhammed ibën El-Husejn (Që ka vdekur në 360 H.) -Allahu e mëshiroftë- thotë: “Besimtari i logjikshëm përpiqet të jetë prej kësaj feje të shpëtuar, duke ndjekur Librin e Allahut të lartmadhëruar, Sunnetet e të Dërguarit të Tij (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), Sunnetet e Sahabëve të Tij (mëshira e Allahut qoftë mbi ta), Sunnetet e Tabi’inëve pas tyre me Ihsan, fjalën e imamëve të muslimanëve të cilët duhet të përmenden si: Sufjan Eth-Theurij, El-Auzaij, Malik ibën Enes, Esh-Shafi’ij, Ahmed ibën Hanbel, Ebi Ubejd El-Kasim ibën Sel-lam, si dhe të shujukhëve të tjerë që janë në rrugën e tyre. Atë që ata e mohoun edhe ne e mohojmë dhe atë që ata e pranuan edhe ne e pranojmë, ndërsa të tjerat i refuzojmë.”

Mirësia e pasimit të Menhexhit Selefij

Kush ndjek këtë rrugë, do të përfitoj shumë mirësi. Prej tyre:

1- Kjo është rruga e shpëtimit nga mosmarrëveshjet.

2- Kjo është rruga e çlirimit nga përçarja.

3- Kjo është rruga e udhëzimit nga humbja.

4- Adresimi tek kjo rrugë ka nderin e adresimit tek i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të).

5- Me pasimin e kësaj rruge largohemi nga pasimi i rrrugës së shejtanit.

6- Me pasimin e kësaj rruge muslimanët do të heqin nga vetet e tyre cilësinë e poshtërimit.

7- Në të diagnostikohet sëmundja dhe ilaçi.

8- Në të arrihet i gjithë Sheriati.

9- Me të arrihet morali i mirë dhe virtytet e larta.

10- Me të muslimani shpëton nga dënimi i dhimbshëm nga zjarri.

11- Me të muslimani arrin hyrjen në Xhennet.

12- Me të arrihet ngjallja e Sunnetit.

Por këtu duhet të kemi parasysh diçka: Se jo çdokush që e quan veten selefij, ose që adresohet tek Menhexhi i Ehlis-Sunneti uel-Xhema’a është prej tyre, derisa të shohim në rrugën e tij dhe në pasimin e tij. Derisa të paraqitet çështja e tij, gjëndja e tij dhe fjala e tij tek Kur’ani dhe Sunneti, si dhe tek ajo me të cilën ishin Sahabët dhe Tabi’inët me Ihsan. Nëse është në përputhje me të ai është prej tyre dhe nëse e kundërshton nuk është prej tyre.

Cilësitë dhe shenjat e Menhexhit Selefij

Selefizmi ka disa cilësi dhe shenja, me të cilat dallohet selefisti i vërtetë nga ai që thjesht e pretendon atë. Prej këtyre shenjave janë:

Shenja e parë: Miqësia dhe armiqësia tek ata është për shkak të pasimit të të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të).

Shenja e dytë: Simboli i tyre është pasimi.

Shenja e tretë: Ata zgjedhin mesatarizmin në të gjitha çështjet e tyre.

Shenja e katërt: Ata janë ndjekës të afrimitetit, përputhjes, palëkundshmërisë dhe qëndrueshmërisë mbi të vërtetën.

Shenja e pestë: Ata angazhohen me ngritjen e fesë duke kërkuar diturinë e Sheriatit dhe duke e zbatuar atë.

Shenja e parë:

Miqësia dhe armiqësia tek ata është për shkak të pasimit të të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të).

Kështu që tek ata nuk ka hapësirë grupacioni që vendos një njeri, një parim apo një libër tjetër (veç Kur’anit dhe Sunnetit), si peshore për miqësi dhe armiqësi. Ngaqë kushdo që e praktikon miqësinë dhe armiqësinë për personin që e pason ai është prej ndjekësve të mosmarrëveshjes dhe përçarjes.

Shejkhul-Islam Ibën Teijmije -Allahu e mëshiroftë- thotë: “Kush vendos një person nga njerëzit -përveç të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të)-, të cilin kush e do dhe është dakord me të konsiderohet prej Ehlis-Sunneti uel-Xhema’a, ndërsa kush e kundërshton konsiderohet prej ndjekësve të bidatit dhe përçarjes, (siç gjendet tek disa grupe prej ndjekësve të imamëve të kelamit (fjalës) në fe etj.), ai është prej ndjekësve të bidateve, humbjes dhe përçarjes.

Nga kjo sqarohet se njerëzit që e meritojnë më së shumti të jenë prej grupit të shpëtuar janë Ehlul-Hadithi ues-Sunneh, të cilët nuk kanë ndonjë person që e pasojnë dhe të jenë fanatikë për të përveç të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të)…”

Shenja e dytë:

Simboli i tyre është pasimi

Ebu Abdullah Muhammed ibën Abdullah Ibën Ebi Zemenijn (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Dije -Allahu të mëshiroftë- se Sunneti është delili i Kur’anit. Ai nuk arrihet me analogji dhe as me logjikë, por është vetëm It-tiba’ (pasim) i imamëve dhe i asaj mbi të cilën ecën i gjithë Um-meti..”

Imam El-Asbahanij (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Çdo njeri duhet të ruhet nga shpikjet në fe, sepse çdo shpikje është bidat. Sunneti është besimi në gjurmët e të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) dhe mos kundërshtimi i tyre me si dhe pse. Kelami dhe grindjet në fe, si dhe polemika janë shpikje, madje vendosin dyshimin në zemra dhe të pengojnë nga njohja e të drejtës dhe të vërtetës.

Dituria nuk është me transmetimet e shumta, por është pasimi dhe praktikimi. Të pasojë Sahabët dhe Tabi’inët edhe nëse ka pak dije. Ndërsa kush kundërshton Sahabët dhe Tabi’inët ai është i humbur edhe nëse ka shumë dituri.”

Imam Maliku (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Sunneti është si shembulli i anijes së Nuhut. Kush hipën në të shpëton dhe kush nuk hipën shkatërrohet.”

Shenja e tretë:

Metoda e tyre është mesatarizmi në të gjitha çështjet e tyre.

Mesatarizmi është prej veçorive të Islamit.

Mesatarizmi është prej shenjave më të rëndësishme të kësaj feje. Allahu i Lartmadhëruar thotë: “Udhëzona dhe drejtona në rrugën e drejtë. Në rrugën e atyre të cilët i begatove dhe jo në rrugën e atyre që merituan zemërimin Tënd mbi vete dhe as në rrugën e atyre që u humbën.” [Al-Fatiha 6-7]

Allahu i Lartmadhëruar e cilësoi rrugën e drejtë se është ndryshe nga rruga e atyre që merituan zemërimin e Allahut, që janë çifutët që e teprojnë dhe e ekzagjërojnë në fe, dhe ndryshe nga rruga e të krishterëve që e teprojnë dhe ekzagjërojnë në asketizëm dhe adhurim. Aq sa dolën nga kufijtë e Sheriatit, jo vetëm në adhurim, por edhe në besim.

Rruga e drejtë nënkupton mesatarizmin dhe epërsinë midis dy anëve, ekstremit dhe neglizhencës. Ibën Abasi (Allahu qoftë i kënaqur me të dy) transmeton se të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) i thanë: Cila prej feve është më e dashur tek Allahu? Ai tha: “El-Hanijfijjetu (e mënjanuar nga shirku që drejtohet tek Teuhidi -Njësimi i Allahut-) Es-semha (e lehtë dhe tolerante).” E transmeton Ahmedi, Bukhariu (në Edebul-Mufred), Abd ibën Humejd dhe Bukhariu te’alijkan në librin e Imanit, dhe e ka bërë Hasen Ibën Haxheri, ndërsa Albani e bëri Hasen li-gajrihi.

Ky hadith është tekst i qartë se Islami është feja e vërtetë, tolerante dhe e lehtë. Dhe toleranca nuk mund të përputhet me ekstremin, ashpërsinë dhe vrazhdësinë.

Shejkhul-Islam Ibën Tejmijje (Allahu e mëshiroftë) thotë për ndjekësit e Sunnetit dhe Xhematit: “Po kështu në të gjitha temat e Sunnetit, ata janë mesatar, sepse janë të kapur me Librin e Allahut dhe Sunnetin e të Dërguarit të Tij (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) dhe me atë për të cilën kanë rënë dakord të parët e hershëm, prej Muhaxhirinëve dhe Ensarëve, dhe ata që i ndoqën ata me Ihsan.” (Mexhmu’ul-Fetaua Vëll. 3 faq. 375)

Pra, ndjekësit e Sunnetit nuk kanë ekstremitet dhe ashpërsi, si dhe nuk kanë neglizhencë dhe shpërfillje.

Enes ibën Malik (Allahu qoftë i kënaqur me të) transmeton se Pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) ka thënë: “Lehtësoni dhe mos vështirësoni. Përgëzoni dhe mos largoni, se ju jeni dërguar lehtësues dhe nuk jeni dërguar vështirësues.” E transmeton Bukhariu dhe Muslimi.

Shenja e katërt:

Ata janë ndjekës të afrimitetit, përputhjes, palëkundshmërisë dhe                                     qëndrueshmërisë mbi të vërtetën.

Selefijjunët përpiqen për Xhematin dhe luftimin e përçarjes, por Xhemati në të cilin ata bashkohen është ai në të cilin ka qenë i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) dhe Sahabët e tij.

Ebul-Mudhaf-far Es-Sem’anij (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Nga arsyet që dëshmijnë se Ehlul-Hadithi janë në të vërtetën, është fakti se nëse vështron në të gjithë librat e tyre që kanë shkruajtur, nga i pari deri tek i fundit, të vjetërit dhe të rinjtë, me ndryshimin e vendeve dhe kohërave, me largësinë e banimit nga njëri-tjetri; në sqarimin e besimit dhe ideologjive ke për t’i gjetur në një rrugë dhe takohen në një pikë. Ecin të gjithë në një rrugë, nuk devijojnë prej saj dhe nuk mërziten në të. Fjala dhe puna e tyre është një. Prandaj tek ata nuk sheh mosmarrëveshje dhe as përçarje aspak. Aq sa nëse grumbullon atë që kanë shprehur me gjuhët e tyre dhe që kanë përcjellë nga të parët e tyre, do t’i gjesh sikur kanë ardhur nga zemra e një njeriu dhe nga një gjuhë. A mos vallë ka ndonjë argument më të qartë se ky që dëshmon për të vërtetën? Allahu i Lartësuar thotë: “A nuk mendojnë thellë për Kur’anin? Po të kishte qenë ai prej dikujt tjetër e jo prej Allahut, sigurisht që do të kishin gjetur në të mjaft kundërthënie e mospërputhje.” (An-Nisa’ 82)

Allahu i Lartësuar thotë: “Dhe mbahuni fort, të gjithë ju së bashku pas litarit të Allahut dhe mos u ndani mes jush dhe mbani mendje begatinë e Allahut përmbi ju, pasi ju qetë armiq mes njëri-tjetrit, por Ai bëri bashkimin mes zemrave tuaja, kështu që me mirësinë e Tij ju u bëtë vëllezër.” (Al-Imran 103)

Por nëse sheh tek ndjekësit e epsheve dhe bidatit, ke për t’i gjetur të përçarë dhe të ndarë, në grupe dhe parti. Aq sa vështirë të gjesh dy prej tyre në një rrugë në besim. Bëjnë bidatçi njëri-tjetrin, aq sa arrijnë edhe tek tekfiri, djali bën qafir babanë, dikush tjetër vëllanë, fqinji fqinjin tjetër. Gjithnjë i sheh në grindje, mosmarrëveshje dhe përçarje. Përfundon jeta e tyre por nuk bashkohet fjala e tyre. Ti mendon se ata janë bashkë, por zemrat e tyre janë të ndara. Kjo, ngaqë janë popull që nuk logjikojnë.”

Shenja e pestë:

Ata angazhohen me ngritjen e fesë duke kërkuar diturinë e Sheriatit dhe duke e zbatuar atë.

Dituria tek ata është pasimi i gjurmëve. Ata grumbullojnë ajetet, hadithet dhe gjurmët që kanë ardhur nga Sahabët dhe i kuptojnë ato. Ata ndjekin fjalën e të parëve dhe nuk shpikin fjalë në kuptimin e teksteve, me të cilat dalin nga fjalët e Sahabëve (Allahu qoftë i kënaqur me ta).

Nuk ka dyshim se njohja e fjalëve të selefëve, prej Sahabëve dhe Tabi’inëve, si dhe punën dhë unanimitetin e tyre, madje edhe mosmarrëveshjen e tyre, është më e dobishme nga njohja e fjalëve dhe punëve të atyre që erdhën pas.

Nëse shikon me vëmendje ke për të hasur se çdokush prej grupeve dhe grumbullimeve të popullit Muhamedan, pretendon se është sipas Kur’anit dhe Sunnetit. Dhe vija ndarëse midis këtyre grupeve, është që të shikohet se cila prej tyre është në atë që ka qenë i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) dhe Sahabët e tij, sepse me atë duhet të kapemi. Ngaqë ai është grupi i shpëtuar dhe pala e ndihmuar, ai është Xhemati dhe ajo është udha e besimtarëve.

Allahu i Lartmadhëruar thotë: “Dhe kushdo që kundërshton të Dërguarin, pasi t’i jetë treguar qartë atij rruga e drejtë dhe ndjek rrugë tjetër nga ajo e besimtarëve, Ne do ta mbajmë në atë drejtim që ai vetë ka zgjedhur. Dhe do ta djegim atë në zjarr. Dhe sa përfundim i keq është ai.” (An-Nisa’ 115)

El-Auzaij (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Dituria është ajo që ka ardhur nga shokët e Muhammedit (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), ndërsa të tjerat nuk janë dituri.”

Ibën Mes’udi (Allahu qoftë i kënaqur me të) thotë: “Njerëzit do të vazhdojnë të jenë mirë përderisa do t’u vijë dija nga shokët e Muhammedit (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) dhe të mëdhenjtë e tyre. E kur t’u vijë nga të vegjëlit e tyre do të përçahen epshet e tyre dhe do të shkatërrohen.”

Ibën Mes’udi (Allahu qoftë i kënaqur me të): “O njerëz! Mësoni dhe kush mëson le të punojë.”

Ndjekësit e Sunnetit nuk zhyten në çështjet e fesë me mendjen dhe logjikën e tyre. Por është pasim i asaj që ka ardhur nga Allahu i lartësuar dhe nuk është vendosur në mendjet dhe logjikat e burrave. I Dërguari i Allahut ia sqaroi Sunnetin Umetit të tij dhe ia shtjelloi Sahabëve të tij. Kështu që kush kundërshton shokët e Muhammedit (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) në diçka prej fesë ai është i humbur.

Lexues i nderuar! Këto janë bazat, mirësitë dhe shenjat e Menhexhit Selefij, që është rruga e ndjekësve të së vërtetës dhe pasimit. Kjo rrugë e grupit të shpëtuar dhe palës së ndihmuar, është në kundërshtim me rrugën e fabrikantëve dhe shefit të tyre (Ifritit gënjeshtar).

Shenjat e fabrikantëve

Pasi që përmendëm rrugën e të vërtetës dhe pasimit, me ndihmën e Allahut do të sqarojmë pallavrat e tufës së fabrikantëve dhe shenjat dalluese të tyre.

1- Nga shenjat kryesore të tyre është gënjeshtra. Në këtë pikë ata kanë ngjasuar rrafidhat, sikurse had-dadinjtë të cilët fabrikantët u përngjasin shumë. Fabrikantët pretendojnë se janë xhemati i hakut, por e vërteta është se ata janë në të kotën, derisa të lënë gënjeshtrat dhe pallavrat e tjera, të cilat -lexues i nderuar- do t’i lexosh në këto rreshta.

Këtë cilësi të tyre e njohin të gjithë ata që kanë patur qoftë edhe kontaktin më të vogël me ta. Ndërsa ata që kanë jetuar me ta e dijnë më së miri këtë. Mirëpo, çfarë gjykimi ka gënjeshtra në Islam? Dhe a lejohet të mbrohet një mendim ose një medh-heb me gënjeshtra?

Allahu i Lartmadhëruar thotë: “Janë vetëm ata të cilët nuk besojnë në Ajetet e Allahut, që shpifin dhe pikërisht ata janë gënjeshtarët.” (En-Nahl 105)

Gënjeshtra është prej cilësive të munafikëve, siç ka ardhur në dy Sahihët, nga Ebu Hurejre (Allahu qoftë i kënaqur me të), se i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) ka thënë: “Shenjat e munafikut janë tre: Kur flet gënjen, kur premton nuk e mban premtimin dhe kur e merr amanetin, tradhton.”

Gënjeshtra e çon njeriun drejt të keqes dhe shkatërrimit. Në dy Sahihët, transmetohet nga Abdullah ibën Mes’udi (Allahu qoftë i kënaqur me të), se Pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) ka thënë: “Me të vërtetë sinqeriteti udhëzon drejt mirësisë dhe mirësia udhëzon për në Xhennet. Njeriu vazhdon të jetë i sinqertë dhe duke u përpjekur vetëm për sinqeritet, derisa të shkruhet tek Allahu i sinqertë. Ndërsa gënjeshtra udhëzon drejt të keqes dhe shkatërrimit, dhe e keqja dhe shkatërrimi udhëzojnë për në zjarr. Robi vazhdon të gënjejë dhe të përpiqet për gënjeshtrën, derisa të shkruhet tek Allahu si gënjeshtar.”

Ai, që gënjeshtën e ka moral të vetin, aq sa gënjeshtra të jetë prej instikteve të tija, ka për t’u shkruajtur gënjeshtar tek Allahu. Ndërsa njeriut nuk i pëlqen që njerëzit t’i thonë; gënjeshtar. A nuk po refuzon që të shkruhet tek Allahu si gënjeshtar?

Njerëzit nuk e besojnë atë që gënjen, prandaj fjalët e tij janë të refuzuara dhe ai është i urryer tek njerëzit.

Gënjeshtra është prej gjynaheve të mëdha.

Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të) thotë: “Bëni kujdes dhe ruhuni nga gënjeshtra, sepse gënjeshtra është larg Imanit.”

Imam Dhehebiu (Allahu e mëshiroftë) thotë rreth fjalës së Ebu Bekrit: “Sid-dijku (i sinqerti) e tha të vërtetën, sepse gënjeshtra është kulmi i nifakut (hipokrizisë) dhe shenjë e munafikut. Ngaqë besimtari bën gjynahe dhe kundërshtime që kanë lidhje me epshin dhe nuk merret me tradhti dhe gënjeshtra….

Prandaj o ti që dëshiron të jesh i rregullt, duhet të kuptosh, të jesh i çiltër, fetar dhe i devotshëm. Përndryshe, mos u lodh, edhe pse do të të mundi epshi, ose fanatizmi për një mendim ose medh-heb. Pasha Allahun! Mos u lodh! Nëse e di që je njeri që i përzien gjërat, ngatërrestar dhe neglizhent që shpërfill kufijtë e Allahut, atëherë na lë të qetë. Sepse pas pak do të zbulohet e kota dhe e rremja, dhe do të dalë shtrëmbërimi dhe mashtrimi. “Por përbetimi i së keqes rrethon vetëm atë që e bën atë.” (Fatir 43) Unë të këshillova ty. Shkenca e Hadithit është mburrje dhe krenari. Pra ku është shkenca e hadithit? Ku janë pjesëtarët dhe ndjekësit e saj? Për pak sa nuk i pashë vetëm se në libër ose nën dhé.” (Tedhkiretul-Huf-fadh)

Pra gënjeshtra është një sëmundje shkatërruese dhe një rrezik i madh.

Jahja ibën Ebi Kethijr (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Atë që prish thashethemexhiu dhe gënjeshtari në një orë, nuk e prish as magjistari për një vit.”

Lexues i nderuar! A e lexove me vëmendje fjalën e Dhehebiut? Po fjalën e Jahja ibën Ebi Kethijrit?

Ajete që lexohen… Hadithe që transmetohen… Unanimitet nga njerëzit e shekujve më të mirë… A vallë u pranuan nga veshët tanë, apo trokitën në dyert e zemrave tona dhe i gjetën mbyllur me shprehjen: Por…

Gënjeshtra është një ves i keq, prandaj bëj kujdes dhe ruaju prej saj. Feja e Allahut është gjithëpërfshirëse dhe e përsosur, prandaj mos thirr në një pjesë të saj dhe të lësh një tjetër. Mos parandalo nga një e keqe dhe të biesh në gjynahet e mëdha.

2- Prej shenjave të tyre është fakti, që fabrikantët flasin për çështje madhore, për të cilat nuk duhet të flasë askush, me përjashtim të dijetarëve.

Ata janë zhytur në çështjet e bojkotit, hexhrit, vrazhdësisë, miqësisë dhe armiqësisë, tebdi’it etj., pa iu referuar rregullave dhe normave të ndjekësve të Sunnetit dhe Xhematit dhe fjalës së dijetarëve të Islamit.

Kush i njeh fabrikantët, e di mirë se ata e kanë marrë guximin të vendosin rregulla nga vetja e tyre rreth këtyre çështjeve madhore, të cilat kryesisht ua vendos shefi i tyre dhe më pas tufa (ngaqë vetë ai e quan tufë) i vë në zbatim.

Kush njeh këto çështje madhore dhe fjalët e dijetarëve të Islamit rreth këtyre rregullave të Sheriatit, e kupton mirë se dijetarët për Librin e Alllahut, Sunnetin e të Dërguarit të Tij (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), Sheriatin e Tij, fenë e Tij dhe të asaj që kanë qenë të parët e këtij Um-meti dhe imamët e tij, qofshin nga të parët dhe të pasmit janë në një luginë, ndërsa fabrikantët injorantë janë në një tjetër luginë. Fabrikantët nuk janë ndriçuar me dritën e diturisë dhe nuk janë kthyer në kuptimin e këtyre çështjeve në ndonjë shtyllë të qëndrueshme. Kundërshtimi i tyre ndaj nxënësve të dijes dhe ulemave të muslimanëve është thjesht nga injoranca dhe padituria që ata kanë rreth këtyre temave fetare. Prandaj ata flasin pa fakte dhe argumente, por vetëm me hamendje dhe pandehje. Kështu mendon shefi fabrikant dhe tufa ndjek iluzionet dhe butaforitë e tij.

Injoranca është përhapur dhe sprova është bërë e madhe. Belaja është shtuar nga ata që flasin rreth këtyre temave madhore fetare. Këta njerëz kanë shpikur në fe gjëra që nuk janë prej saj. Siç thotë Pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të): “Me të vërtetë Allahu nuk e tërheq dijen duke e marrë atë nga robërit, por e merr atë me vdekjen e dijetarëve, derisa kur nuk mbetet dijetar, njerëzit marrin të parë të tyre injorantë, të cilët pyeten dhe japin fetva pa dituri. Kështu humbasin vetë dhe humbasin edhe të tjerët.” Allahu na ruajtë që të mos flasim për Allahun pa dituri.

3- Prej shenjave të fabrikantëve është metoda që ndjekin në ashpërsi, rreptësi dhe vrazhdësi.

Ata kështu kanë kundërshtuar rrugën e ndjekësve të Sunnetit dhe Xhematit dhe kanë ngjasuar me khauarixhët. Fabrikantët kanë ndjekur këtë rrugë, rrugën e ashpërsisë, rreptësisë dhe vrazhdësisë.

Shejkhu i nderuar Sulejman ibën Sehman (Allahu e mëshiroftë) ka thënë:

“Gjithë çështja është tek njohja e ndjekësit të Sunnetit nga ndjekësi i bidatit.

Prej shenjave të ndjekësit të Sunnetit me të cilat njihet, është fakti që ai ndjek Librin e Allahut dhe Sunnetin e të Dërguarit të Tij (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) në fjalë dhe punë, në udhëzim dhe etikë. Gjithashtu merr fjalët e Sahabëve të të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), fjalët e Tabi’inëve, si dhe fjalët e atyre që erdhën pas tyre prej të parëve të mirë dhe imamëve të udhëzuar. Ndjekësi i Sunnetit u mëson njerëzve çështjet e fesë së tyre duke filluar me më të rëndësishmen, pastaj më të rëndësishmen. Duke u mësuar çështjet e vogla të diturisë para atyre që janë të mëdha. Ai ndjek rrugën e lehtësimit, siç thotë Allahu i Lartësuar: “Dhe unë nuk jam prej atyre që e ekzagjërojnë.” Pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: “Ju jeni dërguar lehtësues dhe nuk jeni dërguar vështirësues.” Po ashtu thotë: “Bëni kujdes nga ekzagjërimi dhe teprimi, sepse ata që ishin para jush u shkatërruan për shkak të ekzagjërimit dhe teprimit në fe.” Dhe kur fëmijët luanin në xhami ditën e festës ai u çua duke i parë dhe më pas tha: “Që ta dijnë çifutët se në fenë tonë ka pushim dhe çlodhje; Unë jam dërguar me Hanijfijjen e lehtë dhe tolerante.”

El-Imad ibën Kethijr (Allahu e mëshiroftë) ka përmendur në Tefsirin e tij, në komentimin e fjalës së Allahut të Lartësuar: “Thuaj: Me të vërtetë mua më udhëzoi Zoti im në rrugën e drejtë, në fenë e drejtë dhe të vërtetë, fenë e Ibrahimit Hanijfen, dhe ai nuk ishte prej mushrikinëve.” Si dhe çështjet e tjera me të cilat cilësohen ndjekësit e Sunnetit dhe Xhematit.

Prej tyre është fakti që njeriu të jetë i ditur për atë që urdhëron, i ditur për atë që ndalon, i butë në atë që urdhëron, i butë në atë që ndalon, me mirësjellje në atë që urdhëron dhe me mirësjellje në atë që ndalon.

Prej shenjave të ndjekësit të bidatit (bidatçiut), është: Ashpërsia, rreptësia, ekzagjërimi dhe teprimi në fe, kapërcimi i kufijve në urdhëresa dhe ndalesa, kërkimi i asaj që ia vështirëson Umetit, që e mundon dhe që e ngushton atë në çështjet e fesë. Gjithashtu, fakti që bëjnë qafir dikë për shkak të gjynaheve dhe kundërshtimeve, si dhe cilësitë e tjera që janë të njohura për bidatçinjtë.”

4- Prej shenjave dalluese të fabrikantëve, është fanatizmi që kanë për shefin e tufës së tyre (Ifritin gënjeshtar).

Ata janë rrethuar pas tij dhe nuk dalin nga gjykimi i tij. Atë që ai e bën selefij, është selefij, dhe atë që ai e nxjerr nga Selefizmi, nuk është selefij. Nuk dua të flas për këtë njeri dhe do të mjaftohem me ato që përmenda në hyrje të këtij libri, ngaqë ky njeri në pjesën dërrmuse të trojeve tona është i panjohur dhe nuk ka ndonjë kontribut në përhapjen e dijes së dobishme, me përjashtim të hamendjes dhe pandehjes, iluzioneve dhe butaforive të tija. Këta njerëz që ndjekin atë, dashur pa dashur ia kanë obliguar vetvetes pasimin e këtij njeriu të paditur. Mirëpo, a mos vallë e kanë të obliguar të ndjekin ndonjë prej njerëzve, përveç të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të)?

Baza e fesë islame është puna me Librin e Allahut dhe Sunnetin e të Dërguarit të Tij (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), sipas kuptimit të të parëve tanë të mirë.

Kjo është feja e vërtetë, baza dhe themeli i së cilës është Kur’ani dhe Sunneti. Kjo është  referenca e muslimanëve në çdo grindje dhe mosmarrëveshje që kanë.

Asnjë nga dijetarët e Islamit nuk ka thënë: Më pasoni mua! Në atë që ai zgjedh. Por kanë thënë: Merrni andej nga kemi marrë edhe ne.

O ti musliman i logjikshëm dhe i drejtë! Po të pyes ty: A mos vallë do të pyetesh në varrin tënd apo në Ditën e Llogarisë se: Përse nuk e ndoqe filanin? Kur nuk lejohet të jesh fanatik pas ndonjë prej imamëve dhe dijetarëve të mëdhenj, atëherë si ia lejon vetes o musliman, të jesh fanatik pas këtij njeriu rrenacak dhe injorant, i cili duhet të pendohet sa më parë nga gënjeshtrat, iluzionet, butaforitë, hamendjet dhe pandehjet e tija, në të cilat e ndjek tufa e tij. Të pendohet publikisht, duke ndjekur rregullat e pranimit të pendimit.

O musliman! O ti që je mashtruar nga ky grupacion, i cili ka kundërshtuar rrugën e ndjekësve të së vërtetës dhe pasimit! Kthehu në fenë tënde, duke punuar me Kur’anin dhe Sunnetin, si dhe me atë për të cilën kanë rënë në unanimitet të parët e këtij populli dhe imamllarët e tij. Aty gjendet shpëtimi dhe lumturia tënde.

Ji musliman që njëson Allahun në adhurim, duke mos adhuruar asnjë përveç Allahut, duke mos shpresuar tek asnjë tjetër përveç Allahut dhe duke iu frikësuar vetëm Allahut. Bëje veten tënde të duruar duke qenë vëlla për çdo musliman dhe të duash për ta atë që do për veten tënde. Ndiq rrugën e ndjekësve të Sunnetit, të cilët janë njerëzit më të ditur për të vërtetën dhe më të mëshirshmit me krijesat. Më i miri prej njerëzve është ai që është më i dobishëm për njerëzit.

5- Në qoftë se had-dadinjtë bëjnë bidatçi dikë që bie në çfarëdo bidati, fabrikantët u ngjasojnë atyre në këtë bazë, por vetëm që e quajnë dikë bidatçi edhe pa patur ndonjë arsye konkrete, me përjashtim të gënjeshtrave që i trillojnë.

Kjo bazë e tyre është e njohur dhe konsiderohet nga shenjat dalluese të tyre. Por kush është ai që e bën dikë bidatçi? Mos vallë është e drejtë e çdo njeriu që ta quaj dikë bidatçi? Fabrikantët thonë se vetëm ata janë selefij, ndërsa për sa u përket të tjerëve, origjina është se janë bidatçi, derisa të ndjekin këtë tufë dhe shefin fabrikant (Ifritin gënjeshtar). Përderisa çështja e tebdi’it është përhapur në masë kohët e fundit, është e domosdoshme ta sqarojmë këtë temë, duke përcjellë gjykimin e kësaj çështjeje, duke iu referuar fjalëve dhe fetvave të dijetarëve.

Shejkhu i nderuar Abdus-Selam ibën Berxhes (Allahu e mëshiroftë) thotë:

“Ekzagjërimi dhe teprimi në gjykimin ndaj njerëzve, është kapërcimi i kufirit duke gjykuar ndaj tyre me kufër, bidat dhe fusuk. Gjykimi me ndonjë nga këto gjëra ndaj dikujt prej njerëzve, është tek Allahu i Lartësuar dhe tek i Dërguari i Tij (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të). Nëse vjen argumenti i prerë, se ndaj dikujt janë faktuar këto, arëherë ai klasifikohet me to, ndërsa ndaj atij që nuk janë faktuar ato, klasifikimi i tij me to është prej kapërcimit të kufijve të Allahut të Lartësuar dhe konsiderohet të flasësh ndaj Allahut pa fakte dhe prova. Ky është ekzagjërimi dhe teprimi i shëmtuar që e çoi këtë Ummet në përçarje, plagosi trupin e tij dhe ndau Xhematin e tij. Madje i pari ekzagjërim dhe teprim në këtë Ummet, ka qenë prej kësaj gjëje, kur khauarixhët e tepruan në gjykimin ndaj muslimanëve dhe të parëve të muslimanëve me kufër dhe dalje nga Islami. Më pas, nga ky veprim i tyre rrodhën derdhja e gjakut të pastër musliman, çjerrja e Xhematit dhe përhapja e urrejtjes dhe mërisë midis pjesëtarëve të Islamit.

Po kështu thuhet për tebdi’in (bërjen bidatçi) pa të drejtë, ngaqë të çon drejt bojkotit dhe urrejtjes, madje është rruga për në tekfir (bërjen qafir) pa të drejtë. Përderisa pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) -siç ka ardhur në Sahihun e Bukhariut- ndaloi nga dhënia e gjykimit të përgjithshëm për pirësin e alkolit, që të lejohej mallkimi i Allahut ndaj tij, ndaj një personi të caktuar për shkak të besimit që ka në Allahun dhe të Dërguarin e Tij. Atëherë, si nxitohen vallë ekstremistët për vendosjen e gjykimeve të përgjithshme të kufrit dhe fiskut, ndaj personave të veçantë, pa iu bërë prshtypje dhe pa iu lënë mbresë?! Teksti i hadithit siç ka ardhur në Sahihun e Bukhariut, nga Umer ibën El-Khattab (Allahu qoftë i kënaqur me të) është: “Se ishte një burrë në kohën e pejgamberit (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) i cili quhej Abdullah dhe e thirrnin me pseudonimin “Himar”. Ai e bënte për të qeshur të Dërguarin e Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të). Pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) kishte zbatuar ndaj tij masën e dënimit që është për pirjen e alkolit. Një ditë e sollën dhe ai urdhëroi dhe u zbatua masa e dënimit ndaj tij. Njëri nga të pranishmit tha: O Allah! Mallkoje! Sa shpesh që vjen ai! Pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) tha: “Mos e mallkoni! Se pasha Allahun nuk di tjetër vetëm se ai e do Allahun dhe të Dërguarin e Tij.”

Pra vendosja e këtyre gjykimeve ndaj një personi të veçantë kërkon që të plotësohen kushtet dhe të mohoen pengesat, siç kanë rënë në unanimitet për këtë dijetarët e Ehli Sunneti uel-Xhema’a. Nga kjo pikënisje, dijetarët kanë thënë në fjalë të shumta të tyre, se ai që lëshon këto gjykime ndaj njerëzve në besimet dhe dëlirësinë e tyre, duhet të jetë prej dijetarëve dhe prej të devotshmëve. Prej këtyre fjalëve është fjala e Imam Dhehebiut (Allahu e mëshiroftë) që thotë: “Ai që flet për burrat, duhet të jetë me njohje të plotë dhe me uera’ të plotë.”

Në këto kohëra u sprovuam me disa që adresohen tek Selefizmi, të cilët e teprojnë në lëshimin e gjykimit ndaj të tjerëve me bidat, aq sa arritën ta përgjithësojnë tebdi’in ndaj çdo shoqërie dhe se origjina tek të tjerët përveç tyre është bidati, derisa të qartësohen rreth gjendjes së tyre. Këta njerëz janë injorantë rreth Sheriatit dhe janë të paditur për kuptimin e shprehjeve të dijetarëve rreth bidatit dhe ndjekësve të tij. Prandaj fjala e tyre nuk ka kurrfarë vlere, madje konsiderohet si kokriza pluhuri, pa asnjë vlerë dhe asnjë peshë. Më së miri këtë e sqaroi Shejkhu i nderuar Abdul-Muhsin ibën Hamed El-Abbad, i cili i këshilloi ata dhe parandaloi nga menhexhi i tyre në librin e tij “Butësi o ndjekësit e Sunnetit me ndjekësit e Sunnetit”. E lusim Allahun e Lartësuar të na mbrojë nga i gjithë teprimi dhe ekzagjërimi.” (“Medhahirul-gului fil-I’tikadi uel-ameli uel-hukmi alen-nasi”, i Ibën Berxhes).

Tebdi’i është gjëja më kryesore me të cilin fabrikantët angazhohen. Prandaj do të përcjellim fetva të tjera nga dijetarët tanë, që të sqarohet e vërteta dhe rruga e ndjekësve të së vërtetës dhe pasimit, e cila nuk përputhet me rrugën e fabrikantëve, të cilët janë shkak për të keqen dhe fitnen dhe pengojnë njerëzit nga përqafimi i Menhexhit Selefij, duke përhapur këto baza të shthurura dhe këto sëmundje shkatëruese të cilat i kanë refuzuar dijetarët tanë.

Shejkhu i nderuar Salih El-Feuzan (Allahu e ruajtë) ka thënë në librin e tij “Muhadharatun fil-Akijdeti ued-Da’ua Vëll. 3 faq. 380):

“Ndikimi i shfaqjes së grupeve të humbura.

Kur u shfaqën grupet që kundërshtojnë ndjekësit e Sunnetit dhe Xhematit, rrodhën prej kësaj teprime të shëmtuara dhe supozime të këqija, që ndikuan tek shumë njerëz, të cilët u ndikuan dhe i trashëguan ato. Ata filluan t’i ngjallin dhe t’i përhapin në çdo kohë, sa herë që u jepet rasti, duke ua diktuar atyre shejtanët xhind dhe njerëz. Ky është një rrezik i madh, sepse dëmton shumë njësimin e popullit Islam.

Prej këtyre teprimeve të shëmtuara dhe supozimeve të këqija të këtyre grupeve të humbura, është prurësi i tebdi’it, tefsikut dhe tekfirit, që i përhapin ata që trashëguan ata dhe pasuesit e tyre, madje kjo konsiderohet baza e menhexhit të tyre.

Shenja e ndjekësve të Sunnetit është se janë të shëndoshë nga këto sëmundje. Ndërsa shenja e kundërshtarëve të tyre është se cilësohen me këto sëmundje të shëmtuara dhe shkatërruese, që janë tebdi’i, tefsiku dhe tekfiri, si dhe angazhimi me këto për një kohë të gjatë pa kufi dhe me forma të ndryshme. Ka njerëz që i sjellin këto sëmundje dhe lëngata, si dhe menhexhin (metodën) e grupeve të humbura. Ngaqë Menhexhi i Ehli Sunneti uel-Xhema’a është largimi nga këto çështje të nënçmuara dhe angazhimi me kuptimin e fesë së Allahut të Lartmadhëruar, të kapurit me atë që është në Librin e Allahut dhe Sunnetin e të Dërguarit të Tij (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), si dhe ruajtja e zemrave dhe gjuhëve ndaj të parëve të këtij populli dhe vëllezërve të tyre besimtarë.

Prandaj, Allahu i Lartmadhëruar thotë për ta: “Besimtarët dhe besimtaret janë mbrojtës dhe miq të njëri-tjetrit. Ata urdhërojnë për të mirën dhe ndalojnë nga e keqja. Ata kryejnë faljen e namazit, japin Zekatin dhe i binden Allahut dhe të Dërguarit të Tij. Këta janë ata mbi të cilët Allahu do të derdhë mëshirën e Tij. Vërtet Allahu është i Gjithëfuqishëm, më i Urti Gjithëgjykues.” (Teube 71)

Prej urdhërimit më të madh në të mirën dhe ndalimit më të madh nga e keqja është, është ndalimi nga tebdi’i, tefsiku dhe tekfiri pa të drejtë. Ata ndalojnë nga kjo dhe parandalojnë prej saj. Ata angazhohen me punën e mirë, urdhërojnë për të, e veprojnë dhe mësojnë Fikhun në të. Kjo është puna e tyre: “Kryejnë faljen e namazit dhe japin Zekatin.” U bëjnë dobi veteve të tyre dhe u bëjnë dobi të tjerëve. “Dhe i binden Allahut dhe të Dërguarit të Tij.”….. Derisa tha (Allahu e ruajtë): “Në këtë kohë është përhapur veçanërisht tek të rinjtë dhe midis disa muslimanëve që janë të paditur për realitetin e Islamit, të cilët kanë xhelozi të tepruar, ose fanatizëm jo të duhur, tek ata është shfaqur prurësi i tebdi’it, tefsikut dhe tekfirit. Ata angazhohen në të gjithë jetën e tyre me këto cilësi të nënçmuara, duke kërkuar dhe kontrolluar për të metat, shfaqjen dhe publikimin e tyre që të bëhen të njohura. Kjo është shenjë e fitnes dhe shenjë e të keqes. E lusim Allahun e Lartmadhëruar të ruaj muslimanët prej saj…”

Këto këshilla të arta dhe porosi margaritarë janë tregues i qartë për humbjen në të cilën janë fabrikantët, të cilët janë zhytur në këto çështje për të cilat kanë paralajmëruar dijetarët e Islamit, ku mes tyre edhe ky mal, që e ka emrin Salih El-Feuzan.

Dijetari i nderuar Salih Al-Esh-Shejkh (Allahu e ruajtë) u pyet: Kush është ai që gjykon për bidat? Ai u përgjigj:

“Bidati është gjykim Sheriati dhe gjykimi ndaj atij që bie në të se është bidatçi është një gjykim Sheriatik i ashpër. Ngaqë gjykimet e Sheriatit që jepen ndaj personave janë: Qafir, pas tij vjen bidatçi dhe më pas fasik. Për secilën prej tyre gjykimi jepet nga dijetarët, sepse nuk ka lidhje të detyrueshme midis kufrit dhe qafirit, se jo çdokush që vepron kufër është qafir, pra është dytësor dhe nuk kanë lidhje të detyrueshme. Po ashtu jo çdokush që bën bidat është bidatçi dhe jo çdokush që vepron fusuk është fasik me të njëjtën gjë. Ndoshta mund të thuhet se është qafir në aparencë duke iu referuar aparencës, ose fasik në aparencë, ose bidatçi në aparencë, por kjo nuk nënkupton lëshimin e gjykimit, ngaqë referimi i aparencës është ndryshe nga lëshimi i gjykimit, siç është sqaruar kjo në vendin e vet.

Pra gjykimi për bidat, se kush thotë këtë fjalë është bidatçi dhe se kjo fjalë është bidat, nuk është e drejtë për cilindo që njeh Sunnetin, por është për dijetarët. Ngaqë nuk gjykohet për të, vetëm pas gjendjes së kushteve dhe mohimit të pengesave. Kjo çështje kthehet tek të devotshmit dhe se grumbullimi i kushteve dhe mohimi i pengesave është prej punës së Muftiut.

Prandaj nuk duhet, madje nuk lejohet që dikush të marrë guximin dhe të gjykoj për bidat ndaj atij që nuk kanë gjykuar dijetarët e qëndrueshëm në dije se është bidatçi. Ajo që duhet marrë në kosideratë është ajo që ata kanë thënë apo kanë lënë.

Ndërsa kush gjykon, konsiderohet një ixhtihad prej tij, e nëse është nga ata që meritojnë të bëjnë ixhtihad ky gjykim është për të por nuk pasohet në të. Ai arsyetohet por nuk pasohet, ngaqë pasimi është për dijetarët e qëndrueshëm në dije. Dhe nëse nuk e meriton të bëj ixhtihad, atëherë fjala e tij është e refuzuar dhe konsiderohet se është në vendin e gabuar.” (Marrë nga kaseta “Nasijhatun lish-Shebab)

Shejkhu i nderuar Ahmed ibën Jahja En-Nexhmij (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Kush bie në një bidat prej bidateve për të cilat ka unanimitet dhe që janë të njohura që janë bidat, atëherë është detyrë që ky njeri të këshillohet dhe të përsëritet këshilla ndaj tij. Dhe nuk duhet të nxitohemi për të gjykuar ndaj tij për bidat, sepse është gabim. E nëse ne e bëjmë këtë, kemi për të rrëzuar njëri-tjetrin, dhe ndjekësit e Menhexhit Selefij -edhe pse janë pak- do të rrëzohen njëri pas tjetrit. Prandaj ajo që duhet bërë, kur nga një njeri buron diçka e tillë duhet të përmbahemi dhe të mos nxitohemi duke gjykuar ndaj tij, duke mos parandaluar prej tij dhe duke mos urdhëruar për hexhër (bojkot) ndaj tij. Por duhet ta përsëritim këshillën nga disa persona, dhe më pas, nëse ai vazhdon në të tijën dhe refuzon, atëherë themi se filani është bidatçi dhe ruhuni prej tij. Ndërsa të nxitohemi dhe të gjykojmë për bidat, kjo gjë nuk duhet dhe nuk është në interes të davetit Selefij, por duhet përmbajtje dhe nuk duhet nxitim në këtë.” (Marrë nga ligjërata e Shejkhut me temë: “Menhexhu aim-meti da’ua fi mesaili teues-suli uel-istigathe)

Duhet të themi këtu, se selefijjunët janë njerëzit më të shpëtuar nga rënia në bidat dhe se tek ata nuk ekzistojnë shirkijatet. Ndërsa kundërshtimet dhe gjynahet e mëdha, mund të burojnë prej disa selefijinëve, vetëm se këto gjëra në krahasim me të tjerët, tek ata ndodhin më pak.

Ndoshta dikush mund të gaboj në një çështje të caktuar, ose mund të veproj një kundërshtim prej gjynaheve, por ai nuk duhet të klasifikohet si bidatçi, por si gjynahqar ose fasik. Dhe nëse dikush bie në një bidat, ose ngatërrohet në të për arsye të injorancës ose të një këndvështrimi të caktuar, ai ka rënë në bidat, por ne nuk e lëshojmë gjykimin ndaj tij si bidatçi.

Ndërsa ai që shpik bidat në fe qëllimisht, dhe ngrihet fakti ndaj tij dhe largohet dyshimi, ndërkohë që ai vazhdon në të tijën duke rënë në bidate, ai konsiderohet bidatçi.

Shejkhu i nderuar Salih El-Feuzan thotë: “Nëse dikush gabon për arsye të një këndvështrimi të caktuar, ngaqë një këndvështrim i caktuar konsiderohet dyshim që shmang lëshimin e gjykimit si bidatçi, sepse mendoi se këndvështrimi i tij është i pranueshëm, ose pason atë që mendon se është në të vërtetën, për këtë thuhet se gaboi ose kundërshtoi dhe nuk thuhet se është bidatçi.”

6- Fabrikantët marrin për argument çështjet e Gajbit (të së fshehtës), ose pandehjet dhe hamemdjet. Prandaj kur u thuhet atyre, se cili është argumenti se filani është bidatçi? Ata përgjigjen menjëherë: Keni për ta parë, ose thonë: Ne e dijmë ju nuk e dini, do ta shikoni shumë shpejt, ka pët t’iu shfaqur, si dhe shprehje të tjera të kësaj natyre.

Kjo bazë e tyre është e njohur dhe kush ka patur edhe kontaktin më të vogël me ta, e njeh mirë këtë bazë të tyre, kotësia e së cilës është e qartë dhe nuk ka nevojë për koment. Prandaj këta njerëz duhet të pendohen sa më shpejt nga këto rregulla të kota, dhe të marrin këshillë nga fjalët e dijetarëve rreth këtyre çështjeve, si dhe t’i lënë hamendjet dhe pandehjet dhe të merren me diturinë e dobishme dhe punën me të.

7- Prej shenjave të tyre është fshehtësia dhe prapashpina. Ata merren me fshehtësira dhe prapashpina.

Kjo tufë ka fshehtësi, të cilat shefi i fabrikantëve ua komunikon ndonjërit prej të besuarve të tij të cilët nuk dalin nga gjykimi i këtij njeriu. Ata veçohen nëpër cepa dhe qoshe, dy apo tre veta duke u veçuar nga të tjerët dhe pëshpëritin rreth hamendjeve dhe pandehjeve të rradhës, apo rreth thashethemeve. Prandaj pas faljes në xhami, ata i sheh duke u veçuar dhe duke përshpëritur nëpër cepa dhe qoshe  në fshehtësi dhe prapashpinë. Në vend që të jenë të dobishëm me muslimanët e thjeshtë, duke u mësuar Islamin dhe Sunnetin, merren me fshehtësira dhe prapashpina, sikur të kenë ndonjë parësi të fshehtë.

Lexues i nderuar! Daveti Selefij nuk njeh fshehtësi, por është një thirrje e qartë mbi tokë në mes të ditës. Ajo nuk i njeh veçimet nëpër cepa dhe qoshe, por është thirrje për të gjithë njerëzit, që të ecin sipas Kur’anit dhe Sunnetit, duke iu referuar kuptimit të të parëve tanë të mirë.

Adresa e kësaj thirrjeje janë xhamitë, ndërsa mësimet zhvillohen në xhami para njerëzve dhe për të gjithë njerëzit.

Abdullah ibën Umeri (Allahu qoftë i kënaqur me të dy) ka thënë: Erdhi një burrë tek Pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) dhe tha: O i Dërguari i Allahut! Më porosit! Ai tha: “Adhuro vetëm Allahun dhe mos i bashkangjit asnjë shok apo ortak dhe asnjë gjë! Fale namazin…. Dhe detyrë për ty është të kesh çeltazi (duke qenë i hapur) dhe ruaju e bëj kujdes nga fshehtësia.” E transmeton Ibën Ebi Asim në veprën “Es-Sunneh”

Umer ibën Abdulaziz (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Nëse i sheh disa njerëz që veçohen në fenë e tyre me diçka më vete nga masa e gjerë e popullit, atëherë dije se janë duke themeluar humbje.”

Ndërsa fabrikantët e kanë kundërshtuar këtë Menhexh Selefij dhe nuk i ngelet tjetër, vetëm se të pendohen tek Allahu i Lartmadhëruar dhe të ndjekin rrugën e ndjekësve të së vërtetës dhe pasimit, e cila është në kundërshtim me ndjekësit e injorancës, bidatit dhe shtrembërimit.

8- Fabrikantët, në çështjen e hexhrit (bojkotit) ndjekin një rrugë tjetër, ndryshe nga ajo e ndjekësve të Sunnetit dhe Xhematit, pa iu referuar fjalëve të ulemave tanë, që janë mbjellësit e davetit rregullues.

Hexhri ndaj bidatçiut nuk është i ligjshëm vetëm se për dy arsye:

E para: Për të edukuar bidatçiun dhe që të tjerët të marrin mësim dhe të mos

veprojnë si ai.

E dyta: Nga frika se mos ulja me të të dëmton dhe të sprovon.

Shejkhul-Islam Ibën Tejmije (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Përderisa personi të cilit i

bëhet hexhër dhe as të tjerët nuk heqin dorë nga ajo që janë, madje e keqja shtohet,

ndërkohë që ai që e bën hexhrin është i dobët dhe dëmi i kësaj është më i madh

se dobia, atëherë hexhri nuk është i ligjshëm. Aq sa afrimi me disa njerëz është më

i dobishëm se hexhri. Prandaj pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të)

disa njerëz i afronte dhe disa të tjerë i bojkotonte.”

Ndërsa fabrikantët ndjekin metoda nga më të ndryshmet në këtë çështje, duke mos

marrë parasysh normat që kanë vendosur ndjekësit e Sunnetit dhe Xhematit.

Anëtarët e kësaj tufe, hexhrin nuk e praktikojnë se shohin ndonjë dobi, ose se largojnë ndonjë dëm, por ata bojkotojnë atë që bojkoton shefi dhe në prezencë të shefit, ndërsa kur janë larg atij,

ata flasin me “bidatçinjtë” dhe u buzëqeshin atyre. Ata nuk i bojkotojnë të tjerët se

shohin ndonjë bidat, ose një gjynah tek ata, por fabrikantët bojkotojnë ata njerëz që

nuk u nënshtrohen hamendjeve dhe pandehjeve të tyre.

Këta njerëz që hiqen si të ditur, por që janë injorantë, kur i ftojnë njerëzit për tek e

vërteta, realisht i ftojnë për tek vetja e tyre, që të tërheqin vëmendjen e njerëzve dhe

që të udheheqin të tjerët. Kështu kur ata pyeten, japin përgjigje pa dituri, dhe kështu

humbasin vetveten dhe të tjerët.

Lexues i nderuar! Shiko se çfarë thotë dijetari i nderuar Sulejman ibën Sehman (Allahu

e mëshiroftë), duke kritikuar disa njerëz që ishin para disa dekadash, por që ngjasojnë

shumë me fabrikantët. Dhe siç thuhet: “Çdo popull e ka një trashëgimtar” Se në të

vërtetë fabrikantët e kanë kundërshtuar rrugën e ndjekësve të së vërtetës dhe

pasimit në këtë çështje dhe në të tjerat dhe kanë ngjasuar me ndjekësit e bidatit,

injorancës dhe deformimit.

Shejkh Sulejman ibën Sehman thotë: “Përsa i përket selamit ndaj musafirëve, ne e

sqaruam në çështjen e hexhrit se: Kjo është për arsye të edukimit dhe reagimit ndaj

gjynahqarëve dhe mëkatarëve. Dhe se hexhri është i ligjshëm kur ekziston dobia

dominuese ndaj dëmit. Por nëse dëmi është më i madh nga dobia, atëherë ai nuk është i ligjshëm, siç e ka sqaruar këtë Shejkhul-Islam Ibën Tejmije (Allahu e mëshiroftë), që thotë: “Ky hexhër ndryshon me ndryshimin e bojkotuesve, duke iu referuar forcës dhe dobësisë së tyre, numrit të vogël apo të madh të tyre. Ngaqë me të synohet ndalimi i atij që është bojkotuar, edukimi i tij dhe kthimi i masës nga veprimi dhe nga gjendja e tyre. Përderisa dobia në të është më e madhe, që bojkoti të çoj në dobësimin e të keqes dhe zhdukjes së saj, atëherë hexhri është i ligjshëm. Por kur personi të cilit i është bërë hexhri dhe as ndonjë tjetër nuk e lënë të tyren dhe e keqja shtohet, ndërsa bojkotuesi është i dobët dhe dëmi është më i madh nga dobia, atëherë hexhri (bojkoti) nuk është i ligjshëm, aq sa afrimi me disa njerëz është më i dobishëm se hexhri i tyre, ashtu sikurse hexhri i disa të tjerëve është më i dobishëm se afrimi i tyre….”

9- Fabrikantët në metodën që ndjekin, karakterizohen nga shtrëngimi dhe ngushtimi, ashpërsia, rreptësia, acaria dhe vrazhdësia. Gjë që bie ndesh me normat e Sheriatit të pastër Islam, që është feja tolerante dhe e lehtë, që nuk përmban barrë të rënda, shtrëngime dhe stërmundime.

Islami është feja e Teuhidit (njësimit të Allahut), larg shirkut dhe është fe e lehtë dhe tolerante. Në të nuk ka ngushtim dhe shtrëngim.

Allahu i Lartmadhëruar thotë: “Allahu nuk do t’ju vërë në vështirësi, por Ai do që t’ju pastrojë ju dhe të plotësojë mirësitë e Tij mbi ju, që ju të mund të falënderoni.” [El-Maideh 6]

Allahu i Lartësuar thotë: “Allahu ju dëshiron juve të lehtën dhe Ai nuk dëshiron që t’i vështirësojë gjërat për ju.” [El-Bekareh 185]

Këto ajete Kur’anore argumentojnë se feja është e lehtë dhe se teprimi në fe nuk është i kërkuar, madje ai nuk është prej fesë. Ndërsa masatarizmi është shenjë dalluese e kësaj feje dhe rruga e saj. Mesatarizmi është midis dy anëve; Ekstremizmit dhe neglizhencës.

Fabrikantët e kanë shkelur këtë tolerancë të Islamit në metodën e tyre, duke u bërë kështu shkak për të keqen dhe për largimin e njerëzve nga Sunneti.

Ndërsa Islami është fe e lehtë dhe tolerante. Në Islam nuk ka ekstremizëm dhe teprim. Enes ibën Malik (Allahu qoftë i kënaqur me të) transmeton se pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të): “Lehtësoni dhe mos vështirësoni! Përgëzoni dhe mos largoni! Ju jeni dërguar lehtësues dhe nuk jeni dërguar vështirësues.” (E transmeton Bukhariu dhe Muslimi)

Ky hadith urdhëron për lehtësimin, si dhe lënien e largimit të të tjerëve dhe vështirësimin. Gjë e cila kërkon lënien e teprimit dhe ekzagjërimit, dhe kërkimin e mesatarizmit. Ngaqë lehtësimi është toleranca dhe lënia e vështirësimit. Prandaj gjëja më e mirë është mesatarizmi. Imam Bukhariu vendosi një temë për këtë hadith në librin e edukatës, që e titulloi: “Tema: Fjala e pejgamberit (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të): {Lehtësoni dhe mos vështirësoni!} Dhe ai donte lehtësimin dhe qetësimin për njerëzit.”

10- Fabrikantët e kanë tepruar në gjykimin mes njerëzve, duke shpifur për ta gjëra që nuk i kanë thënë dhe nuk i kanë bërë dhe si rrjedhojë i kanë ngarkuar me gjëra që nuk i takojnë.

Nga bukuritë dritëlëshuese të tolerancës së Islamit është fakti që e ka ndaluar teprimin dhe ekzagjërimin në gjykimin mes njerëzve. Islami ka urdhëruar për drejtësi. Ndërsa padrejtësia është e kundërta e drejtësisë. Që është animi në një nga dy anët në kurriz të tjetrit. Allahu i Lartmadhëruar thotë: “Sigurisht që Allahu ju urdhëron që t’ua ktheni prapë atyre që u takojnë gjërat e dhëna juve amanet për ruajtje në besim dhe që kur të gjykoni mes njerëzve, të gjykoni me drejtësi. Vërtet sa i shkëlqyer është mësimi të cilin Allahu jua jep juve! Vëtet Allahu është gjithnjë Gjithëdëgjues, Gjithëshikues.” (An-Nisa’ 58) Gjithashtu Allahu i Lartmadhëruar thotë: “O ju që keni besuar! Jini të fortë për Allahun si dëshmitarë të drejtë e mos lejoni që armiku dhe urrejtja ndaj të tjerëve t’ju bëjë që t’i shmangeni drejtësisë. Jini të drejtë: Kjo është më afër përkushtimit dhe kini frikë Allahun. Padyshim që Allahu është në dijeni të plotë për çdo gjë që ju veproni.” [El-Maideh 8]

Këto dy ajete janë argument për urdhrin e Allahut të Lartmadhëruar, që fakton mirësinë e këtij populli dhe se anëtarët e kësaj feje janë të drejtë. Ai urdhëroi për gjykimin me drejtësi jo vetëm mes anëtarëve të kësaj feje me njëri-tjetrin, por edhe në gjykimin ndaj armiqve të tyre.

Ndërsa fabrikantët, për të arritur synimin e tyre ndaj dikujt, tregohen zullumqarë në gjykimet ndaj të tjerëve dhe jo të drejtë. Ata përdorin gënjeshtra, hamendje dhe pandehje, me qëllim që të arrihet synimi i tyre dështak dhe belbëcak.

11- Fabrikantët nuk u njohin dijetarëve të Sunnetit të drejtat e tyre.

Ata disa prej tyre i përflasin, disa të tjerë i nënvlerësojnë dhe disa të tjerë i shpërfillin. Kur dijetari i nderuar Abdul-Muhsin El-Abbad (Allahu e ruajtë) nxorri librin e tij “Butësi o ndjekësit e Sunnetit me ndjekësit e Sunnetit”, ata vendosën ta bojkotojnë mexhlisin e Shejkhut dhe të mos prezantojnë në të. Ata e përfolën shejkhun e nderuar dhe e akuzuan atë. Aq sa deri sot nuk kanë shfaqur ndonjë pendim për këtë bojkotim. Ndërsa kur u komunikohej ndonjë fetva rreth këtyre temave që ata kanë kundërshtuar metodologjinë e saktë nga dijetarët e mëdhenj, ata i refuzonin me pretendimin se ata nuk e dijnë realitetin rreth çështjeve të bidatit, hexhrit dhe paralajmërimit. Ky pretendim i tyre është i njëjtë me atë të hizbinjëve të tjerë, të cilët thonë se dijetarët e mëdhenj nuk e kuptojnë realitetin rreth çështjeve të mëdha. Zemrat e të dyja palëve janë njësoj.

Kur disa nxënës dije kërkuan një ballafaqim me fabrikantët tek ndonjë nga dijetarët, ata e refuzuan këtë gjë dhe pretenduan se ishin të qartë dhe se nuk kanë nevojë për ballafaqim tek dijetarët. Ata frikësohen nga ky ballafaqim, sepse do të zbulohen shpifjet dhe trillimet, pandehjet dhe hamendjet.

Kur ndodhën disa sprova të cilat rrodhën nga fabrikantët, ne menjëherë pyetëm dijetarët e mëdhenj si: Shejkh Gudejanin (Allahu e mëshiroftë), Shejkh Feuzanin, Shejkh Abbadin, Shejkh Luhajdanin e shumë e shumë të tjerë, për fabrikantët dhe shenjat e tyre. Të gjithë ata e kritikuan këtë tufë.

Shejkh Gudejani (Allahu e mëshiroftë) tha për fabrikantët se qenka formuar një grup i ri dhe porositi për kërkimin e dijes së dobishme dhe punën me të, si dhe na porositi të mos merremi me gjëra që nuk na interesojnë. Shejkh Gudejanin (Allahu e mëshiroftë) e takuam në xhaminë që është fare pranë shtëpisë bashkë me disa vëllezër. Ai ishte një dijetar zahid dhe adhurues. E pyetëm konkretisht për këtë grupacion (fabrikantët) dhe paralajmëroi duke thënë se na qenka formuar një grup i ri, por ju mos u merrni me këto gjëra, por merruni me dijen e dobishme, punën me të, thirrjen në të dhe durimin gjatë kësaj.

Më pas shkuam në xhaminë ku falet dhe jep mësim Shejkh Luhajdani (Allahu e ruajtë). Edhe ky Shejkh i nderuar na porositi me këshilla të arta dhe kritikoi mendimet e tufës së fabrikantëve. Gjithashtu Shejkh Luhajdanin e pyetëm për një pretendim të fabrikantëve, të cilët thoshnin se nuk lejohet që nxënësit e dijes të bashkëpunojnë me Komunitetin Musliman shqiptar. Ndërsa Shejkhu i nderuar na nxiti të bashkëpunojmë me Komunitetin Musliman shqiptar dhe të sillemi me urtësi dhe mençuri gjatë përhapjes së fesë pas mbarimit të studimeve universitare.

Më pas erdhi mbrëmja dhe atë natë e kaluam në shtëpinë e Shejkhut të Nderuar Abdulaziz Sed-hanit dhe konkretisht në bibliotekën e tij, që është një bibliotekë e madhe dhe mjaft e pasur. Shejkhu na nderoi dhe na rezervoi një takim, ku na porositi me porosi të dobishme, të ngjashme me porositë e dijetarëve të mëparshëm.

Të nesërmen shkuam në ambientet e Komisionit të dijetarëve të mëdhenj, ku takuam Shejkh Salih El-Feuzan në zyrën e tij. Ai na porositi për kërkimin e dijes dhe na porositi të mos merremi me gjërat që merren fabrikantët.

Madje edhe më herët kishim pyetur dijetarin dhe Muhadithin e Medines Abdul-Muhsin El-Abbad, Shejkh Salih Suhejmin, Shejkh Ibrahim Ruhejlin, Shejkh Terhib ibën Rubej’an Ed-Deuserij, imamin e xhamisë profetike Husejn Al Esh-Shejkh, Shejkh Ali Nasir Fekijhin (i cili na pyeti dhe tha: Po unë kam shpëtuar nga gjuha e tyre?) dhe shumë e shumë dijetarë të tjerë në Medine rreth fabrikantëve dhe mendimeve të tyre, dhe që të gjithë ata i kritikuan ata dhe refuzuan mendimet e tyre.

Mirëpo fabrikantët vazhdojnë në të kotën e tyre duke mos u kushtuar vëmendje fetvave të dijetarëve dhe duke mos u njohur të drejtat që kanë.

Këto ishin disa prej fjalëve të dijetarëve rreth grupacionit të fabrikantëve, të cilët duhet të pendohen menjëherë nga e kota në të cilën janë. Gjithashtu ngelet si detyrë për mbarë muslimanët të ruhen nga bidatet dhe bidatçinjtë, si dhe nga të gjitha grupacionet, ku mes tyre edhe nga fabrikantët, të cilët nuk i përfillin dijetarët, nuk i respektojnë dhe nuk i marrin parasysh fetvatë e tyre.

Lexues i nderuar! Fabrikantët kanë kundërshtuar rrugën e ndjekësve të Sunnetit në këto tema që i përmendëm shkurtimisht pa u zgjatur, si dhe në çështje të tjera si El-Uela’ uel-Bera’, dashurisë dhe urrejtjes, miqësisë dhe armiqësisë, ku kanë ngjasuar rrugën e khauarrixhëve. Si dhe në temat e tjera ku kanë devijuar.

Përgatiti  Ebu Ismail Ahmed Abdul-Alijmi

Marrë nga kaseta me titull “Thirrja selefije”

Përktheu: Shuajb Rexha

Parathënie

Falënderimet i takojne Allahut, Zotit të botëve. Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të Dërguarin tonë Muhamedin, mbi familjen dhe shokët e tij.

Këtë këshillë ua drejtoj të rinjve musliman prej ehli sunetit, duke kontribuar kështu në orientimin e muslimaneve dhe në përmirësimin e ehli sunetit, pasi ekzistojnë argumente të shumta që nxisin për këtë.

Shtysë për këtë këshillë është përçarja e thellë në të cilën jetojnë të rinjtë selefij në shumë prej vendeve islame, madje  edhe në vende joislame ku jetojnë pakica muslimanësh. Shkak për këtë përçarje është kundërshtimi në disa çështje ideologjike dhe qëndrime praktike kundrejt disa kundërshtarëve, dhe çfarë rrjedh prej kësaj, si largimi e bojkoti, madje edhe armiqësimi dhe urrejtja mes ehli sunetit, derisa fitnet dhe rreziku i tyre kanë marrë përmasa të mëdha. Kjo gjë ka ndikuar në vazhdën e davetit për në sunet, madje shumë njerëz i ka penguar që ta përqafojnë atë, pasi njerëzit kishin filluar të drejtoheshin drejt saj në shumë prej viseve dhe vendeve.

Këtë këshillë do t’a përmbledh në disa pika. I lutem Allahut të Lartësuar që të më bëjë rrizk në të sinqeritetin në qëllim dhe saktësinë në fjalë, e t’i bëjë dobi kujtdo që e lexon atë prej muslimanëve.

1. Prej bazave themelore në Fe është se : “Muslimani ka detyrë të ndreqë vetveten dhe të përpiqet ta shpëtojë atë, e të largohet prej shkaqeve që e shkatërrojnë, para se të merret me të tjerët prej njerëzve”

Allahu i Lartësuar thotë  “Pasha kohën!

Nuk ka dyshim se njeriu është në një humbje të sigurt.

Me përjashtim të atyre që besuan, që bënë vepra të mira, që porositën njëri-tjetrin t’i përmbahen të vërtetës dhe që këshilluan njëri-tjetrin të jenë të durueshëm”[1]

Në këtë sure Allahu i Lartësuar na tregon për ata të cilët kanë shpëtuar prej humbjes dhe shkatërrimit. Ata janë që kanë vërtetuar dhe përmbushur këto cilësi. Ata kanë përmbushur besimin dhe punën e mirë në veten e tyre, para se të thërrisnin të tjerët dhe ti këshillonin ata për të vërtetën dhe durimin. Kështu është përcaktuar kjo çështje.

Allahu i Madhëruar i ka kritikuar Beni Israilët për kundërshtimin që i bënë kësaj baze, duke thënë : “A po i urdhëroni (thirrni) njerëzit për punë të mira, e veten tuaj po e harroni? Ndërsa ju e lexoni librin (Tevratin). A nuk po mendoni?”[2]

Prandaj është detyrë për të rinjtë që të preokupohen më rregullimin e vetvetes para se të preokupohen me të tjerët. Kur ata të përmbushin këtë bazë, duke bashkuar mes zbatimit të Fesë së Allahut në vetvete dhe thirrjes së të tjerëve në të atëherë, me të vërtetë do të jenë në rrugën e selefëve. Pas kësaj Allahu do të bëjë dobi me ta, e ata do të jenë thirrësa në Sunet me fjalët dhe veprat e tyre. Betohem në Allahun se kjo është prej gradave më të larta, që nëse dikush do të udhëzohet në të, do të jetë prej robërve të zgjedhur të Allahut Ditën e Gjykimit.

Allahu i Lartësuar thotë : “E kush është në rrugë më të mirë se ai që thërret në rrugën e All-llahut, që bën vepra të mira dhe që thotë: “Unë jam prej muslimanëve?”[3]
***

2. “Duhet ditur se ehli suneti me të drejtë janë ata që e zbatojnë plotësisht Islamin, si në besim ashtu edhe në sjellje”

Prej kuptimit të mangët është të mendohet se sunij apo selefij është ai që vërteton akiden e ehli sunetit, pa i kushtuar vëmendje aspektit së sjelljes dhe moralit islam dhe, të drejtave reciproke mes muslimanëve.

Ka thënë shejhul Islam Ibnu Tejmije në fund të Akides Uasitije, pasi përmend parimet e ehli sunetit në besim : “Veç asaj çka përmendëm prej bazave, ata (ehli suneti)  : Urdhërojnë për mirë dhe ndalojnë nga e keqja ashtu siç e obligon sheriati.

Ata besojnë në kryerjen e Haxhit, Xhihadit, Xhumave dhe Bajrameve bashkë me prijësat, sidoqofshin ata të devotshëm apo të degraduar.

Ata (ehli suneti) bëjnë kujdes për kryerjen e namazit me xhemat dhe e konsiderojnë  pjesë të Fesë këshillën ndaj umetit.

Ata besojnë në kuptimin e fjalës së Profetit Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të “Besimtari për besimtarin janë si një ndërtesë e lidhur fortë, që një pjesë e saj shtrëngon tjetrën” dhe ndërthuri gishtat e tij. Dhe në fjalën e tij “Shembulli i besimtarëve në dashurinë, mëshirën dhe afrimitetin mes tyre, është si shembulli i një trupi që kur një gjymtyrë apo organ i tij nuk është mirë, atëherë gjithë trupi ndikohet dhe kalon në temperaturë dhe pagjumësi”

Ata (ehli suneti) urdhërojnë për durim në fatkeqësi, për falënderim në bollëk dhe për kënaqjen me Caktimin e hidhur.

Ata thërrasin për morale të larta dhe vepra të hijshme. Besojnë në kuptimin e fjalës së Profetit Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të “Besimtari me besim më të plotë është ai që është më i moralshëm”

Ata nxisin që të rregullosh lidhjet me atë që ti ka prerë, ti japësh atij që nuk të jep dhe të falësh atë që të ka bërë zullum. Urdhërojnë për nderimin e prindërve, për forcimin e mardhënieve farefisnore dhe për fqinjësi të mbarë.

Ata ndalojnë nga mburrja, nga mendjemadhësia, nga padrejtësia dhe teprimi ndaj krijesave, me të drejtë apo pa të drejtë. Urdhërojnë për përsosmërinë e moralit dhe ndalojnë nga sjelljet e ulëta.

Në gjithçka që ata thonë dhe bëjnë, prej këtyre që përmendëm apo të tjerave, ata janë pasues të Kuranit dhe Sunetit, e rruga e tyre është Feja Islame, me të cilën Allahu i Madhëruar dërgoi Muhamedin Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të”
***

3. Prej qëllimeve madhështore që nxit Islami për to është  : “Udhëzimi i njerëzve në këtë Fe”

Profeti Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të i ka thënë Aliut Allahu qoftë i kënaqur me të : “Nëse Allahu me ty udhëzon një njeri të vetëm është më mirë për ty sesa devetë e kuqe”[4]

Prandaj bëhet detyrë për këdo që Allahu i ka dhënë mirësi dhe e ka udhëzuar në Sunet, që të preokupohet me thirrjen e atyre që nuk e njohin atë (Sunetin) apo që janë të mangët në të. Duhet që të shfrytëzohen të gjitha metodat e mundshme për udhëzimin e njerëzve, për afrimin dhe zbutjen e zemrave të tyre për të pranuar të vërtetën. Kjo bëhet duke iu drejtuar atyre me butësi, ashtu siç Allahu i Madhëruar i ka thënë Musës dhe Harunit Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi ta : “Shkoni që të dy te faraoni, se ai vërtet e ka tepruar. Atij i thoni fjalë të buta, ndoshta ai mendohet a frikësohet”[5]

Allahu i Lartësuar na ka treguar se si Faraoni e kishte tejkaluar cakun, madje Allahu e dinte për të se ai do të vdiste si mohues, e megjithatë Ai urdhëroi që atij ti flitej me butësi. Çfarë mund të thuhet pas kësaj për gabimtarët prej muslimanëve, si duhet të sillemi me ta?

Me njerëzit që thërret mund të përdorësh edhe tituj që përshtaten me pozitën e tyre. Profeti Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të i ka shkruajtur Heraklit duke i thënë  “Drejtuar Heraklit, të madhit të romakëve”. Madje me kreun e munafikëve, Abdullah bin Ubej bin Selul, përdorte epitetin “Ebul Habab”

Gjithashtu të kihet parasysh durimi në rastet e sjelljes së keqe që shfaqet nga disa prej atyre që do të thërrasësh. Ta presësh me butësi dhe të mos nxitohesh për t’iu përgjigjur atyre. I Lartësuari thotë : “Ti (Muhammed) duro, ashtu sikurse duruan të dërguarit e vendosur dhe mos kërko ngutjen e dënimit për ta”[6]
***

4. Kërkuesit e dijes, sidomos thirrësit prej tyre, duhet të bëjnë dallim mes mirësjelljes e butësisë me njerëzit dhe lajkave e servilizmit. Mirësjellja dhe butësia janë të kërkuara, dhe lidhen me suksesin në marrdhënie. Në librin “Lisanul arab” thuhet : “Mirësjellja me njerëzit : butësia, afrimiteti dhe durimi në shoqëri, në mënyrë që të mos largohen prej teje”.

Ndërsa servilizmi është i nënçmuar dhe ndikon negativisht në Fe. Allahu i Lartësuar thotë : “Ata dëshirojnë që ti të bësh lëshime, kështu që dhe ata të bëjnë lëshime”[7] Ka thënë Hasen el Basri për kuptimin e ajetit : “Ata dëshirojnë që ti të lëshosh pe nga Feja jote që edhe ata të lëshojnë pe nga e tyre”[8]

Muslimani me moral, është i butë në marrdhënie pa lëshuar pe nga feja e vet. Ndërsa servili u afrohet njerëzve duke bërë lëshime në anën e fesë.

Profeti Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të ishte më i moralshmi në mesin e njerëzve dhe më i buti me umetin. Kjo tregon anën e butësisë dhe mëshirës në davetin e tij. Gjithashtu ai ka qenë më i përpikëti në fenë e Allahut, e nuk i lëshonte pe askujt, kushdo që të ishte ai. Kjo tregon anën e seriozitetit në fe, gjë që nuk përputhet me servilizmin.

Prandaj, nxënësit e dijes duhet të bëjnë kujdes në dallimin mes këtyre dy çështjeve, sepse ka prej njerëzve që mendojnë se mirësjellja dhe butësia me njerëzit janë dobësi në fe dhe servilizëm. Ndërkohë që një grup tjetër, e konsideron butësinë me njerëzit, si pranim të gabimeve të tyre, apo si heshtje ndaj të kotës. Secili prej këtyre mendimeve është i gabuar dhe larg të vërtetës. Prandaj le të jemi të vëmendshëm për këtë, sepse është një çështje delikate, që nuk e kupton atë veçse ai që Allahu e ruan dhe e udhëzon.
***

5. Thirrësi, në rrugën e davetit përdor dy mënyra, për të cilat kanë orientuar argumentet:

• Mënyra e butësisë dhe nxitjes
• Mënyra e kritikës dhe bojkotit

Gabojnë ata që përdorin vetëm një mënyrë me këdo. Duhet përdorur me secilin kundërshtar mënyra që është më efikase për të, që ai ta pranojë të vërtetën dhe të kthehet në rrugën e drejtë. Nëse butësia është më e dobishme me kundërshtarin dhe më shpresëdhënëse për udhëzimin e tij, atëherë vetëm ajo lejohet të përdoret me të. Nëse është bojkoti ai që ndikon për mirë, atëherë ai është i lejuari. Prandaj kush përdor mënyrën e butësisë me ata që meritojnë bojkotin, i tilli është i pakujdesshëm dhe neglizhent. Ndërsa kush përdor mënyrën e bojkotit me ata që meritojnë butësi, nuk është tjetër veçse denigrues dhe ekstremist.

Shejhul Islam Ibnu Tejmije thotë : “Bojkoti ndryshon në varësi të bojkotuesve, a janë ata të fortë apo të dobët, të paktë apo të shumtë? Qëllimi i tij është kritika e të bojkotuarit dhe edukimi i tij, dhe tërheqja e vemendjes njerëzve të tjerë që të mos bien në të njëjtin gabim. Nëse në të ka dobi të dukshme, në mënyrë që bojkoti ka çuar në dobësimin e të keqes dhe zhdukjen e saj, atëherë ai është i lejuar. Por nëse as i bojkotuari dhe as të tjerët nuk kanë dobi prej tij, për shkak se bojkotuesi është i dobët, por edhe se shtohet e keqja dhe dëmi është më i madh se dobia, atëherë nuk lejohet bojkoti. Prandaj me disa njerëz butësia është më e dobishme sesa bojkoti, ndërsa me disa të tjerë, bojkoti është më i dobishëm sesa butësia. Për këtë arsye Profeti Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të, me disa njerëz sillej butë dhe i afronte, ndërsa me disa të tjerë ishte i ashpër dhe i bojkotonte. Ashtu si me armikun, që nganjëherë kundrejt tyre lejohet lufta, nganjëherë paqja apo marrëveshja, dhe nganjëherë marrja e xhizjes, në varësi të gjendjes dhe dobisë. Edhe dijetarët si imam Ahmedi etj, në këtë çështje përgjigjen sipas këtij rregulli.”[9]

Thotë (Allahu e mëshiroftë) duke sqaruar gabimin që bëhet kur përgjithësohet njëra prej dy mënyrave, bojkoti apo butësia, pa e marrë parasysh rregullin e mëparshëm : “Disa njerëz e zgjodhën bojkotin dhe kritikën si mënyrë të tyre dhe e përdorën atë në çështje që nuk ishin urdhëruar për to, e bojkoti nuk ishte as detyrë e as i pëlqyer. Madje për shkak të bojkotit ata lanë cfarë kishin uaxhib dhe sunet dhe ranë në haram. Ndërsa disa të tjerë hoqën dorë tërësisht nga bojkoti, derisa nuk braktisën as çfarë ishin urdhëruar për bojkotimin e tyre prej të këqiave të shpikura”[10]

Vazhdon ….

Përktheu Mirandi Shehaj

[2] Sureja Bekare 44

[3] Sureja Fusilet 33

[4] Buhari dhe Muslimi. Devetë e kuqe ishin pasuria më e shtrenjtë për arabët.

[5] Sureja Ta Ha 43-44

[6] Sureja Ahkaf 35

[7] Sureja Kalem 9

[8] Tefsiri i Begauiut 4/377

[9] Mexhmuul Fetaua 28/206

[10] Mexhmuul Fetaua 28/213

Lëvdatat dhe falënderimet i përkasin Allahut të Lartësuar, i Cili është Një i vetëm, i Pa të meta.Salavatet dhe selamet janë për Profetin tonë, Muhamedin salallahu alejhi ue selem, i vetmi i pagabueshëm i këtij umeti. E më pas:

Allahu thotë: “Vërtetë Allahu urdhëron për drejtësi dhe bamirësi, për dhënie sadakaje ndaj të afërmve,  ndalon nga veprat e ulëta dhe të urryera dhe padrejtësia.Ju këshillon ashtuqë të përkujtoheni” (Nahl 90)

Një fjalë e mencur thotë: Njeriu vlen në varësi të ambicies dhe synimit që ka.

Në kohën tonë vihet re një dukuri aspak e shëndoshë tek një pjesë e vëllezërve muslimanë: Një dritëshkurtësi, një vështrim aspak largpamës që nuk shkon përtej hundës, një mungesë ndërgjegjësimi në  lidhje me qëllimet që muslimani ka në këtë jetë, duke u angazhuar me gjëra që nuk janë në listën e përparësive të muslimanit  në krahasim me obligime të tjera madhore në të cilat  shumica prej tyre kanë mangësira të theksuara, qoftë në aspektin individual të angazhimit me vetveten: me nivelin personal të besimit dhe veprave të mira, të diturisë rreth gjërave elementare dhe bazike të jetës së tij si musliman,  apo në aspektin familjar: të dhënies së hakut ndaj familjes në përpjekjen për të siguruar jetesën e përditshme me hallallëk, dhënia e hakut ndaj bashkëshortes dhe fëmijëve, duke e shpenzuar kohën e lirë më shumë me ta në edukimin e tyre apo në ofrimin e ngrohtësisë familjare, sidomos në këto kohë të vështira dhe në këto ambiente të vështira, sepse sic është shprehur dikush nga dijetarët: Njeriu në shtëpinë e tij njihet, ndërsa në një thënie tjetër:Fëmija është sekreti i prindit (pra, pasqyron realitetin e fshehtë të prindit). Kjo është më e mirë se thashethemet, gibeti dhe trillimet deri pas mesnate, në mënyrë mizerisht të përsëritura duke u bërë si kafshët ripërtypëse që të njëjtin ushqim  që hanë ditën, e ripërtypin natën. Apo në aspektin shoqëror në mesin e bashkësisë islame dhe të komunitetit ku jetojmë:Duke u përpjekur të kemi kontributin tonë aktiv për përmirësimin sadopak të gjendjes, qoftë nëpërmjet urdhërimit për të mirë dhe ndalimit nga e keqja por mbi të gjitha duke qenë fillimisht vetë shembull praktikues i islamit të shëndoshë dhe jo atij të cunguar, islamit të saktë dhe jo atij deformuar nga shpikjet në fe apo keqinterpretimet dashakeqe. Preokupimi që duhet të na shqetësojë për problemet dhe dukuritë që ekzistojnë në mesin e bashkësisë islame dhe gjetja e mënyrave më të mira përmirësuese në trajtimin e tyre, gjithashtu preokupimi për problemet e shumta dhe të rënda që përjeton komuniteti shoqëror ku ne jetojmë dashje pa dashje, mënyrat e kontribuimit dhe të përfshirjes tonë si muslimanë në përmirësimin e mundshëm të të metave, ku një nga gjërat primare që duhet të na shqetësojë pa masë është zgjimi i besimit të drejtë tek njerëzit, korrigjimi i bestytnive të kota dhe luftimi i shfaqjeve të shirkut, mbrojtja e parimeve dhe dispozitave fetare dhe paraqitja e tyre në mënyrën më të mirë, ashtuqë njerëzit të kuptojnë mirësinë e kësaj feje.

Mirëpo për fat të keq, është injektuar një frymë e gabuar nga disa vëllezër që unë kam zgjedhur t`i quaj “fabrikantë”, emër që i përshtatet vendndodhjes dhe realitetit të tyre, një frymë e cila cakton prioritet të shoqërisë islame atë që në realitet nuk është, kërkojnë me ngulm që vëllezërve t`u imponohen në mendime dhe qëndrime, madje që këta të fundit të bëhen tellallë dhe thirrës të këtyre qëndrimeve. Ngrenë lart një fetva që kanë arritur ta marrin në kushte që Zoti i di ato, duke e trajtuar si të ishte një nga shtyllat bazë të selefizmit shqiptar pa të cilën është e pamundur që selefijtë të ecin përpara, duke lënë mënjanë ajete Kuranore të qarta, hadithe profetike të drejtpërdrejta dhe përcaktuese, me dhjetra dhe qindra fetva dhe trajtime të dijetarëve  të cështjeve, të cilat tregojnë parimet e drejtësisë, të arsyetimit, të vlerësimit korrekt, rregullat e gjykimit ndërmjet palëve në konflikt, etj  por e rëndësishme për ta është triumfi i tyre me një kasetë që e mbajnë në xhep në anën e zemrës, duke u kapur fort pas saj sepse aty gjendet celësi i lumturisë së tyre, argumenti i pakundërshtueshëm dhe i padebatueshëm, e vërteta që nuk pranon tjetër, sqarimi si drita e diellit!

Harrojnë këta vëllezër  – apo e injorojnë qëllimisht-  faktin se nqs ngelet islami për tu mësuar apo kuptuar apo gjykuar nëpërmjet një kasete, kjo tregon për varfërinë e mendjeve të tyre dhe të atyre që i pasojnë, tregon se sa larg botëkuptimit dhe praktikimit të islamit janë, në raport me jetën reale konkrete që jetojmë, tregon për anashkalimin e asaj diturie dhe metodologjie që dijetarët janë lodhur dhe stërmunduar për ta sqaruar dhe përcjellë tek brezat. Është e kuptueshme pse. Sepse dituria e vërtetë (dhe jo ajo fabrikante), i lë gollomesh në mes të ditës, i turpëron tek ata që kuptojnë dhe i cnderon tek ata që kanë nder dhe karakter.

U bë kaq kohë që shpifin dhe trillojnë, që ushqehen me to dhe ushqejnë të tjerët me dhunë me këto shpifje, duke i vënë para “përgjegjësisë”: Kjo është e vërteta ndaj vendos o këtej o andej, s`ka dy rrugë shpëtimi.

Ajo që të lë pa fjalë në këtë episod negativ  të historisë së tyre, që është dhe motivi nxitës i këtyre rreshtave, është manipulimi i tyre i pacipë me një fakt konkret, të verifikueshëm, sic është kaseta e triumfit dhe lumturisë së tyre. U bënë vite që shpifin në emër të asaj kasete, abuzojnë në emër të shejhut duke ia mveshur atij cdo fantazi të mendjes së tyre të sëmurë.

Së pari:  Shtrohet një pyetje: Pse nuk u realizua kjo kasetë nga vetë fabrikantët kur ishin në Medine? Pse nuk e drejtoi pyetjen njëri nga fabrikantët që ishte prezent aty, i cili bënte cmos të pengonte një vëlla kosovar që t`i bënte sqarime shejhut, por i ndërhynte në shqip (që shejhu mos të kuptonte, megjithëse është mungesë edukate të flasësh në gjuhë të huaj që tjetri nuk e kupton, madje më shumë se kaq: djallëzi) duke e penguar nga ajo sadopak mbrojtje aty në atë xhelseh të stisur. Pse e atribuan pyetjen sikur është shqetësim i njërit prej veglave të tellallit  të tyre që e ka për hobi t`i përziejë hundët në këto cështje, ashtu sic bëri dhe në Kosovë? Them pse, ashtu që  vëllezërit të meditojnë pak vetë, sepse në të vërtetë unë e kam përgjigjen: Nuk është gjë tjetër vecse një nga shembujt e shumtë të përdorimit të tellallëve dhe korrierëve për të ndenjur vetë në hije. “Shefi fabrikant” e ka për natyrë që të vërë tellallët në punë ashtuqë nëse shpifja e tyre demaskohet dhe gabimi i tyre  qartësohet, ai e ka të lehtë t`i tradhëtojë ata duke thënë: Është gabim i tij personal unë nuk di gjë, nuk kam thënë dicka të tillë. Një skenë të tillë poshtëruese e kanë përjetuar dy nga të gjorët e tufës së tij në prani të shejhut, ku brenda pesë minutave u zunë mat njëri pas tjetrit në gafa, dhe përgjigjia e shefit të tyre ishte: Është gabim i tyre personal, megjithëse të shkretët atë ide e kishin marrë nga burimi fabrikant.

Të më falin vëllezërit për përdorimin e fjalës “tufë” por thjesht iu referova fjalëve të “shefit” të tyre i cili i cilëson si të tillë.

Është për të ardhur keq se si disa vëllezër vazhdojnë të përdoren si zëdhënës, korrierë, tellallë, përhapës thashethemesh, megjithëse kanë njëfarë pjekurie moshe dhe përvoje jetësore, sepse duhet t`u shërbente të paktën pjekuria e moshës për të kuptuar gënjeshtrat, mungesën e qëllimshme të  qartësisë, lojërat e fjalëve të fabrikantit dhe tendencën për t`i përdorur vëllezërit për arritjen e qëllimeve. Unë nuk habitem nga një pjesë e tellallëve që i janë bashkuar turmës për shkak të hatërmbetjeve të ndryshme, hatërmbetje që kanë si burim jo konflikte personale dunjaje por faktin e thjeshtë që u është treguar vendi dhe u është vënë në dukje injoranca e tyre. Nuk habitem nga një pjesë që i bashkohen kësaj metode për tu bërë të  njohur dhe për tu përfshirë në fushën e davetit padrejtësisht me cdo kusht si psh me ca përkthime nga anglishtja apo nëpërmjet rolit të zëdhënësit të zellshëm, sipas parimit khalif  tu`raf: Kundërshto ashtuqë të bëhesh i njohur. Nuk habitem as nga një pjesë tjetër naive që mendojnë se po ndjekin dicka të vërtetë me sinqeritet, naivitet që arrin në budallallëk, absurditet dhe shpëlarje truri, duke pranuar cdo shpifje që buron nga “fabrika”, si ai zogu i vogël që sapo ka dalë nga veza dhe pret me gojë hapur kllockën që ta ushqejë pasi e ka ripërtypur mirë ushqimin. Por, keqardhja ime i drejtohet asaj pjese që duhej të ishte mjaftueshëm e pjekur që të dallonte parimet më elementare të vërtetimit të lajmeve, të parimeve mbi të cilat duhet të bazohet një gjykim fetar, të vlerësimit të akuzave, të marrjes së diturisë nga dijetarët të cilët që me kohë i kanë sqaruar cështjet, etj. Gjithashtu keqardhja ime i drejtohet atyre që janë -fatkeqësisht- hoxhallarë dhe nxënës dije që po e dirigjojnë këtë fitne nga hija duke mos pasur guximin që të dalin haptazi dhe të marrin përgjegjësitë që u takojnë, të flasin atë që mendojnë dhe ta mbrojnë me argumente nëse kanë. Le t`i publikojnë gabimet, le të sjellin faktet, të përballen me nxënësit e dijes, t`i thonë ballë për ballë, sy për sy, fabrikimet e fantazive të tyre, ashtuqë dhe njerëzit t`i njohin në realitetin e tyre iluzionar destruktiv dhe të shohin demaskimin e tyre në përballje me nxënësit e dijes. Por jo, kanë zgjedhur një mënyrë më komode, të fshihen pas disa thënieve të selefëve të cilat ose nuk i kuptojnë ose qëllimisht spekulojnë me to, kjo e dyta nuk do ishte cudi.

Së dyti: U bënë mbi tre vjet që “fabrikantët” kanë spekulluar dhe abuzuar, duke shpifur rreth përmbajtjes së asaj kasete cdo trillim dhe fantazi që ata do dëshironin të ishte realitet.Unë do pyesja pse nuk e morën mundimin ta publikonin tekstin të transkriptuar dhe të përkthyer ashtuqë të gjithë ta dinin cfarë ka thënë shejhu dhe të merrte fund kjo histori, të gjithë do flinim rehat sepse e nxorrëm dhe një nga selefizmi që është monopol i “fabrikantëve”?!

Por e dini pse nuk ndodhi kjo? Jo nga mëshira e tyre apo dëshira për të mos bërë fitne, jo , por vetëm sepse do humbisnin shansin më të mirë për të vjellë  llumin e shpifjeve dhe akuzave të pafre.

Në këtë kasetë shejhu në asnjë moment nuk thotë:Shuajbi nuk është selefij, ai është bidatci, fitnexhi, gënjeshtar, mos i jepni selam, mos rrini me të, mos shkoni në mësimet e tij, bojkotojeni, ai erdhi tre herë me këto mendime, nuk e kam njohur kurrë për selefij, etj etj etj. Nga ku dolën këto akuza dhe shpifje? Përgjigjia është e thjeshtë:Nga ai person që në Medine ka gënjyer dhe shpifur disa herë në emër të shejhut, biles në prezencë të shejhut, saqë shejhu i zemëruar i tha:Ti ke shpifur për mua, ndërsa ai(“fabrikanti”) këmbëngulte dhe thoshte:Jo o shejh të kam keqkuptuar.

A nuk kanë llogjikë dhe sadopak ndjenjë drejtësie dhe ciltërsie ata persona që e dinë përmbajtjen e kasetës dhe megjithatë kanë vazhduar të besojnë verbërisht në shpifjet e shejtanit fabrikant?! Cfarë gjeni të dobishme në rrugën e përcmuar të fabrikantëve dhe ndikimet e tyre, të cilët i rrëzuan të gjithë studentët selefinj duke lënë vetëm vetet e tyre në këmbë?! Vallë a nuk është kjo mënyra e arsyetimit të havarixhëve të cilët vetëm veten e tyre shohin besimtarë?! A nuk është nga mënyra e havarixhëve që kush nuk emigron tek vendi ynë, kush nuk falet tek ne, nuk është besimtar?! Të njëjtën gjë thonë fabrikantët: Kush nuk vjen në fabrikë për të marrë mësim, nuk është selefij. Duhet ta ndash mendjen: O të jesh me hakun e fabrikës ose …….

Vecanërisht me këtë shprehjen e fundit i kanë terrorizuar vëllezërit, me plot kuptimin e fjalës, duke i detyruar të bëjnë zgjedhje të sforcuar, sepse përndryshe do u mbyllej përfundimisht porta e selefizmit nga ata “që i kanë celësat” , “do vuloseshin nga ata që posedojnë vulën” , INA LIL-LAHI UE IN-NA ILEJHI RAXHIUN.

Më vjen ndërmend një fjalë e shejh Rabias –Zoti e ruajtë- ku thotë: Selefizmi sot ka dy përjetuar dy përjetime, një të mirë dhe një të keq: E mira është që selefizmin e kanë përqafuar një numër i madh i të rinjve në të gjithë botën, ndërsa e keqja është se një pjesë e mirë e tyre nuk e kanë kuptuar selefizmin sic duhet.

Diku tjetër thotë: Vallahi tek një pjesë e selefijve sot sheh cilësi të havarixhëve

Kohët e fundit fabrikantët kanë nxjerrë një teori tjetër: Është dhënë para dy javësh fetvaja tjetër nga shejhu që i jep fund përfundimisht Shuajbit (kuptohet cdo dy javë del nga një fetva sipas tyre).Në këtë fetva thuhet kështu e ashtu (sipas transmetimeve të shumta të zhvilluara prej tyre dhe tellallëve). Ajo që më vjen menjëherë ndërmend është: Pse nuk e publikojnë atë fetva që kanë marrë, ashtu që bota mbarë ta marrë vesh këtë? Nëse nuk e kanë marrë me shkrim nga shejhu apo me kasetë, atëherë le të dalin në skenë ata që e kanë pyetur shejhun gojarisht dhe le të deklarojnë që në filan orë, në filan ditë, në filan vend, filan persona u takuan me shejh Muhamed bin Hadij el Medkhalij –Zoti e ruajtë- dhe e pyetën pyetjen e mëposhtme(le ta rendisn tekstualisht cfarë e kanë pyetur shejhun) dhe përgjigjen fjalë për fjalë të shejhut.Le ta shkruajnë këtë gjë dhe le të dëshmojnë për të, në mënyrë që të jetë i mundur verifikimi i kësaj thënieje tek shejhu, meqë qenka kaq e rëndësishme. Ose le të dalë kush të dojë nga fabrikantët e “sinqertë” apo tellallët e tyre dhe le të dëshmojë me bindje që shejhu ka thënë kështu e ashtu, ta shkruajë në një copë letër dhe ta marrim e ta verifikojmë tek shejhu. Kjo bëhet e mundur nëse ndonjëri prej tyre e ka kaq burrëri dhe bindje të fortë se vërtetë dicka e tillë është thënë. Personalisht nuk besoj se e  bëjnë dot dicka të tillë sepse do u demaskoheshin gënjeshtrat.

Me këtë rast do doja me shumë dashamirësi t`u kujtoja thënien e Profetit salallahu alejhi ue selem: “ I mjafton njeriut për mëkat nëse flet cdo gjë që dëgjon” dhe thotë: “Vërtetë gënjeshtra të con drejt prishjes dhe prishja të con në zjarr.Njeriu gënjen dhe vazhdon t`i përmbahet me vazhdimësi gënjeshtrës derisa shkruhet tek Allahu gënjeshtar”.

Shejh Rabia në një nga thëniet e tij thotë: Nëse personi është gënjeshtar, megjithëse është selefij, u tërhiqet vërejtja njerëzve prej tij.

Kjo fjalë e shejhut le të shërbejë si përgjigje për ata vëllezër që na kritikojnë se po flasim keq kundra selefijve. Besoj se njerëzit e pjekur duhet të arrijnë të bëjnë këtë dallim: Ne jemi krenarë që jemi selefinj dhe jemi krenar ta mbrojmë realitetin e shprehur nga ky emërtim, por është padrejtësi e madhe që të pretendohet se selefizmi është kufizuar në “fabrikë”, ndaj për rrjedhojë kush kritikon fabrikantët ka kritikuar selefizmin shqiptar, kjo është absurde sepse selefizmi nuk bazohet mbi gënjeshtra dhe mjegullime por mbi argumente, fakte dhe gjëra të qarta. Mos harroni që kjo metodë e gabuar e tyre në paraqitjen e selefizmit po ju bën një shërbim madhor hizbinjve për të mbrojtur pozicionet e tyre dhe për të sulmuar të gjithë selefinjtë pa përjashtim për shkak të gabimeve të disave.

Së   dyti: Dua të ndalem tek një nga akuzat dhe shpifjet më të habitshme, më skandaloze dhe të pabaza, si shembulli tipik i produkteve të fabrikës. Na akuzuan  se ne thërrasim për unifikimin e feve, pra për bashkimin mes islamit, jehudizmit dhe krishterimit. Këtë pretendim monstruoz e bazuan në  përdorimin nga ana jonë e  shprehjes fe qiellore, që do të thotë(sipas qëllimit të tyre të mirë!!!) se ne besojmë në vlefshmërinë e këtyre feve, ndaj duhet të bëhemi të gjithë bashkë, etj etj. Kjo akuzë ekstreme dhe e neveritshme shpreh qartë dëshirën e mbrapshtë për të gjetur gabime tek tjetri, aq e zjarrtë është kjo dëshirë djallëzore saqë i shtyn ata që t`i shpikin gabimet edhe kur ato nuk ekzistojnë, dhe ky është rasti ilustrues më dëshmues. Kjo dëshirë e tyre e zjarrtë për të triumfuar në gjetjen e gabimeve i bëri ta konsiderojnë hata të madhe përdorimin e kësaj shprehjeje, duke harruar apo duke qenë totalisht injorantë rreth faktit se dijetarët e kanë përdorur këtë shprehje me kuptimin e drejtë të saj.

Vallahi unë drejtoj një pyetje me habi dhe keqardhje të madhe: Vallë a nuk mjafton deklarimi i besimit tonë për shumë cështje për tu njohur se kush jemi, a nuk mjafton thirrja që ne bëjmë, parimet ku bazohemi, dijetarët nga të cilët marrim dhe japim diturinë, a nuk mjaftojnë mësimet dhe librat e shpjeguara nëpër xhamia për të dëshmuar këtë?! Allahu thotë: “ Mos t`u shtyjë armiqësia që keni ndaj dikujt për të mos mbajtur drejtësi.Mbani drejtësi sepse kjo është më afër devotshmërisë.Kini frikë Allahun, vërtetë Ai është i mirënjohur për atë që veproni” (Maide 8 )

Më erdhi ndërmend një fjalë tjetër e shejh Rabias në një nga kundërpërgjigjet e tij ndaj Falih el Harbit, ku thotë: Vepra e personit, thirrja e tij për në Sunet është vlerësim më i fortë se sa lëvdata që dikush nga dijetarët apo dy nga dijetarët mund t`i bëjnë një personi.

Kur unë përktheva fetvatë e shejhut Muhamed bin Ibrahim Ali Shejh, shejhut Muhamed bin Salih el Uthejmin dhe shejhut Salih el Feuzan, ku tregohet përdorimi nga ana e tyre e kësaj shprehjeje dhe lejimi i përdorimit të saj në kontekstin e duhur, ata, në vend që të ulin kokat ndaj së vërtetës dhe diturisë, në vend që të pendohen dhe të llogjikojnë rreth veprimeve të tyre, shpikën një mjet tjetër për të mbrojtur tufën e tyre, thanë: Nuk lejohet leximi i materialeve të përkthyera nga Shuajbi. Sic thotë një shprehje e urtë: Justifikimi nganjëherë është akoma më i shëmtuar se vetë gabimi. Së pari: Nëse do ishin të sinqertë le t`i ktheheshin librave të dijetarëve të lartpërmendur dhe le t`i verifikojnë fetvatë, dhe këtu dallojnë selefinjtë nga të tjerët sepse atë që thonë e referojnë me libër, vëllim, faqe.

Së dyti: Le të sjellin një fetva nga dijetarët që nuk lejohet leximi i librave të përkthyera nga bidatcinjtë apo hizbinjtë apo të përfolurit, etj. Për faktin e thjeshtë,se ata e mbytën xhematin e tyre me keqpërdorimin e shprehjes:Duhet të kemi lidhje direkte me dijetarët, është fetvaja, etj , ndërkohë që nuk përbën problem  nëse ata vetë  i japin gojës pa fre`   dhe pa kurrfarë mbështetjeje tek fetvatë e dijetarëve në lidhje me cështjet konkrete. Ndërkohë që unë u sjell atyre fetva nga shejh Rabia bin Hadij el Medkhalij që e lejon leximin e librave të përkthyer nga bidatcinjtë apo hizbinjtë apo të përfolurit, sepse fjala është fjala e shejhut dhe jo fjala e përkthyesit, për sa kohë që ata nuk e deformojnë tekstin e librit.

Mos të harrojmë që përkthimet janë gjë e verifikueshme.

Meqë jemi në këtë pikë mu kujtua njëri nga tellallët e fabrikantëve i cili ka përkthyer një libër rreth bidatit, ku shpalos injorancën e tij gjuhësore dhe i vulos vetes vendimin nëse i takon apo jo që të përkthejë dhe të flasë në emër të fesë, e them këtë sepse ai nuk është në gjendje të lexojë në mënyrë të saktë atë që shikon, për pasojë nuk e kupton, ndaj imagjinoni se cfarë besimi dhe metodologjie mund të bazojë mbi këtë “dituri”. Në këtë përkthim të tijin gjen gafa nga më të ndryshmet, që ia ndryshojnë kuptimin fjalisë totalisht. Kuptohet cdokush është gabimtar dhe sidomos përkthimi ka vend për gabime apo për përshtatje gjatë shqipërimit, qw do tw thotw se pwrkthyesi nuk wshtw bukfalist gjatw pwrkthimit, por nëse vendos ta përkthesh fjalën por nuk di  dhe për pasojë shkruan dicka komplet tjetër, kjo nuk pranohet sepse e nxjerr tekstin nga qwllimi I autorit. Psh ky person ngatërron fjalën jesur-ru (e gëzon) me fjalën jesiru(ecën), fjalën mu`dham( shumica, pjesa më e madhe) me fjalën idhamu (peshë, rëndësi) të cilën e përkthen madhështi, fjalën telbis(mashtrim) me fjalën libas(veshje), fjalën nedhair(të ngjashëm) me fjalën nedhar(shikim), fjalën hutahu (hapat) me fjalën ehtau(gabimet) fjalwn xheuami` (shumwsi i fjalws xhami e madhe) e pwrkthen akademi, fjalën sufehaul ehlam që do të thotë mendjelehtë ai e përkthen me dhëmbë të vegjël, etj etj.

Një shembull i gjallë i nivelit të ulët të dijes së atyre që kanë marrë përsipër të jenë tellallët e zellshëm të fabrikantëve (them kështu sepse ky konsiderohet nga më të diturit e tellallëve).

Për ta mbyllur këtë sqarim, i cili buron nga dëshira për të mos dalldisur më shumë vëllezër në rendjen pas dalldisjes fabrikante, e cila nuk po ju ofron alternativë tjetër përvec mbylljes së mendjes dhe mbylljes në vetvete në një rreth të ngushtë dhe të vështirë të praktikimit të islamit, le të shpresojmë që të shërbejë si thirrje për të reflektuar para se t`u nxihen zemrat nga gënjeshtrat dhe shpifjet,si dhe duke kujtuar hadithin e Profetit salallahu alejhi ue selem: “ Cdokush që e vështirëson këtë fe` do mundet (mposhtet) prej saj”  dhe : “ Janë shkatërruar ekstremistët” dhe: “ Vërtetë Allahu nuk më ka dërguar mua si vështirësues dhe komplikues”. Le të shërbejë si thirrje  për të kuptuar domosdoshmërinë e angazhimit serioz me realitetin e ekzistencës së tyre në këtë dunja dhe qëllimit të krijimit, për të kuptuar nevojën e marrjes së diturisë nga dijetarët e mëdhenj dhe nga të gjithë ata, pra nga larmishmëria e tyre sepse në këtë mënyrë njeriu ka horizont më të gjerë kuptimi, si dhe i bëhet e mundur për t`i vlerësuar njerëzit me peshojë të drejtë sipas asaj që meritojnë në bazë të veprave që shfaqin. Shpresoj dhe dëshiroj që vëllezërit të lexojnë më shumë dhe me mendje të hapur, në mënyrë që cështjet të kthjellohen.

E lus Allahun të na falë, të na mëshirojë, në rrugë të drejtë të na udhëzojë, të na mundësojë që veprat dhe thëniet t`i kemi të sinqerta vetëm për Të.

Përgatiti: Shuajb Rexha

Ne sot jetojmë në kohën e lajmeve të shumta që përhapen me lehtësi, një pjesë  e këtyre lajmeve kanë si burim internetin, një pjesë tjetër kanë  gazetën ose revistën, një pjesë tjetër kanë si burim një kasetë të shpërndarë nga dikush, një pjesë kanë si burim një person dashakeq që ka dëshirë të shkaktojë armiqësi mes njerëzve, një pjesë kanë si burim mediat, një pjesë kanë si burim hamendësimet dhe paragjykimet, ndërkohë që Profeti salallahu alejhi ue selem  ka thënë: “Largohuni nga paragjykimi dhe hamendësimi, sepse paragjykimi është thënia më e gënjeshtërt”. Gjithashtu  Allahu thotë: “O ju të cilët keni besuar shmangiuni shumë prej paragjykimeve, sepse një pjesë e paragjykimeve janë mëkat” (Huxhurat 12). Nganjëherë burimi i lajmeve të përhapura mund të jetë keqkuptimi tek unë -vetë personi-, nuk arrita që ta kuptoj vëllain tim siç duhet. Pra, ajo që kërkohet nga muslimani është që të mos ngutet në pranimin dhe pohimin e lajmeve që përhapen dhe që shkaktojnë shtimin e thashethemeve rreth asasj çështjeje. Allahu thotë: “O ju të cilët keni besuar, nëse ndonjë fasik (mëkatar, i prishur) u sjell ndonjë lajm, tregohuni të kujdesshëm, të jeni të qartë, ashtuqë mos të godisni një popull nga padituria dhe  në këtë mënyrë do pendoheni për atë që bëtë” (Huxhurat 6),  dhe thotë duke iu drejtuar sahabëve: “O ju të cilët keni besuar, kur të dilni në rrugë të Allahut, tregohuni të kujdesshëm dhe të qartë, e mos i thoni dikujt që iu përshëndet me selam, ti nuk je musliman, duke pasur për qëllim të arrini një përfitim material të kësaj dunjaje” (Nisa 94). Shumë nga këto lajme që përhapen mund të jenë  përfundime dhe rrjedhoja të pretenduar nga dikush, si psh:Filani tha kështu, dmth ka për qëllim këtë dhe atë, filani ka shkruar kështu dmth ka për qëllim këtë dhe atë.Këto lajme që përhapen mund të kenë si burim shkëputjen e fjalëve nga konteksti, shkëputet vetëm një fjali dhe mjaftohen me aq, si psh nëse dikush do lexonte vetëm ajetin: “Mjerë për ata që falen” duke mos e vazhduar dhe ajetin vijues, duke ia humbur kështu kuptimin dhe qëllimin.Këto lajme mund të kenë si burim një zemër të sëmurë, buron nga një sëmundje personale që ka përhapësi i atij lajmi, zemër kjo e cila ka nevojë për shërim.

Siç dihet, zemrat ndryshken ashtu siç ndryshket hekuri. Profeti salallahu alejhi ue selem ka thënë: “Vërtetë në trup është një organ, që nëse ai përmirësohet atëherë i gjithë trupi përmirësohet, e nëse ai prishet, atëherë i gjithë trupi prishet , ai organ është zemra”.

Unë u porosis që t`i kushtoni rëndësi i dhe vëmendje këtyre zemrave që ne bartim në trupat tanë, shërimi i së  cilave bëhet nëpërmjet ndjekjes ë udhëzimit të librit të Allahut dhe Sunetit të Profetit salallahu alejhi ue selem, leximit të historisë së selefëve dhe leximit të librave të dijetarëve tanë të nderuar, si psh: librat e Ibn Tejmijes, Ibnul Kajjimit, Ibn Abduluehabit, es-Sa`dij, etj të cilët kanë shkruar veçanërisht rreth kësaj teme.

Pra, kjo është dicka që kërkon meditim dhe qëndrim korrekt, sepse ajo që po haset sot është sjellje jo e duhur, nëse dikush këshillohet nga vëllai i tij i cili i shpjegon diçka, ai (i këshilluari) distancohet dhe largohet prej tij. Këshilla duhet të jetë mes tij dhe vëllait të tij (që po e këshillon), i thotë: O filani, ti je vëllai im në fe dhe besimtari është pasqyrë për vëllain e tij besimtar, secili prej tyre përmirëson tjetrin. Tjetri duhet ta presë me dashamirësi dhe të thojë: Vëllai im më këshilloi në këtë çështje dhe më tha: Si mendon në lidhje me këtë çështje?  Nëse këshilla është me vend, elhamdulilah, e pranon, kurse nqs ka vërejtje ndaj asaj këshille, i thotë: O vëllai im, unë kam këtë këndvështrim në lidhje me këtë temë.

Kjo sepse besimtarët plotësojnë njëri tjetrin.

Ndërsa është  gabim që njeriu të ngrejë supozime dhe hamendësime për shkak të diçkaje personale në vetvete apo thashethemeve që mund të ketë dëgjuar apo lajmeve që janë përhapur, dhe për shkak të kësaj ta ngarkojë vëllanë e tij musliman me faj –Zoti na ruajtë- apo bëhet pjesë  e thashethemaxhinjve duke e ngarkuar më shumë situatën, duke e stërholluar dhe zhvilluar më tej, duke e stërmadhuar pa qenë e tillë, kjo për vetë faktin se e keqja shumohet më shpejt.

Më lejoni tu them një anekdotë, megjithëse nuk jemi aspak në kohë anekdotash, por në të ka mësim, thuhet se një person donte ta vinte në provë nënën  e tij, ndaj i tha: A e di se  ç`më ndodhi sot?! Nuk di se si por kam bërë një vezë! Ajo e habitur dhe e tronditur tha: Si ka mundësi?! Ai iu përgjigj: Lutu për mua se nuk di çfarë më ka ndodhur. Nëna e tij këtë lajm ia tregoi fqinjes së  saj. Fqinja ia tregoi një tjetre por tha: Dy vezë. Kështu me rradhë vazhdoi të përhapej lajmi derisa arriti në njëqind vezë.

Kuptohet, nuk lejohet provokimi i nënës në këtë mënyrë, kurrsesi nuk e pranojmë diçka të tillë, por histori të tilla theksojnë rrezikshmërinë e thashethemeve që përhapen, pavarësisht se ne nuk kemi nevojë të bazohemi në hstori të tilla sepse kemi argumente  të mjaftueshme.

Pra, rendja pas lajmeve që përhapen, konsiderohet rendje pas iluzioneve dhe mirazheve. Për fat të keq shohim që disa njerëz duke u bazuar në këto thashetheme kanë ndërmarrë hexhr (bojkot), armiqësi dhe urrejtje, fatkeqësi të mëdha dhe shumë të rrezikshme, që në të vërtetë po të kërkosh origjinën e atyre thashethemeve nuk do gjesh asgjë me vlerë ose mund të gjesh se bazohen në  hamendësime të gabuara ose mund të jetë një sëmundje personale në zemrën e dikujt apo ves i disave.

Ndaj kini kujdes në vetet tuaja o robër të Allahut. Të këshilloj ty dhe veten që të meditojmë gjatë rreth këtyre cështjeve.

Vjen një djalosh i ri i rrëmbyer, duke u bazuar në lajme dhe tregime gazetash, vallahi këtë gabim e kanë bërë disa hatiba këtu tek ne, duke thënë: U publikua në gazetën filan kjo gjë, lajmi i tillë, dhe duke u bazuar në të ngjitet në minber dhe mban një hytbe të bazuar në lajme gazetash.

Situata kërkon meditim dhe qëndrim serioz, Allahu thotë: “O ju të cilët keni besuar shmangiuni shumë prej paragjykimeve, sepse një pjesë e paragjykimeve janë mëkat” (Huxhurat 12). Ki kujdes o rob i Allahut, mos e ngarko vëllanë tënd me rrjedhoja dhe përfundime të tilla.

Diçka me rëndësi që duhet tërhequr vëmendja: Mos qorto për çdo gjë, siç ka thënë  dikush nga dijetarët: Nëse do e qortosh vëllanë tënd për çdo gjë, dije se nuk do arrish të gjesh dikë që të mos e qortosh (që të jetë i pa të meta).

Le ta zëmë se unë gabova, pse nuk e përmban veten, pse nuk bëhesh nga ata për  të cilët Allahu ka thënë: “Ata të cilët e përmbajnë zemërimin e tyre” (Ali Imran 134)

Subhanallah, o vëllai im, mundohu të pajisesh me këtë virtyt. Pavarësisht asaj që mund të ketë thënë tjetri për ty, takoje me fytyrë të buzëqeshur, harroje atë që ka thënë për  ty, përqafoje, jepi dorën, ashtuqë të shlyhen gjynahet nga kjo dhënie dore. Lëri pas shpine thashethemet e thëna, kjo vlen për muslimanët në përgjithësi, nxënësit e dijes në veçanti dhe aq më specifikisht selefijtë prej tyre. Duhet të jenë syçelë ndaj këtyre fenomeneve.    A e dini se kur jepni dorën njëri-tjetrit u bien gjynahet,  siç ka lajmëruar Profeti salallahu alejhi ue selem. Tregohu i vëmendshëm në lidhje me këtë, kije parasysh. Personi përballë mund të mos ketë kurrfarë mendjemadhësie apo pengese, ndërsa vetja jote të pëshpërit: Ai, s`ka hajr në të, ai tregohet mendjemadh, ai e ka zemrën plot mendjemadhësi.

E gjithë kjo mund të jetë thjesht iluzion në menjden tënde. Ki kujdes! Thyeje ti akullin i pari, jepi selam, pasoje sunetin.

Duhet theksuar se disa sot po praktikojnë një mënyrë hexhri që nuk përputhet me rregullat e vendosura nga selefët, ata bëjnë hexhr pa një shkak të arsyeshëm. O vëllai im cështjet e hexhrit dhe rregullat e hexhrit i kanë përcaktuar dijetarët. Vëllai yt mund të bëjë një gabim, nuk të takon t`i bësh hexhr, ashtu që të mos bëhesh shkak që ai të bjerë në diçka akoma më të madhe, mos ia dorëzo atë armiqve. Ki kujdes! Kujt do ia lësh atë?! A mos dëshiron që ta përpijnë xhematet e tjera?! Janë njëmijë xhemate që mezi presin diçka të tillë, ndërkohë ti çfarë bën? Menjëherë sillesh ashpër me të, e qorton, shkon poshtë e lart duke folur kundra tij, e mat atë me peshoren e hamendësimeve  të tua, derisa e bën atë që të largohet.

Kini kujdes, mos të më keqkuptojë dikush, nuk dua të më keqkuptoni.Unë nuk po them që të përdorim parimin e ballancimit të të mirave dhe të këqijave, parimin që e  propagandojnë thirrësit e bidatit, të cilët thonë se kur dëshiron të flasësh kundra bidatcinjve, fillimisht duhet tu përmendësh të mirat, jo vallahi nuk është ashtu, ky pretendim është i refuzuar sepse është parim i gabuar.

As nuk kam për qëllim parimin: Le  të bashkohemi në  atë që jemi dakort dhe ta justifikojmë njëri tjetrin në atë që kemi mospajtime, parim që ata -për fat të keq- e kanë praktikuar dhe në lidhje me parimet bazë të fesë.

Ajo që unë po them është: Nëse vëllai yt gabon, thotë diçka gabim. Pse të mos shkoj tek ai?! Pse të mos ia sqaroj gabimin?! Pse të mos i dërgoj një person që e thërret në hajr dhe t’ia sqarojë çështjen si qëndron?! Në mënyrë që të mos ia dorëzojmë atë person armiqve të menhexhit selefij.

Unë po e theksoj këtë çështje o vëllezërit e mi, sepse -siç e përdorin një shprehje gazetarët- ajo është tema e ditës, tema që shumë pëshpëritet rreth saj në  këtë kohë. Duhet, patjetër që ta korrigjojmë këtë cështje, e cila mund të çojë në ngutje dhe pasaktësi në lidhje me atë që quhet xherh ue ta`dil. O vëllezërit e mi, kjo lëndë ka rregullat dhe parimet e veta, të cilat i dinë dijetarët, unë nuk kam ndërmend t`i rendis tani, por referojuni dijetarëve edukues, ata që janë të mëdhenjtë në mesin e dijetarëve.

Të nguturit thonë: Filani ka rënë në këtë gabim, ndaj ai është bidatçi, filani është shoqëruar me filanin, ndaj është bidatçi, braktiseni atë, filani  ka qenë në filan vend, ndaj lëreni, hiqni dorë prej tij, përderisa ka shkuar atje me bidatçiun edhe ai vetë është bidatçi.

Vallahi, më ka ndodhur me një person që rradhitet në rradhët e nxënësve të dijes, tha diçka në lidhje me një nga vëllezërit, se filani thotë kështu e ashtu për filanin. Kur lajmi u përhap vendosëm ta verifikojmë këtë çështje. Erdhi personi në fjalë, e pyetëm: Pse përhap lajme në lidhje me vëllain tënd se ai kështu e ashtu? Tha: Unë e pyeta atë për diçka dhe kur mu përgjigj –kini vëmendjen këtu o vëllezër-  kuptova që kishte për qëllim filanin.

Lailahe il-lallah, si arrite ta kuptosh këtë?! O vëlla më ke bërë zullum, nga e nxore përfundimin se unë kisha për qëllim filanin?! Vallahi, as nuk më ka shkuar ndërmend ai person që ti po thua.

Ngjarje të tilla ka plot. Janë çështje që kërkojnë qëndrim serioz dhe meditim, o vëllezër kërkojnë përqendrim.

E dini çfarë ndodh? Dikush na merr në telefon, ne ose vëllëzërve tanë nxënësa të dijes apo shujuhë, dikush merr në telefon muftiun -Allahu i dhëntë sukses- ose  ndonjë shejh tjetër si shejh Feuzani apo shejh Gudejani apo shejh Salih Luhejdani apo shejh Abdulmuhsin Abadi, etj, -duke mos pasur për qëllim kufizimin vetëm tek këta që përmenda-, merr dikush në telefon dhe thotë: O shejh, kam një pyetje, çfarë mendimi keni në lidhje me këtë çështje? Shejhu jep përgjigje të saktë të plotë. Pak më vonë ky pyetësi i shkretë e merr këtë përgjigje të urtë që ishte e qartë dhe sqaruese e mjaftueshme për çështjen dhe ai i vendos një titull: Kundërpërgjigjia e shejhut filan ndaj filanit, duke gënjyer haptazi.

Së pari: Shejhu nuk pati për qëllim atë individ të veçantë që pyetësi specifikoi më pas në mashtrimin e tij, duke shpifur për shejhun.

Së dyti: Përgjigjia nuk përputhet me gjendjen e personit të pretenduar që sipas gënjeshtarit po i kundërpërgjigjet.

Së treti:Në të ka fallsifikim, fabrikim, montim, gënjeshtër dhe  mendjelehtësi.

Së katërti: Është përhapje e së kotës (pretendimi i kundërpërgjigjes).

Së pesti: Është prishje e zemrave mes vëllezërve.

Më thoni: Nëse një njeri i thjeshtë injorant nga masat  popullore, e sheh në internet pëgjigjen e shejhut të madh – që ne e duam, e nderojmë dhe e ndjejmë për krenari të jemi nxënës të tij- nën titullin: Kundërpërgjigjia e shejhut filan ndaj shejhut filan, çfarë do i shkojë në mendje?! Shujuhët qenkan përçarë, paskan konflikte.

Subhanallah, i bëri zullum shejhut duke shpifurpër të, i bëri zullum personit që pretendon se atij i drejtohet përgjigjia, i bëri zullum vetes, i bëri zullum umetit, e gjithë kjo nëpërmjet këtij përdorimi të mbrapshtë fetvasë. Ki kujdes o rob i Allahut! Sot, është mbushur arena plot me gjëra të tilla, plot me pallavra të tilla.O vëllezër, më falni nëse e zgjata këtë temë, por për shkak se është një çështje që të gjithë po e vuajmë tani. Janë me dhjetëra kaseta që qarkullojnë: Kundërpërgjigjia e filan shjehut ndaj filan shejhut, ku në të vërtetë nëse do verifikohen do i gjesh se që të gjitha janë të këtj lloji.

Pra, ki kujdes o robi i Allahut! Kujto daljen para Allahut, sepse tek Ai do paraqiten palët konfliktuale për tu gjykuar. Imagjinoje kur të kesh palë në konflikt shejhun që të dha përgjigjen që ti e keqpërdore, shejhun që i ke bërë zullum, po ashtu umetin që i ke bërë zullum. Kujto atë ditë ku do jemi lakuriq, nuk flasim dot, nuk  gjen para vetes veçse atë që ke vepruar, çfarë përgjigje do kesh përballë gjithë këtyre njerëzve që janë në konflikt me ty?! çfarë do thuash?! çfarë argumenti do përdorësh?!

Dije se rregjistrat janë tre llojesh:

Njëri është zullumi që  Allahu nuk e fal kurrë, ai është shirku.

I dyti është zullumi që është nën dëshirën e Tij, janë  mëkatet që njeriu ka bërë ndaj Zotit të tij.

I treti është zullumi që Allahu nuk lë gjë prej tij pa i dhënë hakun, bëhet fjalë për padrejtësitë që njerëzit i kanë bërë njëri tjetrit

A e dini se kush është i falimentuari?! Profeti salallahu alejhi ue selem tha: “A e dini se kush është i falimentuari? Thanë: O i Dërguari i Allahut, i falimentuar tek ne konsiderohet ai që nuk ka dirhem dhe as plaçkë. Tha: “Jo, i falimentuari i vërtetë është ai që në Ditën e Gjykimit vjen  me namaz, agjërim dhe vepa të tjera, por  i ka bërë zullum këtij, ka  ofenduar këtë, ka goditur këtë, ndaj i merren nga të mirat e tij dhe i jepen këtij, i jepen atij tjetrit nga të mirat e tij. E nëse i mbarojnë të mirat, atëherë merren nga të këqijat e atyre dhe i hidhen atij, ndaj hidhet në zjarr”. Kujto këtë moment o ti që përhap lajme dhe thashetheme, në atë që përhap nëpërmjet internetit apo kanaleve satelitore, kujto se do kesh një popull të tërë si palë në konflikt dhe jo vetëm një person të vetëm.

Një problem tjetër është se ata tani përdorin emra të trilluar, për tu fshehur, emra me hiperbolizime.

Pra, kini frikë Allahun o robër të Allahut.

Shejh Salih bin Sa`d es-Suhejmi

Marrë nga kaseta me titull: Porosi të rëndësishme për të gjithë umetin

Këtë ligjëratë e gjeni tek www.sahab.net

Përktheu: Shuajb Rexha

Mu përgjigjën : “Dijetarët e të gjitha anëve, të Hixhazit, të Irakut, Egjiptit, Shamit e të Jemenit i kemi gjetur me këtë akide; ata besojnë se[1] :

1.      Besimi është fjalë dhe punë, shtohet (rritet) dhe pakësohet (ulet).[2]

2.      Kurani është fjala e Allahut e pa krijuar në asnjë aspekt.[3]

3.      Kaderi ( caktimi ), i miri dhe i keqi, është nga Allahu i Madhëruar.[4]

4.      Më i miri i këtij Umeti pas Profetit – Sal-lAllahu alejhi ue selem – është Ebu Bekër Es Sidiku, pastaj Umer ibnul Hatabi, pastaj Uthman ibnu Afani, pastaj Ali ibnu ebi Talib – radijAllahu anhum -

Ata janë Halifet ( prijësat ) e drejtë dhe të udhëzuar.

5.      Dëshmojmë për dhjetë të përgëzuarit me Xhenet ashtu siç ka dëshmuar për ta i Dërguari i Allahut – Salallahu alejhi ue selem – dhe fjala e tij është e vërtetë.[5]

6.      Biem rahmet mbi të gjithë sahabët e Profetit – Salallahu alejhi ue selem – e mbi familjen e Tij, dhe nuk flasim për atë që ka ndodhur mes tyre.[6]

7.      Besojmë se Allahu i Madhëruar është i ndarë nga krijesat, ashtu siç e ka cilësuar Vetveten në Librin e Tij dhe në Sunetin e Profetit – Salallahu alejhi ue selem -, e dëshmojmë këtë pa caktuar mënyrën se si. Ai ka përfshirë gjithçka me dijen e Tij. Nuk është si Ai asgjë dhe Ai është Dëgjuesi e Shikuesi i gjithçkaje.[7]

8.      Allahu – Azeuexhel-le – shikohet në Ahiret. Do ta shikojnë Atë banorët e Xhenetit me sytë e tyre dhe do të dëgjojnë Fjalët e Tij ashtu siç Ai dëshiron.[8]

9.      Xheneti dhe Xhehenemi janë hak ( të vërtetë). Ata të dy janë të krijuar dhe nuk do të zhduken kurrë. Xheneti është shpërblim për të dashurit e Allahut dhe të bindurit ndaj Tij, ndërsa zjarri dënim për kundërshtarët, përveç atyre që do ti mëshirojë Allahu i Madhëruar.[9]

10.   Sirati (Ura mbi Xhehenem) është hak ( e vërtetë ).

11.   Peshorja e cila ka dy anë ( krahë ) e që do të peshohen me të veprat e robërve, të mirat dhe të këqiat, është hak.

12.   Haudi ( liqeni ) me të cilin do të nderohet Profeti ynë – Salallahu alejhi ue selem – është hak.

13.   Shefati ( ndërmjetësimi ) është hak.

14.   Dalja e disa njerëzve njësuesa nga zjarri me ndërmjetësim është hak.

15.   Dënimi i varrit është hak. Munkeri dhe Nekiri janë hak. Kiramul Katibunët janë hak.[10]

16.   Ringjallja pas vdekjes është hak.

17.   Gjynahqarët që kanë bërë gjynahe të mëdha do të jenë në mëshirën e Allahut të Madhëruar, prandaj nuk bëjmë qafir ndokë prej muslimanëve për shkak të gjynaheve, ndërsa të fshehtat e tyre ja lejmë Allahut të Lartësuar.[11]

18.   Kryejmë Xhihadin dhe Haxhin me të parët e muslimanëve, në çdo kohë, dhe nuk kemi mendimin e daljes kundër prijësave por, e dëgjojmë dhe i bindemi atij që Allahu na e ka bërë të parë tonin, e nuk heqim dorë nga bindja ndaj tyre.

19.   Pasojmë Sunetin dhe Xhematin dhe largohemi nga kundërshtimet, kundërvëniet dhe përçarjet.

20.   Xhihadi ka ekzistuar që kur Allahu dërgoi të Dërguarin e Tij – Salallahu alejhi ue selem – dhe do të ekzistojë deri në ditën e Kijametit. Ai kryhet me prijësat e muslimanëve. Atë nuk e zhvlerëson asgjë.

21.   Kështu edhe haxhi, dhe pagesa e zekatit për bagëtitë tek prijësat e muslimanëve.

22.   Njerëzit janë besimtarë në gjykimet ndaj tyre dhe në çështjen e  trashgimisë dhe nuk e dimë se çfarë janë ata tek Allahu i Madhëruar.[12]

23.   Nëse dikush thotë – “Unë jam besimtar i vërtetë” atëherë, ai është bidatçi.

24.   Nëse dikush thotë – “Unë tek Allahu konsiderohem besimtar” atëherë  ai është prej gënjeshtarëve.

25.   Ndërsa kush thotë – “Unë besoj Allahun” ky është i saktë.

26.   Murxhiet janë bidatçinj të humbur.[13]

27.   Kaderiet janë bidatçinj të humbur. Prej tyre ka që thonë se Allahu nuk e di diçka para se të ndodhë, të tillët janë qafira.

28.   Xhehmijet janë qafira.[14]

29.   Rrafidat (shiat) kanë refuzuar Islamin.[15]

30.   Hauarixhët janë të rrëshkitur.[16]

31.   Kush pretendon se Kurani është i krijuar, ai është mohues ndaj Allahut të Madhëruar. Kufri i tij është që e nxjerr atë nga Islami, madje i tillë është edhe kushdo që dyshon në kufrin e tij, nëse është njeri që kupton.

32.   Kush dyshon në fjalët e Allahut duke mos dhënë gjykim e duke thënë : “Nuk e di se si është i krijuar apo jo i krijuar!” atëherë, ai është Xhehmij.[17]

33.   Nëse dikush e bën këtë gjë për shkak të injorancës, atëherë, ai mësohet. Ai mund të quhet bidatçi por jo qafir.

34.   Kush thotë “Shqiptimi im i Kuranit është i krijuar” është Xhehmij. Kështu është edhe ai që thotë se “Kurani sipas shqiptimit tim është i krijuar”

35.   Ka thënë Ebu Muhamedi : Kam dëgjuar babanë tim duke thënë : “Shenjë e bidatçinjve është sharja që ata bëjnë kundër pasuesve të sunetit.[18]

36.   Shenjë e zindikëve është shpifja që bëjnë kundër ehli sunetit duke thënë se ata janë “të tepërt” (pa vlerë). Me këtë ata kanë për qëllim zhvlerësimin e transmetimeve.

37.   Shenjë e xhehmijeve është se ata e etiketojnë ehli sunetin si mushebiheh (përngjasues të Cilësive të Allahut me të krijesave) dhe të paformuar.

38.   Shenjë e kaderijeve është etiketimi i tyre ndaj ehli sunetit si muxhbireh (që besojnë se njeriu është i detyruar të zbatojë gjëra të caktuara pa pasur fuqi dhe dëshirë për të zgjedhur vetë).

39.   Shenjë e murxhinjve është se ehli sunetin e quajnë kundërshtarë dhe të mangët.[19]

40.   Shenjë e rrafidave është etiketimi i tyre ndaj ehli sunetit si nasibeh (urrejtës të familjes së Profetit)

41.   Por nuk meritojnë ehli suneti veçse një emërtim, ndërsa këto etiketime nuk u mvishen atyre”

42.   Na ka treguar Ebu Muhamedi se ka dëgjuar të atin dhe Ebu Zur’an që urdhëronin për braktisjen e bidatçinjve dhe në këtë pikë nuk ishin aspak tolerantë.

43.   Ata e urrenin përpilimin e librave duke u mbështetur vetëm në mendim dhe pa u mbështetur mbi argumente dhe transmetime.

44.   Ata e ndalonin shoqërimin me Ehli Kelamin {filozofët} dhe leximin e librave të tyre dhe thoshin : – Nuk shpëton kurrë ai që merret me filozofi.

45.   Ka thënë Ebu Muhamedi : – Ky, është edhe besimi im.

46.   Ka thënë Ebu Ali bin Habeshil Mukri’ : – Ky, është edhe besimi im.

47.   Ka thënë shejhu ynë Ibnul Mudhafer : – Ky, është edhe besimi im.

48.   Ka thënë autori {El-Lalekai} : – Ky, është edhe besimi im.[20]

Autor:

EBU ZUR’A  DHE   EBU HATIM   ER – RRAZIJ

[2]) Besimi është pranimi me bindje dhe nënshtrim. Ai është : pranimi i zemrës, fjala e gjuhës dhe puna e zemrës, e gjuhës dhe e gjymtyrëve.

Besimi shtohet , dhe ç’do gjë që pranon të shtohet pranon edhe të pakësohet.

Ata që thonë se kufri bëhet vetëm duke përgënjeshtruar kanë hyrë në fjalën e Xhehmijve Murxhi.

[3]) Si ai që është në Kurane edhe ai që lexojne lexuesit edhe ai që zbriti me të Xhibrili – alejhi selam – pasi dëgjoi Fjalët e Zotit të Madhëruar.

[4]) Kjo nuk do të thotë që ne mund të tregohemi të pa edukatë me Allahun e Lartësuar nëse na bien fatkeqësi. Le të bëjmë si Ibrahimi – alejhi selam – që tha : “Dhe kur unë sëmurem Ai më shëron”

Argumentimi me caktimin për gjynahet që bën është prej bazave të kufrit. Këtë e ka përmendur Allahu në Kuran ku thotë : “Do të thonë ata që bënë shirk : sikur të donte Allahu ne nuk do të kishim bërë shirk, e as prindërit tanë..” (EnAmë: 148)

[5] ) Kështu dëshmojmë për këdo që ka dëshmuar për të Profeti – Salallahu alejhi ue selem – me Xhenet.

Dhjetë të përgëzuarit me Xhenet janë : “Kater Halifet e drejtë, Seid ibnu Zejd, Sa’d ibnu ebi Uekas, Abdurrahman ibnu Auf, Talha ibnu Ubejdil Lah, Ebu Ubejde Amir ibnul Xherrah, Zubejr ibnul Auam”

[6] ) Kërkojmë falje për ta dhe për gjithë besimtarët “Zoti ynë, na fal neve dhe fali vëllezërit tanë të cilët na paraprinë në besim”

Urrejtja e tyre do të thotë përgënjeshtrim i dëshmisë së Profetit – Salallahu alejhi ue selem -  ndaj tyre me Xhenet. Ka thënë Ebu Zur’a “Nëse shikon dikë që nenvleftëson sahabët e Profetit  – Salallahu alejhi ue selem – dije se ai është zindijk, kjo për shkak se i Dërguari i Allahut tek ne është hak (i vërtetë) dhe Kurani është hak, dhe këtë Kuran dhe Sunetin na i kanë transmetuar sahabët e Profetit – Salallahu alejhi ue selem -, kështu që ata duan të na akuzojnë dëshmitarët tanë për të zhvlerësuar Kuranin dhe Sunetin, prandaj akuzimi i tyre është më përparësor dhe ata janë zindika”

Pastaj, a nuk është ky veprim gijbe?!!

[7] ) I veçuar dhe i ndarë nga krijesat, pra Ai i Madhëruari nuk ndodhet në ç’do vend! Selefët  i  kanë pohuar shprehjet “I ndarë” dhe “Vetvete”

[8] ) Prandaj kush e mohon këtë në dynja do ti bëhet haram në Ahiret!

[9] ) Pra janë të krijuara tani. Në këto fjalë pohohet se gjynahu i madh nuk e bën qafir vepruesin e tij.

[10] ) Dënimi i varrit është theksuar me argument të prerë, (muteuatir). Argumenti është nga Kurani “Ju bashkangjit familjes së Faraonit dënimi i keq, zjarri, tek i cili pozohen para tij në mëngjes e në mbrëmje, e ndërsa ditën që do të ndodhë kijameti (do të thuhet) futini familjen e Faraonit në dënimin më të dhembshëm” Gafir : 45-46. Edhe hadithet që dëshmojnë për këtë janë të shumta dhe të padiskutueshme.

Munkeri dhe Nekiri janë përmendur nga Profeti – Salallahu alejhi ue selem – në fjalën e Tij : “Kur varroset njeriu, i vijnë dy engjëj të zinj në të blujtë, njëri quhet Munker dhe tjetri Nekir…..” Tirmidhiu ; Hasen.

[11] ) Kjo çështje ka shumë lidhje me shefatin, sepse mohimi i shefatit është rrjedhojë e bërjes qafira të atyre që bëjnë gjynahe të mëdha dhe që nuk pendohen prej tyre.

[12] ) Ky është rregull i Islamit, prandaj, të akuzuarit e vetvetes të shtyn për punë të mira, ndërsa akuzimi i të tjerëve është fjalë që nuk buron nga dija dhe që nuk jep fryte e nuk shpërblehet, por çon në mosmirënjohje ndaj njerëzve dhe në përçmimin e tyre në sytë e akuzuesit.

[13] ) Murxhiet janë ai grup që thonë se besimi është pranimi me zemër dhe shqiptimi me gjuhë, ndërsa punët nuk kanë lidhje me të. Ka edhe ekstremistë të tyre që thonë se besimi është vetëm pranim me zemër.

[14] ) Në disa thënie të tyre bashkohen me ta edhe Mu’tezilitë, si në çështjen e Kuranit që thonë se është i krijuar dhe jo fjalë e Zotit, ashtu edhe në disa bidate të tjera.

[15] ) Ata në kohën tonë quhen Shia. Janë batinije (që fshehin besimin e tyre të vërtetë) dhe si qëllim të tyre kanë shkatërrimin e Islamit nga brenda. Më të këqinjtë e tyre janë dy grupet e humbura Druzët dhe Nusajrijet.

[16] ) Adhurimi i tyre është i shumtë dhe ata janë zbatues të mëdhenj të rregullave të Islamit, por, adhurimi i tyre është i ndërtuar mbi injorancë dhe nxitim ose mbi kënaqjen me vetveten dhe nënçmimin e të tjerëve, madje nganjëherë mbi të gjitha këto!

[17] ) Fjala e këtyre njerëzve që dyshojnë është e njëjtë me atë të atyre që thonë se është i krijuar, sepse rrugët që të çojnë në një vepër marrin gjykimin e vet veprës.

[18] ) Ashtu siç sot shejtani i mashtron disa muslimanë që të shajnë ehli sunetin me qëllim që të largojnë njerëzit prej tyre, ashtu siç bëjnë duke folur kundër imamëve të spikatur të hadithit në këtë kohë e në kohët e mëparshme, duke thënë se ata nuk e duan Profetin (paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të), ose se ata nuk e marrin në konsideratë fare Kuranin! Sa e keqe është kjo fjalë që del nga gojët e tyre, ata nuk thonë veçse shpifje!

[19] ) Kjo për shkak se ehli suneti thonë se besimi shtohet dhe pakësohet.

[20] } Thotë përkthyesi i këtyre fletëve Ebu Umer Mirandi  Shehaj : – Ky, është edhe besimi im.

Me emrin e Allahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit! Falënderimet i përkasin Allahut, paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të dërguarin e Tij (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!), familjen dhe shokët e tij.

Vërtet, Allahu i Lartësuar na ka dhuruar mirësinë më të madhe; besimin. Ndërsa, këtij umeti i ka dhuruar mirësinë e ekzistencës së dijetarëve, të cilët i ka nderuar me dijen që u dhuroi me qëllim që tu ndriçojnë njerëzve rrugën drejt Allahut, me këtë kemi për qëllim adhurimin ndaj Allahut të Lartmadhëruar.

Padyshim, ata janë trashëgimtarët e profetëve. Ajo që na shtyu të vijmë në këtë vend, si fillim është që të kënaqim Allahun dhe kjo do të mbetet kurdoherë në dashtë Allahu. Së dyti; për të kërkuar dijen e cila të shpie drejt Allahut. Betohem në Allahun se këto janë momente të bukura, ku takohemi me shejhun, dijetarin dhe profesorin tonë të madh; Muhamed Nasirudijn el Albani, Allahu e ruajt.

Në emër të kësaj lagje, të urojmë mirëseardhjen o shejhu ynë i nderuar. Gjithashtu, në emër të popullit të Mefrakut në veçanti nxënësve të dijes që ndodhen aty, të gjithë së bashku të urojnë sepse ishin të përmalluar që të takoheshin sot me mësuesin tonë të ndershëm. Nuk është problem, sepse të gjithë jemi të përmalluar për të dëgjuar perlat e dijes dhe urtësinë e tij në dashtë Allahu. Pra, le ta dëgjojmë dijen e tij, e pasi të mbarojë shejhu ynë atëherë edhe dyert për të pyetur do të hapen, por pyetjet duhet të jenë të shkruara sepse edhe letrat janë shpërndarë në mesin tuaj. Edhe njëherë i uroj mirëseardhjen shejhut tonë të nderuar.

Falënderoj vëlla Ibrahimin për fjalët dhe lëvdatat e tij, e mua nuk më mbetet gjë tjetër vetëm se të pasoj fjalët e halifes së parë, Ebu Bekër es Sidikut (Allahu qoftë i kënaqur prej tij), i cili ishte halife i të dërguarit (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!), ishte i drejtë dhe i pari që erdhi pas tij. M.gj.t. kur dëgjonte ndonjë njeri që ta lavdëronte, edhe pse kjo lëvdatë ishte e tepruar dhe halifja ishte me të drejtë halife i të dërguarit të Allahut (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!), por përsëri thonte: O Zoti im, mos më merr në përgjegjësi për fjalët që thonë për mua, më bëj më të mirë se sa ata mendojnë, dhe fali gabimet e mia të cilat ata nuk i dinë.

Këto fjalë i thotë Ebu Bekri i sinqerti, e çfarë na ngelet ne që të themi pas tij? Duke e marrë atë si pasues, edhe unë them: O Zoti im, mos më merr në përgjegjësi për fjalët që thonë për mua, më bëj më të mirë se sa ata mendojnë, dhe fali gabimet e mia të cilat ata nuk i dinë.

E vërtetë është dhe të vërtetën po them, se unë nuk jam ai i përshkruari që dëgjuat më parë, por në të vërtetë unë jam vetëm një nxënës dije dhe asgjë më tepër.

Vetëm Allahut i përkasin lëvdatat, Atij i shprehim mirënjohje e falënderim, dhe vetëm prej Tij kërkojmë ndihmë e mbështetje. Atij i drejtohemi për mbrojtje, Atij i lutemi me plot përulësi për falje të gabimeve tona. Të devotshmin që Allahu e udhëzon në të vërtetën askush e asgjë nuk mund ta lëvizë nga udha; Mizorin që Allahu e lë të humbur e në errësirë, askush e asgjë nuk mund ta udhëheqë në shtegun e së drejtës. Dëshmoj se askush nuk meriton të adhurohet përveç Allahut, dhe dëshmoj gjithashtu, se Muhamedi është rob dhe i dërguar i Tij.

Nuk ka dyshim se fjalët më të mira janë fjalët e Allahut, e udhëzimi më i mirë në të vërtetën është udhëzimi i Muhamedit (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!), dhe se veprat më të shëmtuara janë shpikjet në fe; çdo shpikje e tillë përbën bidat, çdo bidat është humbje e çdo humbje të çon në zjarr.

Unë nuk jam asgjë më tepër sesa një nxënës i dijes, dhe çdo nxënës i dijes duhet të ketë parasysh fjalën e Profetit (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!): “Komunikoni prej meje qoftë edhe një fjalë! Tregoni edhe prej të dhënave të bijve të Izraelit dhe ska problem; por kushdo që gënjen për mua me vetëdije le të përgatisë ndenjësen e tij në zjarr“.

Duke u mbështetur në këto fjalë dhe duke iu përgjigjur këtij teksti profetik, e mjaft teksteve të tjera të shkruara në librin e Allahut dhe në hadithet e të dërguarit të Allahut (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!), marrim kurajën tu komunikojmë njerëzve atë që ndoshta nuk e dinë dhe kjo, jo se njerëzit kanë respekt për ne dhe do të na dëgjojnë atë që themi. Jo, por kur më vjen ndërmend një gjë e tillë më kujtohet një shembull i vjetër mes letrarëve, i cili thotë: Me të vërtetë, bugathja në tokën tonë bëhet shqiponjë. Ndoshta ndonjëri nuk e di se qëllimi i kësaj fjale do të shprehë se bugathja është një zog i vogël dhe i pa rëndësishëm, por që shndërrohet në shqiponjë tek njerëzit për shkak të injorancës së tyre ndaj forcës së shqiponjës dhe madhështisë së saj. Ky shembull është më se i përshtatshëm për shumë nga ata njerëz të cilët thërrasin në të vërtetën ose jo, e që në sytë e njerëzve ata shihen si dijetarë. Por, Allahu e di më së miri se kjo tokë -për fat të keq- është zbrazur nga dijetarët. Të gjitha vendet islame i ka përfshirë kjo fatkeqësi përveç individëve të pakët, për të cilët ia vlen të thuash se filani është dijetarë. Këtë gjë mjaft mirë na e tregon edhe një hadith i saktë, të cilin e ka nxjerrë imam Buhari në librin e tij, hadith që transmetohet nga Amër bin el Asi i cili thotë: I dërguari i Allahut (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) na tha: “Vërtetë, Allahu nuk e largon dijen duke e larguar atë nga zemrat e dijetarëve, por e merr dijen duke marrë dijetarët (me vdekjen e tyre) derisa të mos mbeten më të tillë. Atëherë njerëzit do të marrin koka injorante e do ti pyesin, e ata do të përgjigjen (japin fetva) pa dije; do të humbasin vetveten dhe të tjerët.“

Kur Allahu dëshiron që ta largojë dijen nga kjo tokë, nuk e largon atë nga mendjet e njerëzve të ditur saqë këta njerëz të ditur të ktheheshin në injorant, sikur të mos kishin mësuar kurrë. Jo! Kjo nuk është prej ligjit të Allahut më të lartit, që tua marrë njerëzve atë dije të cilën ata e kanë arritur duke kërkuar kënaqësinë e Tij në këtë mënyrë. Allahu i Madhëruar është gjykues i drejtë, dhe nuk e largon dijen nga zemrat e dijetarëve të vërtetë në këtë mënyrë. Ligji i Allahut për këtë çështje ka rrjedhur mes krijesave të Tij në atë mënyrë që tua largojë dijen njerëzve me largimin e dijetarëve, pra me vdekjen e tyre. Ashtu siç bëri me më të mirin e dijetarëve, të profetëve dhe të dërguarve, Muhamedin (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!), derisa të mos mbeten më dijetarë e njerëzit të vënë në krye persona injorantë, të cilët do të pyeten dhe do të japin fetva pa dije dhe do të humbin vetveten dhe të tjerët. Nga ky fenomen nuk duhet të kuptojmë se Allahu i Madhëruar, do ta zbrazë tokën nga dijetarët aq sa të mos ketë më asnjë dijetarë që të jetë bartës i argumenteve të Allahut ndaj njerëzve, por kuptimi i drejtë i këtij hadithi është; sa më shumë rrjedh koha, aq më tepër pakësohet e cungohet dija (e fesë) derisa të mos mbetet në faqe të tokës askush që thotë: Allah, Allah. Këtë hadith e dëgjoni shpesh dhe është i saktë; “Nuk do të bëhet kiameti përderisa në faqe të tokës ka (ende njerëz) që thonë: Allah, Allah.“

Shumë prej atyre njerëzve që i përmend hadithi i mëparshëm, se Allahu e largon dijen duke marrë dijetarët derisa të mos mbetet dijetarë, dhe njerëzit të marrin koka injorante, prej këtyre kokave janë edhe ata që e komentojnë Kuranin dhe sunetin me komente të kundërta nga ato të dijetarëve. Nuk them vetëm të dijetarëve të hershëm, por gjithashtu edhe atyre të më vonshëm.

Këta lloj njerëzish (sufijtë) argumentohen me këtë hadith: Allah, Allah, për të treguar se lejohet, madje është e pëlqyer përmendja e Allahut (dhikri) vetëm me këtë fjalë; Allah, Allah. Të mos e gënjejë veten ndonjëri, kushdo qoftë ai, kur dëgjon një hadith të tillë me këtë interpretim. E pashë të arsyeshme që qoftë edhe shkarazi tu përmend vëllezërve se ky interpretim është i pasaktë, së pari; sepse sqarimi i tij është bërë në një transmetim tjetër nga i dërguari i Allahut (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!), dhe së dyti; sepse nëse ky koment do të ishte i saktë, atëherë një gjë të tillë do ta kishin vepruar në praktikën e tyre të jetës të parët tanë të mire, Allahu qoftë i kënaqur me ta! E pra, përderisa nuk e kanë bërë, atëherë tregon mosaprovimin e tyre ndaj këtij komenti e rrjedhimisht pasaktësinë e tij.

E si do të reagonin këta njerëz që bëjnë interpretime të tilla të gabuara, kur të dëgjonin edhe transmetimin tjetër në të cilin, siç thuhet; vihet pika mbi “i”?! Imam Ahmedi e transmeton këtë hadith në Musnedin e tij me zinxhir transmetimi të saktë, me këto fjalë: “Nuk do të bëhet kiameti përderisa në tokë të ketë (nga ata) që thonë; nuk ka zot tjetër veç Allahut“.

Mund të themi se ky është qëllimi i fjalës së përsëritur Allah, Allah, në transmetimin e parë.

Ajo që duam të vëmë në dukje është fakti se bota sot, për fat të keq, është zbrazur nga dijetarët që dikur mbushnin këtë tokë të gjerë me dijen e tyre, dhe që e përhapnin atë në radhët e umetit islam.

Gjendja sot ka mbërritur në një cak të tillë që, siç thuhet në një shembull: E kur numëroheshin ishin të pakët, e sot janë bërë më të pakët se të paktit.

Ne shpresojmë prej Allahut të Madhëruar që Ai të na bëjë neve prej kërkuesve të dijes, të cilët me të vërtetë ndjekin dijetarët dhe ecin ndershmërisht në rrugën e tyre. Kjo është ajo që ne shpresojmë prej Allahut të Madhëruar; që të na bëjë prej atyre nxënësve që ndjekin atë rrugë për të cilën Profeti (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) ka thënë: “Kush ndjek një rrugë për të marrë në të dije, ndjek me të Allahu një rrugë për (ta futur) në xhenet“.

Ky hadith më jep mundësinë të flas për këtë dije, e cila përmendet shpesh në Kuran, siç është fjala e të Lartmadhëruarit: “A janë të njëllojtë ata që dinë me ata që nuk dinë?”

Dhe përsëri fjala e Tij: “Allahu i lartëson ata që besuan prej jush dhe ata që kanë dije në grada (të larta).”

Cila është pra kjo dije, pasuesit dhe zotëruesit e së cilës Allahu i lavdëron? Përgjigjen për këtë le ta marrim nga ajo që thotë imam Ibën Kajim el Xheuzijeh, nxënësi i shejhul islam Ibën Tejmijes: Dija është çfarë ka thënë Allahu, ka thënë i dërguari i tij dhe ajo që kanë thënë sahabët… Dija, siç kuptohet prej këtyre fjalëve, është ajo që ka thënë Allahu në rendin e parë, ka thënë i dërguari i Allahut në rendin e dytë, kanë thënë sahabët në rendin e tretë. Pikërisht për këtë pikë të fundit unë do të flas në këtë mesazh në dashtë Allahu.

Fjalët e Ibën Kajimit na kujtojnë një të vërtetë të rëndësishme, që për kaq kohë është mospërfillur e neglizhuar nga shumica e thirrësve që veprojnë sot në emër të thirrjes. Cila është kjo e vërtetë? Dihet mjaft mirë tek të gjithë këta thirrës, se islami mbështetet tek libri i Allahut dhe suneti i të dërguarit të Allahut (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!), dhe që kjo është mëse e vërtetë, nuk ka pikë dyshimi. Porse kjo nuk mjafton! Kjo pamjaftueshmëri kuptohet edhe nga fjalët e mëparshme të Ibën Kajimit, kur përmendi pas Kuranit dhe sunetit edhe sahabët: Dija është çfarë ka thënë Allahu, ka thënë i dërguari i Tij dhe ajo që kanë thënë sahabet…

Sot rrallë dëgjojmë që ndonjë të përmendë bashkë me Kuranin e sunetin edhe sahabët. Dhe ata, siç e dimë të gjithë, janë kreu i të parëve, për pozitën e lartë të të cilëve kanë ardhur hadithe të cilat nuk mund të kundërshtohen nga Profeti (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!), siç mund të përmendim këtu një hadith kur thotë: “Njerëzit më të mirë janë brezi im, e më pas ata që vijnë pas tyre, e më pas ata që vijnë pas tyre“.

Sahabët janë kreu i këtyre tre brezave, për të cilët është dëshmuar për mirësi. Imam Ibën Kajim el Xheuzijeh ia ka bashkangjitur sahabët Kuranit dhe sunetit. A është kjo bashkangjitje që ai i bëri Kuranit dhe sunetit; opinion ixhtihad, apo thjesht një mendim i gabuar. Kjo sepse çdo njeri mund të gabojë?! Përgjigja për këtë është; jo. Ky nuk është një mendim e as ixhtihad i gabuar, por është i mbështetur në librin e Allahut dhe sunetin e të dërguarit të Allahut (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!).

Përsa i përket Kuranit, mund të përmendim fjalën e Zotit tonë në librin e Tij famëlartë, ku thotë: “E kush i kundërvihet të dërguarit pasiqë i është bërë e qartë e vërteta dhe ndjek rrugë tjetër nga ajo e besimtarëve, Ne e lëmë në atë që ka zgjedhur dhe e fusim në xhehenem. Sa përfundim i keq është ai.”

Nuk mjaftohet Zoti ynë në këtë ajet, -dhe nëse do ta bënte do të kishte të drejtë- duke thënë: E kush i kundërvihet të dërguarit pasiqë i është bërë e qartë e vërteta, Ne e lëmë në atë që ka zgjedhur… porse tha për një arsye të madhe që ne tani po nisim ta shpjegojmë dhe qartësojmë. Ai tha: “…dhe ndjek rrugë tjetër nga ajo e besimtarëve…”

“E kush i kundërvihet të dërguarit pasiqë i është bërë e qartë e vërteta dhe ndjek rrugë tjetër nga ajo e besimtarëve, Ne e lëmë në atë që ka zgjedhur dhe e fusim në xhehenem. Sa përfundim i keq është ai.”

Ju lutem që ky ajet të ngulitet në mendjet dhe zemrat tuaja, e të mos harrohet për asnjë çast, sepse në të ndodhet e vërteta dhe e drejta ashtu siç ju po e shqiptoni. Kështu ju do të mund të shpëtoni nga të devijuarit majtas e djathtas, dhe nuk do të përziheni qoftë edhe sadopak me idetë e mendimet e ndonjërit prej grupeve të humbura. Profeti (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) thotë në një hadith të mirënjohur, dhe po mjaftohem të përmend prej tij atë pjesë që na intereson këtu, dhe që dëshmon për ato që po themi. Thotë: “… do të përçahet populli im në shtatëdhjetë e tri grupe; që të gjithë janë në zjarr, përveç njërit prej tyre. I thanë: Cili është ai (grup) o i dërguari i Allahut? Tha: ai është xhemati.”

Pra, xhemati është rruga e besimtarëve.

Hadithi, nëse nuk është shpallje e drejtpërsëdrejti e Allahut në zemrën e Profetit, atëherë është nxjerrë nga ajeti i mëparshëm; “… dhe ndjek rrugë tjetër nga ajo e besimtarëve…”. Nëse përfundimi është i tillë për atë që kundërshton të dërguarin e Allahut dhe ndjek rrugë tjetër nga ajo e besimtarëve, ai kërcënohet me zjarr. Atëherë vlen edhe e kundërta; kush ndjek rrugën e besimtarëve, atij i është premtuar xheneti pa asnjë pikë dyshimi. E pra, i dërguari i Allahut në përgjigje të pyetjes se cili është grupi i shpëtuar, tha; xhemati, ndërsa xhemati nuk është gjë tjetër veçse bashkësia e muslimanëve.

Në një transmetim tjetër të po këtij hadithi jepet po ky kuptim, madje ky transmetim shton edhe më tepër qartësinë e shpjegimit.

Profeti (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) përsëri në përgjigje të pyetjes se cili është grupi i shpëtuar, thotë; është ai që ndodhet në rrugën time dhe të shokëve të mi. Atëherë “dhe shokëve të mi” është rruga e besimtarëve.

Kur Ibën Kajimi tha; dhe (dija është çfarë) thonë sahabët, këtë nuk e nxorri nga diku tjetër veçse nga ajeti i sipërpërmendur dhe nga ky hadith. Po kështu, edhe nga hadithi i mirënjohur i Irbad bin Sarijes, nga i cili po mjaftohem vetëm me atë që përbën pjesën dëshmuese, ku Profeti (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) thotë: Ju e keni detyrim ta pasoni sunetin tim, dhe sunetin e halifëve të drejtë e udhëzues që vijnë pas meje.

Pra, edhe këtu kemi të njëjtën gjë si në hadithin dhe ajetin e mëparshëm. Profeti (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) nuk thotë; ju e keni detyrim sunetin tim dhe kaq, por ai i shtoi sunetit të tij sunetin e halifëve të drejtë. Që këtej mund të konkludojmë se feja mbështetet tek Kurani, suneti dhe rruga e të parëve tanë të mirë. Kjo është diçka mjaft e rëndësishme, veçanërisht në këtë kohë në të cilën po përplasen opinionet, mendimet dhe medh’hebet e po shtohen partitë e xhematet saqë shumë prej të rinjve muslimanë jetojnë të pavendosur e nuk dinë se në cilin xhemat të shkojnë apo cilin grup të ndjekin. Që këtu vjen përgjigja, në ajetin dhe dy hadithet e përmendura; ndiqni rrugën e besimtarëve, apo rrugën e besimtarëve në kohën e sotme? Përgjigja është; jo. Bëhet fjalë për rrugën e besimtarëve të kohës së parë, kohës së sahabëve, të parëve tanë të mirë. Ata meritojnë të jenë prijësat tanë të cilët duhet ti ndjekim, dhe askënd tjetër në faqe të tokës përveç tyre. Thirrja jonë ngrihet mbi tri shtylla; mbi Kuranin, sunetin dhe pasimin e të parëve tanë të mirë. Kushdo që pretendon se ndjek Kuranin dhe sunetin, por nuk ndjek të parët e mirë dhe këtë e tregon nëpërmjet veprave e ndoshta e shpreh dhe me gojën e tij, duke thënë; ata janë njerëz sikurse edhe ne jemi njerëz. S’ka dyshim se ky njeri do të jetë në rrugë të shtrembër e në humbje. Pse? Sepse ai nuk i mori parasysh këto argumente që iu përmendëm më sipër. A ndjek ai rrugën e besimtarëve? Natyrisht që jo. Kë ka ndjekur atëherë? Ka ndjekur mendjen e vet, për të mos thënë dëshirat dhe tekat e veta.

Mos vallë mendja e tij është e pagabueshme? Pa dyshim që jo. Atëherë ai padyshim që gjendet në një humbje të qartë.

Unë kam bindjen se shkaku i mospajtimeve të shumta të trashëguara mes fraksioneve të dikurshme dhe mospajtimeve të lindura në ditët e sotme, qëndron tek çështja e pasimit të të parëve tanë të mirë. Shumë pretendojnë se ndjekin Kuranin dhe sunetin, megjithatë shpesh po dëgjojmë të rinj të pavendosur që thonë; mor vëlla, këta thonë Kurani e suneti, edhe ata të tjerët thonë Kurani dhe suneti. Cili qenka gjykimi ndarës? U themi; ai është Kurani, suneti dhe metodologjia e të parëve tanë të mirë. Kushdo që mbështetet tek Kurani dhe suneti pa u mbështetur në rrugën e të parëve tanë të mirë, ai aspak nuk është mbështetur tek Kurani dhe suneti, por është mbështetur tek mendja, për të mos thënë tek tekat dhe dëshirat e tij personale. Unë e kam zakon që të jap disa shembuj për ta bërë sa më të qartë këtë çështje, madje këtë bazë të rëndësishme; dhe në rrugën e të parëve tanë të mirë.

Na transmetohet nga faruku, Omer bin Hatabi, i cili thotë; nëse ju polemizojnë ndjekësit e tekave dhe bidatit me Kuran, atëherë përgjigjuni atyre me sunet, sepse Kurani përmban mundësinë e këndvështrimeve të ndryshme.

Pse e tha Omeri këtë fjalë? Po ju them; për këtë arsye Allahu më i larti thotë në Kuran, duke iu drejtuar të dërguarit të Tij: “Dhe ta zbritëm ty Kuranin që t’ua shpjegosh njerëzve atë që u është zbritur atyre.”

A mundet një musliman arab, i cili mund të jetë Sibeuejhi (një nga dijetarët më të shquar të gjuhës arabe) i kohës së tij për shkak të njohjes së gjuhës arabe, të letërsisë dhe etikës së saj, i aftë ta kuptojë Kuranin pa pasur nevojë për udhëzimet e Profetit (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!)? Përgjigja është; jo. Në të kundërt fjala e Allahut; “Që t’ua shpjegosh njerëzve atë që u është zbritur atyre”, do të kishte qenë vetëm një tallje! Atëherë kushdo që mundohet të kuptojë Kuranin pa udhërrëfimin e Profetit (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!), veçse ka rrëshqitur në një humnerë të thellë. A ka mundësi ky njeri që të kuptojë Kuranin dhe sunetin pa pasur nevojë për udhëzimin e sahabëve? Përgjigja është përsëri; jo. Kjo sepse ata janë që na i përcollën së pari fjalët e Kuranit, të cilin e zbriti Allahu në zemrën e Muhamedit, dhe së dyti na përcollën shpjegimin e tij i cili u përmend në ajetin e mëparshëm, dhe mënyrën se si ai e praktikoi Kuranin.

Këtu më duhet patjetër të qëndroj pak. Shpresoj që ky qëndrim të jetë i shkurtër. Sqarimi i Profetit (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) është tri llojesh; nëpërmjet fjalëve të tij, veprimeve dhe aprovimit të tij. Kush janë ata që na i transmetojnë fjalët e tij? Përgjigja është; shokët e tij. Kush na i transmeton aprovimin e tij? Përgjigja gjithashtu do të jetë; shokët e tij. Për këtë arsye ne nuk mund të shkëputemi nga kuptimi i Kuranit dhe sunetit duke u mbështetur vetëm në aftësitë tona gjuhësore. Kjo nuk do të thotë se s’kemi nevojë për gjuhën, jo. Ne jemi plotësisht të bindur se joarabët të cilët nuk e zotërojnë gjuhën arabe, kanë rënë në gabime të shumta, e veçanërisht në lidhje me këtë bazë të rëndësishme të fesë, duke mos u kthyer tek të parët tanë të mirë për të kuptuar Kuranin dhe sunetin. Me këtë nuk nënkuptoj mosmbështetjen tek gjuha, kjo është e pamundur, sepse nëse duam të kuptojmë fjalët e sahabëve patjetër duhet të kuptojmë gjuhën arabe.

Ashtu siç është e domosdoshme gjuha për njohjen e Kuranit dhe sunetit, po e njëjta domosdoshmëri vlen edhe për këtë pikë. Ajo që duam të shpjegojmë është se sqarimi i Profetit (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) i përmendur në ajetin e mësipërm, ndahet në tri lloje; fjalë, veprim dhe aprovim.

Po japim një shembull ose më tepër nëse është e nevojshme, për ta bërë sa më të qartë këtë lloj ndarjeje që është mjaft reale dhe plotësisht e drejtë, p.sh. kemi fjalën e Allahut, më të lartit: “Vjedhësit dhe vjedhëses u prisni duart.”

Shikoni tani se si nuk mund të mbështetemi vetëm tek gjuha në të komentuarit e Kuranit. Në pikëpamjen gjuhësore, vjedhës është kushdo që vjedh një mall nga një vend i ruajtur, çfarëdo qoftë ky mall; edhe pa ndonjë vlerë të veçantë, p.sh. vezë apo ndonjë qindarkë. Nga ana gjuhësore ky quhet vjedhës. I Lartësuari thotë: “Vjedhësit dhe vjedhëses u prisni duart.” A i pritet dora çdo njeriu që vjedh? Përgjigja është; jo. Përse? Sepse sqaruesi i cili mori përsipër këtë shpjegim, i dërguari i Allahut (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) na i ka bërë të qartë se kush janë ata vjedhës të cilëve u pritet dora, duke thënë: Nuk ka prerje (dore), përveçse për çerek dinari e sipër.

Kushdo që vjedh diçka me vlerë më të ulët sesa çereku i dinarit, edhe nëse nga ana gjuhësore quhet vjedhës, nga ana e sheriatit nuk llogaritet si vjedhës.

Që këtu arrijmë në një përfundim shkencor, me të cilin janë të panjoftuar shumë nga studentët e dijes. Ky përfundim na tregon se nuk kemi të bëjmë vetëm me gjuhën e trashëguar arabe, por kemi edhe gjuhën e sheriatit (terminologjinë legjislative), e cila na ka ardhur prej Allahut. Arabët që flisnin gjuhën në të cilën zbriti Kurani, ishin të panjohur me këtë lloj terminologjie. Kur thuhet vjedhës, nga ana gjuhësore përfshihet çdo vjedhës, por kur vjedhësi përmendet nga ana ligjore, nuk përfshihet çdo vjedhës por vetëm ai që vjedh çerek dinari e sipër.

Këtu kemi një shembull praktik se si ne s’mund të jemi të pavarur në të kuptuarit e Kuranit dhe sunetit, vetëm duke u mbështetur në njohjen e gjuhës arabe. Kjo është një mangësi që vihet re në shumë shkrimtarë të kohëve të sotme. Ata përdorin vetëm aftësitë e tyre njohëse të gjuhës arabe në interpretimin e ajeteve kuranore dhe haditheve profetike. I interpretojnë ato në mënyrë të atillë sa që në fund na ofrojnë tefsire të devijuara dhe me bidate, të panjohura më parë nga muslimanët. Për këtë arsye duhet të kuptojmë se thirrja e vërtetë e Islamit mbështetet në tri shtylla; Kuranin, sunetin dhe rrugën e ndjekur nga të parët tanë të mirë.

“Vjedhësit dhe vjedhëses…”; ky ajet nuk mund të komentohet sipas rregullave të gjuhës së folur, por sipas gjuhës së sheriatit, e cila thotë; Nuk ka prerje (dore), përveçse për çerek dinari e sipër.

Në vazhdim të ajetit të sipërpërmendur, Allahu thotë: “… u prisni duart!”, cila është dora sipas gjuhës? Sipas gjuhës, dora shtrihet nga shpatulla deri tek majat e gishtërinjve. Në ç’masë pritet? Këtë gjë e sqaroi i dërguari i Allahut (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) në veprimtarinë e tij. Ne nuk kemi ndonjë hadith që të na bëjë të ditur vendin e prerjes së dorës drejtpërdrejtë nga fjalët e tij, por kemi një shpjegim të mbështetur në vetë praktikën e Profetit (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!).

Si e njohëm ne këtë zbatim praktik? Prej të parëve tanë të mirë, shokëve të Profetit (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!). Ky pra, është lloji i dytë; shpjegimi me anë të praktikës.

Ndërsa lloji i tretë është aprovimi i Profetit (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) për diçka që as nuk ndalohet, e as nuk qortohet për të. Ky lloj aprovimi nuk është as fjalë e as vepër e tij, por është një veprim të cilin e kryen dikush tjetër, ndërsa reagimi i Profetit (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) për këtë konsiston në të vëzhguarit dhe në të aprovuarit e tij. Kur ai shikonte diçka dhe heshtte, aprovonte, kjo shndërrohej në diçka dhe tërhiqte vërejtje ndaj saj edhe nëse ajo bëhej nga ndonjëri prej sahabëve. Por kur vërtetohet se ai e ka ndaluar, atëherë kjo gjë e ndaluar e tij ndryshon plotësisht nga ajo që aprovonte.

Po jap një shembull; transmetohet nga Abdullah bin Omeri të ketë thënë: Pinim në këmbë e hanim në ecje e sipër në kohën e të dërguarit të Allahut (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!). Në këtë hadith, Abdullahu na tregon për të pirët duke qenë në këmbë dhe për të ngrënit duke ecur, si dhe na bën të ditur se kjo ndodhte në kohën e Profetit (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!). Cili pra është vendimi i sheriatit për këto dy gjëra? Nëse zbatojmë fjalët tona të mëparshme, le të mundohemi të nxjerrim normën e sheriatit për këtë gjë, natyrisht duke pasur parasysh diçka; njohjen e fjalëve të Profetit, praktikës dhe aprovimit të tij. Nëse i kthehemi sunetit të saktë në lidhje me çështjen e parë me të cilën sprovohen mjaft muslimanë, për të mos thënë shumica e tyre, duke kundërshtuar fjalët e Profetit (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) e që është të pirët në këmbë. Sahabët kanë pirë në këmbë, kanë mbajtur flori, kanë veshur mëndafsh. Këto janë të vërteta dhe nuk mund të mohohen. Por, a i aprovoi ato Profeti (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!)? Përgjigja është; disa i aprovoi, disa i ndaloi. Ajo që ndaloi u kategorizua tek të ndaluarat dhe ajo që aprovoi u klasifikua tek të lejuarat. E ndaloi pirjen në këmbë në mjaft hadithe në të cilët nuk dua të thellohem për të mos dalë nga tema dhe për arsye se kjo çështje kërkon një trajtim të veçantë. Më mjafton t’iu përmend një hadith të saktë, të cilin e transmeton imam Muslimi në të saktin e tij nga Enes bin Maliku se ka thënë: E ka ndaluar i dërguari i Allahut (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) të pirët në këmbë.

Në disa transmetime të tjera thuhet se i dërguari i Allahut (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) e ka qortuar të pirët në këmbë. Atëherë kjo gjë, siç mësojmë nga hadithi i Ibën Omerit që ndodhte në kohën e Profetit, u ndalua prej tij dhe u shndërrua kështu në një çështje të pezulluar përmes këtij ndalimi.

Përsa i përket pjesës së dytë të hadithit, që lidhet me të ngrënët në ecje, nuk na ka ardhur ndonjë ndalim nga ana e Profetit (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!). Kështu pra, nga ky aprovim përfituam një normë ligjore të sheriatit. Po mjaftohem me kaq për domosdoshmërinë e mbështetjes në të kuptuarit e Kuranit dhe sunetit me atë në të cilën gjendeshin të parët tanë të mirë.

Pra, në të kuptuarit e Kuranit dhe sunetit duhen evituar të mbështeturit vetëm në njohuritë personale të çdonjërit prej nesh, për të mos thënë në injorancën personale. Tani që u bë e qartë rëndësia e çështjes së të komentuarit të Kuranit, duhet realizuar vetëm në përputhje me metodologjinë e të parëve tanë të mirë. Le të kalojmë në një pikë tjetër.

Që në kohët e hershme muslimanët janë përçarë në rryma e grupime të ndryshme, siç mund të keni dëgjuar për mutezilitë, murxhitë, hauarixhët, zejditë pa përmendur shijat, rafidat etj. Nuk ka asnjë prej këtyre grupeve sado të humbur që të jenë, që të mos bashkohen me pjesën tjetër të muslimanëve në parimin se; ne mbështetemi në Kuran dhe sunet. Asnjë prej tyre nuk thotë se nuk mbështetet në këto dy parime, sepse nëse dikush do ta thonte këtë, do të dilte tërësisht prej islamit. Atëherë, përse gjithë kjo përçarje përderisa të gjithë pretendojnë se bazohen tek Kurani dhe suneti?

Kjo mbështetje nuk mund të konceptohet e shkëputur nga shtylla e tretë; të parët tanë të mirë, duke vënë në dukje edhe diçka tjetër. Atë se suneti ndryshon shumë nga Kurani fisnik, për vetë faktin se Kurani është i ruajtur dhe i mbledhur ndërmjet dy kapakëve të fletëve ku është shkruar, siç e dinë të gjithë. Ndërsa suneti, së pari duhet thënë se është i shpërndarë nëpër qindra libra, për të mos thënë mijra, një pjesë e madhe e të cilëve vazhdojnë të jenë në një botë të panjohur, në botën e dorëshkrimeve (të pabotuara).

Së dyti edhe librat e njohur sot përmbajnë hadithe të sakta dhe të dobëta. Ata të cilët bazohen tek suneti, qofshin nga ata që i përkasin pasuesve të sunetit dhe në atë në të cilën ishin të parët tanë të mire, apo qofshin nga grupet e tjera, shumë prej tyre nuk e dallojnë dot sunetin e saktë nga ai i dobët dhe bien në kundërshtim me Kuranin dhe sunetin për shkak të mbështetjes tek hadithet e dobëta apo të shpikura. Ajo çka dua të them është se disa prej grupeve të cilat i përmendëm pak më parë, mohojnë disa të vërteta nga Kurani dhe nga suneti profetik. Këtë gjë e kanë bërë më parë, madje dhe sot e kësaj dite. P.sh. Kurani famëlartë u tregon dhe i përgëzon besimtarët me një mirësi mjaft të madhe, të cilën do ta arrijnë ditën kur do të takojnë Allahun e Madhëruar, në xhenetin e mrekullueshëm ku Ai do tu shfaqet atyre. Besimtarët do ta shohin Atë, siç thotë një nga dijetarët selefij: Do ta shohin besimtarët (Allahun) pa mënyrë sesi dhe pa përngjasim dhe pa shëmbëllim (me askë).

Për këtë ekzistojnë fakte në Kuran dhe me dhjetëra fakte në hadithet e Profetit (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!). Si mundën që ta mohonin këtë mirësi disa prej sekteve të djeshme dhe të sotme? Përsa u përket të djeshmëve, ata ishin mutezilitë. Mesa di unë, sot nuk ekziston asnjë grup në faqe të dheut që të shprehet; ne jemi mutezilitë, ne jemi në rrugën e mutezilive. Unë kam parë një njeri të çmendur i cili deklaronte se ishte mutezili dhe mohonte disa të vërteta të fesë, sepse i ishte mbështetur mendjes së vet. Mutezilitë e mohuan këtë mirësi dhe thanë me mendjet e tyre të dobëta se është e pamundur të shikohet Allahu, më i Larti. Çfarë bënë? A e mohuan Kuranin? Allahu thotë në Kuranin famëlartë: “Atë ditë do të ketë fytyra të ndriçuara që tek Zoti i tyre shikojnë.”

A e mohuan këtë ajet? Jo, nëse do ta mohonin do të bënin kufër e do të dilnin nga islami, mirëpo deri më sot pasuesit e vërtetë të sunetit i kanë gjykuar mutezilitë si të humbur e të devijuar. Nuk i shohin ata jashtë islamit, sepse ata nuk e mohuan këtë ajet, por mohuan kuptimin e tij të vërtetë, kuptim të cilit i ka ardhur shpjegimi në sunet, siç do ta sqarojmë më poshtë.

Allahu i Madhëruar na bën të ditur për besimtarët që do të jenë në xhenet; ” Atë ditë do të ketë fytyra të ndriçuara që tek Zoti i tyre shikojnë.” Ata e interpretuan dhe e shtrembëruan atë, besuan tek fjalët e tij dhe e mohuan kuptimin e tij.

Dijetarët thonë se fjalët janë ndërtime kuptimore, dhe nëse u besojmë fjalëve e mohojmë kuptimin e tyre, atëherë ç’vlerë ka? Përse këta njerëz e mohuan këtë lloj shikimi? Sepse mendjet e tyre u treguan shumë të ngushta që të përfytyrojnë e imagjinojnë se ky njeri i krijuar e i pafuqishëm, do të jetë i aftë të shohë Allahun pa pengesë, ashtu siç e patën kërkuar çifutët nga Musai. Allahu tregoi paaftësinë e tyre nëpërmjet historisë së mirënjohur, kur thotë: “Shiko tek kodra! Nëse do të qëndrojë në vendin e saj, atëherë do të më shohësh.”

Mendjet e tyre nuk mund ta pranonin këtë gjë, prandaj u detyruan të luanin me tekstin kuranor dhe ta interpretonin atë. Pse? Sepse besimi i tyre tek e fshehta ishte i dobët, e besimi tek mendjet e tyre ishte shumë më i fortë se besimi i së fshehtës për të cilën jemi urdhëruar në hyrje të sures Bekare: “Elif, lam, mim. Ky është libri në të cilin nuk ka dyshim; udhëzues për të devotshmit, -kush janë ata? -ata të cilët besojnë tek e fshehta.”

Allahu është më i fshehti i çdo fshehtësie dhe çfarëdo që të na thotë rreth vetvetes, nuk na mbetet tjetër veçse ta pranojmë e besojmë, për arsye se aftësitë tona perceptuese janë shumë të ngushta e të mangëta. Mutezilitë nuk e pranuan këtë të vërtetë, e si pasojë kundërshtuan mjaft të vërteta fetare, prej tyre edhe fjalën e Allahut që thotë: “Atë ditë do të ketë fytyra të ndriçuara që tek Zoti i tyre shikojnë.”

Gjithashtu, edhe ajeti tjetër i cili mund të keqinterpretohet më lehtë sesa ajeti i mëparshëm nga këta lloj njerëzish, fjala e Allahut që thotë: “Atyre që bëjnë vepra të mira u takon e mira e edhe më tepër.”

Atyre që bëjnë vepra të mira u takon e mira, -d.m.th. xheneti, -e edhe më tepër, -d.m.th. të shikuarit e Allahut në botën tjetër. Në këtë mënyrë ka ardhur hadithi në të saktin e Muslimit me zinxhir të saktë nga Sad bin ebi Uekas, i cili ka thënë: I dërguari (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) ka thënë; atyre që bëjnë vepra të mira u takon e mira, -pra xheneti, -e edhe më tepër, -pra shikimi i Allahut.

Ndërsa mutezilitë e mohuan këtë, po ashtu edhe shijat të cilët kanë besim të njëjtë me atë të mutezilive. Ata mohuan shikimin e Allahut që tregohet shumë qartë në ajetin e parë dhe të dytë. Për më tepër, që nga Profeti (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) janë transmetuar kaq shumë hadithe të sakta për këtë temë, saqë është e pamundur të vihet në dyshim. Interpretimi i tyre (i gabuar) i Kuranit i shtyti ata në mohimin e haditheve të sakta të Profetit(Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!), dhe kështu dolën nga të qënit prej grupit të shpëtuar.

Në atë, në të cilën jam unë dhe shokët e mi. Profeti (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) ishte i besimit se besimtarët do ta shohin Zotin e tyre, siç thotë në hadithin e transmetuar në të saktin e Buhariut dhe Muslimit nga një grup shokësh të Profetit, siç janë Ebu Seid el Hudrij, Enes bin Malik etj. I dërguari i Allahut (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) tha: Ju me të vërtetë do ta shihni Zotin tuaj në ditën e kiametit, ashtu siç e shihni hënën natën kur ajo është e plotë. Nuk do të shtyheni për ta parë Atë.

E pra, kuptimi është se nuk do të dyshoni në të parit e Tij, ashtu siç nuk dyshoni në të parit e hënës kur ajo është e plotë e në qiell nuk ka re që ta pengojnë. Ata i mohuan këto hadithe me mendjet e tyre, e kështu as nuk iu bindën atyre e as nuk i besuan ato, për shkak të besimit të tyre të dobët. Ky shembull është një fakt se si kanë gabuar në të kaluarën disa grupe, dhe po të njëjtën gjë po e bëjnë edhe sot e kësaj dite hauarixhët e prej tyre grupi ibadijeh, të cilët kohët e fundit janë bërë aktivë në thirrjen e tyre të humbur. Ata sot kanë publikime e predikime, me të cilat po ringjallin shtrembërimet e vjetra ku qëndronin hauarixhët e hershëm, prej tyre edhe këtë që përmendëm; shikimin në Allahun e Madhëruar.

Tani po u jap një shembull tjetër aktual; kadjanitë, ndoshta keni dëgjuar për ta. Këta njerëz thonë ashtu siç themi edhe ne; dëshmoj se nuk ka zot të adhuruar me të drejtë përveç Allahut, dhe dëshmoj se Muhamedi është rob dhe i dërguar i Tij, falin pesë kohët e namazit, po ashtu edhe namazin e të xhumasë, kryejnë haxhin në Meke, në pamje të parë nuk vëren ndonjë dallim mes tyre e mes nesh. Ata duken si muslimanët, por neve na kundërshtojnë në shumë pika të besimit. Prej këtyre pikave është edhe ajo se ata thonë që profetësisë nuk i është mbyllur dera. Thonë se pas Muhamedit do të vinë profetë të tjerë dhe pretendojnë se njëri prej tyre ka ardhur në Kadjan, provincë e Indisë. Kush nuk beson në këtë profet, sipas tyre është jobesimtar. Si guxojnë ta thonë një gjë të tillë kur ajeti kuranor është mjaft i qartë: “… porse (Muhamedi është) i dërguari i Allahut dhe vula e profetëve.”

Si kanë mundur ta thonë një gjë të tillë kur transmetohen kaq shumë hadithe të sakta, ku thuhet; nuk ka profet tjetër pas meje? E pra, ata e interpretuan Kuranin dhe sunetin duke mos e komentuar ashtu siç e komentuan të parët tanë të mirë. Pa pasur asnjë lloj mosmarrëveshjeje gjatë historisë së tyre, muslimanët kanë qenë të një mendimi në lidhje me këtë pikë, derisa na erdhi ky mashtrues i humbur me emrin Mirza gulam Ahmed el Kadjani, i cili pretendonte se ishte profet. Ky njeri ka një histori të gjatë por vendi nuk na i lejon të merremi me të. Pas këtij njeriu u vetmashtruan shumë prej atyre që s’kishin dije për këto të vërteta (Kuranin, sunetin dhe rrugën e të parëve), të cilat janë pengesë për muslimanin për të mos devijuar majtas e djathtas, siç devijuan kadjanitë me gënjeshtarin e madh të tyre, i cili shtirej sikur ishte profet.

Por çfarë bënë me ajetin: “… porse (Muhamedi është) i dërguari i Allahut dhe vula e profetëve”? thanë se “vula e profetëve” nuk ka kuptimin se nuk ka profet tjetër pas tij, por kuptimi i saj është “bukuria e profetëve”, ashtu sikurse unaza është bukuria e gishtit, po ashtu edhe Muhamedi (Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin me të!) është bukuria e profetëve. Pra, ata nuk e mohuan ajetin dhe nuk thanë që këtë ajet nuk e ka zbritur Allahu në zemrën e Muhamedit, por mohuan kuptimin e tij të vërtetë. Atëherë, ç’vlerë ka besimi tek fjalët pa i besuar kuptimet e vërteta të tyre? Nëse në këtë të vërtetë nuk ka pikë dyshimi, atëherë cila është rruga për të arritur në njohjen e kuptimeve të vërteta që i përkasin Kuranit e sunetit? E njohët pra rrugën; ajo nuk duhet të mbështetet vetëm tek njohuritë, traditat, zakonet, apo medh’hebet që kemi, por siç thuhet, -dhe me këtë po i mbyll edhe fjalët e mia- të gjitha mirësitë vinë nga ndjekja e të parëve, ndërsa të gjitha të këqijat shkaktohen nga bidatet e të mëvonshmëve.

Shpresoj që të gjitha këto që iu thamë të përbëjnë një rikujtesë për atë që ka arsye, që na dëgjoi me vëmendje dhe vet është dëshmitar për këtë.

Përktheu Fatjon Çorapi