Dëshiroj t’i bëj të njohur të gjithë lexuesve Menhexhin Selefij, tolerancën e Islamit dhe lehtësimin e tij. T’i bëj të njohur gjithashtu me pallavrat e kësaj tufe që ndjek verbërisht trillimet dhe gënjeshtrat e protagonistit të kësaj tufe, që është një njeri i njohur si rrenacak dhe që i prodhon mendimet e tij duke iu referuar iluzioneve, kotashpresave dhe butaforive.

Kur pashë se këta njerëz u zhytën në çështjet e të bërjes bidatçi, bojkotit, sharjes së dijetarëve etj., duke kundërshtuar Menhexhin Selefij, pa u dhënë rëndësi mësimeve dhe këshillave të dijetarëve, vendosa të shkruaj këtë kritikë ndaj tyre, duke sqaruar rrezikun e tyre dhe duke paralajmëruar të gjithë muslimanët të ruhen prej tyre. Duke iu referuar fjalës së dijetarëve dhe mbjellësve të davetit rregullues. Me qëllim që muslimanët të mos mashtrohen nga trillimet e padëgjuara të fabrikantit, që i imponon tufës së tij butaforinë e tij.

Të nxituarit për klasifikimin e njerëzve me tekfir, tebdi’, tefsik dhe hexhër [bojkot], pa iu referuar fjalës së dijetarëve, është një ves të cilin nuk e merr guximin ta bëj askush, me përjashtim të bidatçinjëve.

Menhexhi Selefij në trojet tona është i qartë dhe mbartësit e tij janë të njohur. Ndërsa kjo tufë bashkë me shefin e saj, kanë zgjedhur një tjetër rrugë, duke kundërshtuar kështu fjalët e dijetarëve rreth këtyre çështjeve madhore.

Parimi kryesor i kësaj tufe (fabrikantëve) është gënjeshtra, dhe në këtë pikë ata kanë ngjasuar rrafidhat.

Fillimisht, prita një kohë të gjatë, se mos kjo tufë do të kthehej nga gënjeshtra, duke u bërë një sinjal në librin “Triumfi i Ehli Hadithit”, mirëpo rezultoi se ky shef i tufës i ka rekrutuar këta ndjekës të tij, duke i imponuar tufës së tij butaforinë e tij. Ndërsa anëtarët e tufës (fabrikantët e tjerë), mendojnë se janë të obliguar të ndjekin shefin, se po e kundërshtuan atë, ai ka për t’i nxjerrë nga selefizmi.

Tanimë nuk mund të hesht, pasi e kaluan cakun. Ngaqë edhe dijetarët tanë e sqaruan menhexhin e haddadinjëve të rinj, të cilëve ata u përngjasin. E nëse heshtim duke fshehur atë që dimë, jemi të kërcënuar me tekstin Kur’anor dhe kjo tufë [me shefin e saj në krye], do të mashtroj muslimanët që duan të ndjekin rrugën e të parëve tanë.

Që kur ishim në vazhdën e studimeve, i pyetëm dijetarët tanë (të Medinës, Rijadhit, Mekës etj.) rreth mendimeve dhe rregullave të kësaj tufe. Konkretisht i pyetëm për disa studentë, që janë shefi i kësaj tufe dhe disa anëtarë të tufës së tij (në Shqipëri, disa prej tyre -midis tyre kreu i fabrikantëve- janë banorë të Kombinatit në Tiranë). Të gjithë dijetarët i kritikuan ata dhe mendimet e tyre, mirëpo ata nuk mundën të dalin nga gjykimi i rrenacakut, që u komentonte ndjekësve të tij synimet e dijetarëve dhe qëllimet e tyre, ngaqë ata vetë nuk mundeshin t’i kuptonin fjalët e dijetarëve, ngaqë nuk kanë arritur pozitën e shefit fabrikant.

Pritëm një kohë të gjatë, se ndoshta përkujtojnë ose frikësohen. Mirëpo ata vazhdojnë në të kotën e tyre, duke përfolur nxënësit e dijes selefij dhe duke përdorur rregulla të kota [të cilat –lexues i nderuar- do t’i njohësh në këtë libër. Madje më parë, kur ishin ende në Medine, vendosën të mos prezantonin në mësimet e Muhadithit të Medines, që pas daljes së librit të Shejkhut, rreth butësisë së Ehli Sunnetit me njëri-tjetrin. Mirëpo pas një urdhri të dytë nga shefi i tufës, u rikthyen në mësimin e Shejkhut, mirëpo kësaj here qëndronin në fund të mexhlisit, ose nëpër qoshe të ndrojtur.

Para se të ktheheshim nga studimet universitare, bashkë me disa nxënës dije të tjerë, pasi kishim pyetur dijetarët e Medines rreth mendimeve të kësaj tufe [dhe ata i refuzuan ato dhe i kritikuan ata], vendosëm të shkonim në Rijadh. Aty u takuam me disa prej dijetarëve të mëdhenj, si Shejkh Feuzani, Shejkh Luhajdani, Shejkh Gudejani etj., të cilët i pyetëm rreth këtij grupi të ri dhe për mendimet e tyre. Ata padyshim i refuzuan mendimet ekstremiste të tyre dhe na këshilluan me këshilla të arta.

Edhe diçka tjetër, kur ishim në Medine i kërkuam shefit të tufës së fabrikantëve, të shkonim tek ndonjë nga dijetarët e Medines për të gjykuar mes nxënësve shqiptarë. Fillimisht, pranuan vetëm një Shejkh të nderuar dhe asnjë tjetër [shumë u gëzova sepse ishte edhe Shejkhu im në fakultet, të cilin kur isha në Medine, e vizitoja shpesh, madje njëherë në shtëpinë e tij takova edhe Shejkh Abdusselam ibën Berxhes –Allahu e mëshiroftë-, të cilit i kërkova të përktheja librin e tij {El-Mu’tekedus-Sahijh} dhe më lejoi gojarisht]. Ne e pranuam dëshirën e tyre, mirëpo ata nuk dëshiruan, dhe arsyeja është e qartë, se po të prezantonin tek Shejkhu do të turpëroheshin se do të ballafaqoheshin me të vërtetën, të cilës i tremben marrëzisht dhe kurrsesi nuk dëshirojnë që të zbulohet. Sikur Menhexhi Selefij është diçka që nuk arrihet lehtësisht, por vetëm duke u përcjellë nga shefi fabrikant (Ifriti gënjeshtar). Ndërsa ata pretendonin se ishin të qartë sipas iluzioneve të shefit të tufës, i cili u impononte atyre mendimet e tij. Kështu vazhduan, për disa vite, duke qenë në presionin e këtij rrenacaku, nga i cili druhen se mos i nxjerr nga menhexhi selefi.

Mirëpo lexues i nderuar, në rreshtat që vijojnë do të të pasqyrohet Menhexhi Selefij i vërtetë dhe humbja në të cilën janë fabrikantët.

Realiteti ka treguar se kjo tufë nuk del nga gjykimi i shefit të tufës dhe çdokush prej tyre e sheh se e ka të obliguar pasimin e tij. Ky është realiteti i kësaj tufe, nga i cili çuditet çdo musliman. Aq më tepër që këtë e kanë pohuar vetë disa prej atyre që kishin lidhje me këtë tufë, dhe prej atyre që pasonin verbërisht këtë njeri (të cilit nuk po ia përmend emrin sepse është i panjohur dhe nuk ka ndonjë kontribut në literaturën fetare Islame, dhe nuk ka ndonjë kontribut në davetin selefij, apo në përhapjen e diturisë së dobishme, me përjashtim të iluzioneve, pallavrave, kotashpresës dhe butaforisë së tij).

Lexues i nderuar -Allahu të dhëntë sukses-! Në rreshtat që vijojnë do të paraqesim rrugën e ndjekësve të së vërtetës dhe pasimit, që është në kundërshtim me rrugën e ndjekësve të injorancës, bidatit dhe deformimit. Ngaqë e vërteta është e qartë dhe e rrjedhshme, ndërsa e kota është belbëcake.

Menhexhi Selefi

Menhexhi është udha dhe rruga e qartë.

Selefij ëshë adresim tek të parët tanë të mirë. Me këtë synohet ajo me të cilën ishte i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), Sahabët (shokët) e tij (Allahu qoftë i kënaqur me ta) dhe kush i ndjek ata me Ihsan.

Atëherë, Menhexhi Selefij është:

Të ecurit mbi rrugën e Sahabëve në pasimin që ata i bënin të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) dhe praktikimi i Etherit.

Emrat e tyre janë:

Ehlul-Hadithi.

Ehlus-Sunneti uel-Xhema’a.

Selefijinët.

Ndjekësit e Selefit.

Allahu i Lartmadhëruar thotë: “Dhe kushdo që kundërshton të Dërguarin, pasi t’i jetë treguar qartë atij rruga e drejtë dhe ndjek rrugë tjetër nga ajo e besimtarëve, Ne do ta mbajmë atë në atë drejtim që ai vetë ka zgjedhur. Dhe do ta djegim atë në zjarr, dhe sa përfundimi i keq.” (An-Nisa’ 115)

Bazat e Selefizmit

Selefizmi është ngritur mbi tre baza:

Baza e parë: Përkushtimi i adhurimit vetëm për Allahun e Lartmadhëruar.

Baza e dytë: Të kapurit me Xhematin, dëgjimi dhe bindja.

Baza e tretë: Ruajtja nga bidatet dhe bidatçinjtë.

Baza e parë:

Vërtetimi i të qënit rob i Allahut të lartmadhëruar

Duke pasuar Kur’anin dhe Sunnetin në përputhje me kuptimin e selefëve

Kjo bëhet duke adhuruar vetëm Allahun Një të Vetëm, pa shok dhe ortak, dhe që Allahu të adhurohet me atë që ka ligjësuar. Ky është edhe vërtetimi i fjalës së përkushtimit: “Eshhedu en la ilaha il-la Allah ue eshhedu en-ne Muham-meden resulullah (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të)”

Feja është ngritur nbi dy baza:

Të mos adhurojmë asnjë dhe asgjë tjetër përveç Allahut.

Dhe të mos e adhurojmë Allahun vetëm se me atë që ligjësoi.

Kjo pra, është baza e parë, të cilën kush e kundërshton ka humbur rrugën e drejtë.

Baza e dytë:

Të kapurit me Xhematin, dëgjimi dhe bindja e të parëve të muslimanëve.

Ata kapen me Xhematin dhe ruajnë të drejtat e prijësave të muslimanëve. Ku më e rëndësishmja dhe më e rrezikshmja është dëgjimi dhe bindja, përderisa ata nuk urdhërojnë për kundërshtim të Allahut.

Baza e tretë:

Ruajtja dhe paralajmërimi nga bidati dhe bidatçinjtë

Selefijjunët ruhen dhe paralajmërojnë nga bidatet dhe bidatçinjtë, sepse i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) paralajmëroi për to duke thënë: “Bëni kujdes nga gjërat e reja sepse ato janë humbje. Kush i arrin ato prej jush, le të kapet me Sunnetin tim dhe me Sunnetin e Khalifave të drejtë dhe të udhëzuar, dhe kafshojini ato me dhëmballë.” Madje refuzimi i bidateve konsiderohet prej punëve të mira tek Selefijjinët.

Ebul-Mudhaf-far Es-Sem’anij (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Ne jemi urdhëruar për It-tiba’ (passim) dhe jemi nxitur për të. Ndërsa jemi ndaluar për bidatet dhe jemi kërcënuar për këtë. Simboli i ndjekësve të Sunnetit është se ata ndjekin të parët e mirë dhe se lënë çdo bidat të shpikur.”

Ata ruhen dhe paralajmërojnë nga ulja dhe shoqërimi me bidatçinjtë.

Hasen El-Basrij (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Mos u shoqëro me bidatçiun se ai do të sëmurë zemrën tënde.”

Gjykimi i pasimit të Menhexhit Selefij

Pasimi i Menhexhit Selefij është feja që duhet të pasohet, me urdhrin e Allahut të Lartmadhëruar dhe me urdhrin e të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të).

Imam El-Axhurrij Muhammed ibën El-Husejn (Që ka vdekur në 360 H.) -Allahu e mëshiroftë- thotë: “Besimtari i logjikshëm përpiqet të jetë prej kësaj feje të shpëtuar, duke ndjekur Librin e Allahut të lartmadhëruar, Sunnetet e të Dërguarit të Tij (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), Sunnetet e Sahabëve të Tij (mëshira e Allahut qoftë mbi ta), Sunnetet e Tabi’inëve pas tyre me Ihsan, fjalën e imamëve të muslimanëve të cilët duhet të përmenden si: Sufjan Eth-Theurij, El-Auzaij, Malik ibën Enes, Esh-Shafi’ij, Ahmed ibën Hanbel, Ebi Ubejd El-Kasim ibën Sel-lam, si dhe të shujukhëve të tjerë që janë në rrugën e tyre. Atë që ata e mohoun edhe ne e mohojmë dhe atë që ata e pranuan edhe ne e pranojmë, ndërsa të tjerat i refuzojmë.”

Mirësia e pasimit të Menhexhit Selefij

Kush ndjek këtë rrugë, do të përfitoj shumë mirësi. Prej tyre:

1- Kjo është rruga e shpëtimit nga mosmarrëveshjet.

2- Kjo është rruga e çlirimit nga përçarja.

3- Kjo është rruga e udhëzimit nga humbja.

4- Adresimi tek kjo rrugë ka nderin e adresimit tek i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të).

5- Me pasimin e kësaj rruge largohemi nga pasimi i rrrugës së shejtanit.

6- Me pasimin e kësaj rruge muslimanët do të heqin nga vetet e tyre cilësinë e poshtërimit.

7- Në të diagnostikohet sëmundja dhe ilaçi.

8- Në të arrihet i gjithë Sheriati.

9- Me të arrihet morali i mirë dhe virtytet e larta.

10- Me të muslimani shpëton nga dënimi i dhimbshëm nga zjarri.

11- Me të muslimani arrin hyrjen në Xhennet.

12- Me të arrihet ngjallja e Sunnetit.

Por këtu duhet të kemi parasysh diçka: Se jo çdokush që e quan veten selefij, ose që adresohet tek Menhexhi i Ehlis-Sunneti uel-Xhema’a është prej tyre, derisa të shohim në rrugën e tij dhe në pasimin e tij. Derisa të paraqitet çështja e tij, gjëndja e tij dhe fjala e tij tek Kur’ani dhe Sunneti, si dhe tek ajo me të cilën ishin Sahabët dhe Tabi’inët me Ihsan. Nëse është në përputhje me të ai është prej tyre dhe nëse e kundërshton nuk është prej tyre.

Cilësitë dhe shenjat e Menhexhit Selefij

Selefizmi ka disa cilësi dhe shenja, me të cilat dallohet selefisti i vërtetë nga ai që thjesht e pretendon atë. Prej këtyre shenjave janë:

Shenja e parë: Miqësia dhe armiqësia tek ata është për shkak të pasimit të të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të).

Shenja e dytë: Simboli i tyre është pasimi.

Shenja e tretë: Ata zgjedhin mesatarizmin në të gjitha çështjet e tyre.

Shenja e katërt: Ata janë ndjekës të afrimitetit, përputhjes, palëkundshmërisë dhe qëndrueshmërisë mbi të vërtetën.

Shenja e pestë: Ata angazhohen me ngritjen e fesë duke kërkuar diturinë e Sheriatit dhe duke e zbatuar atë.

Shenja e parë:

Miqësia dhe armiqësia tek ata është për shkak të pasimit të të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të).

Kështu që tek ata nuk ka hapësirë grupacioni që vendos një njeri, një parim apo një libër tjetër (veç Kur’anit dhe Sunnetit), si peshore për miqësi dhe armiqësi. Ngaqë kushdo që e praktikon miqësinë dhe armiqësinë për personin që e pason ai është prej ndjekësve të mosmarrëveshjes dhe përçarjes.

Shejkhul-Islam Ibën Teijmije -Allahu e mëshiroftë- thotë: “Kush vendos një person nga njerëzit -përveç të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të)-, të cilin kush e do dhe është dakord me të konsiderohet prej Ehlis-Sunneti uel-Xhema’a, ndërsa kush e kundërshton konsiderohet prej ndjekësve të bidatit dhe përçarjes, (siç gjendet tek disa grupe prej ndjekësve të imamëve të kelamit (fjalës) në fe etj.), ai është prej ndjekësve të bidateve, humbjes dhe përçarjes.

Nga kjo sqarohet se njerëzit që e meritojnë më së shumti të jenë prej grupit të shpëtuar janë Ehlul-Hadithi ues-Sunneh, të cilët nuk kanë ndonjë person që e pasojnë dhe të jenë fanatikë për të përveç të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të)…”

Shenja e dytë:

Simboli i tyre është pasimi

Ebu Abdullah Muhammed ibën Abdullah Ibën Ebi Zemenijn (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Dije -Allahu të mëshiroftë- se Sunneti është delili i Kur’anit. Ai nuk arrihet me analogji dhe as me logjikë, por është vetëm It-tiba’ (pasim) i imamëve dhe i asaj mbi të cilën ecën i gjithë Um-meti..”

Imam El-Asbahanij (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Çdo njeri duhet të ruhet nga shpikjet në fe, sepse çdo shpikje është bidat. Sunneti është besimi në gjurmët e të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) dhe mos kundërshtimi i tyre me si dhe pse. Kelami dhe grindjet në fe, si dhe polemika janë shpikje, madje vendosin dyshimin në zemra dhe të pengojnë nga njohja e të drejtës dhe të vërtetës.

Dituria nuk është me transmetimet e shumta, por është pasimi dhe praktikimi. Të pasojë Sahabët dhe Tabi’inët edhe nëse ka pak dije. Ndërsa kush kundërshton Sahabët dhe Tabi’inët ai është i humbur edhe nëse ka shumë dituri.”

Imam Maliku (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Sunneti është si shembulli i anijes së Nuhut. Kush hipën në të shpëton dhe kush nuk hipën shkatërrohet.”

Shenja e tretë:

Metoda e tyre është mesatarizmi në të gjitha çështjet e tyre.

Mesatarizmi është prej veçorive të Islamit.

Mesatarizmi është prej shenjave më të rëndësishme të kësaj feje. Allahu i Lartmadhëruar thotë: “Udhëzona dhe drejtona në rrugën e drejtë. Në rrugën e atyre të cilët i begatove dhe jo në rrugën e atyre që merituan zemërimin Tënd mbi vete dhe as në rrugën e atyre që u humbën.” [Al-Fatiha 6-7]

Allahu i Lartmadhëruar e cilësoi rrugën e drejtë se është ndryshe nga rruga e atyre që merituan zemërimin e Allahut, që janë çifutët që e teprojnë dhe e ekzagjërojnë në fe, dhe ndryshe nga rruga e të krishterëve që e teprojnë dhe ekzagjërojnë në asketizëm dhe adhurim. Aq sa dolën nga kufijtë e Sheriatit, jo vetëm në adhurim, por edhe në besim.

Rruga e drejtë nënkupton mesatarizmin dhe epërsinë midis dy anëve, ekstremit dhe neglizhencës. Ibën Abasi (Allahu qoftë i kënaqur me të dy) transmeton se të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) i thanë: Cila prej feve është më e dashur tek Allahu? Ai tha: “El-Hanijfijjetu (e mënjanuar nga shirku që drejtohet tek Teuhidi -Njësimi i Allahut-) Es-semha (e lehtë dhe tolerante).” E transmeton Ahmedi, Bukhariu (në Edebul-Mufred), Abd ibën Humejd dhe Bukhariu te’alijkan në librin e Imanit, dhe e ka bërë Hasen Ibën Haxheri, ndërsa Albani e bëri Hasen li-gajrihi.

Ky hadith është tekst i qartë se Islami është feja e vërtetë, tolerante dhe e lehtë. Dhe toleranca nuk mund të përputhet me ekstremin, ashpërsinë dhe vrazhdësinë.

Shejkhul-Islam Ibën Tejmijje (Allahu e mëshiroftë) thotë për ndjekësit e Sunnetit dhe Xhematit: “Po kështu në të gjitha temat e Sunnetit, ata janë mesatar, sepse janë të kapur me Librin e Allahut dhe Sunnetin e të Dërguarit të Tij (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) dhe me atë për të cilën kanë rënë dakord të parët e hershëm, prej Muhaxhirinëve dhe Ensarëve, dhe ata që i ndoqën ata me Ihsan.” (Mexhmu’ul-Fetaua Vëll. 3 faq. 375)

Pra, ndjekësit e Sunnetit nuk kanë ekstremitet dhe ashpërsi, si dhe nuk kanë neglizhencë dhe shpërfillje.

Enes ibën Malik (Allahu qoftë i kënaqur me të) transmeton se Pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) ka thënë: “Lehtësoni dhe mos vështirësoni. Përgëzoni dhe mos largoni, se ju jeni dërguar lehtësues dhe nuk jeni dërguar vështirësues.” E transmeton Bukhariu dhe Muslimi.

Shenja e katërt:

Ata janë ndjekës të afrimitetit, përputhjes, palëkundshmërisë dhe                                     qëndrueshmërisë mbi të vërtetën.

Selefijjunët përpiqen për Xhematin dhe luftimin e përçarjes, por Xhemati në të cilin ata bashkohen është ai në të cilin ka qenë i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) dhe Sahabët e tij.

Ebul-Mudhaf-far Es-Sem’anij (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Nga arsyet që dëshmijnë se Ehlul-Hadithi janë në të vërtetën, është fakti se nëse vështron në të gjithë librat e tyre që kanë shkruajtur, nga i pari deri tek i fundit, të vjetërit dhe të rinjtë, me ndryshimin e vendeve dhe kohërave, me largësinë e banimit nga njëri-tjetri; në sqarimin e besimit dhe ideologjive ke për t’i gjetur në një rrugë dhe takohen në një pikë. Ecin të gjithë në një rrugë, nuk devijojnë prej saj dhe nuk mërziten në të. Fjala dhe puna e tyre është një. Prandaj tek ata nuk sheh mosmarrëveshje dhe as përçarje aspak. Aq sa nëse grumbullon atë që kanë shprehur me gjuhët e tyre dhe që kanë përcjellë nga të parët e tyre, do t’i gjesh sikur kanë ardhur nga zemra e një njeriu dhe nga një gjuhë. A mos vallë ka ndonjë argument më të qartë se ky që dëshmon për të vërtetën? Allahu i Lartësuar thotë: “A nuk mendojnë thellë për Kur’anin? Po të kishte qenë ai prej dikujt tjetër e jo prej Allahut, sigurisht që do të kishin gjetur në të mjaft kundërthënie e mospërputhje.” (An-Nisa’ 82)

Allahu i Lartësuar thotë: “Dhe mbahuni fort, të gjithë ju së bashku pas litarit të Allahut dhe mos u ndani mes jush dhe mbani mendje begatinë e Allahut përmbi ju, pasi ju qetë armiq mes njëri-tjetrit, por Ai bëri bashkimin mes zemrave tuaja, kështu që me mirësinë e Tij ju u bëtë vëllezër.” (Al-Imran 103)

Por nëse sheh tek ndjekësit e epsheve dhe bidatit, ke për t’i gjetur të përçarë dhe të ndarë, në grupe dhe parti. Aq sa vështirë të gjesh dy prej tyre në një rrugë në besim. Bëjnë bidatçi njëri-tjetrin, aq sa arrijnë edhe tek tekfiri, djali bën qafir babanë, dikush tjetër vëllanë, fqinji fqinjin tjetër. Gjithnjë i sheh në grindje, mosmarrëveshje dhe përçarje. Përfundon jeta e tyre por nuk bashkohet fjala e tyre. Ti mendon se ata janë bashkë, por zemrat e tyre janë të ndara. Kjo, ngaqë janë popull që nuk logjikojnë.”

Shenja e pestë:

Ata angazhohen me ngritjen e fesë duke kërkuar diturinë e Sheriatit dhe duke e zbatuar atë.

Dituria tek ata është pasimi i gjurmëve. Ata grumbullojnë ajetet, hadithet dhe gjurmët që kanë ardhur nga Sahabët dhe i kuptojnë ato. Ata ndjekin fjalën e të parëve dhe nuk shpikin fjalë në kuptimin e teksteve, me të cilat dalin nga fjalët e Sahabëve (Allahu qoftë i kënaqur me ta).

Nuk ka dyshim se njohja e fjalëve të selefëve, prej Sahabëve dhe Tabi’inëve, si dhe punën dhë unanimitetin e tyre, madje edhe mosmarrëveshjen e tyre, është më e dobishme nga njohja e fjalëve dhe punëve të atyre që erdhën pas.

Nëse shikon me vëmendje ke për të hasur se çdokush prej grupeve dhe grumbullimeve të popullit Muhamedan, pretendon se është sipas Kur’anit dhe Sunnetit. Dhe vija ndarëse midis këtyre grupeve, është që të shikohet se cila prej tyre është në atë që ka qenë i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) dhe Sahabët e tij, sepse me atë duhet të kapemi. Ngaqë ai është grupi i shpëtuar dhe pala e ndihmuar, ai është Xhemati dhe ajo është udha e besimtarëve.

Allahu i Lartmadhëruar thotë: “Dhe kushdo që kundërshton të Dërguarin, pasi t’i jetë treguar qartë atij rruga e drejtë dhe ndjek rrugë tjetër nga ajo e besimtarëve, Ne do ta mbajmë në atë drejtim që ai vetë ka zgjedhur. Dhe do ta djegim atë në zjarr. Dhe sa përfundim i keq është ai.” (An-Nisa’ 115)

El-Auzaij (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Dituria është ajo që ka ardhur nga shokët e Muhammedit (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), ndërsa të tjerat nuk janë dituri.”

Ibën Mes’udi (Allahu qoftë i kënaqur me të) thotë: “Njerëzit do të vazhdojnë të jenë mirë përderisa do t’u vijë dija nga shokët e Muhammedit (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) dhe të mëdhenjtë e tyre. E kur t’u vijë nga të vegjëlit e tyre do të përçahen epshet e tyre dhe do të shkatërrohen.”

Ibën Mes’udi (Allahu qoftë i kënaqur me të): “O njerëz! Mësoni dhe kush mëson le të punojë.”

Ndjekësit e Sunnetit nuk zhyten në çështjet e fesë me mendjen dhe logjikën e tyre. Por është pasim i asaj që ka ardhur nga Allahu i lartësuar dhe nuk është vendosur në mendjet dhe logjikat e burrave. I Dërguari i Allahut ia sqaroi Sunnetin Umetit të tij dhe ia shtjelloi Sahabëve të tij. Kështu që kush kundërshton shokët e Muhammedit (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) në diçka prej fesë ai është i humbur.

Lexues i nderuar! Këto janë bazat, mirësitë dhe shenjat e Menhexhit Selefij, që është rruga e ndjekësve të së vërtetës dhe pasimit. Kjo rrugë e grupit të shpëtuar dhe palës së ndihmuar, është në kundërshtim me rrugën e fabrikantëve dhe shefit të tyre (Ifritit gënjeshtar).

Shenjat e fabrikantëve

Pasi që përmendëm rrugën e të vërtetës dhe pasimit, me ndihmën e Allahut do të sqarojmë pallavrat e tufës së fabrikantëve dhe shenjat dalluese të tyre.

1- Nga shenjat kryesore të tyre është gënjeshtra. Në këtë pikë ata kanë ngjasuar rrafidhat, sikurse had-dadinjtë të cilët fabrikantët u përngjasin shumë. Fabrikantët pretendojnë se janë xhemati i hakut, por e vërteta është se ata janë në të kotën, derisa të lënë gënjeshtrat dhe pallavrat e tjera, të cilat -lexues i nderuar- do t’i lexosh në këto rreshta.

Këtë cilësi të tyre e njohin të gjithë ata që kanë patur qoftë edhe kontaktin më të vogël me ta. Ndërsa ata që kanë jetuar me ta e dijnë më së miri këtë. Mirëpo, çfarë gjykimi ka gënjeshtra në Islam? Dhe a lejohet të mbrohet një mendim ose një medh-heb me gënjeshtra?

Allahu i Lartmadhëruar thotë: “Janë vetëm ata të cilët nuk besojnë në Ajetet e Allahut, që shpifin dhe pikërisht ata janë gënjeshtarët.” (En-Nahl 105)

Gënjeshtra është prej cilësive të munafikëve, siç ka ardhur në dy Sahihët, nga Ebu Hurejre (Allahu qoftë i kënaqur me të), se i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) ka thënë: “Shenjat e munafikut janë tre: Kur flet gënjen, kur premton nuk e mban premtimin dhe kur e merr amanetin, tradhton.”

Gënjeshtra e çon njeriun drejt të keqes dhe shkatërrimit. Në dy Sahihët, transmetohet nga Abdullah ibën Mes’udi (Allahu qoftë i kënaqur me të), se Pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) ka thënë: “Me të vërtetë sinqeriteti udhëzon drejt mirësisë dhe mirësia udhëzon për në Xhennet. Njeriu vazhdon të jetë i sinqertë dhe duke u përpjekur vetëm për sinqeritet, derisa të shkruhet tek Allahu i sinqertë. Ndërsa gënjeshtra udhëzon drejt të keqes dhe shkatërrimit, dhe e keqja dhe shkatërrimi udhëzojnë për në zjarr. Robi vazhdon të gënjejë dhe të përpiqet për gënjeshtrën, derisa të shkruhet tek Allahu si gënjeshtar.”

Ai, që gënjeshtën e ka moral të vetin, aq sa gënjeshtra të jetë prej instikteve të tija, ka për t’u shkruajtur gënjeshtar tek Allahu. Ndërsa njeriut nuk i pëlqen që njerëzit t’i thonë; gënjeshtar. A nuk po refuzon që të shkruhet tek Allahu si gënjeshtar?

Njerëzit nuk e besojnë atë që gënjen, prandaj fjalët e tij janë të refuzuara dhe ai është i urryer tek njerëzit.

Gënjeshtra është prej gjynaheve të mëdha.

Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të) thotë: “Bëni kujdes dhe ruhuni nga gënjeshtra, sepse gënjeshtra është larg Imanit.”

Imam Dhehebiu (Allahu e mëshiroftë) thotë rreth fjalës së Ebu Bekrit: “Sid-dijku (i sinqerti) e tha të vërtetën, sepse gënjeshtra është kulmi i nifakut (hipokrizisë) dhe shenjë e munafikut. Ngaqë besimtari bën gjynahe dhe kundërshtime që kanë lidhje me epshin dhe nuk merret me tradhti dhe gënjeshtra….

Prandaj o ti që dëshiron të jesh i rregullt, duhet të kuptosh, të jesh i çiltër, fetar dhe i devotshëm. Përndryshe, mos u lodh, edhe pse do të të mundi epshi, ose fanatizmi për një mendim ose medh-heb. Pasha Allahun! Mos u lodh! Nëse e di që je njeri që i përzien gjërat, ngatërrestar dhe neglizhent që shpërfill kufijtë e Allahut, atëherë na lë të qetë. Sepse pas pak do të zbulohet e kota dhe e rremja, dhe do të dalë shtrëmbërimi dhe mashtrimi. “Por përbetimi i së keqes rrethon vetëm atë që e bën atë.” (Fatir 43) Unë të këshillova ty. Shkenca e Hadithit është mburrje dhe krenari. Pra ku është shkenca e hadithit? Ku janë pjesëtarët dhe ndjekësit e saj? Për pak sa nuk i pashë vetëm se në libër ose nën dhé.” (Tedhkiretul-Huf-fadh)

Pra gënjeshtra është një sëmundje shkatërruese dhe një rrezik i madh.

Jahja ibën Ebi Kethijr (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Atë që prish thashethemexhiu dhe gënjeshtari në një orë, nuk e prish as magjistari për një vit.”

Lexues i nderuar! A e lexove me vëmendje fjalën e Dhehebiut? Po fjalën e Jahja ibën Ebi Kethijrit?

Ajete që lexohen… Hadithe që transmetohen… Unanimitet nga njerëzit e shekujve më të mirë… A vallë u pranuan nga veshët tanë, apo trokitën në dyert e zemrave tona dhe i gjetën mbyllur me shprehjen: Por…

Gënjeshtra është një ves i keq, prandaj bëj kujdes dhe ruaju prej saj. Feja e Allahut është gjithëpërfshirëse dhe e përsosur, prandaj mos thirr në një pjesë të saj dhe të lësh një tjetër. Mos parandalo nga një e keqe dhe të biesh në gjynahet e mëdha.

2- Prej shenjave të tyre është fakti, që fabrikantët flasin për çështje madhore, për të cilat nuk duhet të flasë askush, me përjashtim të dijetarëve.

Ata janë zhytur në çështjet e bojkotit, hexhrit, vrazhdësisë, miqësisë dhe armiqësisë, tebdi’it etj., pa iu referuar rregullave dhe normave të ndjekësve të Sunnetit dhe Xhematit dhe fjalës së dijetarëve të Islamit.

Kush i njeh fabrikantët, e di mirë se ata e kanë marrë guximin të vendosin rregulla nga vetja e tyre rreth këtyre çështjeve madhore, të cilat kryesisht ua vendos shefi i tyre dhe më pas tufa (ngaqë vetë ai e quan tufë) i vë në zbatim.

Kush njeh këto çështje madhore dhe fjalët e dijetarëve të Islamit rreth këtyre rregullave të Sheriatit, e kupton mirë se dijetarët për Librin e Alllahut, Sunnetin e të Dërguarit të Tij (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), Sheriatin e Tij, fenë e Tij dhe të asaj që kanë qenë të parët e këtij Um-meti dhe imamët e tij, qofshin nga të parët dhe të pasmit janë në një luginë, ndërsa fabrikantët injorantë janë në një tjetër luginë. Fabrikantët nuk janë ndriçuar me dritën e diturisë dhe nuk janë kthyer në kuptimin e këtyre çështjeve në ndonjë shtyllë të qëndrueshme. Kundërshtimi i tyre ndaj nxënësve të dijes dhe ulemave të muslimanëve është thjesht nga injoranca dhe padituria që ata kanë rreth këtyre temave fetare. Prandaj ata flasin pa fakte dhe argumente, por vetëm me hamendje dhe pandehje. Kështu mendon shefi fabrikant dhe tufa ndjek iluzionet dhe butaforitë e tij.

Injoranca është përhapur dhe sprova është bërë e madhe. Belaja është shtuar nga ata që flasin rreth këtyre temave madhore fetare. Këta njerëz kanë shpikur në fe gjëra që nuk janë prej saj. Siç thotë Pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të): “Me të vërtetë Allahu nuk e tërheq dijen duke e marrë atë nga robërit, por e merr atë me vdekjen e dijetarëve, derisa kur nuk mbetet dijetar, njerëzit marrin të parë të tyre injorantë, të cilët pyeten dhe japin fetva pa dituri. Kështu humbasin vetë dhe humbasin edhe të tjerët.” Allahu na ruajtë që të mos flasim për Allahun pa dituri.

3- Prej shenjave të fabrikantëve është metoda që ndjekin në ashpërsi, rreptësi dhe vrazhdësi.

Ata kështu kanë kundërshtuar rrugën e ndjekësve të Sunnetit dhe Xhematit dhe kanë ngjasuar me khauarixhët. Fabrikantët kanë ndjekur këtë rrugë, rrugën e ashpërsisë, rreptësisë dhe vrazhdësisë.

Shejkhu i nderuar Sulejman ibën Sehman (Allahu e mëshiroftë) ka thënë:

“Gjithë çështja është tek njohja e ndjekësit të Sunnetit nga ndjekësi i bidatit.

Prej shenjave të ndjekësit të Sunnetit me të cilat njihet, është fakti që ai ndjek Librin e Allahut dhe Sunnetin e të Dërguarit të Tij (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) në fjalë dhe punë, në udhëzim dhe etikë. Gjithashtu merr fjalët e Sahabëve të të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), fjalët e Tabi’inëve, si dhe fjalët e atyre që erdhën pas tyre prej të parëve të mirë dhe imamëve të udhëzuar. Ndjekësi i Sunnetit u mëson njerëzve çështjet e fesë së tyre duke filluar me më të rëndësishmen, pastaj më të rëndësishmen. Duke u mësuar çështjet e vogla të diturisë para atyre që janë të mëdha. Ai ndjek rrugën e lehtësimit, siç thotë Allahu i Lartësuar: “Dhe unë nuk jam prej atyre që e ekzagjërojnë.” Pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: “Ju jeni dërguar lehtësues dhe nuk jeni dërguar vështirësues.” Po ashtu thotë: “Bëni kujdes nga ekzagjërimi dhe teprimi, sepse ata që ishin para jush u shkatërruan për shkak të ekzagjërimit dhe teprimit në fe.” Dhe kur fëmijët luanin në xhami ditën e festës ai u çua duke i parë dhe më pas tha: “Që ta dijnë çifutët se në fenë tonë ka pushim dhe çlodhje; Unë jam dërguar me Hanijfijjen e lehtë dhe tolerante.”

El-Imad ibën Kethijr (Allahu e mëshiroftë) ka përmendur në Tefsirin e tij, në komentimin e fjalës së Allahut të Lartësuar: “Thuaj: Me të vërtetë mua më udhëzoi Zoti im në rrugën e drejtë, në fenë e drejtë dhe të vërtetë, fenë e Ibrahimit Hanijfen, dhe ai nuk ishte prej mushrikinëve.” Si dhe çështjet e tjera me të cilat cilësohen ndjekësit e Sunnetit dhe Xhematit.

Prej tyre është fakti që njeriu të jetë i ditur për atë që urdhëron, i ditur për atë që ndalon, i butë në atë që urdhëron, i butë në atë që ndalon, me mirësjellje në atë që urdhëron dhe me mirësjellje në atë që ndalon.

Prej shenjave të ndjekësit të bidatit (bidatçiut), është: Ashpërsia, rreptësia, ekzagjërimi dhe teprimi në fe, kapërcimi i kufijve në urdhëresa dhe ndalesa, kërkimi i asaj që ia vështirëson Umetit, që e mundon dhe që e ngushton atë në çështjet e fesë. Gjithashtu, fakti që bëjnë qafir dikë për shkak të gjynaheve dhe kundërshtimeve, si dhe cilësitë e tjera që janë të njohura për bidatçinjtë.”

4- Prej shenjave dalluese të fabrikantëve, është fanatizmi që kanë për shefin e tufës së tyre (Ifritin gënjeshtar).

Ata janë rrethuar pas tij dhe nuk dalin nga gjykimi i tij. Atë që ai e bën selefij, është selefij, dhe atë që ai e nxjerr nga Selefizmi, nuk është selefij. Nuk dua të flas për këtë njeri dhe do të mjaftohem me ato që përmenda në hyrje të këtij libri, ngaqë ky njeri në pjesën dërrmuse të trojeve tona është i panjohur dhe nuk ka ndonjë kontribut në përhapjen e dijes së dobishme, me përjashtim të hamendjes dhe pandehjes, iluzioneve dhe butaforive të tija. Këta njerëz që ndjekin atë, dashur pa dashur ia kanë obliguar vetvetes pasimin e këtij njeriu të paditur. Mirëpo, a mos vallë e kanë të obliguar të ndjekin ndonjë prej njerëzve, përveç të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të)?

Baza e fesë islame është puna me Librin e Allahut dhe Sunnetin e të Dërguarit të Tij (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), sipas kuptimit të të parëve tanë të mirë.

Kjo është feja e vërtetë, baza dhe themeli i së cilës është Kur’ani dhe Sunneti. Kjo është  referenca e muslimanëve në çdo grindje dhe mosmarrëveshje që kanë.

Asnjë nga dijetarët e Islamit nuk ka thënë: Më pasoni mua! Në atë që ai zgjedh. Por kanë thënë: Merrni andej nga kemi marrë edhe ne.

O ti musliman i logjikshëm dhe i drejtë! Po të pyes ty: A mos vallë do të pyetesh në varrin tënd apo në Ditën e Llogarisë se: Përse nuk e ndoqe filanin? Kur nuk lejohet të jesh fanatik pas ndonjë prej imamëve dhe dijetarëve të mëdhenj, atëherë si ia lejon vetes o musliman, të jesh fanatik pas këtij njeriu rrenacak dhe injorant, i cili duhet të pendohet sa më parë nga gënjeshtrat, iluzionet, butaforitë, hamendjet dhe pandehjet e tija, në të cilat e ndjek tufa e tij. Të pendohet publikisht, duke ndjekur rregullat e pranimit të pendimit.

O musliman! O ti që je mashtruar nga ky grupacion, i cili ka kundërshtuar rrugën e ndjekësve të së vërtetës dhe pasimit! Kthehu në fenë tënde, duke punuar me Kur’anin dhe Sunnetin, si dhe me atë për të cilën kanë rënë në unanimitet të parët e këtij populli dhe imamllarët e tij. Aty gjendet shpëtimi dhe lumturia tënde.

Ji musliman që njëson Allahun në adhurim, duke mos adhuruar asnjë përveç Allahut, duke mos shpresuar tek asnjë tjetër përveç Allahut dhe duke iu frikësuar vetëm Allahut. Bëje veten tënde të duruar duke qenë vëlla për çdo musliman dhe të duash për ta atë që do për veten tënde. Ndiq rrugën e ndjekësve të Sunnetit, të cilët janë njerëzit më të ditur për të vërtetën dhe më të mëshirshmit me krijesat. Më i miri prej njerëzve është ai që është më i dobishëm për njerëzit.

5- Në qoftë se had-dadinjtë bëjnë bidatçi dikë që bie në çfarëdo bidati, fabrikantët u ngjasojnë atyre në këtë bazë, por vetëm që e quajnë dikë bidatçi edhe pa patur ndonjë arsye konkrete, me përjashtim të gënjeshtrave që i trillojnë.

Kjo bazë e tyre është e njohur dhe konsiderohet nga shenjat dalluese të tyre. Por kush është ai që e bën dikë bidatçi? Mos vallë është e drejtë e çdo njeriu që ta quaj dikë bidatçi? Fabrikantët thonë se vetëm ata janë selefij, ndërsa për sa u përket të tjerëve, origjina është se janë bidatçi, derisa të ndjekin këtë tufë dhe shefin fabrikant (Ifritin gënjeshtar). Përderisa çështja e tebdi’it është përhapur në masë kohët e fundit, është e domosdoshme ta sqarojmë këtë temë, duke përcjellë gjykimin e kësaj çështjeje, duke iu referuar fjalëve dhe fetvave të dijetarëve.

Shejkhu i nderuar Abdus-Selam ibën Berxhes (Allahu e mëshiroftë) thotë:

“Ekzagjërimi dhe teprimi në gjykimin ndaj njerëzve, është kapërcimi i kufirit duke gjykuar ndaj tyre me kufër, bidat dhe fusuk. Gjykimi me ndonjë nga këto gjëra ndaj dikujt prej njerëzve, është tek Allahu i Lartësuar dhe tek i Dërguari i Tij (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të). Nëse vjen argumenti i prerë, se ndaj dikujt janë faktuar këto, arëherë ai klasifikohet me to, ndërsa ndaj atij që nuk janë faktuar ato, klasifikimi i tij me to është prej kapërcimit të kufijve të Allahut të Lartësuar dhe konsiderohet të flasësh ndaj Allahut pa fakte dhe prova. Ky është ekzagjërimi dhe teprimi i shëmtuar që e çoi këtë Ummet në përçarje, plagosi trupin e tij dhe ndau Xhematin e tij. Madje i pari ekzagjërim dhe teprim në këtë Ummet, ka qenë prej kësaj gjëje, kur khauarixhët e tepruan në gjykimin ndaj muslimanëve dhe të parëve të muslimanëve me kufër dhe dalje nga Islami. Më pas, nga ky veprim i tyre rrodhën derdhja e gjakut të pastër musliman, çjerrja e Xhematit dhe përhapja e urrejtjes dhe mërisë midis pjesëtarëve të Islamit.

Po kështu thuhet për tebdi’in (bërjen bidatçi) pa të drejtë, ngaqë të çon drejt bojkotit dhe urrejtjes, madje është rruga për në tekfir (bërjen qafir) pa të drejtë. Përderisa pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) -siç ka ardhur në Sahihun e Bukhariut- ndaloi nga dhënia e gjykimit të përgjithshëm për pirësin e alkolit, që të lejohej mallkimi i Allahut ndaj tij, ndaj një personi të caktuar për shkak të besimit që ka në Allahun dhe të Dërguarin e Tij. Atëherë, si nxitohen vallë ekstremistët për vendosjen e gjykimeve të përgjithshme të kufrit dhe fiskut, ndaj personave të veçantë, pa iu bërë prshtypje dhe pa iu lënë mbresë?! Teksti i hadithit siç ka ardhur në Sahihun e Bukhariut, nga Umer ibën El-Khattab (Allahu qoftë i kënaqur me të) është: “Se ishte një burrë në kohën e pejgamberit (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) i cili quhej Abdullah dhe e thirrnin me pseudonimin “Himar”. Ai e bënte për të qeshur të Dërguarin e Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të). Pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) kishte zbatuar ndaj tij masën e dënimit që është për pirjen e alkolit. Një ditë e sollën dhe ai urdhëroi dhe u zbatua masa e dënimit ndaj tij. Njëri nga të pranishmit tha: O Allah! Mallkoje! Sa shpesh që vjen ai! Pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) tha: “Mos e mallkoni! Se pasha Allahun nuk di tjetër vetëm se ai e do Allahun dhe të Dërguarin e Tij.”

Pra vendosja e këtyre gjykimeve ndaj një personi të veçantë kërkon që të plotësohen kushtet dhe të mohoen pengesat, siç kanë rënë në unanimitet për këtë dijetarët e Ehli Sunneti uel-Xhema’a. Nga kjo pikënisje, dijetarët kanë thënë në fjalë të shumta të tyre, se ai që lëshon këto gjykime ndaj njerëzve në besimet dhe dëlirësinë e tyre, duhet të jetë prej dijetarëve dhe prej të devotshmëve. Prej këtyre fjalëve është fjala e Imam Dhehebiut (Allahu e mëshiroftë) që thotë: “Ai që flet për burrat, duhet të jetë me njohje të plotë dhe me uera’ të plotë.”

Në këto kohëra u sprovuam me disa që adresohen tek Selefizmi, të cilët e teprojnë në lëshimin e gjykimit ndaj të tjerëve me bidat, aq sa arritën ta përgjithësojnë tebdi’in ndaj çdo shoqërie dhe se origjina tek të tjerët përveç tyre është bidati, derisa të qartësohen rreth gjendjes së tyre. Këta njerëz janë injorantë rreth Sheriatit dhe janë të paditur për kuptimin e shprehjeve të dijetarëve rreth bidatit dhe ndjekësve të tij. Prandaj fjala e tyre nuk ka kurrfarë vlere, madje konsiderohet si kokriza pluhuri, pa asnjë vlerë dhe asnjë peshë. Më së miri këtë e sqaroi Shejkhu i nderuar Abdul-Muhsin ibën Hamed El-Abbad, i cili i këshilloi ata dhe parandaloi nga menhexhi i tyre në librin e tij “Butësi o ndjekësit e Sunnetit me ndjekësit e Sunnetit”. E lusim Allahun e Lartësuar të na mbrojë nga i gjithë teprimi dhe ekzagjërimi.” (“Medhahirul-gului fil-I’tikadi uel-ameli uel-hukmi alen-nasi”, i Ibën Berxhes).

Tebdi’i është gjëja më kryesore me të cilin fabrikantët angazhohen. Prandaj do të përcjellim fetva të tjera nga dijetarët tanë, që të sqarohet e vërteta dhe rruga e ndjekësve të së vërtetës dhe pasimit, e cila nuk përputhet me rrugën e fabrikantëve, të cilët janë shkak për të keqen dhe fitnen dhe pengojnë njerëzit nga përqafimi i Menhexhit Selefij, duke përhapur këto baza të shthurura dhe këto sëmundje shkatëruese të cilat i kanë refuzuar dijetarët tanë.

Shejkhu i nderuar Salih El-Feuzan (Allahu e ruajtë) ka thënë në librin e tij “Muhadharatun fil-Akijdeti ued-Da’ua Vëll. 3 faq. 380):

“Ndikimi i shfaqjes së grupeve të humbura.

Kur u shfaqën grupet që kundërshtojnë ndjekësit e Sunnetit dhe Xhematit, rrodhën prej kësaj teprime të shëmtuara dhe supozime të këqija, që ndikuan tek shumë njerëz, të cilët u ndikuan dhe i trashëguan ato. Ata filluan t’i ngjallin dhe t’i përhapin në çdo kohë, sa herë që u jepet rasti, duke ua diktuar atyre shejtanët xhind dhe njerëz. Ky është një rrezik i madh, sepse dëmton shumë njësimin e popullit Islam.

Prej këtyre teprimeve të shëmtuara dhe supozimeve të këqija të këtyre grupeve të humbura, është prurësi i tebdi’it, tefsikut dhe tekfirit, që i përhapin ata që trashëguan ata dhe pasuesit e tyre, madje kjo konsiderohet baza e menhexhit të tyre.

Shenja e ndjekësve të Sunnetit është se janë të shëndoshë nga këto sëmundje. Ndërsa shenja e kundërshtarëve të tyre është se cilësohen me këto sëmundje të shëmtuara dhe shkatërruese, që janë tebdi’i, tefsiku dhe tekfiri, si dhe angazhimi me këto për një kohë të gjatë pa kufi dhe me forma të ndryshme. Ka njerëz që i sjellin këto sëmundje dhe lëngata, si dhe menhexhin (metodën) e grupeve të humbura. Ngaqë Menhexhi i Ehli Sunneti uel-Xhema’a është largimi nga këto çështje të nënçmuara dhe angazhimi me kuptimin e fesë së Allahut të Lartmadhëruar, të kapurit me atë që është në Librin e Allahut dhe Sunnetin e të Dërguarit të Tij (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të), si dhe ruajtja e zemrave dhe gjuhëve ndaj të parëve të këtij populli dhe vëllezërve të tyre besimtarë.

Prandaj, Allahu i Lartmadhëruar thotë për ta: “Besimtarët dhe besimtaret janë mbrojtës dhe miq të njëri-tjetrit. Ata urdhërojnë për të mirën dhe ndalojnë nga e keqja. Ata kryejnë faljen e namazit, japin Zekatin dhe i binden Allahut dhe të Dërguarit të Tij. Këta janë ata mbi të cilët Allahu do të derdhë mëshirën e Tij. Vërtet Allahu është i Gjithëfuqishëm, më i Urti Gjithëgjykues.” (Teube 71)

Prej urdhërimit më të madh në të mirën dhe ndalimit më të madh nga e keqja është, është ndalimi nga tebdi’i, tefsiku dhe tekfiri pa të drejtë. Ata ndalojnë nga kjo dhe parandalojnë prej saj. Ata angazhohen me punën e mirë, urdhërojnë për të, e veprojnë dhe mësojnë Fikhun në të. Kjo është puna e tyre: “Kryejnë faljen e namazit dhe japin Zekatin.” U bëjnë dobi veteve të tyre dhe u bëjnë dobi të tjerëve. “Dhe i binden Allahut dhe të Dërguarit të Tij.”….. Derisa tha (Allahu e ruajtë): “Në këtë kohë është përhapur veçanërisht tek të rinjtë dhe midis disa muslimanëve që janë të paditur për realitetin e Islamit, të cilët kanë xhelozi të tepruar, ose fanatizëm jo të duhur, tek ata është shfaqur prurësi i tebdi’it, tefsikut dhe tekfirit. Ata angazhohen në të gjithë jetën e tyre me këto cilësi të nënçmuara, duke kërkuar dhe kontrolluar për të metat, shfaqjen dhe publikimin e tyre që të bëhen të njohura. Kjo është shenjë e fitnes dhe shenjë e të keqes. E lusim Allahun e Lartmadhëruar të ruaj muslimanët prej saj…”

Këto këshilla të arta dhe porosi margaritarë janë tregues i qartë për humbjen në të cilën janë fabrikantët, të cilët janë zhytur në këto çështje për të cilat kanë paralajmëruar dijetarët e Islamit, ku mes tyre edhe ky mal, që e ka emrin Salih El-Feuzan.

Dijetari i nderuar Salih Al-Esh-Shejkh (Allahu e ruajtë) u pyet: Kush është ai që gjykon për bidat? Ai u përgjigj:

“Bidati është gjykim Sheriati dhe gjykimi ndaj atij që bie në të se është bidatçi është një gjykim Sheriatik i ashpër. Ngaqë gjykimet e Sheriatit që jepen ndaj personave janë: Qafir, pas tij vjen bidatçi dhe më pas fasik. Për secilën prej tyre gjykimi jepet nga dijetarët, sepse nuk ka lidhje të detyrueshme midis kufrit dhe qafirit, se jo çdokush që vepron kufër është qafir, pra është dytësor dhe nuk kanë lidhje të detyrueshme. Po ashtu jo çdokush që bën bidat është bidatçi dhe jo çdokush që vepron fusuk është fasik me të njëjtën gjë. Ndoshta mund të thuhet se është qafir në aparencë duke iu referuar aparencës, ose fasik në aparencë, ose bidatçi në aparencë, por kjo nuk nënkupton lëshimin e gjykimit, ngaqë referimi i aparencës është ndryshe nga lëshimi i gjykimit, siç është sqaruar kjo në vendin e vet.

Pra gjykimi për bidat, se kush thotë këtë fjalë është bidatçi dhe se kjo fjalë është bidat, nuk është e drejtë për cilindo që njeh Sunnetin, por është për dijetarët. Ngaqë nuk gjykohet për të, vetëm pas gjendjes së kushteve dhe mohimit të pengesave. Kjo çështje kthehet tek të devotshmit dhe se grumbullimi i kushteve dhe mohimi i pengesave është prej punës së Muftiut.

Prandaj nuk duhet, madje nuk lejohet që dikush të marrë guximin dhe të gjykoj për bidat ndaj atij që nuk kanë gjykuar dijetarët e qëndrueshëm në dije se është bidatçi. Ajo që duhet marrë në kosideratë është ajo që ata kanë thënë apo kanë lënë.

Ndërsa kush gjykon, konsiderohet një ixhtihad prej tij, e nëse është nga ata që meritojnë të bëjnë ixhtihad ky gjykim është për të por nuk pasohet në të. Ai arsyetohet por nuk pasohet, ngaqë pasimi është për dijetarët e qëndrueshëm në dije. Dhe nëse nuk e meriton të bëj ixhtihad, atëherë fjala e tij është e refuzuar dhe konsiderohet se është në vendin e gabuar.” (Marrë nga kaseta “Nasijhatun lish-Shebab)

Shejkhu i nderuar Ahmed ibën Jahja En-Nexhmij (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Kush bie në një bidat prej bidateve për të cilat ka unanimitet dhe që janë të njohura që janë bidat, atëherë është detyrë që ky njeri të këshillohet dhe të përsëritet këshilla ndaj tij. Dhe nuk duhet të nxitohemi për të gjykuar ndaj tij për bidat, sepse është gabim. E nëse ne e bëjmë këtë, kemi për të rrëzuar njëri-tjetrin, dhe ndjekësit e Menhexhit Selefij -edhe pse janë pak- do të rrëzohen njëri pas tjetrit. Prandaj ajo që duhet bërë, kur nga një njeri buron diçka e tillë duhet të përmbahemi dhe të mos nxitohemi duke gjykuar ndaj tij, duke mos parandaluar prej tij dhe duke mos urdhëruar për hexhër (bojkot) ndaj tij. Por duhet ta përsëritim këshillën nga disa persona, dhe më pas, nëse ai vazhdon në të tijën dhe refuzon, atëherë themi se filani është bidatçi dhe ruhuni prej tij. Ndërsa të nxitohemi dhe të gjykojmë për bidat, kjo gjë nuk duhet dhe nuk është në interes të davetit Selefij, por duhet përmbajtje dhe nuk duhet nxitim në këtë.” (Marrë nga ligjërata e Shejkhut me temë: “Menhexhu aim-meti da’ua fi mesaili teues-suli uel-istigathe)

Duhet të themi këtu, se selefijjunët janë njerëzit më të shpëtuar nga rënia në bidat dhe se tek ata nuk ekzistojnë shirkijatet. Ndërsa kundërshtimet dhe gjynahet e mëdha, mund të burojnë prej disa selefijinëve, vetëm se këto gjëra në krahasim me të tjerët, tek ata ndodhin më pak.

Ndoshta dikush mund të gaboj në një çështje të caktuar, ose mund të veproj një kundërshtim prej gjynaheve, por ai nuk duhet të klasifikohet si bidatçi, por si gjynahqar ose fasik. Dhe nëse dikush bie në një bidat, ose ngatërrohet në të për arsye të injorancës ose të një këndvështrimi të caktuar, ai ka rënë në bidat, por ne nuk e lëshojmë gjykimin ndaj tij si bidatçi.

Ndërsa ai që shpik bidat në fe qëllimisht, dhe ngrihet fakti ndaj tij dhe largohet dyshimi, ndërkohë që ai vazhdon në të tijën duke rënë në bidate, ai konsiderohet bidatçi.

Shejkhu i nderuar Salih El-Feuzan thotë: “Nëse dikush gabon për arsye të një këndvështrimi të caktuar, ngaqë një këndvështrim i caktuar konsiderohet dyshim që shmang lëshimin e gjykimit si bidatçi, sepse mendoi se këndvështrimi i tij është i pranueshëm, ose pason atë që mendon se është në të vërtetën, për këtë thuhet se gaboi ose kundërshtoi dhe nuk thuhet se është bidatçi.”

6- Fabrikantët marrin për argument çështjet e Gajbit (të së fshehtës), ose pandehjet dhe hamemdjet. Prandaj kur u thuhet atyre, se cili është argumenti se filani është bidatçi? Ata përgjigjen menjëherë: Keni për ta parë, ose thonë: Ne e dijmë ju nuk e dini, do ta shikoni shumë shpejt, ka pët t’iu shfaqur, si dhe shprehje të tjera të kësaj natyre.

Kjo bazë e tyre është e njohur dhe kush ka patur edhe kontaktin më të vogël me ta, e njeh mirë këtë bazë të tyre, kotësia e së cilës është e qartë dhe nuk ka nevojë për koment. Prandaj këta njerëz duhet të pendohen sa më shpejt nga këto rregulla të kota, dhe të marrin këshillë nga fjalët e dijetarëve rreth këtyre çështjeve, si dhe t’i lënë hamendjet dhe pandehjet dhe të merren me diturinë e dobishme dhe punën me të.

7- Prej shenjave të tyre është fshehtësia dhe prapashpina. Ata merren me fshehtësira dhe prapashpina.

Kjo tufë ka fshehtësi, të cilat shefi i fabrikantëve ua komunikon ndonjërit prej të besuarve të tij të cilët nuk dalin nga gjykimi i këtij njeriu. Ata veçohen nëpër cepa dhe qoshe, dy apo tre veta duke u veçuar nga të tjerët dhe pëshpëritin rreth hamendjeve dhe pandehjeve të rradhës, apo rreth thashethemeve. Prandaj pas faljes në xhami, ata i sheh duke u veçuar dhe duke përshpëritur nëpër cepa dhe qoshe  në fshehtësi dhe prapashpinë. Në vend që të jenë të dobishëm me muslimanët e thjeshtë, duke u mësuar Islamin dhe Sunnetin, merren me fshehtësira dhe prapashpina, sikur të kenë ndonjë parësi të fshehtë.

Lexues i nderuar! Daveti Selefij nuk njeh fshehtësi, por është një thirrje e qartë mbi tokë në mes të ditës. Ajo nuk i njeh veçimet nëpër cepa dhe qoshe, por është thirrje për të gjithë njerëzit, që të ecin sipas Kur’anit dhe Sunnetit, duke iu referuar kuptimit të të parëve tanë të mirë.

Adresa e kësaj thirrjeje janë xhamitë, ndërsa mësimet zhvillohen në xhami para njerëzve dhe për të gjithë njerëzit.

Abdullah ibën Umeri (Allahu qoftë i kënaqur me të dy) ka thënë: Erdhi një burrë tek Pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) dhe tha: O i Dërguari i Allahut! Më porosit! Ai tha: “Adhuro vetëm Allahun dhe mos i bashkangjit asnjë shok apo ortak dhe asnjë gjë! Fale namazin…. Dhe detyrë për ty është të kesh çeltazi (duke qenë i hapur) dhe ruaju e bëj kujdes nga fshehtësia.” E transmeton Ibën Ebi Asim në veprën “Es-Sunneh”

Umer ibën Abdulaziz (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Nëse i sheh disa njerëz që veçohen në fenë e tyre me diçka më vete nga masa e gjerë e popullit, atëherë dije se janë duke themeluar humbje.”

Ndërsa fabrikantët e kanë kundërshtuar këtë Menhexh Selefij dhe nuk i ngelet tjetër, vetëm se të pendohen tek Allahu i Lartmadhëruar dhe të ndjekin rrugën e ndjekësve të së vërtetës dhe pasimit, e cila është në kundërshtim me ndjekësit e injorancës, bidatit dhe shtrembërimit.

8- Fabrikantët, në çështjen e hexhrit (bojkotit) ndjekin një rrugë tjetër, ndryshe nga ajo e ndjekësve të Sunnetit dhe Xhematit, pa iu referuar fjalëve të ulemave tanë, që janë mbjellësit e davetit rregullues.

Hexhri ndaj bidatçiut nuk është i ligjshëm vetëm se për dy arsye:

E para: Për të edukuar bidatçiun dhe që të tjerët të marrin mësim dhe të mos

veprojnë si ai.

E dyta: Nga frika se mos ulja me të të dëmton dhe të sprovon.

Shejkhul-Islam Ibën Tejmije (Allahu e mëshiroftë) thotë: “Përderisa personi të cilit i

bëhet hexhër dhe as të tjerët nuk heqin dorë nga ajo që janë, madje e keqja shtohet,

ndërkohë që ai që e bën hexhrin është i dobët dhe dëmi i kësaj është më i madh

se dobia, atëherë hexhri nuk është i ligjshëm. Aq sa afrimi me disa njerëz është më

i dobishëm se hexhri. Prandaj pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të)

disa njerëz i afronte dhe disa të tjerë i bojkotonte.”

Ndërsa fabrikantët ndjekin metoda nga më të ndryshmet në këtë çështje, duke mos

marrë parasysh normat që kanë vendosur ndjekësit e Sunnetit dhe Xhematit.

Anëtarët e kësaj tufe, hexhrin nuk e praktikojnë se shohin ndonjë dobi, ose se largojnë ndonjë dëm, por ata bojkotojnë atë që bojkoton shefi dhe në prezencë të shefit, ndërsa kur janë larg atij,

ata flasin me “bidatçinjtë” dhe u buzëqeshin atyre. Ata nuk i bojkotojnë të tjerët se

shohin ndonjë bidat, ose një gjynah tek ata, por fabrikantët bojkotojnë ata njerëz që

nuk u nënshtrohen hamendjeve dhe pandehjeve të tyre.

Këta njerëz që hiqen si të ditur, por që janë injorantë, kur i ftojnë njerëzit për tek e

vërteta, realisht i ftojnë për tek vetja e tyre, që të tërheqin vëmendjen e njerëzve dhe

që të udheheqin të tjerët. Kështu kur ata pyeten, japin përgjigje pa dituri, dhe kështu

humbasin vetveten dhe të tjerët.

Lexues i nderuar! Shiko se çfarë thotë dijetari i nderuar Sulejman ibën Sehman (Allahu

e mëshiroftë), duke kritikuar disa njerëz që ishin para disa dekadash, por që ngjasojnë

shumë me fabrikantët. Dhe siç thuhet: “Çdo popull e ka një trashëgimtar” Se në të

vërtetë fabrikantët e kanë kundërshtuar rrugën e ndjekësve të së vërtetës dhe

pasimit në këtë çështje dhe në të tjerat dhe kanë ngjasuar me ndjekësit e bidatit,

injorancës dhe deformimit.

Shejkh Sulejman ibën Sehman thotë: “Përsa i përket selamit ndaj musafirëve, ne e

sqaruam në çështjen e hexhrit se: Kjo është për arsye të edukimit dhe reagimit ndaj

gjynahqarëve dhe mëkatarëve. Dhe se hexhri është i ligjshëm kur ekziston dobia

dominuese ndaj dëmit. Por nëse dëmi është më i madh nga dobia, atëherë ai nuk është i ligjshëm, siç e ka sqaruar këtë Shejkhul-Islam Ibën Tejmije (Allahu e mëshiroftë), që thotë: “Ky hexhër ndryshon me ndryshimin e bojkotuesve, duke iu referuar forcës dhe dobësisë së tyre, numrit të vogël apo të madh të tyre. Ngaqë me të synohet ndalimi i atij që është bojkotuar, edukimi i tij dhe kthimi i masës nga veprimi dhe nga gjendja e tyre. Përderisa dobia në të është më e madhe, që bojkoti të çoj në dobësimin e të keqes dhe zhdukjes së saj, atëherë hexhri është i ligjshëm. Por kur personi të cilit i është bërë hexhri dhe as ndonjë tjetër nuk e lënë të tyren dhe e keqja shtohet, ndërsa bojkotuesi është i dobët dhe dëmi është më i madh nga dobia, atëherë hexhri (bojkoti) nuk është i ligjshëm, aq sa afrimi me disa njerëz është më i dobishëm se hexhri i tyre, ashtu sikurse hexhri i disa të tjerëve është më i dobishëm se afrimi i tyre….”

9- Fabrikantët në metodën që ndjekin, karakterizohen nga shtrëngimi dhe ngushtimi, ashpërsia, rreptësia, acaria dhe vrazhdësia. Gjë që bie ndesh me normat e Sheriatit të pastër Islam, që është feja tolerante dhe e lehtë, që nuk përmban barrë të rënda, shtrëngime dhe stërmundime.

Islami është feja e Teuhidit (njësimit të Allahut), larg shirkut dhe është fe e lehtë dhe tolerante. Në të nuk ka ngushtim dhe shtrëngim.

Allahu i Lartmadhëruar thotë: “Allahu nuk do t’ju vërë në vështirësi, por Ai do që t’ju pastrojë ju dhe të plotësojë mirësitë e Tij mbi ju, që ju të mund të falënderoni.” [El-Maideh 6]

Allahu i Lartësuar thotë: “Allahu ju dëshiron juve të lehtën dhe Ai nuk dëshiron që t’i vështirësojë gjërat për ju.” [El-Bekareh 185]

Këto ajete Kur’anore argumentojnë se feja është e lehtë dhe se teprimi në fe nuk është i kërkuar, madje ai nuk është prej fesë. Ndërsa masatarizmi është shenjë dalluese e kësaj feje dhe rruga e saj. Mesatarizmi është midis dy anëve; Ekstremizmit dhe neglizhencës.

Fabrikantët e kanë shkelur këtë tolerancë të Islamit në metodën e tyre, duke u bërë kështu shkak për të keqen dhe për largimin e njerëzve nga Sunneti.

Ndërsa Islami është fe e lehtë dhe tolerante. Në Islam nuk ka ekstremizëm dhe teprim. Enes ibën Malik (Allahu qoftë i kënaqur me të) transmeton se pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të): “Lehtësoni dhe mos vështirësoni! Përgëzoni dhe mos largoni! Ju jeni dërguar lehtësues dhe nuk jeni dërguar vështirësues.” (E transmeton Bukhariu dhe Muslimi)

Ky hadith urdhëron për lehtësimin, si dhe lënien e largimit të të tjerëve dhe vështirësimin. Gjë e cila kërkon lënien e teprimit dhe ekzagjërimit, dhe kërkimin e mesatarizmit. Ngaqë lehtësimi është toleranca dhe lënia e vështirësimit. Prandaj gjëja më e mirë është mesatarizmi. Imam Bukhariu vendosi një temë për këtë hadith në librin e edukatës, që e titulloi: “Tema: Fjala e pejgamberit (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të): {Lehtësoni dhe mos vështirësoni!} Dhe ai donte lehtësimin dhe qetësimin për njerëzit.”

10- Fabrikantët e kanë tepruar në gjykimin mes njerëzve, duke shpifur për ta gjëra që nuk i kanë thënë dhe nuk i kanë bërë dhe si rrjedhojë i kanë ngarkuar me gjëra që nuk i takojnë.

Nga bukuritë dritëlëshuese të tolerancës së Islamit është fakti që e ka ndaluar teprimin dhe ekzagjërimin në gjykimin mes njerëzve. Islami ka urdhëruar për drejtësi. Ndërsa padrejtësia është e kundërta e drejtësisë. Që është animi në një nga dy anët në kurriz të tjetrit. Allahu i Lartmadhëruar thotë: “Sigurisht që Allahu ju urdhëron që t’ua ktheni prapë atyre që u takojnë gjërat e dhëna juve amanet për ruajtje në besim dhe që kur të gjykoni mes njerëzve, të gjykoni me drejtësi. Vërtet sa i shkëlqyer është mësimi të cilin Allahu jua jep juve! Vëtet Allahu është gjithnjë Gjithëdëgjues, Gjithëshikues.” (An-Nisa’ 58) Gjithashtu Allahu i Lartmadhëruar thotë: “O ju që keni besuar! Jini të fortë për Allahun si dëshmitarë të drejtë e mos lejoni që armiku dhe urrejtja ndaj të tjerëve t’ju bëjë që t’i shmangeni drejtësisë. Jini të drejtë: Kjo është më afër përkushtimit dhe kini frikë Allahun. Padyshim që Allahu është në dijeni të plotë për çdo gjë që ju veproni.” [El-Maideh 8]

Këto dy ajete janë argument për urdhrin e Allahut të Lartmadhëruar, që fakton mirësinë e këtij populli dhe se anëtarët e kësaj feje janë të drejtë. Ai urdhëroi për gjykimin me drejtësi jo vetëm mes anëtarëve të kësaj feje me njëri-tjetrin, por edhe në gjykimin ndaj armiqve të tyre.

Ndërsa fabrikantët, për të arritur synimin e tyre ndaj dikujt, tregohen zullumqarë në gjykimet ndaj të tjerëve dhe jo të drejtë. Ata përdorin gënjeshtra, hamendje dhe pandehje, me qëllim që të arrihet synimi i tyre dështak dhe belbëcak.

11- Fabrikantët nuk u njohin dijetarëve të Sunnetit të drejtat e tyre.

Ata disa prej tyre i përflasin, disa të tjerë i nënvlerësojnë dhe disa të tjerë i shpërfillin. Kur dijetari i nderuar Abdul-Muhsin El-Abbad (Allahu e ruajtë) nxorri librin e tij “Butësi o ndjekësit e Sunnetit me ndjekësit e Sunnetit”, ata vendosën ta bojkotojnë mexhlisin e Shejkhut dhe të mos prezantojnë në të. Ata e përfolën shejkhun e nderuar dhe e akuzuan atë. Aq sa deri sot nuk kanë shfaqur ndonjë pendim për këtë bojkotim. Ndërsa kur u komunikohej ndonjë fetva rreth këtyre temave që ata kanë kundërshtuar metodologjinë e saktë nga dijetarët e mëdhenj, ata i refuzonin me pretendimin se ata nuk e dijnë realitetin rreth çështjeve të bidatit, hexhrit dhe paralajmërimit. Ky pretendim i tyre është i njëjtë me atë të hizbinjëve të tjerë, të cilët thonë se dijetarët e mëdhenj nuk e kuptojnë realitetin rreth çështjeve të mëdha. Zemrat e të dyja palëve janë njësoj.

Kur disa nxënës dije kërkuan një ballafaqim me fabrikantët tek ndonjë nga dijetarët, ata e refuzuan këtë gjë dhe pretenduan se ishin të qartë dhe se nuk kanë nevojë për ballafaqim tek dijetarët. Ata frikësohen nga ky ballafaqim, sepse do të zbulohen shpifjet dhe trillimet, pandehjet dhe hamendjet.

Kur ndodhën disa sprova të cilat rrodhën nga fabrikantët, ne menjëherë pyetëm dijetarët e mëdhenj si: Shejkh Gudejanin (Allahu e mëshiroftë), Shejkh Feuzanin, Shejkh Abbadin, Shejkh Luhajdanin e shumë e shumë të tjerë, për fabrikantët dhe shenjat e tyre. Të gjithë ata e kritikuan këtë tufë.

Shejkh Gudejani (Allahu e mëshiroftë) tha për fabrikantët se qenka formuar një grup i ri dhe porositi për kërkimin e dijes së dobishme dhe punën me të, si dhe na porositi të mos merremi me gjëra që nuk na interesojnë. Shejkh Gudejanin (Allahu e mëshiroftë) e takuam në xhaminë që është fare pranë shtëpisë bashkë me disa vëllezër. Ai ishte një dijetar zahid dhe adhurues. E pyetëm konkretisht për këtë grupacion (fabrikantët) dhe paralajmëroi duke thënë se na qenka formuar një grup i ri, por ju mos u merrni me këto gjëra, por merruni me dijen e dobishme, punën me të, thirrjen në të dhe durimin gjatë kësaj.

Më pas shkuam në xhaminë ku falet dhe jep mësim Shejkh Luhajdani (Allahu e ruajtë). Edhe ky Shejkh i nderuar na porositi me këshilla të arta dhe kritikoi mendimet e tufës së fabrikantëve. Gjithashtu Shejkh Luhajdanin e pyetëm për një pretendim të fabrikantëve, të cilët thoshnin se nuk lejohet që nxënësit e dijes të bashkëpunojnë me Komunitetin Musliman shqiptar. Ndërsa Shejkhu i nderuar na nxiti të bashkëpunojmë me Komunitetin Musliman shqiptar dhe të sillemi me urtësi dhe mençuri gjatë përhapjes së fesë pas mbarimit të studimeve universitare.

Më pas erdhi mbrëmja dhe atë natë e kaluam në shtëpinë e Shejkhut të Nderuar Abdulaziz Sed-hanit dhe konkretisht në bibliotekën e tij, që është një bibliotekë e madhe dhe mjaft e pasur. Shejkhu na nderoi dhe na rezervoi një takim, ku na porositi me porosi të dobishme, të ngjashme me porositë e dijetarëve të mëparshëm.

Të nesërmen shkuam në ambientet e Komisionit të dijetarëve të mëdhenj, ku takuam Shejkh Salih El-Feuzan në zyrën e tij. Ai na porositi për kërkimin e dijes dhe na porositi të mos merremi me gjërat që merren fabrikantët.

Madje edhe më herët kishim pyetur dijetarin dhe Muhadithin e Medines Abdul-Muhsin El-Abbad, Shejkh Salih Suhejmin, Shejkh Ibrahim Ruhejlin, Shejkh Terhib ibën Rubej’an Ed-Deuserij, imamin e xhamisë profetike Husejn Al Esh-Shejkh, Shejkh Ali Nasir Fekijhin (i cili na pyeti dhe tha: Po unë kam shpëtuar nga gjuha e tyre?) dhe shumë e shumë dijetarë të tjerë në Medine rreth fabrikantëve dhe mendimeve të tyre, dhe që të gjithë ata i kritikuan ata dhe refuzuan mendimet e tyre.

Mirëpo fabrikantët vazhdojnë në të kotën e tyre duke mos u kushtuar vëmendje fetvave të dijetarëve dhe duke mos u njohur të drejtat që kanë.

Këto ishin disa prej fjalëve të dijetarëve rreth grupacionit të fabrikantëve, të cilët duhet të pendohen menjëherë nga e kota në të cilën janë. Gjithashtu ngelet si detyrë për mbarë muslimanët të ruhen nga bidatet dhe bidatçinjtë, si dhe nga të gjitha grupacionet, ku mes tyre edhe nga fabrikantët, të cilët nuk i përfillin dijetarët, nuk i respektojnë dhe nuk i marrin parasysh fetvatë e tyre.

Lexues i nderuar! Fabrikantët kanë kundërshtuar rrugën e ndjekësve të Sunnetit në këto tema që i përmendëm shkurtimisht pa u zgjatur, si dhe në çështje të tjera si El-Uela’ uel-Bera’, dashurisë dhe urrejtjes, miqësisë dhe armiqësisë, ku kanë ngjasuar rrugën e khauarrixhëve. Si dhe në temat e tjera ku kanë devijuar.

Përgatiti  Ebu Ismail Ahmed Abdul-Alijmi

Me emrin e Allahut, Mëshiruesit, Mëshirëbërësit.

Falënderimet i takojnë vetëm Allahut, Zotit të botëve, e ardhmja u takon njerëzve të devotshëm, ndërsa përshëndetjet dhe nderimet ia dërgojmë të dërguarit të tij, njeriut më të zgjedhur dhe besnikut që kumtoi shpalljen, profetit, imamit dhe zotërisë tonë Muhamedit (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të), familjes së tij dhe gjithë atyre që ndjekin udhëzimin e tij deri në ditën e gjykimit.

Falënderoj Allahun e Madhëruar, i Cili na begatoi me këtë takim në këtë muaj të begatë me vëllezërit e mi të ndershëm që i dua për hirë të Allahut, dhe me bijtë e mi të shtrenjtë, për tu këshilluar për të vërtetën e për tu udhëzuar drejt të vërtetës. E lus Allahun që ta bëjë këtë takim të begatë, ti përmirësojë zemrat dhe punët tona, të na ruajë nga veset e shpirtrave dhe punëve tona të këqia. Gjithashtu, e lusim Atë të ndihmojë fenë dhe të lartësojë fjalën e Tij, ti japë sukses shtetit tonë në gjërat që Ai i pëlqen dhe që janë në të mirë të robërve, në të njëjtën kohë i kërkojmë Atij që tu japë sukses të gjithë udhëheqësve muslimanë kudo që janë, në gjërat që përmirësojnë robërit dhe shtetin në përqëndrim të palëkundur në sheriatin e Allahut, i cili ngjason me anijen e Nuhut. Ai që udhëzohet drejt saj, shpëton, ndërsa ai që distancohet prej saj, shkatërrohet.

Pas kësaj hyrje që bëra, falënderoj organizuesit e këtij takimi, dekanatin e kësaj shkolle të cilët më ftuan në këtë takim, duke e lutur Allahun që ti begatojë përpjekjet e tyre, ti ndihmojë në çdo punë të mirë e tu bëjë dobi me ta njerëzve. Vërtet, Allahu është më i miri që mund ti lutemi.

O ju vëllezër që u dua për hir të Allahut! Bijë të ndershëm! Pak më parë e dëgjuat titullin e kësaj ligjërate që ka të bëjë me devotshmërinë dhe mënyrat e forcimit të saj.

Këtë titull zgjodhi universiteti, ose më saktë dekanati i kësaj shkolle, e unë e pranova një gjë të tillë për vetë faktin se kjo është një temë madhështore, e cila meriton që ti kushtojmë rëndësi dhe të meditojmë në të, pa harruar dhe praktikimin e asaj që na kërkohet.

Devotshmëria o vëllezër është vetë feja e Allahut të Madhëruar, është një fjalë përmbledhëse që përmban gjithë të mirat.

Devotshmëria është; besimi, udhëzimi, islami, bamirësia, dobia dhe përmirësimi.

Feja e Allahut u quajt devotshmëri, sepse ai që udhëzohet dhe përqëndrohet në këtë fe, ruhet nga dënimi dhe zemërimi i Allahut si në këtë botë ashtu dhe në botën tjetër.

Devotshmëria është mjeti më i përshtatshëm për të fituar çdo të mirë në këtë botë dhe në botën tjetër, në të njëjtën kohë është mjeti që të largon nga çdo e keqe në këtë botë dhe në botën tjetër.

Prandaj, Allahu shpesh herë e përmend atë në librin e Tij famëlartë, gjithashtu edhe Profeti (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të) në hadithet e tij.

Tek ajetet që përmendin devotshmërinë, janë edhe fjalët e Allahut në fillim të sures Nisa, ku thotë: “O ju njerëz, të jeni të devotshëm ndaj Zotit tuaj i Cili u krijoi nga një vete…”

Në këtë ajet, Allahu i Madhëruar i urdhëron të gjithë njerëzit që ti frikësohen Atij, ashtu siç është shprehur në suren Bekare, ku thotë: “O ju njërëz, adhurojeni Zotin tuaj”. Ai i urdhëron njerëzit që ta adhurojnë Atë, në të njëjtën kohë u kërkon që ti frikësohen Atij, sepse devotshmëria është adhurim ndaj Allahut ashtu siç është adhurimi devotshmëri.

Devotshmëria është bindja ndaj Allahut të Madhëruar dhe Profetit (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të), duke ia kushtuar adhurimin me sinqeritet vetëm Allahut dhe askujt tjetër përveç Tij, duke praktikuar urdhërat e duke lënë të ndaluarat, d.m.th. duke qëndruar në kufijtë që ka caktuar Allahu.

Ky pra është adhurimi ndaj Allahut dhe devotshmëria ndaj Tij, ky është besimi ku të gjitha së bashku do të thonë; islam, bamirësi, udhëzim dhe përmirësim.

Ai që i frikësohet Allahut është ai që e adhuron dhe e njëson Atë, është ai që përqëndrohet në rrugën e Tij, është besimtari musliman, është bamirësi, ndërsa i udhëzuari është njeriu i mirë.

Në një ajet tjetër, Allahu i Madhëruar thotë: “O ju njerëz, frikësojuni Allahut se me të vërtetë dridhja pranë katastrofës së kijametit është një llahtari e madhe.”

Në një ajet tjetër, thotë: “O ju njerëz, bëhuni të devotshëm ndaj Allahut dhe frikësojuni asaj dite kur prindi nuk mund ti bëjë dobi fëmijës së tij, e as fëmija nuk mund ti bëjë dobi asnjë send prindit të tij.”

Gjithashtu thotë: “O ju njerëz, vërtet Ne u krijuam prej një mashkulli dhe një femre, ju bëmë popuj e fise në mënyrë që të njiheni mes vete, e ska dyshim se tek Allahu më i ndershmi ndër ju është ai që është më i devotshmi.”

Në një ajet tjetër, përsëri thotë: “O ju njerëz, kujtoni begatitë që u dhuroi Allahu. A ka ndonjë që u furnizon nga qielli përpos Allahut?”

Gjithashtu thotë: “Përgatituni me furnizim, e furnizimi më i mirë është devotshmëria.”

Në këtë ajet, Allahu i Madhëruar na tregoi se përgatitja më e mirë është devotshmëria, sepse furnizimi më i mirë me të cilin njeriu takon Allahun dhe bashkëpunon me Të në këtë botë, është devotshmëria.

D.m.th. është përgatitja më e madhe dhe më e dobishme, për shkak se devotshmëri do të thotë bindje ndaj Allahut dhe Profetit (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të), sinqeriteti dhe vërtetësia në punë duke iu përmbajtur kufijve që ka vënë Allahu e duke iu larguar gjërave që Ai ka ndaluar, me shpresë në shpërblimin e Tij dhe me frikë nga ndëshkimi i Tij.

Pra, kështu realizohet devotshmëria (frikë-respekti).

Takua vjen nga fjala arabe uikaje, që do të thotë “pengesë”, sepse njeriu duke adhuruar Zotin e duke praktikuar urdhërat e Tij, duke qëndruar në kufijtë që Ai ka vënë, të gjitha këto bëhen pengesë që ta ruajnë këtë njeri nga dënimi dhe zemërimi i Allahut të Madhëruar, si në këtë botë ashtu dhe në botën tjetër.

Për shkak të devotshmërisë, Allahu ka përgatitur çdo të mirë në këtë botë dhe në botën tjetër.

Në një ajet, Allahu i Madhëruar thotë: “E kush i frikësohet Allahut, atij Allahu i hap rrugë dhe e furnizon prej nga nuk e kupton.”

Çfarë mbetet pas kësaj? “E kush i frikësohet Allahut, atij Allahu i hap rrugë…”, ky ajet përfshin të mirat e dunjasë dhe të ahiretit, pra, devotshmëria është mënyra më e mirë për tu çliruar nga vështirësitë e kësaj bote dhe të botës tjetër.

Duhet të dini se vështirësia më e madhe është ajo e ditës së gjykimit, ditës së madhe ku do të ndodhë gjykimi dhe shpërblimi.

Ai që i frikësohet Allahut, Allahu do ta shpëtojë atë nga vështirësitë e asaj dite duke e futur në radhët e njerëzve të gëzuar e të shpëtuar, pikërisht në vendin e dinjitetit (xhenetit).

Në një ajet tjetër, Allahu i Madhëruar thotë: “E kush i frikësohet Allahut, Ai atij do t’ia lehtësojë punët.”

Me këtë ajet, Allahu i Madhëruar na sqaron se devotshmëria është mjeti më i mirë për lehtësimin e punëve dhe daljen nga çdo vështirësi, si në këtë botë ashtu dhe në botën tjetër. Nuk mund të harrohet dhe furnizimi andej nga ai nuk e pret, e këtu është për qëllim furnizimi në këtë botë dhe në botën tjetër.

Rizku më i mirë që ndodhet në botën tjetër, është të fitosh xhenetin dhe të shpëtosh nga zjarri.

Allahu i Madhëruar duke treguar për rëndësinë e devotshmërisë, thotë: “E kush e ka frikë Allahun, Ai atij ia shlyen të këqiat  dhe ia shton shpërblimin.”

Kur një i devotshëm triumfon duke dalë nga vështirësitë, e duke u furnizuar nga nuk e pret, shtoja kësaj dhe lehtësimin e punëve, shlyerjes së mëkateve dhe shtimit të shpërblimit, atëherë më tregoni çfarë mbetet pas kësaj për të thënë? Nuk ka dyshim se ai ka arritur çdo të mirë.

Tek shtimi i shpërblimit që sapo u përmend, në ajet është për qëllim hyrja në xhenet dhe shpëtimi nga zjarri.

Allahu i Madhëruar u ka premtuar të devotshmëve lloj-lloj mirësish, dhe na ka treguar në shumë ajete se kjo devotshmëri do ti shpierë ata në vendin e krenarisë dhe dinjitetit, i cili është xheneti.

Në suren Hixhr, Allahu i Madhëruar thotë: “Vërtet, të devotshmit do të jenë në xhenete mes burimeve. “Hyni në to të shpëtuar dhe të siguruar.” Ne hoqëm prej zemrave të tyre çdo urrejtje, e ashtu të vëllazëruar qëndrojnë në mbështetëse përballë njëri-tjetrit. Aty nuk kanë kurrfarë lodhje dhe nuk do të nxirren kurrë prej tij (xhenetit).”

Ky është përfundimi i njerëzve të devotshëm: “Vërtet, të devotshmit do të jenë në xhenete mes burimeve.”

Do të jenë në kopshte në të cilat ndodhet çdo e mirë që shpirti e do dhe syri kënaqet me të, shtoi kësaj kënaqësie dhe përjetësinë. Në të ka dhe burime uji të cilat të bëjnë të qetësohesh, dhe shërim për atë që pi prej tyre.

Në xhenet janë dhe lumenjtë e rrjedhshëm, e pas gjithë këtyre të mirave u thuhet “Hyni në to të shpëtuar dhe të siguruar.”

(Të shpëtuar) Nga çdo e keqe siç është; sëmundja, vdekja, brengat dhe pikëllimet të cilat e lëndojnë njeriun.

Pra, banorët e xhenetit janë në kulmin u lumturisë, qetësisë, sigurisë dhe shëndetit.

Pas kësaj, Allahu i Madhëruar thotë: “(Të siguruar)  D.m.th. të siguruar nga çdo e keqe që urren njeriu, i sigurtë nga vdekja, i sigurtë në vendin ku është sepse nuk shkatërrohet asnjëherë, i siguruar nga lëndimet, siç janë; uria, etja, e shumë e shumë të tjera prej të cilave frikësohet njeriu.

Më pas, Allahu i Madhëruar thotë:  “Ne hoqëm prej zemrave të tyre çdo urrejtje.”

Mund të ndodhë që njeriu në këtë botë të ketë ndonjë zënkë me dikë tjetër, për shkak të armiqësive, padrejtësive dhe arrogancës, por në ditën e gjykimit kjo urrejtje do të hiqet nga zemrat e besimtarëve, madje do të hiqet çdo shkak që të shpie drejt smirës, urrejtjes, arrogancës dhe ngatërresave që ndodhin ndërmjet vëllezërve, të gjitha këto do të largohen dhe do të shkatërrohen.

Xheneti është vendi i dashurisë, harmonisë, kënaqësisë, sigurisë, bashkjetesës dhe pastërtisë shpirtërore nga çdo e keqe; “E ashtu të vëllazëruar qëndrojnë në mbështetëse përballë njëri-tjetrit”.

Në vendet ku qëndrojnë, janë përballë njëri-tjetrit e nuk ja kthejnë shpinën njëri-tjetrit.

“Aty nuk kanë kurrfarë lodhje dhe nuk do të nxirren kurrë prej tij (xhenetit).”

Ndërsa në suren Duhan, Allahu i Madhëruar thotë: “Vërtet të devotshmit janë në vende të qeta, janë në xhenete dhe në burime që rrjedhin, veshin rroba të mëndafshta e kadifeje të ulur përballë njëri-tjetrit. Kështu edhe i martojmë me bardhoshe symëdha (me hyri). Aty kërkojnë tu ofrohet çdo lloj peme e aty janë të sigurtë, aty nuk e përjetojnë vdekjen përveç asaj të parës në dunja. Ata i shpëtoi Allahu nga vuajtjet e xhehenemit, të gjitha këto janë dhuratë nga Zoti yt e ai është shpërblimi më i madh.”

Kjo është gjendja e njerëzve të devotshëm: “Vërtet, të devotshmit janë në vende të qeta.” Pra, janë në xhenet. Thuhet vend i qetë sepse nuk i kaplon vdekja, shqetësimet, problemet, lëndimet nga armiqtë dhe nuk lëndohet me gjëra që e lëndojnë njeriun.

Më pas, këtë fjalë Allahu e sqaroi duke thënë:  “Janë në xhenete dhe në burime që rrjedhin, veshin rroba të mëndafshta e kadifeje të ulur përballë njëri-tjetrit. Kështu edhe i martojmë me bardhoshe symëdha (me hyri). Aty kërkojnë tu ofrohet çdo lloj peme e aty janë të sigurtë.”

Vendi ku qëndrojnë është i sigurtë, gjithashtu edhe ata janë të sigurtë, pra vendi është i sigurtë sepse nuk mund të  prishet apo të ketë difekt. Përveç kësaj, ata janë të sigururar nga çdo lëndim, siç është; vdekja, sëmundja dhe pikëllimi, pra nga çdo gjë që mund ta lëndojë njeriun.

Gjithashtu, janë të ruajtur nga lëndimet e pasngrënies, sepse njeriu pas ngrënies mund të lëndohet nga tejngopja, apo nga vetë ushqimi i cili mund të mos jetë i përshtatshëm, apo nga ndonjë gjë që ka rënë në ushqim që e dëmton atë, pra, këto lëndime nuk ekzistojnë tek banorët e xhenetit.

Ata hanë, pinë dhe gëzojnë me gjëra të ndryshme, janë të sigurtë nga çdo lëndim që mund tu kanoset.

Janë të sigurtë nga çdo lëndim, prandaj nuk lëndohen në ushqim, pirje apo veshje. Gjithashtu, nuk lëndohen në vendin ku qëndrojnë dhe banojnë, d.m.th. janë të sigurtë nga çdo e keqe.

Pas kësaj, Allahu i Madhëruar thotë: “Aty nuk e përjetojnë vdekjen…”. Janë të gjallë përjetësisht, nuk vdesin dhe nuk lëvizin nga ai vend, në kundërshtim me jetën e kësaj bote në të cilën ekziston vdekja dhe lëvizja nga një vend në një vend tjetër. Njeriu mund të largohet nga vendbanimi i tij, mund ti prishet shtëpia, apo mund ti duket një shtëpi tjetër më e mirë se ajo ku ndodhet, mund ti dalin shkaqe të ndryshme që ta detyrojnë të braktisë shtëpinë në të cilën ndodhet.

Ndërsa banorët e xhenetit janë në vende të përhershme, sepse ato janë të pajisura me gjithë të mirat dhe janë të përsosura, gjë e cila nuk i detyron ata të shpërngulen nga një vend në tjetrin.

Gjithashtu, ata nuk vdesin kurrë. Për këtë Profeti (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të) në një hadith të saktë të transmetuar nga Muslimi, thotë: Kur të hyjnë banorët e xhenetit në xhenet, do të thërrasë një thirrës nga ana e Allahut të Madhëruar, e do të thotë: “O banorët e xhenetit, ajo që u jepet është që të jetoni përjetësisht e të mos vdisni asnjëherë, të jeni të shëndetshëm e të mos u kaplojë sëmundja asnjëherë, të jeni gjithmonë të rinj e të mos plakeni asnjëherë, gjithmonë të jeni të kënaqur dhe të mos pikëlloheni asnjëherë.

Kështu do thuhet ditën e gjykimit kur të hyjnë në xhenet.

Në suren Dharijat, Allahu i Madhëruar thotë: “Të devotshmit janë në kopshte dhe burime, të kënaqur me atë që u ka dhuruar Zoti i tyre, ata edhe më parë ishin vepërmirë.”

Të kënaqur sepse shfrytëzojnë mirësitë e Zotit që ua dhuroi, por pse ndodh e gjithë kjo?

E fituan këtë mirësi sepse në jetën e kësaj bote ishin vepërmirë, ishin të drejtuar në bindjen ndaj Allahut.

Pas kësaj, Allahu tregon disa nga veprat që ata bënin në këtë botë, duke thënë: “Ata ishin që natën flinin pak, dhe në kohën e agimit kërkonin falje për mëkatet e tyre. Dhe në pasurinë e tyre kishin caktuar të drejtë për lypësin dhe për të ngratin.”

Në grupin e veprave që bënin, përmendi namazin e natës dhe kërkimin e faljes në fund të natës.

Disa nga të parët tanë të mirë, kanë thënë: Ata e zgjasnin namazin deri para mëngjesit, e pas kësaj uleshin dhe kërkonin falje.

Pra, namaz nate i shoqëruar me qëndrim të gjatë në këmbë, me dua, me lutje, e më pas me kërkim falje i mbyllnin punët e tyre, pendoheshin tek Allahu sikur të ishin kriminela apo të ishin neglizhentë ndaj adhurimeve. E bënin këtë sepse nuk donin ti shihnin punët e tyre si të mëdha, apo të bëheshin mendjemëdhenj.

Edhe pse ata punonin dhe mundoheshin shumë në këtë botë, sërish kërkonin falje pandërprerë nga frika e dënimit, nga frika se mos u ktheheshin punët mbrapsht.

Duke treguar për këta njerëz, në suren Muminun Allahu i Madhëruar thotë: “Vërtet, ata që ndaj Madhërisë së Zotit të tyre kanë frikë, ata të cilët u besojnë argumenteve të Zotit të tyre, dhe ata të cilët nuk i përshkruajnë shok Zotit të tyre. Dhe ata të cilët japin nga ajo që kanë (punojnë dhe veprojnë gjërat që u kërkohen), e përsëri zemrat e tyre i kanë të frikësuara (punojnë dhe nuk mburren e as nuk përmendin gjërat që punuan, por përkundrazi, ata punojnë dhe bëjnë adhurime, e zemrat e tyre përsëri janë të frikësuara se mos ndoshta këto punë u kthehen mbrapsht, për shkak të ndonjë neglizhence apo mangësie, apo si rrjedhojë e ndonjë gabimi që mund të kenë bërë, pa harruar dhe mundin për të bërë adhurime), sepse e dinë se një ditë do të kthehen tek Allahu.”

Besimi se një ditë do të kthehen tek Zoti i tyre, e se Ai do ti shpërblejë për veprat që kanë bërë, i nxiti ata të frikësoheshin për veprat e tyre se mos nuk janë të sinqerta për hirë të Tij, apo ngase nuk i kanë arritur kushtet e pranimit tek Allahu.

Çfarë u solli këtyre njerëzve ky pranim dhe kjo frikë, për mospranimin e punëve të tyre?

Allahu i Madhëruar, pas kësaj thotë: “Të tillët janë duke nxituar drejt të mirave dhe të parët do ti arrijnë ato.”

Për shkak të frikë-respektit, ndrojtjes dhe besimit të tyre të plotë, ata nxituan drejt punëve të mira, nxituan drejt të mirave dhe të parët i arritën ato.

Nxituan duke vënë përpara sinqeritetin, besimin dhe frikë-respektin, duke i arritur ato që deshën.

Ndërsa në suren Tur, Allahu i Madhëruar thotë: “Të devotshmit janë në kopshte e në begati, të kënaqur me atë që u dha Zoti i tyre dhe që i ruajti nga vuajtja e xhehenemit.”

Pra, të devotshmit janë në xhenete dhe në begati.

Në suren Kalem, Allahu i Madhëruar thotë: “Është e sigurtë se për të devotshmit do të ketë kopshte të begatshme tek Zoti i tyre.”

Gjithashtu, në suren Murselat thotë: “Nuk ka dyshim se të devotshmit do të jenë nën hije dhe pranë burimeve, aty kanë pemë çfarë të dëshirojnë.”

Pra, Allahu i Madhëruar ka përgatitur çdo të mirë mbi devotshmërinë, këtë e ka bërë me devotshmërinë e jo me farefisin, pasuritë, apo me vendet e tyre të punës, e as me ato gjëra të cilat i konsiderojnë të mëdha, e as dhënia pas kësaj bote.

Pak më parë përmendëm se si Allahu tregoi në suren Huxhurat, se lidhjet farefisnore nuk i afrojnë njerëzit tek Allahu.

Për këtë, Allahu i Madhëruar thotë: “O ju njerëz, vërtet Ne u krijuam prej një mashkulli dhe një femre, u bëmë popuj e fise që të njiheni ndërmjet veti.” Nuk tha që të mburreni, gjithashtu nuk tha që të fitoni xhenetin, por tha “që të njiheni ndërmjet veti.” Pas kësaj, tha: “E nuk ka dyshim se më i ndershmi në mesin tuaj është më i devotshmi.”

Pra, ndershmëria nuk është me pasuri apo me farefis, gjithashtu nuk arrihet me pozitë në mesin e njerëzve apo me punësimet joshëse etj.

Ndershëmria e vërtetë arrihet me devotshmëri; “E nuk ka dyshim se më i ndershmi në mesin tuaj është më i devotshmi.”

Në një hadith të saktë, thuhet se një herë kur Profeti (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të) ishte i ulur tek njerëzit, aty pranë kaloi një njeri që konsiderohej nga njerëzit e ndershëm dhe me famë. Profeti (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të) në këtë rast iu drejtua të pranishmëve duke u thënë: Çfarë mendimi keni për këtë person? Thanë: Ky është nga njerëzit e ndershëm dhe me pozitë, nëse kërkon të martohet e meriton që ta martojnë, e nëse ndërmjetëson ti pranohet ndërmjetësimi, dhe kur të flasë ti dëgjohet fjala. Profeti (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të) kur i dëgjoi këto fjalë, heshti. Aty kaloi një njeri i varfër musliman, d.m.th. i devotshëm. Profeti (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të) i pyeti të pranishmit: Çfarë mendoni për këtë njeri? I thanë: Ky është njëri nga të varfërit e muslimanëve. Nëse kërkon të martohet meriton të mos e martojnë, nëse ndërmjetëson të mos i pranohet ndërmjetësimi, dhe kur të flasë të mos i dëgjohen fjlaët.

Pas kësaj, Profeti (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të) tha: Ky që patë tani, është më i mirë se ai edhe sikur toka të jetë e mbushur me njerëz të atillë.

Pse i tha këto fjalë? Sepse ndryshimi është vetëm me devotshmëri dhe besim. I pari ishte nga njerëzit e ndershëm, por nuk ishte i devotshëm, ndërsa i dyti ishte nga të varfërit e muslimanëve, por ishte nga të devotshmit e tyre. Prandaj dhe Profeti (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të) tha për të: Është më i mirë se ai edhe sikur toka të jetë e mbushur me njerëz të atillë.

Kjo na tregon rëndësinë e devotshmërisë dhe adhurimit, të cilat janë e vetmja peshore matëse tek Allahu i Madhëruar, e nuk ekziston peshojë tjetër përpos kësaj që thamë.

Peshorja tek Allahu është që të jesh i devotshëm, i bindur ndaj Allahut, i përqëndruar në fenë tënde, tu largohesh ndalesave që ti ka ndaluar Allahu, të qëndrosh e të mos i kalosh kufijtë e Allahut.

Kjo devotshmëri forcohet, plotësohet dhe përqëndrohet me vazhdueshmërinë e robit nën frikën ndaj Allahut, përkujdesit të tij ndaj urdhërave të Allahut, largimit nga ndalesat e Allahut,  dhe qëndrimit të tij në kufijtë që ka caktuar Allahu.

Sa më shumë ti ruajë njeriu këto që thamë, devotshmëria e tij ndaj Allahut bëhet më e plotë. Në të kundërtën, sa herë që ti rrëshqasë këmba në ndonjë gjë e cila e hidhëron Allahun, devotshmëria pakësohet dhe dobësohet.

Ky pra është udhëzimi dhe besimi, siç ka thënë ehli suneti dhe xhemati; besimi është fjalë dhe vepër, shtohet dhe pakësohet, shtohet me adhurime dhe pakësohet me gabime.

Të njëjtat fjalë thuhen edhe për devotshmërinë; ajo është fjalë dhe punë, shtohet dhe pakësohet, sepse devotshmëria është vetë besimi.

Në disa shprehje të tjera të ehli sunetit, thuhet; besimi është fjalë, punë dhe akide (besim).

Me fjalë të tjera: Besimi është të shprehurit me gjuhë, punë me gjymtyrë, dhe besim me zemër. Të gjitha këto janë terma të ehli sunetit.

Prandaj; besimi, devotshmëria, udhëzimi, islami, bamirësia dhe përmirësimi, të gjitha këto janë fjalë dhe vepra, fjalë të zemrës dhe të gjuhës. Gjithashtu, janë punë të zemrës dhe të gjymtyrëve.

Me adhurime forcohet dhe pastrohet besimi, devotshmëria plotësohet derisa të arrijë majat më të larta, ndërsa çdo gabim e pakëson besimin dhe devotshmërinë sipas shtimit dhe pakësimit të mëkateve.

Sipas zellit dhe përpjekjes së besimtarit, në devotshmërinë ndaj Allahut e qëndrimit të tij në kufijtë që ka caktuar Allahu, ndrojtja që të mos e kaplojë hidhërimi i Tij dhe duke pasur gjithmonë parasysh mbikqyrjen e Allahut, në këtë mënyrë plotësohet devotshmëria dhe besimi i tij, plotësohet islami, bamirësia dhe udhëzimi i tij.

Në të kundërtën, sa herë që bie në ndonjë kundërshtim, qoftë në fjalë apo në vepër, patjetër që besimi do të pakësohet ndërsa devotshmëria do të dobësohet, gjithashtu edhe bamirësia pakësohet sipas gradës së kundërshtimit që ai bën.

Madje, kur shpeshtohen dhe shumohen kundërshtimet ndaj Allahut, arrin puna deri sa mbetet një pjesë shumë e vogël nga ky besim.

Më e keqe se kjo, është kur bie në ndonjë kundërshtim që e largon besimin përfundimisht, siç është; praktikimi i njërës nga gjërat që e prishin dhe e shkatërrojnë islamin e njeriut.

Prandaj, nëse ky njeri praktikon një vepër që konsiderohet shkatërruese prej shkatërrueseve të Islamit, në këtë rast besimi dhe devotshmëria largohen përfundimisht nga ky njeri, duke u kthyer në një dezertor që shijon përjetësisht zjarrin e xhehenemit, nëse ai vdes në këtë gjendje.

Nga kjo që thamë, çdo nxënës dije e kupton rrezikshmërinë e kësaj çështjeje, gjithashtu kupton se një problemi të tillë duhet ti kushtojmë shumë vëmendje.

Duhet të kuptojmë, se kjo dunja është vendi i punës dhe i konkurencës ndërmjet të vërtetës dhe të kotës, është vendi i rreziqeve.

Në një hadith të saktë, Profeti (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të) thotë: Nxitoni në punë të mira, sepse do tu vijnë sprova që ngjasojnë me pjesët e errëta të natës. Në një version tjetër, thotë: Vraponi në punë të mira, sepse do tu vijnë sprova si pjesët e errëta të natës, derisa njeriu gdhihet musliman e ngryset jomusliman e mohues, ose ngryset besimtar dhe gdhihet jobesimtar e mohues. Do e shesë fenë e tij me nje plaçkë të kësaj bote.

Kështu transmetohet hadithi nga i dërguari i Allahut (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të).

Sa besimtarë u gdhinë e u ngrysën jobesimtarë! Sa besimtarë u ngrysën e u gdhinë jobesimtarë! Nuk ka fuqi e as forcë përveç në Allahun e Madhëruar!

Pse ndodh kjo? Për disa arsye, siç është; sharja e Allahut apo e Profetit (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të), shpifja për fenë dhe librin e Allahut, tallja me fenë e Allahut të Madhëruar, apo tallja me xhenetin, zjarrin, namazin, agjërimin, zekatin, haxhin, apo me gjëra të tjera.

Si përfundim, nëse bie në këto gabime ai konsiderohet i dalë nga feja duke iu bërë të lejuara gjaku dhe pasuria, me përjashtim nëse ai pendohet dhe kthehet.

Në gjërat që të largojnë përfundimisht nga feja e Allahut, është mohimi i detyrave që u ka caktuar Allahu njerëzve, detyrat e njohura në fe, p.sh. të mohojë domosdoshmërinë e dy  dëshmive, apo të mohojë njësimin dhe pastrimin e fesë për Allahun duke thënë; nuk është problem të adhurohen idhujt e statujat në vend të Allahut, duke përfunduar kështu në shirk të madh.

Të mohojë besimin në Profetin (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të), ose të shprehet duke thënë; ky profet nuk është dërguar për të gjithë njerëzit por vetëm për arabët, siç shprehen disa çifut dhe të krishterë të huaj.

Konsiderohet i dalë nga feja edhe atëherë kur mohon domosdoshmërinë e faljes së namazit, apo dhënies së zekatit, agjërimin dhe haxhin kur janë mundësitë. Apo të mohojë lejimin e xhihadit, ndalimin e zinasë, alkolit, mosrespektit ndaj prindërve, ndërprerjen e lidhjeve farefisnore, e shumë të tjera ku mohimi i njërës prej tyre është dezertim nga Islami. Pra, njëra nga këto çështje e çrrënjos besimin nga rrënjët e tij. Të njëjtën gjë bën dhe me devotshmërinë duke e çrrënjosur atë, ndërsa ai që i bën këto mohime mbetet mohues dezertor, i lejohet gjaku dhe pasuria, Allahu na ruajtë të gjithëve.

Profeti (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të) në një hadith të tij thotë: Kush ndërron fenë e tij, vriteni.

Pra, çështja është e rrezikshme, në këtë botë besimtarit i del si detyrë që të ketë kujdes e gjithmonë duhet ta shoqërojë frika nga Allahu i Madhëruar. Duhet të jetë i përëndruar në rrugën e drejtë duke ruajtur fenë e tij.

Nga gjërat që të nxjerrin nga feja është dhe lënia e namazit me qëllim, edhe nëse e pranon domosdoshmërinë e tij e thotë se namazi është obligim, por nuk e fal atë dhe nuk e vret mendjen.

Në çështjen që po cekim kanë rënë në kundërshtim dijetarët, një grup prej tyre kanë thënë; konsiderohet dezertor mohues edhe nëse e pranon domosdoshmërinë e tij.

Një pjesë tjetër kanë thënë; nuk kosiderohet dezertor derisa të mohojë domosdoshmërinë e faljes së tij, por përsëri ka rënë në kufër të vogël e jo në atë të madhin, shtoi kësaj se gjynahu që ka bërë është më i madh se imoraliteti dhe pirja e alkolit, apo të ngjashmet me to.

Mendimi i saktë është se; ai konsiderohet mohues edhe nëse nuk e mohon domosdoshmërinë e faljes së tij, është kufër i madh që të nxjerr nga Islami.

E themi këtë duke u mbështetur në shumë argumente, siç është fjala e Profetit (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të) të cilën e transmeton imam Ahmedi dhe autorët e suneneve. Transmetohet nga Burejdete se Profeti (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: Marrëveshja ndërmjet nesh dhe atyre ka lidhje me namazin. Ai që e lë dhe nuk e falë atë, ai konsiderohet i dalë nga feja.

Gjithashtu, është fjala e Profetit (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të) të cilën e tranmeton Muslimi nga Xhabiri se Profeti (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: Ndërmjet burrit, kufrit dhe shirkut, qëndron lënia e namazit.

Këto dy hadithe dhe shumë argumente të tjera, janë argument i ngritur nga Allahu për çdo individ që e lë namazin, edhe nëse nuk e mohon domosdoshmërinë e faljes së tij. Këtë që thamë e ka shprehur edhe Abdullah bin Shekijk el Ukajli me sahabë të tjerë, se lënia e namazit është kufër. Prandaj, na del detyrë që të kemi kujdes dhe të këshillojmë për këtë namaz, ta ruajmë atë pa harruar dhe këshillimin që të jemi të përqëndruar në fenë e Allahut. Të mos i ndahemi devotshmërisë dhe gjërave që e forcojnë atë, siç është bindja ndaj Allahut dhe Profetit të Tij (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të).

Duhet pasur kujdes nga mëkatet dhe nga gjërat që e pakësojnë dhe dobësojnë këtë devotshmëri, siç janë gjynahet etj.

Lus Allahun e Madhëruar me emrat e Tij të bukur dhe atributet e Tij të larta, të na japë sukses të gjithëve në gjërat që e gëzojnë Atë! Gjithashtu, e lus Atë që të na mundësojë përqëndrim të mirëfilltë në fenë e Tij dhe të na mundësojë të gjithëve ta përmendim, ta falenderojmë dhe ta adhurojmë në mënyrën më të mirë. Të na japë sukses në bindjen ndaj Tij dhe ndaj të dërguarit (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të), të na bëjë nga ata që lidhen ngushtë me devotshmërinë ndaj Tij deri në momentin kur ta takojmë Atë. Vërtet, Allahu është Bamirës dhe Fisnik. Së fundi, përshëndetjet dhe nderimet më të përzemërta ia dërgojmë robit dhe të dërguarit të Tij, Muhamedit (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të), familjes, shokëve të tij dhe gjithë atyre që e ndjekin.

Allahu e shpërbleftë shejhun tonë të ndershëm me shpërblimet më të mira, e për fjalët që tha lusim Allahun t’ia vendosë në peshoret e punëve të mira. Lusim Allahun që këto fjalë të na bëjnë dobi, vërtet Allahu i dëgjon lutjet dhe i pranon ato.

Perktheu Fatjon Isufi

Prezantimi dhe aprovimi nga dijetari i nderuar:

Abdulaziz ibën Abdil-lah ibën Baz (Allahu e mëshiroftë).

Muftiu i përgjithshëm i Mbretërisë së Arabisë Saudite.

Vazhdon ….

Së shtati : Allahu i Madhëruar nuk ka nevojë për namazin tonë, por jemi ne që kemi nevojë të falemi për Të, se Ai është më i Pasuri (i Lirë nga çdo nevojë). «O njerëz ! Jeni ju nevojtarë për Allahun, ndërsa Allahu është më i Pasuri ( i Lirë nga çdo nevojë ), Zotëruesi i gjithë lavdërimeve. Po të donte, Ai mund t’ju shkatërronte dhe sillte krijim të ri. Dhe kjo nuk është e vështirë për Allahun.» ( El-Fatir 15 -17 ).

Ai i krijoi njerëzit të zhveshur, këmbëzbathur, duarbosh, trupdobët dhe mendjengushtë, që nuk dallonin hurmën nga prushi dhe nuk zotëronin për vete asnjë dobi dhe asnjë dëm. Ai i ushqeu dhe i forcoi, i mbështeti me shëndet, logjikë dhe pasuri, u dhuroi gjithçka në qiej dhe tokë dhe u solli begatitë e Tij të dukshme dhe të padukshme.

A mos mendon, se pas këtyre gjërave të shumta që dhuroi (ndërkohë, që Ai është Sunduesi i çdo gjëje dhe në Dorë të Tij është gjithçka në qiej dhe tokë), të ketë nevojë për namazin tonë?Jo, kurrsesi, por namazi ynë është një njoftim i dukshëm i dashurisë që ne kemi për Të, është pohim për mirësitë e Tij dhe falënderim për begatitë e Tij. Atyre që shpërfillin çështjen e namazit, Allahu u ka dhënë begati siç na ka dhënë edhe neve, ndoshta u ka dhënë edhe më tepër, por ne e pohojmë mirësinë e Tij kurse ata e mohojnë. Ata harruan ditën e lindjes së tyre, ditën që nuk kishin asgjë. Ata janë të pavëmendshëm për ditën e vdekjes së tyre, ditën që do t’u lënë trashëgimtarëve të tyre atë, që grumbulluan, që të begatohen dhe t’u kërkohet llogari për të. Ata u treguan të guximshëm ndaj Allahut dhe përbuzën adhurimin e Tij, (kështu do të gjejnë gjynah). «Me të vërtet, se ata të cilët e përbuzin adhurimin ndaj Meje, padyshim që do të hyjnë në xhehenem me poshtërim.» (Gafir  60).

Përse ia detyrove vetes tënde Islamin – o ti që ke lënë namazin – përderisa nuk ke nevojë për të?! Dhe përse nuk falesh nëse je i sigurt me të?! A të vjen keq të të thonë: Se ti je fetar që i frikësohesh Allahut? A të pëlqen  të të thonë: Ti je i prishur dhe i shthurur, që kundërshton Allahun? Si u bindesh urdhrave të kryetarëve të tu dhe kundërshton urdhrat e Allahut? A mos vallë kryetarët e tu janë më të vlefshëm për ty dhe më të rëndësishëm se Allahu? Allahu është më i Larti dhe më Madhështori.

Husejn ibën Ubejd, hyri tek i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) duke e qortuar dhe kritikuar, në kohën që i Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) sfidoi kurejshët, përbuzi ëndrrat dhe dëshirat e tyre dhe kur shau të adhuruarit e tyre. I Dërguari (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) ngriti faktin ndaj tij, dhe refuzoi mendimet e tij boshe me fjalë të vërteta. E më pas ai u nënshtrua dhe besoi, por para kësaj ngjarjeje, zemra e tij ishte më e ashpër se guri. Profeti (paqja dhe bekimi qofshin mbi të) i tha: “O Husejn! Sa zota adhuron?” Iu përgjigj: Shtatë në tokë dhe një në qiell! I tha: “Kur të godet ndonjë fatkeqësi kujt i lutesh?” Tha: Atij që është në qiell. I tha “Kur të shkatërrohet pasuria kujt i lutesh?” Tha: Atij që është në qiell. I tha: “Vetëm Ai të përgjigjet dhe ti i bën Atij shok në adhurim? O Husejn! Prano Islamin të shpëtosh.»

Dhe unë po të them ty o musliman, që ke lënë namazin, që ke harruar Atë që të mbikqyr dhe atë që të pret: Falu, të shpëtosh nga dënimi i ashpër i Allahut. Është turp për ty ta lutësh Allahun kur ke fatkeqësi dhe ta lësh pas dore kur je në mirëqënie e begati.

Së teti: Ajo që përfiton nga namazi yt është gjithë mirësia. Përfiton ti dhe vëllezërit e tu muslimanë. A nuk dëshiron që Allahu të të falë ty gjynahet që i ke vepruar?  Profeti (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë: «A t’ju njoftoj për atë me të cilën Allahu fshin gabimet dhe lartëson gradët?» I thanë: Patjetër, o i Dërguar i Allahut. Tha: «Plotësimi i abdes’hit edhe kur ka vështirësi, hapat e shumtë për në xhami, pritja e namazit pas namazit, ky është qëndrimi në luftë.» E nëse Allahu të fal gjynahet, do të gëzohen vëllezërit e tu muslimanë, sepse ata duan për ty atë që duan për veten e tyre.  Dobitë e namazit janë shumë më tepër nga sa mund të numëroj dikush, që numëron ose që i rregjistron me penë. Namazi është çështje që i përket Allahut dhe Ai ua vendosi adhurim robëve të Tij: «Thuaju robëve të Mi që kanë besuar se ata duhet  të kryejnë plotësisht faljen e përcaktuar.»(Ibrahim 31)

Ai mblodhi në të gjithë mirësitë, me fjalën më letrare dhe shprehjen më të shkurtër: «Vërtet që falja e namazit parandalon nga çdo vepër e papëlqyer dhe e padrejtë.» (El-Ankebut 45).

Çdo njeri ka të drejtë të numëroj veçoritë e namazit aq sa dëshiron brenda kësaj hapësire, e nëse nuk mundet t’i numëroj të gjitha, të paktën të kujtoj disa prej tyre.

Nëse i jep fund të ndyrës në veten tënde dhe e shkul nga rrënjët në veprimet e tua, atëherë ke shpëtuar fenë tënde, ke pastruar veten tënde, ke rregulluar zemrën tënde, ke shpëtuar gjymtyrët e tu dhe do të kesh mbarëvajtje në çështjet e tua. Nëse e largon të urryerën dhe të padrejtën duke ua prerë litarët, i ke dhënë fund këtij mikrobi shkatërrues në ndërtimin e shoqërisë tënde. Kështu ke siguruar fenë tënde, veten tënde dhe fëmijët e tu.

Namazi është ndihmues në raste fatkeqësish, ai është zgjidhje për problemet dhe ngatërresat.

“Dhe kërkoni ndihmë me durim dhe me falje (namaz), e është e vërtetë se kjo është tejet e rëndë dhe e vështirë, përveç atyre që janë të frikësuar”(El-Bekareh 45)

Namazi është rehatim për mendjen dhe trupin tend, nga hallet e jetës dhe lodhja e punëve. Ai luan rolin kryesor në forcimin e lidhjes mes muslimanëve dhe barazinë mes njerëzve. Ai ruan rendin  dhe regjimin, lartësimin mbi këdo që është në dynja, zbrazjen e zemrës nga epshet dhe dëshirat, pastrimin e vetes nga armiqësia dhe dinakëria, ruajtjen e gjuhës, mbrojtjen e shikimit dhe dëgjimit, thjeshtësinë dhe edukimin, ushtrimin e kryerjes së të drejtave dhe vënien ne zbatim të urdhrave në lehtësi dhe vështirësi.

Unë nuk dyshoj aspak se namazi përmban edhe dobi fizike, që përfitohen nga format e tij të veçanta, në qëndrimin në këmbë, në ruku, në sexhde, si dhe në uljen që na e vendosi Allahu si adhurim, edhe pse për ne mund të jenë të panjohura këto dobi.

Muslimanët e parë i pranonin me zemër të hapur urdhrat e Allahut të Lartësuar, pa kërkuar arsyet dhe motivet e tyre. Ata i zbatonin pa pyetur dhe pa kërkuar shpjegime dhe hollësi. Por dobësia e penguesit fetar në vetet e njerëzve, bëri që predikuesit që merren me udhëzimin dhe drejtimin e fillestarëve të mendoheshin thellë, duke u sforcuar si tepër, për të nxjerrë në pah aq sa mundet prej mirësive dhe veçorive në fenë islame. Ata i vendosën këto, para syve të fillestarëve, si vendosja e dirhemit (monedhë argjendi) në dorë, e megjithatë pak prej tyre përfitojnë dhe pak prej tyre falënderojnë.

O musliman !

Këshilla ime për ty është të falesh dhe t’i ruash namazet duke i falur në kohën e tyre. Për Allahun, askush nuk mund të të bëj dobi tek Allahu. Askush nuk e merr përsipër gjynahun tënd, askush nuk polemizon me Allahun për ty, dhe askush nuk e shmang hakmarrjen e Tij kur të vijë tek ty. Nuk do të të bëj dobi as fëmija dhe as pasuria. Nuk do të kesh gjithnjë pozitën dhe rininë tënde. Ti do të pendohesh për pakujdesinë tënde ditën, që nuk të bën dobi pendimi. Ti do të të vijë vdekja papritur dhe do të jesh i pavëmendshëm ndaj saj.Përgatitu mirë, përqëndrohu dhe merr mësim nga ata që ishin para teje.

Dije, se gjëja e parë për të cilën do të pyetet robi Ditën e Kijametit është namazi. Nëse ka pë të qenë në rregull do të pyetet për ato që janë pas tij si: Zekati, agjërimi dhe haxhi. Nëse ai refuzohet nuk ka për t’u pyetur për asnjë gjë të mirë pas namazit, edhe pse jep zekat, agjëron dhe kryen haxhin.

Dije, se kush lë namazin qëllimisht, nuk justifikohet nga Allahu i Lartësuar dhe i Dërguari i Tij (paqja dhe bekimi qofshin mbi të).

Bëj Kujdes, të mos jesh prej muslimanëve të rremë, që falin një namaz dhe lënë disa të tjerë. As prej atyre që thonë: Nuk është kryesor namazi, por e rëndësishme është të kesh zemër të pastër e të mos mashtrosh të tjerët. Ata pretendojnë se nuk e zemërojnë Allahun, as të Dërguarin e Tij dhe as besimtarët: «Nuk ka dyshim se ata të cilët e zemërojnë Allahun dhe të Dërguarin e Tij, Allahu i ka mallkuar në Dynja dhe në jetën  e Fundit dhe ka përgatitur për ta vuajtje poshtëruese. Edhe ata të cilët zemërojnë padrejtësisht besimtarët dhe besimtaret, mbajnë mbi vete krimin e të shpifurit dhe gjynah të qartë.» (El-Ahzab 57-58). Çfarë e zemëron më shumë Allahun se kundërshtimi i Tij? Çfarë e zemëron më shumë të Dërguarin se kundërshtimi i tij?! Çfarë i zemëron më shumë besimtarët se pakujdesia me fenë e tyre dhe ndjekja e një rruge tjetër veç rrugës së tyre?!

Nëse sheh disa njerëz që falen dhe veprojnë gjynahe, dije mirë se ata nuk janë të pagabueshëm dhe gjynahet e tyre nuk kanë aspak lidhje me namazin e tyre.

Ti nuk je ngarkuar t’u kërkosh llogari atyre dhe nuk do të të kërkohet llogari për ta. Madje të jesh i sigurt, se një ditë ata do t’i lënë punët e këqija. Ti bëhu më i mirë se ata, bëhu shembull dhe këshillues për ta. Bëhu prej atyre që namazi i ndalon nga të urryerat dhe mos u bë prej atyre që namazi nuk u shton gjë tjetër veç largimit nga Allahu.

Nëse je i logjikshëm, falu. Për Allahun, një i logjikshëm nuk e lë kurrë namazin.

Bëj kujdes, të mos bëhesh prej atyre, që nuk i përdorin mendjet dhe shqisat në atë që u sjell dobi, por ndjekin epshet dhe shejtanët e tyre. Allahu i Lartësuar përkujton pakujdesinë e tyre dhe i nënçmon duke thënë: «Ata kanë në vete zemra me të cilat nuk kuptojnë, ata kanë në vete sy me të cilat nuk shohin, ata kanë në vete veshë me të cilët nuk dëgjojnë. Ata janë si bagëti. Jo, akoma më keq. Ata janë krejt të pamend e të hutuar.» (Al-A’raf 179).

Falu! Nëse je i lirë dhe fisnik, e mos ndiq njerëzit që kanë devijuar e dalë. Mos u mashtro me shumicën e të shkatërruarve.

Falu! Nëse je nga ata, që ruajnë të bukurën dhe falënderojnë të mirën e të drejtën.

Falu! Nëse je i çiltër në Islamin tënd. Mos i kundërshto punët e tua me fjalët e tua dhe të bëhesh prej munafikëve (hipokritëve  që shfaqin Islamin dhe fshehin mosbesimin).

Falu! Nëse e do vetveten, që ta shpëtosh nesër nga dënimi i dhimbshëm.

Bëj kujdes! Mos këmbëngul dhe vazhdon në gabimin tënd, e mashtrohesh nga shejtani që të bën të harrosh Allahun, e më pas të jesh prej të humburve.

Falu! Nëse je respektues i prindërve të tu; Që Allahu të pranoj lutjen tënde dhe kërkimin tënd për faljen tyre.

Falu! Nëse i do fëmijët e tu dhe bëhu shembull i mirë për ta. Si shpreson që ata të rriten me Islam kur ti vetë nuk e zbaton? A të pëlqen – duke qenë se ti i do fort ata – që t’i shohësh nesër të lëvizin në zjarr?

Falu! Nëse je besnik për gruan tënde, i do të mirën asaj dhe shpreson që të shpëtoj. A mos mendon se ajo do falet nëse ti nuk falesh?! A të nderon fakti që ajo të jetë besimtare e devotshme, ndërsa ti jeton i prishur dhe i çrregullt? Si të sigurohet ajo për besnikërinë tënde nëse nuk je besnik me prindërit dhe fëmijët e tu?

Falu! Nëse je i sinqertë për atdheun tënd, se ai që nuk është i mirë për fenë e tij nuk është i mirë as për atdheun e tij.

Si t’ua mbroj Allahu njerëzve atdheun e tyre, kur ata e kundërshtojnë dhe mohojnë begatitë e Tij? Tek jehudët, atë gjykim që dha për ta, e dha sepse lanë namazin dhe vepruan gjëra të urryera dhe të papëlqyera.

Falu! Nëse e do Allahun e Lartësuar, sepse ai që do dikë nuk ndien kënaqësi vetëm se, me veçimin dhe takimin me atë që do. Kështu le të jetë namazi yt një pjesë e veçimit dhe takimit tënd me Të.

Falu! Nëse e ke frikë Allahun Madhështor; se Ai e kërcënoi atë që nuk falet me zjarr. Ndërsa ti, o i mjerë, nuk ke mundësi të durosh as nxehtësinë e diellit dhe si do bësh me zjarrin?! Zjarri i dynjasë është vetëm një pjesë nga shtatëdhjetë pjesët e zjarrit të Ahiretit (jetës tjetër). Zjarri i Ahiretit është i zi dhe i errët dhe njeriu ecën në të shtatëdhjetë vjet, sa të arrijë shtratin dhe fundin e tij.

O shoku im! A të gëzon fakti, që të të thonë Ditën e Kjametit se: Ti je prej kriminelëve; Sepse nuk ishe prej namazlinjve. A të pëlqen t’u thotë Allahu Hakmarrës melekëve të Tij të ashpër: «(Do t’u thuhet): Kapeni atë dhe lidheni në pranga; Pastaj hidheni në zjarrin flakërues. Pastaj lidheni atë me  zinxhir të gjatë shtatëdhjetë kutë.» (El-Hakkah 30-32).

A nuk je dakord me mua, se lënia e namazit është gjynah? Atëherë, pse e lë atë?!

A mos vallë ke ndonjë besë nga Allahu i Lartmadhëruar, që do të të falë ty? A nuk e ke dëgjuar se si i është drejtuar Allahu të Dërguarit të Tij (paqja qoftë mbi të) : «Thuaj: Kam frikë ndëshkimin e Ditës së Madhe nëse e kundërshtoj dhe nuk i bindem Zotit tim.» ( En-A’am 15 ).

Kush është më i nderuar tek Allahu, ti apo i Dërguari i Tij? Nëse në pikëpamjen tënde, i Dërguari është më i nderuar – dhe kjo është e vërteta – atëherë pse ai i frikësohet Zotit të tij, ndërsa ti nuk i frikësohesh?!

O ti i vetëdijshëm! Sikur të të kërcënoj ndonjë polic do të shqetësoheshe jashtë mase, sikur të të kërcënoj udhëheqësi nuk do të të rrinte i qetë kapaku i syrit nga frika, sikur të të kërcënonte i plotfuqishmi i një vendi do të të thyej shpina nga ankthi dhe tmerri. Atëherë, si do të ndiesh nëse të kërcënon Hakmarrësi i Gjithëfuqishëm?! Ku do të shkosh dhe kush do të të mbroj nga Ai?!

A mos vallë do të të shpëtojnë arsyeja dhe të qarët kur të shohësh zjarrin me sytë e tu? Çfarë dobie do të depozitosh për Ahiretin tënd në dynja nëse nuk falesh? Dhe ç’humbje do kesh nëse falesh? Si është më mirë për ty: Të jesh me të lumturit në Xhennet apo me të dëshpëruarit në zjarr?

Falu! Se nuk je dikush që nuk ka nevojë për Allahun e Lartmadhëruar. Njihe Atë në mirëqënie të të njohi në vështirësi.

Falu! Dhe mos ji musliman deklarues me fjalë që adresohesh tek Islami, ndërkohë që ai është larg teje. Bëj kujdes, se mos bëhesh shkak për shembjen dhe shkatërrimin e tij. Mburru fuqishëm me Islamin tend, si ai që krenohet dhe thotë:

“Babai im është Islami, e nuk kam baba tjetër veç tij

nëse ata mburren me Kejsin dhe Temimin”

Falu! Që të jesh mburojë për vëllezërit e tu muslimanë dhe të pakësosh numrin e munafikëve.

Falu! Të kënaqësh Mëshiruesin, të mërzitësh shejtanin dhe të zmbrapsësh kurthin e dinakëve.

Falu! Se namazi është dritë që largon errësirën e devijimit dhe të kotës, vendos udhëzimin dhe të vërtetën në zemër, ndriçon errësirën e varrit tënd dhe të shkëlqen ballin me dritë Ditën e Kijametit.

Falu! Se namazi luan rolin më të madh në ndalimin tënd nga gjynahet dhe është pengesa më e ashpër për shejtanin dhe epshet.

Falu! Se llogaria është e vështirë dhe kërkuesi i llogarisë është i Plotfuqishëm për çdo gjë. Dije, se Ditën e Kjametit edhe kafshët kur të shohin se çfarë është përgatitur për njerëzit prej ndëshkimeve dhe vështirësive do të thonë: “O bijtë e Ademit! Gjithë falënderimet dhe lavdërimet i takojnë Allahut, që nuk na bëri si ju. Ne, as Xhennet shpresojmë dhe as nga ndëshkimi nuk trembemi.” Atë ditë, krimineli dëshiron të jetë baltë.

Së fundi: O vëllai im musliman! Falu! Unë për vete falem dhe dëshiroj të mirën për ty aq sa e dëshiroj për veten time, përderisa ti je vellai im në Islam.

Falu! Duke iu bindur Allahut në fjalën e Tij: «Ndiqni rreptësisht faljen (pesë kohët e detyruara) e sidomos faljen e mesit (faljen e pasdites, Asrin). Dhe qëndroni para Allahut me bindje e përkushtim.» (El-Bekareh 238) Dhe duke u frikësuar se mos mblidhesh në grupin e mosbesimtarëve. I Dërguari i Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) thotë në një hadith të saktë          «Besa e lidhur midis nesh dhe atyre është namazi, dhe kush e lë atë ka mohuar.»

Falu! Se për Atë, i Cili nuk ka të adhuruar të merituar tjetër përveç Tij, unë jam prej këshilluesve për ty. Allahu na bëftë prej atyre që dëgjojnë fjalët dhe ndjekin më të mirën.

Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi zotërinë dhe profetin tonë Muhammed dhe familjen e tij. Gjithë falënderimet dhe lavdërimet i takojnë Allahut, Zotit të botëve.

Përshtati në shqip Bledar Ali

Prezantimi dhe aprovimi nga dijetari i nderuar:

Abdulaziz ibën Abdil-lah ibën Baz (Allahu e mëshiroftë).

Muftiu i përgjithshëm i Mbretërisë së Arabisë Saudite.

Në emër të Allahut  Mëshiruesit  Mëshirëbërësit.

Gjithë falënderimet dhe lavdërimet i takojnë vetëm Allahut.

Paqja dhe bekimi qofshin mbi atë pas të cilit nuk ka profet tjetër, mbi familjen e tij, shokët e tij dhe mbi këdo që ecën me udhëzimin e tij deri në Ditën e Shpërblimit..!

Kjo është një broshurë e rëndësishme që titullohet: «Përse falem?» përgatitur nga vëllai ynë Abdurrauf El-Hanauij (Allahu ia shbërbleftë me të mira). Unë pas dëgjimit e vlerësova si broshurë të dobishme. Autori i saj trajton rëndësinë e faljes, kujdesin për ta falur në kohët përkatëse dhe mirësitë e shumta, që burojnë nga kryerja e saj. Në anën tjetër, autori (Allahu i dhëntë sukses) thekson dhe sqaron se lënia e faljes ose shpërfillja e saj, është gjynah tepër i  madh dhe llogaria për të në Ditën e Kijametit do të jetë e vështirë. Të gjitha këto, autori i ka shkruar me një stil të këndshëm dhe të dobishëm.

E lus Allahun me emrat e Tij të bukur dhe cilësitë e Tij të larta, që t’iu bëj dobi të gjithëve me të, sepse Ai është Ndihmuesi dhe i Plotfuqishmi për këtë.

Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi robin, të dërguarin dhe besnikun e shpalljes së Tij, profetin, imamin dhe zotërinë tonë Muhammed ibën Abdullah, mbi familjen, shokët dhe ndjekësit e Tij.

E shkruajti nevojtari për faljen e Zotit të tij, Abdulaziz ibën Abdilah ibën Baz. Muftiu i përgjithshëm i Mbretërisë së Arabisë Saudite dhe kryetari i komisionit të dijetarëve të mëdhenj.

Në emër të Allahut Mëshiruesit Mëshirëbërësit.

Shoku i tij gjatë bisedës me të, i tha: “E çuditshme është çështja jote dhe i jashtëzakonshëm është fati yt. Sa e ashpër është kritika jote!   A u çudite që këta dy burra janë të lidhur ngushtë me njëri-tjetrin, shpatullat i kanë të puthitura dhe janë të bashkuar në një fjalë të vetme? Njëri prej tyre dëshiron fort, që ta zbrazë zemrën e tij tek tjetri. Ndërsa tjetri, ëndërron t’ia vendosi shpirtin në dorën e tij, si sakrificë për të.  A e di se cilët janë këta të dy? Prindi dhe fëmija. Prindi që tregohet i butë dhe fëmija që e respekton. A të lumturon kjo lidhje mes tyre?

Tha: “Po, për Zotin tim! A ka ndonjë lidhje më të fortë se ajo që lidh zemrat, sjell harmoninë dhe bashkimin dhe që është fakt për pohimin e mirësisë dhe falënderimin e begatisë? A mund të jetojë njeriu në këtë jetë i shkëputur nga lidhjet farefisnore, të fqinjësisë, shoqërisë dhe punës? A nuk është shoqëror në instiktin dhe formimin e tij?”

Shoku i tij i tha: – “Unë shoh se je i bindur në domosdoshmërinë e forcimit të lidhjes mes njerëzve, mbi themele të mëshirës dhe bashkëpunimit, si dhe të pohimit të mirësisë dhe bamirësisë.”

Tha: Patjetër.

Tha: Po sikur dikush ta mohojë të mirën dhe të mosrespektojë të drejtën?

Tha: A mund ta bëj këtë një njeri, që ka sadopak cipë, apo edhe një grimcë ndërgjegjeje?

Tha: Po. Ti.

Mori zjarr nga inati dhe u ndez, aq sa dëshiroi të reagonte ndaj tij, por më pas u përmbajt, mblodhi veten dhe tha: Përse?

Tha: Sepse ti mohon mirësinë dhe begatinë e Allahut ndaj teje.

Tha: Si kështu?

Tha: A nuk posedon Allahu mirësi dhe begati?

Tha: Natyrisht.

Tha: A meriton të falënderohet për këtë?

Tha: Po.

Tha: Si bëhet falënderimi i Tij?

Heshti pak duke u konsultuar me mendimet e tij, por ato nuk i dhanë asnjë përgjigje.

Tha: Nuk e di, dhe u turpërua. Heshti për një çast dhe tha: Më trego mënyrën me të cilën të kryej falënderimin e Tij.

Tha: Janë dy mënyra, që së bashku vërtetojnë falënderimin:

E para: Të pohosh mirësinë dhe bamirësinë e Tij, nga thellësia e zemrës dhe jo vetëm me gjuhën tënde. Këtë ta vërtetosh duke vendosur ballin tënd mbi tokë, duke bërë sexhde dhe duke iu nënshtruar Atij.

E dyta: T’i ruash këto begati duke i shfrytëzuar në gjërat që Ai i pëlqen për ty.

Tha: Fjala jote është e drejtë dhe e vërtetë. Ti ndaj meje ke besën dhe besëlidhjen e Allahut. Unë nuk kam për ta lënë namazin sa të jem gjallë. Por, unë kam një shok të ngushtë, i cili në lidhje me të falurit është si mua. A mund të më shkruash disa fjalë në lidhje me këtë temë, që unë t’ia drejtoj atij. E, ndoshta Allahu bën që ai të udhëzohet nga shkaku yt. Të lidhi me të falurit e tij atë pjesë, që është shkëputur midis tij dhe Allahut. E kjo, ka për të qenë më me vlerë për ty se sa devetë e kuqe?

I tha: Pranoj me kënaqësi dhe nderim. Dhe gjithë qejf nisi të shkruante:

Shoku im i nderuar!

Selamun alejkum (paqja qoftë mbi ty)!

Dëgjova disa fjalë të këndshme dhe dua me gjithë zemër të t’i citoj në këto fletë. Shpresoj që të ndikojnë tek ty, ashtu siç ndikuan tek unë. Paqja qoftë mbi ty.

Shumë prej njerëzve sot, në kohën tonë, e shpërfillin të falurin dhe e shohin si një barrë të rëndë për ta. Kur e përkujton ndonjërin prej tyre, të nxjerr arsye të ndryshme, duke arsyetuar se tani është i zënë me gjëra të rëndësishme. Të tjerë pretendojnë se i kanë rrobat të papastërta dhe nuk vlen falja me to. E, kur të kthehen në shtëpi, do t’i heqin ato dhe do falen. Ndërkohë, në realitet ata gënjejnë. Disa të tjerë pohojnë se janë të shkujdesur dhe përsëritin fjalën «Allahu na udhëzoftë.» Ekziston edhe një grup njerëzish të pacipë dhe arrogantë, të zhytur në gjynahe haptazi, që e kanë ndërruar begatinë e Allahut me mohim, që nënçmojnë namazin dhe namazlinjtë, dhe më pas pretendojnë se janë muslimanë. Çfarë kanë këta njerëz, që kur përmendet Allahu i Vetëm u copëtohen zemrat dhe kur ftohen tek Allahu thonë: Dëgjuam dhe kundërshtuam ?!

« Ç’është pra me ta (mosbesimtarët) që ata i kthejnë shpinën këshillës? Si të ishin gomarë të humbur (të egërsuar), duke ikur nga bisha (a luani ) që i ndjek !» ( El-Muddethir 49-51 )

O vëllai im! Eja të analizojmë dhe të kurojmë së bashku qëndrimet e këtyre njerëzve. Të kërkojmë shkaqet, që i shtynë ata në lënien e namazit.

A mos vallë namazi është një taksë, që e paguan njeriu siç paguan gjobat padrejtësisht? A mos vallë namazi është diçka që humb kohën dhe njeriu nuk ka kohë të lirë veç nevojës së tij?

A mos vallë namazi është një parim i detyrueshëm, për të cilin njeriu detyrohet sikundër detyrohet për pranimin e parimeve politike në shtetet diktatoriale?

A mos vallë namazi është kufizim i lirisë pa kufi të njeriut dhe pengesë për të nga ushtrimi i saj?

Apo mos vallë namazi është diçka e lejuar, që kush do e vepron dhe nuk ka shpërblim për të, e kush do e lë dhe nuk ka gjynah për të?

A mos vallë Allahu ka nevojë për namazin tonë?

Çfarë dobie përfiton njeriu nga namazi? Dhe çfarë humbje i shkakton atij nëse e lë?  A mos vallë…..?  Pse…..?

Pyetje të shumta sillen në mendjen e njeriut që ia dikton epshi, shejtani dhe kënaqësitë e tij. Nëse ai tregohet i pafuqishëm ndaj përgjigjes, ato ngrijnë faktin ndaj tij dhe kështu ai nënshtrohet dhe poshtërohet. Më pas ato ndikojnë negativisht ndaj tij duke hedhur poshtërsira në mendjen e tij dhe ai devijon. Më pas i zbukurojnë atij punën e keqe dhe ai e shikon si të mirë, ia quajnë të saktë mendimin e tij të prishur dhe ai kapet me të, e përkrahin me polemika sterile dhe i sjellin mendime dhe dëshira të largëta, derisa hidhet në zjarr shtatëdhjetë vjeshta pa e ndier. Por, nëse ai përgjigjet mirë, i hedh poshtë dyshimet dhe i jep përparësi logjikës dhe arsyes, atëherë e ka ngritur faktin ndaj tyre dhe thjesht do pëshpëritin pa rezultat.

Le të fillojmë me rrëzimin e këtyre pyetjeve një nga një, që më pas t’u përgjigjemi atyre duke mos lënë asnjë ndjenjë pasigurie për atë që dyshon. E kush kthen shpinën më pas, këta janë keqbërësit, të padrejtët.

Së pari : O shoku im ! Namazi nuk është gjobë e përcaktuar që jepet dhe as taksë të hollash që detyrohet, por është një amanet të cilin zotëruesi i tij e sheh çdo ditë pesë herë dhe dëshmon pro teje për besnikëri, sinqeritet, përkushtim dhe ruajtje të të drejtave, dhe të shpërblen për përkujdesjen tënde të mirë me shpërblimin më të madh.

Nuk është as gjobë dhe as taksë, por është pohim i të drejtës dhe falënderim i të mirës. Është argument për pastërtinë e vetes me bindjen e të parëve, zbatimin e urdhrave të tyre dhe shprehje e asaj që përmban zemra prej dashurisë dhe vlerësimit të Allahut.

A nuk e shikon, se të gjithë njerëzit në vetvetet e tyre, madhërojnë disa të tjerë dhe i konsiderojnë sipër tyre në fuqi dhe dobi?! Dhe kthehen tek ata në raste vuajtjesh dhe fatkeqësish. Kërkojnë ndihmë prej tyre në raste problematike dhe misterioze. Në raste të tjera kërkojnë begati prej tyre dhe mbajnë simbole, që ua kujtojnë ata sa herë që i harrojnë.

Pse të krishterët marrin të adhuruar Mesihun, të birin e Merjemes        (paqja qoftë mbi të)? Pse mbajnë kryqin si simbol dhe e ngrenë mbi kishat e tyre, e varrin në gjokse dhe nxitojnë të falen nëpër kisha ?

Pse jehudët marrin të adhuruar Uzeirin (larg të metave është Allahu nga ajo që i bashkangjitin shok në adhurim)? Pse sillen rrotull një ndërteseje si përmendore, ndezin në të qirinj, lexojnë Teuratin dhe falen? Ndërsa ata që janë më të devotshëm se të tjerët mbajnë kapele të vogla dhe i vendosin në majë të kokave të tyre!  Madje, që kur ngritën shtetin e tyre në Palestinë kanë marrë yllin më gjashtë cepa si simbol të tyre!

Pse mexhusët adhurojnë zjarrin, indianët adhurojnë lopët dhe majmunët, e grupe nga batinijet adhurojnë shejtanin?

Të gjithë këta adhurojnë të tjerë përveç a përkrah Allahut dhe i shenjtërojnë, falen për ta dhe veprojnë adhurime të ndryshme për t’u afruar tek ata. Ndërkohë që ata (të adhuruarit e tyre) janë të kotë si mendimet e tyre boshe. Ata nuk posedojnë për ta sjelljen e dobisë dhe as largimin e dëmit. Megjithatë ti nuk u mohon atyre të falurin, por më mohon mua namazin tim edhe pse është i vërtetë, i saktë, i vlefshëm dhe i dobishëm?

Ç’dobi përfitojnë ata nga adhurimet e tyre të ndryshme nga njëra-tjetra? Ç’dobi do t’u sjellin atyre të adhuruarit e tyre? Mos vallë do t’u përgjigjen atyre në lutjet e tyre?  A i kuptojnë fjalët e tyre? Mos vallë dinë se çfarë i rregullon ata dhe çfarë i prish? A i furnizojnë ata? A i ngjallin?  A i shërojnë?  A e largojnë dëmin prej tyre?  A e zbresin shiun për ta, që të mbijnë të mbjellat e tyre?

Jo, nuk bëjnë as edhe një gjë prej këtyre, kurrë. Por përsëri ata vazhdojnë adhurimin. I admirojnë nga thellësia e tyre me shenjtëri dhe respekt. Ata e konkretizojnë këtë mirënjohje me faljet e tyre.

Pa mendo, o ti i zgjuar nga gjumi, sikur dikush të jep një copë ëmbëlsire, apo të ndihmon në mbajtjen e plaçkave të tua, të tregon rrugën, shtyn bashkë me ty makinën tënde, ose të jep diçka që të ka humbur; A nuk do t’i thoshje atij: Faleminderit, dhe do ta respektoje në veten tënde, do të vlerësoje punën e tij dhe do të dëshiroje t’ia ktheje të mirën që të bëri, me më të mirë se ajo?…… Po. Edhe unë jam njeri si ti, ruaj të mirën, pranoj bamirësinë, pohoj të mirën dhe falënderoj udhëzimin. Sa më e madhe është e mira që më bëhet aq më i madh do të jetë falënderimi prej meje. A ka ndonjë që jep mirësi dhe begati si Allahu i Lartmadhëruar, i Cili më dhuroi mendjen dhe shqisat, më dhuroi furishëm furnizim të këndshëm, më begatoi me shëndet dhe mirëqënie, më udhëzoi në fenë e saktë, më dhuroi fëmijë dhe familje dhe më vendosi në një vend të mirë, mes shokëve të nderuar dhe fqinjëve të këndshëm?

Jo… Nuk gjendet në këtë ekzistencë dikush, që më ka dhuruar të mira siç më ka dhuruar Allahu i Lartmadhëruar. A të mos e falënderoj Atë për gjithë këto begati, ndërkohë që unë falënderoj dikë tjetër dhe për më të voglën të mirë që më bën?! Nuk ka dyshim se ti je dakord me mua përsa i përket falënderimit tim për Allahun dhe më inkurajon për këtë. Madje do të më shtysh me forcë nëse unë e shpërfill këtë, sepse ti nuk do që unë të jem njeri që mohon të mirën dhe nuk respekton të drejtën.

Falënderimi përshtatet reciprokisht me vlerën e dhuratës dhe pozitën e dhuruesit. Falënderimi im për atë që më jep një copë ëmbëlsire nuk është si falënderimi im për atë që më jep një pako me ëmbëlsira. Kur unë i them një të vogli: Ma jep stilolapsin që më ra, nuk është njësoj me një të madh, të cilit i them: Ma jep. Ndërsa mënyra që Allahu do prej meje për ta falënderuar për begatitë e Tij, është që të vendos ballin tim mbi tokë duke pohuar Rububijen e Tij (që Ai është Krijues, Furnizues etj., duke e veçuar me veprat e tij), duke shenjtëruar Uluhijen e Tij (me veçimin e Tij në adhurim) dhe duke pohuar bamirësinë e Tij.

Njerëzit përkulen para idhujve të tyre dhe i adhurojnë përveç Allahut, kur në të vërtetë ata nuk posedojnë asnjë dobi, madje i largojnë ata nga e vërteta dhe udhëzimi. Shumë prej tyre përkulen para liderave të tyre, duke i madhëruar dhe lartësuar, e ndonjëherë ata janë krijesat më të liga të Allahut. Po unë, a të mos përkulem për Allahun, Sunduesin e gjithçkaje, Krijuesin e Gjithësisë, Zotin e qiejve dhe të tokës, i Cili sjell dobi dhe dëmton, jep dhe ndalon, jep jetë dhe vdekje, që kërkon llogari për kanalin (pra për gjërat e mëdha) dhe për lëvozhgën e bërthamës së hurmës arabe?

Së dyti: Namazi nuk është diçka ku humbet kohën. Përkundrazi, kur njeriu shkëputet nga zhurma e punës dhe britmat e atyre që vijnë dhe ikin, kur qetësohet nga lodhja e marrjes dhe dhënies, shitja dhe blerja, nga grindja dhe pazarllëku, nga të mësuarit dhe mësimdhënia, nga kërkesat e verifikuesve dhe rishikuesve dhe qëndron në faltoren e tij, duke u shkëputur nga të gjitha këto gjëra të mërzitshme, çlodhet në vetvete dhe i qetësohet zemra, i rehatohet trupi, i shuhet inati, i kufizohen epshet dhe qëndron disa minuta duke lutur Atë që do.

“Kulmi i dashurisë arrihet

në kohën kur veçohesh me atë që do”

Kërkon ndihmë dhe përkrahje, kërkon t’i dhuroj fuqi për gjërat e mira, durim gjatë përpjekjeve dhe falje kur dëmton ndonjë nga krijesat, kur vështron dikë me shikim të zymtë, kur i thotë dikujt ndonjë fjalë të vrazhdë ose me ndonjë gjest të ashpër. Këto minuta që ai është duke u falur janë për të si një karrikim me depozitë dhe zbutës i prekjes në ndjenja.

Kjo pikënisje fisnike dhe e lartë ishte tradita e të Dërguarit (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të). Ai pasi preokupohej me ndonjë gjë, shpejtonte për në namaz dhe kur kthehej me forcë të shteruar nga lufta thoshte: «O Bilal! Na qetëso me namazin.»D.m.th.: Thirre ezanin, që namazi të jetë qetësim për ne nga vuajtjet dhe problemet e jetës.

Njeriu është krijesë e dobët dhe me fuqi të kufizuar, që nuk mundet të punoj vazhdimisht. Atij i duhet patjetër çlodhje trupore dhe  mendore, dhe kjo nuk i mundësohet atij askund, përveçse në namaz. Rehatimi është gjysma e jetës së tij, prandaj Allahu i Lartësuar e bëri natën qetësim dhe gjumin plogështi e rehati. Sa kohë shpenzon namazliu gjatë namazit? Nëse zgjatet dhe stërgjatet nuk e kalon çerek ore. O ti i logjikshëm! A i kursen vetvetes minuta të pakta, herë pas here gjatë ditës tënde, për të arritur të gjitha këto dobi? Ti tregohesh bujar duke harxhuar orë të tëra nëpër vizita dhe pagjumësi darke!

Së treti: Namazi nuk është parim politik i një kryetari, diktator dhe mizor, që i imponon popullit të vet mendimet e tij duan apo nuk duan ata. Por, namazi është zbatim i fesë të cilën njeriu e ka përqafuar me dëshirën dhe vullnetin e vet, pa detyrim dhe dhunë.  « Nuk ka dhunë në fe. » ( El-Bekare 256 )

Namazi nuk është parim politik që ndryshon sipas rastit, apo që përshtatet me mendimet e kryetarëve. Ai nuk është një ligj i vendosur sot në parim, që nesër të shqyrtohet përfundimisht, ndërsa pasnesër t’i bëhet një ndryshim, e më vonë të prishet nga themeli për arsye aksidentale (të papritura). As nuk mund të vonohet zbatimi i tij, sa të pëlqehet dhe miratohet nga organi përkatës, apo të shpresohet miratimi i tij nga organi më i lartë në vend. Namazi është një shtyllë nga shtyllat e Islamit, madje shtylla më madhështore e Islamit pas dy dëshmive.

O musliman! Përderisa e zgjodhe këtë fe, me pëlqimin e mendjes dhe pa e përqafuar me dhunë, atëherë duhet patjetër të zbatosh rregullat e kësaj feje tërësisht.

A nuk je dakord me mua se, çdo shtetas i një shteti të caktuar është i detyruar të zbatoj ligjet e atij shteti. E nëse ai refuzon do të vihet midis dy gjërave: Ose të nënshtrohet dhe t’i zbatoj, ose të dorëzoj shtetësinë dhe të largohet nga ai vend.

Unë nuk e di, se si mund të friksohet njeriu nga polici dhe nuk friksohet nga Krijuesi i tokës dhe i qiellit? Le të shohim bashkë një tjetër arsye: Në kohën që semafori ka ndezur dritën e kuqe, ndalen me dhjetra makina, ndoshta qindra, dhe nuk mund ta kalojnë, edhe pse mes shoferëve mund të jetë njeriu më me pozitë ?!

Pra bijtë e Ademit, nuk guxojnë të kundërshtojnë shenjën e kuqe të semaforit, por kundërshtojnë urdhrat e Allahut të Lartësuar, e sfidojnë me kundërshtime dhe të këqija dhe kapërcejnë kufijtë që Ai i vendosi për ta?!

Ky është një argument që tregon mendjet e tyre të shëndosha, apo mendjet e tyre të mangëta? Gjyko vetë nëse je prej të drejtëve.

Së katërti: Namazi nuk është kufizim i lirisë personale dhe nuk e pengon njeriun të përdori lirinë e tij.

Njerëzit në shoqëritë njerëzore kanë rënë dakord, se nuk janë kafshë, që jetojnë në sipërfaqen e tokës, siç jetojnë kafshët në pyje. Ata kanë lirinë e tyre në ideologji, fjalë dhe punë, që është e kufizuar me sistemin gjithëpërfshirës dhe kanunin mbizotërues. Sikur të mos ishte ky kufizim, nuk do të kishte mbarëvajtje asnjë popull, nuk do të lindte asnjë komb, nuk do të kishte mbarëvajtje në marrëdhëniet e ndërsjellta midis individëve të shoqërisë dhe nuk do të vazhdonte gjinia njerëzore.

Parazitët, që veprojnë çfarë u vjen në mendje, që jetojnë nëpër rrugë si jetesa e qenëve endacakë, nuk munden të kundërshtojnë urdhrat e pushtetit dhe as ligjet e shtetit. Edhe “kolegët” e tyre prej kafshëve të pyjeve kanë një sistem mbi të cilin ecin. Sikur të pyesësh ndonjë nga biologët profesionistë do të ta vërtetonte këtë që po të them. Ndoshta shembulli më i mirë, që do të të jap është ai që shikon me sytë e tu; Se si bletët e një koshereje, ndihmojnë njëra-tjetrën, gjithashtu milingonat, e ndihmojnë njëra-tjetrën kur tërheqin diçka nga mbeturinat e ushqimit!

Ti o musliman, je i lirë në çështjet e tua personale, ha ose agjëron, fle ose rri zgjuar, rri në vendin tënd ose udhëton, shet ose blen. Dhe kjo liri është e kufizuar me sistemin qiellor, është e kufizuar me kufijtë e Sheriatit. Prej lirisë tënde është të shkëputesh nga puna për t’u ulur disa minuta në xhami, që t’i rikthesh vetvetes forcën dhe energjinë tënde. Më pas, do të dalësh i mbushur me energji të reja nga ndihma e Krijuesit tënd, që të vazhdosh punën tënde dhe sakrificën për mënyrën e jetesës.

Prej lirisë tënde është të jesh i kufizuar me sistemin e Krijuesit tënd, i Cili përgatiti për ty të gjitha shkaqet e lumturisë dhe fatmirësisë në këtë jetë dhe jetën tejtër.

Prej lirisë tënde është të mos i nënshtrohesh asnjë force në tokë, përderisa forca e Allahut është me ty, që të mbron dhe pengon.

Prej lirisë tënde është të thuash çfarë të duash, të punosh çfarë të duash, të shkruash çfarë të pëlqen, të tregtosh çfarë dëshiron, me kusht, që të mos i kalosh kufijtë, se kur kalon kufijtë, u hyn në hak të tjerëve dhe cënon të drejtat e tyre. Këtë Islami e ka ndaluar, siç e kanë ndaluar edhe ligjet njerëzore.

Së pesti : Namazi nuk është diçka e lejuar si gjërat e jetesës, që kush do i vepron dhe nuk ka shpërblim për të, e kush i lë nuk ka gjynah për të. Por namazi është diçka e domosdoshme dhe e formës së prerë. Ka një kohë të caktuar, formë të veçantë, mënyrë karakteristike dhe plan të shkruar. Ti nuk ke aspak të drejtë ta deformosh atë duke i shtuar apo i hequr. Nuk pranohet asnjë mendim për ta ndryshuar atë para ose mbrapa. Namazi është si kafshata, që vendoset në gojë dhe jo në vesh. Është si ajri që hyn i pastër nga goja ose hunda dhe jo nga poshtë këmbëve. Nëse ke mundësi të ndryshosh diçka nga pozicioni i zemrës, tërheqjen dhe shtrirjen e saj, ose të zgjerosh dhe ngushtosh frymëmarrjen tënde, atëherë le të kesh mendim në çështjen e namazit.

Namazi është si puna, që ti kryen nëse je i punësuar, ose si shitblerja tënde nëse je tregtar. Nëse ti vazhdon punën dhe zbaton detyrat e tua do ta meritosh shpërblimin në fund të muajit duke marrë rrogën, ose duke mbushur xhepin me fitim. Por, nëse ti mungon në punë ose  shpërfill detyrën tënde, do të të mbajnë nga rroga aq sa ke munguar dhe shpërfillur. Pra, ke për të humbur fitimet që i mendoje.

Shpeshherë njeriut i kërkohet llogari për gjërat e lejuara ashtu siç ndodh me detyrimet. Shiko, nëse ti vendos një stacion në radio pas mesnate dhe ul veshin për të dëgjuar, derisa ai buçet me gjithë fuqinë, ose ti vetë fillon të këndosh me gjithë forcën tënde, e atëherë do të shqetësoheshin fqinjët dhe do të të qortonin. Ata do të trokisnin në portën tënde si patrullë, për të thyer radion tënde, ose që të ulësh zërin se ndryshe do të ndëshkohesh!  Por a nuk e ke të lejuar të dëgjosh radion kur të duash dhe si të duash? Atëherë përse u kufizua liria jote?!

Përgjigjja është: U kufizua me një sistem të veçantë ose të përgjithshëm, që nuk duhet të kapërcehet. Atëherë, si duhet të jetë ajo që Allahu ua obligoi robëve të Tij, që besuan se Ai është i Adhuruari i Vërtetë, që duhet të adhurohet dhe Krijuesi, Furnizuesi dhe Poseduesi. Ata pëlqyen për vetet e tyre Sheriatin dhe fenë e Tij, a vallë janë të lirë ata në adhurimin e Tij dhe të falurit për Të, apo janë të kufizuar me urdhrat e Tij dhe të ngarkuar për zbatimin e tyre ?

Së gjashti: Po, namazi është nevojë shumë e domosdoshme, që njeriut ia kërkon jeta ashtu siç kërkon ushqimin dhe të pirët. Ushqimi dhe të pirët janë rezistencë për trupin dhe mënyrë jetese, ndërsa namazi është rezistencë e shpirtit dhe mjeti i qetësisë. Ai shmang njeriun nga veset e ulëta, që më pas të ketë mbarëvajtje në të gjitha çështjet jashtë namazit, siç pati mbarëvajtje dhe përkushtim para Zotit të tij në namaz.

Namazi është vija ndarëse midis Imanit dhe kufrit (Besimit dhe mosbesimit).  Në hadith ka ardhur: «Midis kufrit dhe Imanit është lënia e namazit.»

Çfarë përfiton Islami nga ata muslimanë të rremë, kur ata kundërshtojnë urdhrat e tij?!  A nuk janë ata si fëmija i paedukuar që përputhet në mbiemër me familjen e tij, por që i kundërshton në sjellje?! A shpresohet mirësi nga ai që nuk shpreson për vetveten mirësi?!

Ne muslimanët nuk duam të jemi si shkuma mbi ujë, që numërohen qindra milionë, ndërsa njerëzit e mirë dhe të devotshëm nuk i kalojnë dhjetëra milionë.

Një fishek i vetëm i mbushur me barut me të cilin vrasim armikun, është më i mirë se një stivë me fishekë të zbrazët. A mund të ngrihet një çadër me një mijë kunja, kur nuk ka një shtyllë në mes?!  Dhe shtylla e Islamit është namazi.

Namazi është një nevojë shumë e domosdoshme për njeriun, sepse disiplinon moralin e tij, qeth instiktet e tij, e pengon atë nga egërsia e shkatërrimit dhe devijimit dhe e ndalon nga çdo vepër e ulët dhe e padrejtë. Si mund të veprojë gjynahe ai, që e di se pas pak do të qëndrojë para Zotit të tij të Lartmadhëruar, që nuk e pranon këtë qëndrim nga ai vetëm nëse është i pastër në zemrën, shpirtin dhe gjymtyrët e tij?! A nuk e ke parë se si shumica e muslimanëve u ndalua nga alkoli, kur zbriti fjala e Allahut të Lartësuar: «Mos u afroni në falje kur jeni të pirë.» (An-Nisa  43). Si mund të afrohen në të kur janë ngatërruar me krimin e dehjes?! Ndërkohë që duhet t’i afrohen patjetër; Sepse falja përsëritet çdo ditë pesë herë?!  Atëherë le të braktiset alkoli përfundimisht, që të jenë gjithmonë të gatshëm për të takuar Allahun e Lartmadhërur.

Namazi, o shoku im, është peshore me të cilën njeriu peshon punët e tij midis dy namazeve, ashtu sikurse doktori mat temperaturën e të sëmurit herë pas here. Nëse punët e tij janë të mira, i thotë: Nxito dhe përparo! Nëse është e kundërta i thotë: Kthehu dhe përmbaju parimeve dhe rregullave në mënyrë të drejtë.

Kur të dëgjojë muezinin që thërret: “Allahu Ekber”, të përqëndrohet në gjendjen e tij dhe ta dijë se Allahu është më i madh se ajo që ai është. Duhet të shkëputet nga jeta e dynjasë dhe t’i përgjigjet thirrësit të Allahut.

Të jesh i sigurt, se ai që falet është njeri nga i cili pritet mirësi dhe devotshmëri. Por edhe nëse e sheh të deformuar në pjesën më të madhe të kohës, dije se një ditë namazi i tij do ta frenojë nga ky deformim; Sepse ai lexon Kur’an në faljen e tij. Sado i pavëmendshëm të jetë në të, patjetër që do të ketë disa çaste në të cilat do të përqëndrohet në atë që lexon, dhe kanë për t’iu dridhur gilcat ( tejzat) e zemrës dhe kanë për t’iu zgjuar ndjenjat e mirësisë. Këtë e përforcon fjala e Allahut të Lartësuar: «Vërtet që falja e namazit parandalon nga çdo vepër e papëlqyer dhe e padrejtë.» (El-Ankebut 45).  Ndërsa ai që nuk falet, nuk e lexon Kur’anin dhe kështu nuk përfiton asgjë prej tij,por vazhdon të qëndrojë i shkujdesur në humbjen  e tij dhe i zhytur në gjynahe.

Vazhdon ….

Përshtati në  shqip  Bledar Ali

Me të vërtetë falënderimi i takon vetëm Allahut të Madhëruar, Atë falënderojmë dhe vetëm prej Tij ndihmë dhe falje kërkojmë. I lutemi Allahut të na ruajë nga të këqijat e veteve dhe punëve tona. Cilindo që Allahu e udhëzon në rrugë të drejtë, askush nuk mund ta humbasë prej saj, dhe cilindo që Allahu e humbet  prej kësaj rruge, askush nuk mundet ta udhëzojë.

Dëshmoj dhe deklaroj se nuk ka të adhuruar me të drejtë përveç Allahut, Një,  të Vetëm e të Pashok, gjithashtu dëshmoj dhe deklaroj se Muhamedi është rob dhe i dërguari i Tij. Paqja dhe lavdërimet e  Allahut qofshin mbi të, familjen dhe shokët e tij deri në ditën e gjykimit.

O ju njerëz! Frikësojuni Allahut me një frikë të sinqertë.

O robër të Allahut! Në dy librat më të saktë të hadithit transmetohet se Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: “Kush thërret për tek një e mirë, ai do të fitojë dhe shpërblimin e atij që e bën atë të mirë.”

Ndërsa në të saktin e Muslimit transmetohet se Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: “Kush thërret për në udhëzim, ai do të ketë shpërblimin e të gjithë atyre që do ta ndjekin, duke mos u pakësuar atyre asgjë nga shpërblimet që meritojnë. E ai që thërret për në humbje, ai do të ketë mëkatet e të gjithë atyre që do ta ndjekin, duke mos u pakësuar atyre asgjë nga mëkatet që meritojnë”

O ti musliman! Thirrja për në rrugë të Allahut është rruga që ndoqën profetët; “Thuaj; kjo është rruga ime e vënë në fakte të qarta e që unë thërras për tek Allahu, unë dhe ai që vjen pas meje.”

Thirrja për tek Allahu është një moral për të cilin Allahu e ka urdhëruar këtë popull ta praktikojë, për arsye se ata janë njerëzit më të mirë të ardhur për të mirën e njerëzve.

Allahu i Madhëruar thotë: “Nga ju le të jetë një grup që thërret në atë që është e dobishme, urdhëron për punë të mbara dhe ndalon nga e keqja, të tillët janë ata të shpëtuarit.”

Thirrja për tek Allahu është domosdoshmëri për çdo musliman, sipas mundësive që ka. Muslimani i thërret të gjithë njerëzit për tek Allahu sipas mundësive që ka, për këtë Allahu i Madhëruar thotë: “Ti thirr për në rrugën e Zotit tënd me urtësi e këshillë të mirë, dhe polemizo me ata në mënyrën më të mirë.”

Thirrësi për në rrugë të Allahut është nga njerëzit më të sinqertë në fjalë, nga më të pastërtit në punë dhe me të ardhme më të mirë.

Allahu i Madhëruar thotë: “E kush është më fjalëmirë se ai që thërret për në rrugë të Allahut, që bën vepra të mira dhe që thotë; unë jam nga muslimanët.”

O populli islam! Thirrja në fenë e Allahut është rrugë e pashkëputur, sepse muslimani nuk mundet të shkëputet asnjëherë nga një vepër e tillë.

Muslimani i vërtetë thërret në fenë e Allahut me fjalët e tij, thërret në fenë e Allahut me moralin dhe veprat e tij.

Kështu ai ndikon tek njerëzit me fjalët e tij të qarta dhe të sinqerta, gjithashtu ndikon me moralin e tij të lartë e të mirë.

Me fjalët që thotë, ai është shembull i mirë për njerëzit dhe në të njëjtën kohë, është shëmbëlltyrë me sjelljen e tij të mirë.

Të vërtetën ka thënë Allahu i Madhëruar: “Ju e kishit shembullin më të lartë në të dërguarin e Allahut, kuptohet ai që shpreson në shpërblimin e Allahut në botën tjetër, dhe ai që atë shpresë e shoqëron duke e përmendur shumë shpesh Allahun.”

Vëllai im musliman! Bëhu thirrës i përhershëm në rrugën e Allahut të Madhëruar. Thirrja për në rrugë të Allahut nuk është e kufizuar në ndonjë kohë, vend, ditë apo muaj, përkundrazi, një vepër e tillë është morali i të gjithë muslimanëve. A nuk e ke dëgjuar Allahun e Madhëruar kur thotë: “Betohem në kohën. Nuk ka dyshim se njeriu është në një humbje të sigurtë. Me përjashtim të atyre që besuan, bënë vepra të mira, porositën njëri-tjetrin ti përmbahen të vërtetës dhe këshilluan njëri-tjetrin të jenë të durueshëm.”

Kur takoheshin muslimanët më përpara, i kujtonin njëri-tjetrit këtë sure e cila ka si temë kryesore këshillimin për t’iu përmbajtur të vërtetës, thirrjes për në të vërtetën dhe durimin në këtë gjë.

O ti musliman! Thirrësi për në rrugë të Allahut angazhohet me këtë vepër për shkakë të dashurisë që përmban zemra e tij për umetin.

Pra, ai dëshiron për popullin e tij musliman atë që dëshiron për veten e tij, dhe urren për ta atë që urren për veten e tij.

Ndienja që e shtyn për të thirrur në rrugë të Allahut është mëshira dhe keqardhja që posedon për ta, gjithashtu është dëshira e madhe që ata të udhëzohen dhe frika se mos i kaplon dënimi i Allahut.

Thirrësi për në rrugë të Allahut e do Allahun dhe të dërguarin e Tij (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), pas kësaj i do robërit e Allahut besimtarë prandaj i thërret për të pasuar librin e Allahut të Madhëruar dhe traditën e të dërguarit të Tij (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të).

Thirrësi për në rrugë të Allahut është i sinqertë në thirrjen që bën, nuk kërkon ndonjë post me veprën e tij apo ndonjë vend nderi në mesin e umetit.

Gjithashtu, nuk thërret me qëllim që të dëgjohet zëri i tij apo të njihet personaliteti i tij, përkundrazi, ai e bën thirrjen duke shpresuar atë që Allahu u ka premtuar thirrësave në rrugën e Tij të cilat janë shpërblimet dhe dhuratat më të mëdha.

O ti që thërret për në rrugë të Allahut! Thirrja për në rrugë të Allahut është thirrje me metodë të qartë dhe me domethënie transparente.

Thirrësi për në rrugë të Allahut pason hapat e Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) në thirrjen që bën.

Kjo thirrje e vërtetë, kjo thirrje e drejtë, kjo thirrje e qartë nuk është thirrje që posedon gjëra të dukshme dhe gjëra të fshehta, madje qëllimet e saj nuk janë qëllime politike apo qëllime vetjake për të krijuar grupe dhe xhemate, përkundrazi, ajo është thirrje për në të mira dhe udhëzim.

Muhamedi (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ishte i hapur dhe i qartë në thirrjen e tij, metoda e tij ishte shumë e qartë derisa armiqtë e kuptuan realitetin e thirrjes që bënte, madje kuptuan sinqeritetin e fjalëve që ai thoshte por Allahu udhëzon kë të dojë dhe humbet kë të dojë.

Thirrja e Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) nuk ishte thirrje me dy anë, me anë të dukshme dhe të fshehta siç ndodhë me shumicën e thirrjeve të dyshimta, të cilat shërbejnë për qëllime dhe persona të ndryshëm.

Ajo është thirrje me metodë të qartë dhe rrugë transparente, gjë të cilën e kuptuan shumë mirë edhe armiqtë e Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) por ajo që i ndaloi nga pasimi i saj ishte mllefi, Allahu në gjërat që vepron dhe cakton posedon urtësi të lartë.

A nuk e keni parë se si Ebu Sufjani para se të pranonte fenë i tregonte Hiraklit, mbretit të romakëve për metodën e Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) në thirrjen e tij kur u pyet nga Hirakli se; për çfarë iu urdhëron?

Ebu Sufjani u përgjigj duke thënë: Thotë; adhurojeni Allahun dhe mos i përshkruani shok Atij asnjë send, lërini ato që adhuronin baballarët tuaj. Gjithashtu na urdhëron që të falemi, të mbajmë lidhjet farefisnore dhe të jemi të ndershëm, (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të).

Pra, thirrja e Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ishte e qartë në metodën dhe rrugën që ai ndiqte, derisa kishte momente kur Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) merrte pjesë nëpër festat e fiseve të ndryshme arabe, ua lexonte Kuranin dhe ua sqaronte thirrjen dhe metodën që do të ndiqte derisa e kuptonin të gjithë. Pas kësaj, dikush e pranonte e të tjerë e refuzonin, e gjithë kjo me dijen dhe urtësinë e Allahut të Madhëruar.

O ti musliman! Qartësia është e nevojshme ashtu siç kërkohet dhe sqarimi, prandaj kini kujdes që thirrjet të mos jenë të dyshimta dhe të shërbejnë për qëllime e vepra të ndryshme, apo të diktohet nga klane të jashtme.

Për thirrësat në rrugë të Allahut që kanë jetuar në këtë umet, historia ka lënë lëvdatat më të mira e Allahu u ka lënë përkujtim të mirë tek ata që erdhën më pas.

Madje, kushdo që lexon historitë e tyre duke i shfletuar për të parë gjendjen e tyre, i lutet Allahut që ti mëshirojë ata sidomos kur vëren sinqeritetin, sqarimin e qartë dhe të vërtetë që kanë bërë, prandaj edhe ne lutemi duke thënë; Allahu qoftë i kënaqur me ta.

O ti musliman! Thirrja për tek Allahu nuk është e veçantë për një grup të caktuar njerëzish, por brengat e saj i mbartë çdo individ i këtij umeti, i cili duhet të thërrasë për në rrugë të Allahut sipas dijes dhe kuptimit që i ka dhënë Allahu.

O ti musliman! Duhet të thërrasësh për tek Allahu sipas diturisë dhe njohjes së fesë që posedon, por duhet të kesh parasysh diturinë në mënyrë që kjo thirrje të nisë me dije, sepse ai që nuk posedon dituri mund ti thërrasë njerëzit në injorancë.

Gjithashtu, është i domosdoshëm sinqeriteti dhe braktisja e syfaqësisë, ashtu siç kërkohet durimi dhe përballimi i vështirësive, apo qëndrueshmëria në këtë thirrje në mënyrë që njerëzit të kenë besim në thirrjen dhe mbartësin e saj.

O ti musliman! Muslimani duhet të thërrasë gjithmonë për në rrugë të Allahut, e gjithë jeta e tij duhet të jetë thirrje për në rrugë të Allahut.

Nëse shikon një musliman që vepron një bidat apo mëkat, në këtë rast duhet ta thërrasësh dhe ta këshillosh me qëllim që të largohet nga këto gabime në besim në të cilat ka rënë.

E gjithë kjo, duke i sqaruar atij argumentet nga libri i Allahut të Madhëruar dhe traditës së Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të).

Nëse vëren një person të mashtruar pas adhuruesve të varreve dhe fallxhorëve, e këshillon atë dhe i tërheq vërejtjen nga këta njerëz, duke i sqaruar se duhet të adhurohet vetëm Allahu e besimi i sinqertë duhet ti kushtohet vetëm Atij, dhe se çdo e mirë apo e keqe ndodhë vetëm me vullnetin e Allahut. Nuk duhet ti lutet askujt përveç Tij dhe se zemrat duhet të lidhen me Të; me dashuri, frikë dhe shpresë ndaj Tij.

Nëse vëren një musliman që nuk i kushton rëndësi namazit, atëherë tërhiqi vërejtjen nga ky mospreokupim dhe sqaroi pasojat e lënies së namazit, duke mos lënë anash sqarimin e rëndësisë që gëzon namazi në islam, sepse ai është shtylla e fesë dhe baza e dytë nga bazat e islamit.

Gjithashtu, i sqaron atij se ajetet kuranore dhe hadithet profetike e kanë kosideruar të dalë nga islami lënësin e namazit, madje i thua; kam frikë të vdesësh dhe ta takosh Allahun si lënës i namazit dhe i pa udhëzuar, Allahu na ruajt.

Nëse vëren tek një musliman pakujdesi në dhënien e zekatit, duhet ta kritikosh e ti thuash; vëlla, kjo pasuri është haku i Allahut të Madhëruar, prandaj jepe në mënyrë që të të largohet barra, të të shtohet dhe të të pastrohet pasuria.

Ki kujdes nga kopracia e cila mund të shkatërrojë fenë dhe dunjanë tënde.

Nëse vëren tek ai nenglizhim në çështjen e agjërimit apo haxhit, atëherë tërhiqi vëmendjen nga çdo lloj kundërshtimi në fe.

Nëse vëren tek ai mosrespekt dhe vrazhdësi ndaj prindërve, atëherë kritikoje për këtë krim të madh që po bën, në të njëjtën kohë tregoi shpërblimin, vlerën e respektit dhe bamirësisë ndaj tyre.

Nëse e shikon atë që nuk mban lidhjet farefisnore, në këtë rast duhet ta nxisësh për ti mbajtur lidhjet me të afërmit madje edhe ta afrosh me farefisin e tij.

Nëse shikon se fëmijët merren me dialogje dhe debate me baballarët e tyre, atëherë duhet ti thërrasësh për t’iu bindur Allahut të Lartësuar duke u sqaruar shpërblimin e bashkimit të lidhjeve farefisnore dhe bashkëpunimit, në të njëjtën kohë ti udhëzosh për t’iu bindur prindërve, ti udhëzosh prindërit që të sillen në mënyrën më të mirë me fëmijët, e kështu puna jote bëhet përmirësim në të mira për njerëzit.

Nëse grinden bashkëshortët, atëherë nëse ke mundësi duhet të pajtosh ndërmjet tyre e ti kthesh ujërat në rrjedhën e duhur, e gjithë kjo është thirrje për në rrugë të Allahut.

Nëse prezanton tubime në të cilat shtohen gabimet, tashethemet dhe përgojimi, atëherë këshilloi ata me urtësi dhe dituri e bëhu thirrje që në radhë të parë të shikojnë të metat e tyre, ti lënë të qetë të tjerët dhe gabimet e tyre.

O ti që thërret për në rrugë të Allahut! Nëse vëren tek muslimanët pakujdesi në marrëdhëniet ndërmjet tyre dhe mosndrojtje për të rënë në haram, atëherë këshilloji ata dhe përmendju Allahun në mënyrë që tu japin fund gabimeve.

Thirrësi për në rrugë të Allahut shkruan me lapsin e tij thirrjen të cilën dëshiron ta përhapë, ndërsa me zërin e tij përhapë të vërtetën që do të kumtojë. Kështu ai bëhet thirrës për në të mira dhe në udhëzim, duke e ndërtuar këtë thirrje mbi baza të shëndosha të dijes dhe njohurive fetare, dhe duke mos lënë pas dore mëshirën e cila duhet ta mbushë zemrën e tij kundrejt njerëzve, duke dashur për ta gjithë të mirat.

Në të kundërtën e kësaj qëndron një palë tjetër, Allahu na ruajt, të cilët janë thirrësat për në humbje, thirrësat për në gjëra të irrituara dhe imoralitet.

Janë pikërisht thirrësat për në mohim dhe kufër, janë ata që pengojnë njerëzit për të ndjekur rrugën e Allahut. Këta do të kenë si shpërblim gjynahet e tyre dhe gjynahet e atyre të cilët i larguan dhe i humbën nga rruga e Allahut, deri në ditën e gjykimit.

O populli islam! Ne nxisim për thirrje në rrugë të Allahut dhe tërheqim vërejtjen nga thirrja për në humbje dhe mjerime. Kur muslimani flet për këto gjëra i vjen keq, zemra i shtrëngohet dhe i mbushet me mllef dhe mërzi kur shikon stacione televizive të cilat sponsorizohen nga njerëz që numërohen, apo pretendojnë se janë muslimanë, apo mbajnë letërnjoftimin si muslimanë.

Disa prej këtyre stacioneve televizive të fëlliqura, përmbajnë mendime mohimi dhe të humbura, përhapin dyshime dhe gjëra të kota duke bërë thirrje për të ndjekur të pavërtetën, për ta lënë pas dore librin e Allahut të Madhëruar dhe traditën e Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të).

Disa stacione të tjera thërrasin për në imoralitet dhe gjëra të shëmtuara, dhe që moralet islame të lihen pas shpine.

Pra, stacione të fëlliqura, madje është për të ardhur keq kur dëgjon se aty praktikohen gjëra të shëmtuara përpara teleshikuesve, pa asnjë pikë ndrojtjeje apo turpi.

Kjo është thirrje për gjëra të ulëta, thirrje për imoralitet, thirrje për tu çliruar nga çdo moral i lartë, thirrje për tu zhytur në gjëra të shëmtuara dhe për të braktisur çdo moral të mirë.

Sido qofshin këto stacione kriminele, në besime apo në imoralitet, nuk duhet të gëzohet me to një musliman që beson Allahun dhe botën tjetër, madje mund të themi se ato nuk i posedon ndonjë musliman që i frikësohet Allahut të Madhëruar dhe ndjen mbikqyrjen e Tij.

Gjithashtu, nuk kontribuon në to ndokush që beson se do të dalë përpara Allahut dhe do ta pyes për këtë pasuri se ku e ka shpenzuar!

A e ka shpenzuar në të mira, apo në të kota dhe në humbje?

A nuk frikësohen këta persona se mos i përfshin fjala e Allahut që thotë: “Ata që nuk besuan shpenzojnë pasurinë e tyre për të penguar nga rruga e Allahut. Ata do ta shpenzojnë atë dhe ajo do të bëhet dëshpërim i tyre, madje ata do të mposhten. E ata që mohuan do të përmblidhen vetëm në xhehenem.”

Me të vërtetë, këto stacione që përmbajnë këto cilësi, janë; tregëti e humbur, shitblerje e dështuar, pasuri e shpenzuar pa dobi dhe gjynahe e mëkate.

Allahu i Madhëruar thotë: “Për ti mbartur në ditën e gjykimit mëkatet e tij të plota, dhe një pjesë të mëkateve të atyre që pa asnjë arsye i mashtruan dhe i humbën, sa e keqe është ajo me çka ngarkohen.”

Kur një djalosh apo vajzë hap këto stacione televizive dhe shikon krimin që bëhet aty, lënien pas dore të çdo morali të dobishëm, madje shikojnë imoralitetin dhe gjërat e ulëta bashkë me fjalët e fëlliqura, talljen me islamin dhe pasuesit e tij, talljen me Muhamedin (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) dhe historinë e tij, ofendimin e thirrjes dhe metodës së tij, me të gjitha këto që përmendëm nuk mund të gëzohet kurrë një musliman që beson Allahun, Një të Vetëm dhe beson se Muhamedi është i dërguari i Allahut. Çfarë ndodhë në këtë rast?

Nuk ka mundësi që të gëzohet që këto stacione të jenë pronë e tij, apo të kontribuojë dhe të ndihmojë, sepse muslimani e lufton të kotën me gjuhën dhe veprën e tij, thërret për tek Allahu dhe nuk thërret për në humbje.

Le të ketë kujdes çdo njeri nga shkrimi i gjërave të kota apo përhapja e gabimeve dhe humbjeve, të llogarisë vetveten para se ta llogarisë Allahu ditën e gjykimit.

Një njeri që shkruan një artikull të shëmtuar në gazetë, duke luftuar me këtë ndonjë moral të lartë të islamit ose një nga parimet e islamit, apo tallet me ndonjë musliman, ky njeri le ta dijë se është thirrës për në humbje në masën e asaj që ka shkruar.

Ai që përhap ndonjë program, apo telenovelë që përmban sherr për islamin dhe ithtarët e tij, atëherë le ta dijë se është thirrës për në humbje.

Ai që shfaq në ekranin e televizionit çdo lloj fjale apo ndodhie që bie ndesh dhe lufton islamin dhe ithtarët e tij, le ta mësojë se është thirrës për në humbje.

Le të kenë kujdes muslimanët dhe ti frikësohen Allahut në vetet e tyre, sepse janë vetëm dy rrugë; ose thirrje për në të mira dhe udhëzim, ose thirrje për në humbje, Allahu na ruajt të gjithëve nga kjo gjë.

Gjithashtu, robi duhet të dijë se Allahu do ta gjykojë një ditë dhe do ta shpërblejë për pasurinë se ku e ka shpenzuar. Nëse e ka shpenzuar në të mira dhe për ta krenuar islamin, atëherë pasuria do ti qëndrojë përpara në peshoren e punëve të mira.

Në të kundërtën, nëse e ka shpenzuar atë në gjëra të kota, atëherë do ta takojë Allahun me përgjegjësi të mëdha për shkak të humbjeve që ka bërë.

Le të kenë kujdes muslimanët dhe të mos bëhen ndihmës të së kotës, por të gjitha mundësitë që kanë le ti shpenzojnë për në të mira.

Të drejtën thotë Allahu i Madhëruar në Kuran: “Ndihmohuni mes vete në të mira dhe në të mbara, e mos u ndihmoni në mëkate e armiqësi. Frikësojuni Allahut se vërtetë, Allahu është Ndëshkues i fortë.”

Allahu më dhëntë mua dhe juve bereqet në Kuranin Famëlartë, dhe më dhëntë dobi mua dhe juve në ajetet përkujtuese dhe të urta që gjenden në të. Ua them këto fjalë duke kërkuar falje për gabimet nga Allahu i Madhëruar, për vete, për ju dhe për të gjithë muslimanët. Kërkoni falje dhe pendohuni tek Ai, vërtetë Ai është që fal shumë, është Mëkatfalës i madh.

Falënderimet i takojnë vetëm Allahut të Madhëruar, falënderime të panumërta, të bereqetshme dhe të mira, ashtu siç dëshiron dhe kërkon Zoti ynë. Dëshmoj dhe deklaroj se nuk ka të adhuruar të vërtetë përveç Allahut, Një,  të Vetëm e të Pashok.  Gjithashtu, dëshmoj dhe deklaroj se Muhamedi është rob dhe i dërguari i Tij, paqja dhe lavdërimet e  Allahut  qofshin mbi të, familjen dhe shokët e tij deri në ditën e gjykimit.

Në një hadith të saktë Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: “Kush shfaq në islam një traditë të mirë, ai do të ketë shpërblimin e saj dhe shpërblimin e atyre që punojnë me të deri në ditën e gjykimit.

Ai që shfaq në islam një traditë të keqe, ai do të ketë gjynahun e saj dhe gjynahun e atyre që do ta praktikojnë pas tij.”

Le të ketë kujdes muslimani nga shfaqja e gjërave të këqija, apo të qënit burim i çdo fatkeqësie. Le të bëhet muslimani burim i të mirave, udhëzimit, thirrjes për në rrugë të Allahut dhe kritikues në mënyrë që të mos kundërshtohen ligjet e Tij.

Me të vërtetë, nëse mediat televizive do të përdoren ashtu siç duhet për të përhapur fjalë të mira, thirrje në rrugë të Allahut dhe programe të dobishme, Allahu do të bëjë dobi me to pa kurrfarë problemi. Por, nëse njerëzit i shfrytëzojnë në mosbindje ndaj Allahut, si rrjedhojë nuk do të përdoren për udhëzim.

O ti musliman! U bëj thirrje edhe atyre që shkruajnë nëpër forumet e internetit, se këto forume të cilat përmbajnë mendime dhe rrugë të lloj-llojshme, të them para se të shkruash në ndonjë nga këto adresa; më parë frikësoju Allahut dhe shiko se çfarë do të shkruash! A do të shkruash këshilla, thirrje në të mira dhe këshilla kundër sherrit? Apo do të shkruash gjëra të shëmtuara, çrregullime, do të përhapësh fotografi të turpshme dhe filma të neveritshëm ku të kesh si qëllim tu bësh dëm muslimanëve me gjëra të kota?

Apo dëshiron të përhapësh ndonjë sharje, të meta që kanë njerëzit duke u cënuar nderin apo duke i sharë në nderin e tyre me qëllim që ti lëndosh ata? Allahu i Madhëruar thotë: “Ata që lëndojnë besimtarët dhe besimtaret me gjëra që ata janë larg tyre, të tillët do të mbartin shpifjen që thanë dhe mëkatin e madh.”

Apo të mbash celularin me kamer me qëllim që tu bësh fotografi njerëzve, e me një mënyrë apo tjetër të bëhesh mjet kërcënues për këtë vajzë, derisa ta shpiesh në shoqërinë e të humburve, Allahu na ruajt.

Le të kënë kujdes muslimanët që të mos bëhen shejtanë apo ndihmës të shejtanit, thirrësa në të kota dhe gjëra të shëmtuara.

Le ti frikësohen Allahut në vetet e tyre dhe ta ruajnë nderin dhe turpin e muslimanëve, sepse ai që shfaq të turpshmet e vëllait të tij, Allahu do ti shfaqë patjetër të metat dhe të fshehtat e tij.

Le ti frikësohen muslimanët Zotit të tyre dhe të përqëndrohen në bindjen ndaj Tij.

Lus Allahun të na dhurojë neve dhe juve përqëndrim në të drejtën, të na bëjë thiirës për në të mira dhe udhëzim e të mos na bëjë thirrësa për në të këqija dhe humbje, vërtetë Allahu ka fuqi për çdo gjë.

Dijeni, Allahu iu mëshiroftë, se fjala më e mirë është fjala e Allahut dhe udhëzimi më  i mirë është udhëzimi i Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Punët më të këqija janë shpikjet në fe, çdo shpikje të shpie në humbje dhe çdo humbje të shpie në zjarrin e xhehenemit.

U këshilloj që të mbaheni me grupin e muslimanëve sepse dora e Allahut qëndron mbi xhematin (bashkimin), e ai që largohet nga xhemati largohet për në zjarr.

Bëni salauate (përshëndetje), Allahu u mëshiroftë, mbi robin dhe të dërguarin e Allahut, Muhamedin (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ashtu siç u ka urdhëruar Zoti juaj në librin e Tij, duke thënë: “Është e vërtetë se Allahu dhe engjëjt e tij me madhërim e mëshirojnë të dërguarin. O ju që keni besuar, madhëronie atë dhe përshëndeteni me selam.”

O Zoti ynë, përmende robin tënd Muhamedin në parinë e lartë me të mira dhe jepi atij bereqet. O Zoti ynë, përfshiji në kënaqësinë tënde shokët e tij, prijësat e drejtë; Ebu Bekrin, Omerin, Othmanin dhe Aliun, gjithë shokët e tij deri në ditën e fundit, na përfshi dhe neve në mëshirën dhe faljen Tënde o më i Mëshirshmi i të mëshirshmëve.

O Zoti ynë, lartësoje islamin dhe muslimanët dhe poshtëroje idhujtarinë dhe idhujtarët, ndihmoje njësimin dhe njësuesit, bëje të qetë këtë vend dhe të gjitha vendet islame o Zoti i të gjitha botëve. O Zoti ynë, dhuro qetësi në vendet ku jetojmë dhe përmirësoi prijësat dhe ata që na udhëheqin, o Zoti ynë, jepu atyre sukses në gjërat që i bëjnë dobi islamit dhe muslimanëve, o Zoti ynë, na ruaj nga sprovat e dukshme dhe të padukshme, o Zot, jepi sukses prijësit tonë në gjërat që Ti je i kënaqur. O Zot, tregoja të drejtën të drejtë dhe jepi sukses që ta pasojë atë, tregoja të keqen të keqe dhe jepi sukses që ti largohet asaj, o Zot, jepi bereqet atij në jetë dhe në punë, jepi shëndet dhe ruaje nga çdo e keqe. Jepi sukses pasardhësit të tij në gjërat që të gëzojnë dhe drejtoje në punët dhe fjalët që thotë, bëji të gjithë ndihmëtarë në gjëra të mira dhe të dobishme, vërtet Ti ke mundësi për çdo send. O Zot, na fal neve dhe vëllezërit tanë besimtarë që ishin para nesh dhe mos lër në zemrat tona smirë për ata që besuan, Zoti ynë, vërtet Ti fal dhe je Mëshirues i madh.

Zoti ynë, ne i bëmë padrejtësi vetveteve tona e nëse nuk na fal e nuk na mëshiron, atëherë do të jemi të dështuar.

O Zot, na jep të mira në këtë botë, na jep të mira në botën tjetër dhe na ruaj nga zjarri.

O robër të Allahut! Vërtet Allahu urdhëron për drejtësi, bamirësi dhe ndihmë për të afërmit dhe ndalon nga imoraliteti, nga e neveritura dhe dhuna, iu këshillon me qëllim që të merrni mësim.

Përmendeni Allahun e Lartësuar në mënyrë që t’ju kujtojë, dhe falënderojeni për mirësitë e Tij që t’ua shtojë ato. Përmendja e Allahut është gjëja më e madhe, Allahu e di atë që veproni.

Përktheu Fatjon Isufi

Me të vërtetë falënderimet i takojnë vetëm Allahut të Madhëruar, Atë falënderojmë dhe vetëm prej Tij ndihmë dhe falje kërkojmë. I lutemi Allahut të na ruajë nga të këqijat e veteve dhe punëve tona. Cilindo që Allahu e udhëzon në rrugë të drejtë, askush nuk mund ta humbasë prej saj, dhe cilindo që Allahu e humbet  prej kësaj rruge, askush nuk mundet ta udhëzojë.

Dëshmoj dhe deklaroj se nuk ka të adhuruar me të drejtë përveç Allahut, Një,  të Vetëm e të Pashok, gjithashtu dëshmoj dhe deklaroj se Muhamedi është rob dhe i dërguari i Tij, paqja dhe lavdërimet e  Allahut  qofshin mbi të, familjen dhe shokët e tij deri në ditën e gjykimit.

O ju njerëz! Frikësojuni Allahut me një frikë të sinqertë.

O robër të Allahut! Lidhja e besimit është lidhja më e fortë, nyja e besimit është nyja më e fortë, dhe vëllazëria e besimit është vëllazëria më e ngushtë.

Lidhja e besimit nuk mund të zgjidhet kurrë për shkak se ajo ka hedhur rrënjët në zemrën e besimtarit. Ajo është një lidhje që shfaqet si rrjedhojë e besimit të sinqertë dhe të vërtetë.

Për këtë Allahu i Madhëruar thotë: “Shokët atë ditë do të jenë armiq të njëri-tjetrit, me përjashtim të atyre që ishin të devotshëm.”

Po, është e vërtetë se vëllazërimi i krijuar nga besimi është vëllazërim i përhershëm, si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër.

Ky vëllazërim është ngritur mbi besimin e sinqertë dhe si rrjedhojë është vëllazëri e qëndrueshme të cilës nuk mund ti shkëputen lidhjet, dhe në ditën e gjykimit besimtarët do të jenë miq të dashur për njëri-tjetrin. Allahu i Madhëruar thotë: “Shokët atë ditë do të jenë armiq të njëri-tjetrit, me përjashtim të atyre që ishin të devotshëm.”

Çdo lidhje që nuk ngrihet mbi besimin, është lidhje e përkohshme e cila mbaron me mbarimin e shkakut dhe qëllimit mbi të cilin u krijua.

Lidhja e besimit është lidhje e palëkundëshme, për shkak se është ngritur mbi bazën e besimit në Allahun dhe fenë e Tij.

O ju muslimanë! Allahu i Madhëruar ua ka përmendur robërve të tij besimtarë këtë lidhje të fortë, duke e quajtur si mirësi që ua dhuroi atyre, duke thënë:

“Përkujtoni kur ishit armiq të njëri-tjetrit ndërsa ai ua bashkoi zemrat, kështu që me mirësinë e Tij u bëtë vëllezër.”

Gjithashtu, duke përmendur vëllazërimin në besim, thotë: “Me të vërtetë besimtarët janë vëllezër, prandaj përmirësoni ndërmjet vëllezërve tuaj.”

Në një ajet tjetër, Allahu i Madhëruar na tregon miqësinë e sinqertë që posedojnë besimtarët, duke thënë: “Besimtarët dhe besimtaret janë miq për njëri-tjetrin.”

O ti musliman! Lidhja dhe vëllazërimi në islam dhe besim janë ngritur mbi rrënojat e injorancës së shkuar, e cila ndërtoi lidhjet dhe vëllazërimin mbi moralet e injorancës, siç ishin; lidhjet farefisnore, lidhjet kombëtare, gjuhësore dhe rracore.

Islami i ndërtoi lidhjet e vërteta mbi një bazë të vetme që është besimi.

Allahu i Madhëruar thotë: “Ai është që të fuqizoi ty me ndihmën e Tij dhe me besimtarët, Ai është që bashkoi zemrat e tyre. Edhe nëse do të shpenzoje çdo gjë që ndodhet në tokë, nuk do të arrije ti bashkoje zemrat e tyre, por Allahu e bëri një bashkim të tillë sepse Ai është i Gjithëfuqishëm, i Urtë.”

Vëlla i nderuar musliman! Duke u nisur nga kjo që thamë, duhet të dimë se besimtari posedon të drejta ndaj një besimtari tjetër.

Këto të drejta burojnë nga besimi i vërtetë dhe janë të domosdoshme. E drejta e parë që kërkohet nga ti, është; ta duash vëllain musliman për hirë të Allahut të Madhëruar, sepse kjo është e vetmja dashuri e përjetshme. Ajo është e tillë për shkak se nuk është ngritur mbi interesat kapitale, interesat vetjake apo qëllime të tjera të kësaj bote. Përkundrazi, ajo është dashuri ndaj një besimtari i cili i beson Allahut dhe të dërguarit të Tij (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) duke iu kushtuar fese së Allahut. Pra, ti e do për shkak të rrugës që ndjek ai në veçanti.

Ky është vëllazërimi islam i cili tregon sinqeritetin dhe vërtetësinë e besimit.

Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: “Nëse ekzistojnë tre gjëra tek një person ai do ta shijojë ëmbëlsinë e besimit; kur të jetë Allahu dhe i dërguari i Tij më i dashur tek ai se kushdo tjetër, të dojë një njeri vetëm për hirë të Allahut, të urrejë kthimin në kufër (mosbesim) pasiqë Allahu e shpëtoi prej tij, ashtu sikurse urren që të hidhet në zjarr.”

Ibën Abasi (Allahu qoftë i kënaqur prej tij) ka thënë: Kush do dhe urren për hirë të Allahut, miqëson dhe armiqëson për hirë të Tij, ai do të arrijë dashurinë dhe miqësinë nga ana e Allahut të Madhëruar. Askush nuk do ta ndiejë ëmbëlsinë e besimit edhe nëse falet dhe agjëron shumë, derisa të jetë i tillë (të dojë dhe të urrejë për hirë të Allahut të Madhëruar).

Vazhdon Ibën Abasi duke thënë: Shumica e miqësive që lidhen sot janë për hirë të kësaj bote, por, dijeni se kjo gjë nuk do t’ju bëjë kurrë dobi këtyre njerëzve.

Ibën Abasi na tregon se shumica e miqësive tek njerëzit janë ngritur mbi interesat e kësaj bote, dhe se kjo gjë nuk ka vlerë dhe nuk sjell ndonjë mirësi.

Kjo për vetë faktin se ai që të do për një çështje, do të vijë një kohë që ajo çështje do të ndërpritet dhe kështu do vazhdojë të të urrejë.

Në të kundërtën, ai që të do për hirë të Allahut të Madhëruar, kjo dashuri do të jetë e përhershme me ndihmë dhe sukses nga Allahu i Madhëruar.

O ti musliman! Nga të drejtat që posedon vëllai ndaj vëllait të tij musliman është këshilla kur vëren tek ai ndonjë gabim apo kundërshtim të fesë, qoftë në fjalë apo në vepra.

Dashuria e plotë ndaj këtij besimtari arrihet kur e këshillon me këshillë të sinqertë, duke iu drejtuar me zemër të mbushur me mëshirë dhe keqardhje, duke bërë të pamundurën për ta ruajtur nga dënimi i Allahut të Madhëruar.

Besimtari është pasqyrë e vëllait të tij, nuk duhet të gëzohet kur vëllai gabon apo ta miratojë gabimin që ai bën. Nuk duhet të gëzohet me mangësitë e tij, por duhet të angazhohet me vëllain e tij besimtarë duke e këshilluar për hirë të Allahut. Duhet të jetë këshillë vetëm për vetëm në mënyrë që ti riparojë gabimet e tij, ti drejtojë moralet e shtrembëra dhe ta drejtojë në rrugën e drejtë.

Sa herë që të vërejë ndonjë mangësi tek vëllai i tij, të shpejtojë për ta këshilluar, për ta drejtuar e inkurajuar në mirësitë e Allahut, pse jo dhe ti tërheqë vërejtjen nga dënimi i Tij. D.m.th.; të shpejtojë për ta shpëtuar atë nga dënimi i Allahut të Lartësuar.

Pra, nuk duhet të gëzohet me gabimet e tij dhe nuk duhet ti miratojë kundërshtimet e fesë që ai bën, sado të vogla qofshin ato. Të dëshirojë për të, atë që dëshiron për veten e tij.

Ashtu siç nuk pranon ndonjë kundërshtim për veten e tij, ashtu nuk duhet ta pranojë edhe për vëllain e tij besimtar.

Në një hadith, Profeti (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: “Feja është këshillë. I thanë: Për kë o i dërguari i Allahut? Tha: Është këshillë për Allahun, librin, të dërguarin e tij, prijësat dhe muslimanët në përgjithësi.”

Xherir bin Abdilah (Allahu qoftë i kënaqur prej tij) ka thënë: I kam dhënë besën Profetit (paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të) të fal namazin, të jap zekatin dhe të këshilloj çdo musliman.

Ai që këshillon, nuk injoron dhe as nuk përgojon tek të tjerët. Ai e mbulon atë që shikon dhe mundohet me çdo mundësi për vepra të mira, ky është morali i mirëfilltë i një besimtari.

Jobesimtari bën të kundërtën, gëzon me gabimin e tjetrit duke e përhapur atë në çdo anë dhe duke gëzuar për këtë mangësi. Lusim Allahun të na falë dhe të na ruajë.

Nga të drejtat që posedon vëllai ndaj vëllait të tij musliman, është mbulimi i të metave të tij, pra, i mbulon të metat vetëm atëherë kur ky mbulim e ndalon nga gabimi që do të bëjë.

Nëse shikon një gabim nga vëllai musliman, duhet t’ia mbulojë atë pasi ta ketë këshilluar dhe të mos e injorojë përpara njerëzve, e as të mos e përhapë turpin që ai ka bërë. Duhet ta këshillojë dhe ta mbulojë pa harruar dhe dëshirën e mospërhapjes së të keqes në mesin e mulimanëve, në kundërshtim me ata që gëzohen kur ndodhin gabime dhe përhapin gjëra të kota.

Allahu i Madhëruar thotë: “Ata të cilët dëshirojnë që të përhapet e keqja tek besimtarët, ata i pret një dënim i dhembshëm në këtë botë dhe në botën tjetër. Allahu di e ju nuk dini.”

Nga të drejtat që posedon vëllai ndaj vëllait të tij musliman, është zgjidhja e problemeve dhe brengave të tij, duke ia lehtësuar sipas mundësive vështirësitë që ka. E gjithë kjo bën pjesë tek të drejtat që posedon vëllai ndaj vëllait të tij musliman.

Në një hadith, Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: “Kush ia lehtëson një muslimani një brengë nga brengat e kësaj bote, Allahu do t’ja lehtësojë atij një brengë nga brengat e botës tjetër.”

Ai që i lehtëson vuajtjet një të pamunduri, Allahu do t’ja lehtësojë vuajtjet e tij në botën tjetër.

Ai që mbulon të metat e një muslimani, Allahu do t’ja mbulojë atij në këtë botë dhe në botën tjetër.

Nga të drejtat që posedon vëllai ndaj vëllait të tij musliman, është qëndrimi pranë tij në kohë krizash dhe problemesh, të ndihmuarit e tij në kohë vështirësish.

Në një hadith, Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) thotë: “Allahu e ndihmon robin e Tij, përderisa ai ndihmon vëllain e tij.”

Nga të drejtat që posedon vëllai ndaj vëllait të tij musliman, është ti jap mendim në gjërat e hajrit nëse ai i kërkon mendim, në çështjet e fesë apo qoftë dhe në problemet e kësaj bote.

Në këtë rast ai i jep mendim si për veten e tij, sepse atij që i merret mendim duhet të jetë njeri i besueshëm.

Allahu i Madhëruar thotë: “Allahu ju urdhëron që tu jepni amanetin të zotërve të tyre.”

Pra, nëse një besimtar të kërkon mendim për një çështje, jepi mendimin më të mirë duke përdorur njohuritë dhe kuptimin që ta ka dhuruar Allahu.

Nëse kuptimi dhe njohuritë e tua janë të kufizuara, atëherë kërko ndihmë nga dikush tjetër i cili i posedon këto dhunti, në mënyrë që ky besimtar të mos bierë në gabim.

Nga të drejtat që posedon vëllai ndaj vëllait të tij musliman, është ti lehtësojë punët në shlyerjen e borxhit. Nëse ai nuk mundet ta bëjë një gjë të tillë, të mos e ngarkojë me gjëra që nuk mundet ti përballojë apo të parashtrojë ankesa kundër tij, të mos e injorojë përpara njerëzve por ta durojë derisa Allahu ti lehtësojë punët.

Allahu i Madhëruar thotë: “Në qoftë se ai (borxhliu) është në gjendje të vështirë, priteni derisa të vijë një lehtësim. E nëse ia falni në emër të lëmoshës, ajo është më e mirë për ju nëse e dini.”

Allahu i Madhëruar do të futë në xhenet një njeri, i cili u linte porosi punonjësve që tua lehtësonin njerëzve çështjet e borxhit dhe tu linin afat. Pas kësaj, Allahu i Madhëruar tha: Unë jam më parësorë që ta bëj një vepër të tillë, kështu që urdhëroi që ky njeri të futej në xhenet.

Nga të drejtat që posedon vëllai ndaj vëllait të tij musliman, është ti ruaj nderin kur flasin njerëzit e papërgjegjshëm dhe shpifin shpifësit. Ta mbrojë nga njerëzit e zhveshur nga të mirat, madje në këtë rast duhet të mbrojë dhe nderin e tij duke mos lejuar asnjë njeri të ulët apo me besim të dobët që të shfryhet në nderin e tij, apo ta akuzojë me gjëra të cilat Allahu e di se ai është i pastër nga ato.

Nëse nderi i një muslimani shahet në praninë e ndonjërit, dhe ai i del në ndihmë duke e mbrojtur, Allahu i Madhëruar do t’ia ruaj fytyrën këtij njeriu nga zjarri i xhehenemit në ditën e gjykimit.

Gjithashtu, duhet ta ndihmojë në momentin kur e dëshiron për vete një gjë të tillë, sepse ai që zhgënjen vëllain e tij në një vend ku dëshiron të triumfojë, Allahu i Madhëruar do ta zhgënjejë atë në një vend ku pret të jetë triumfues.

Mos u lejo njerëzve me moral të ulët të stërgjaten, duke prekur nderet e muslimanëve e duke i akuzuar me gjëra prej të cilave ata janë të pastër.

Ruaji nderet e tyre në mënyrë që të të ruajë Allahu nga dënimi i ditës së gjykimit.

Nga të drejtat që posedon vëllai ndaj vëllait të tij musliman, është të mos mbartë fjalë me qëllim që të përçajë shokët apo të ndodhin kontradita ndërmjet tyre, sepse përgojuesi është i lig; ndan vëllain nga vëllai i tij, shokun nga shoku i tij, madje sherri mund të arrijë deri aty sa të pwrçajë gjirin e ngushtë të familjes, siç është; babai me fëmijën apo burri me gruan.

Nga të drejtat që posedon vëllai ndaj vëllait të tij musliman, është të mos e lëndojë me fjalë apo me vepra. Në një hadith, Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: “Musliman është ai nga i cili muslimanët e tjerë janë të qetë nga dora dhe gjuha e tij. Besimtarë është ai të cilit njerëzit i besojnë gjakun dhe pasuritë e tyre.”

O ti musliman! Besimi i mirëfilltë kërkon nga ti atë që ka sqaruar Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), duke thënë: “Besimtari është vëlla i besimtarit; nuk i bën padrejtësi, nuk e gënjen, nuk e nënçmon e as nuk e zhgënjen. Dijeni se devotshmëria ndodhet këtu (dhe bënte me shenjë në krahërorin e tij).”

I mjafton një njeriu si punë e keqe të nënçmojë vëllain e tij besimtarë. Muslimanët kanë kufij të cilët nuk duhet ti shkelin ndaj njëri-tjetrit, ato janë; gjaku, pasuria dhe nderi i tyre.

O ti musliman! Nga të drejtat që gëzon një musliman tek ti është të mos flasësh gënjeshtra, sepse ndoshta ai të mendon të besueshëm dhe kur tu tregojë të tjerëve fjalët e tua, mund ta akuzojnë për gënjeshtër.

Gjithashtu, nga të drejtat që posedon ai ndaj teje është të mos i bësh padrejtësi, qoftë në gjakun, pasurinë apo nderin e tij.

Mos i moho të drejtat e tij dhe as mos i fsheh ato, por jepi hakun që i takon ashtu siç dëshiron për veten tënde. Mos e zhgënje në mesin e njerëzve apo të përhapësh gabimet e tij duke përdorur njohuritë që ke për të, mos e injoro në mesin e shoqërisë dhe as mos u trego të metat dhe lajthitjet e tij.

Mbuloi të metat e tij dhe lute Allahun që ta falë dhe ta ruajë nga të metat, sepse ai që shfaq të metat e vëllait të tij, nuk ka dyshim se Allahu mund ta shërojë atë nga të metat dhe të sprovojë përhapësin e tyre.

Në një thënie tjetër, thuhet: Kush e injoron vëllain e tij me ndonjë gabim, nuk do të vdesë derisa ta veprojë vetë një gabim të tillë.

Mos e nënçmo atë sepse e ke vëlla në besim, e nëse ke më shumë pozitë, pasuri apo farefis, dije se vëllazërimi islam është mbi të gjitha këto.

Besimtari i vërtetë e shikon vëllazërimin në besim si një vëllazërim të qëndrueshëm, prandaj nuk duhet t’ia lejojë vetes që për shkak të pozitës ta injorojë apo nënçmojë vëllain e tij, i cili nuk e gëzon një gjë të tillë.

Gjithashtu, nuk duhet t’ia lejojë vetes që me pasurinë dhe tregëtinë që posedon, ti shikojë vëllezërit që nuk kanë me nënçmim dhe përbuzje.

Përsëri, nuk duhet t’ia lejojë vetes që me forcën dhe zellin që posedon, ti shikojë të dobëtit dhe të pamundurit me përbuzje dhe nënçmim.

Duhet që besimtari të ketë vlerë dhe pozitë tek ai, sepse epërsia tek Allahu u takon vetëm punëve të mira.

Allahu i Madhëruar thotë: “Nuk është pasuria apo fëmijët tuaj që iu afrojnë tek Ne, por është vetëm besimi dhe veprat e mira. Të tillët shpërblehen shumëfish për atë që vepruan, dhe ata janë në dhoma të larta të shpëtuar.”

Allahu më dhëntë mua dhe juve bereqet në Kuranin Famëlartë, dhe më dhëntë dobi mua dhe juve në ajetet përkujtuese dhe të urta që gjenden në të. Ua them këto fjalë duke kërkuar falje për gabimet nga Allahu i Madhëruar, për vete, për ju dhe për të gjithë muslimanët. Kërkoni falje dhe pendohuni tek Ai, vërtetë Ai është që fal shumë, është Mëkatfalës i madh.

Falënderimet i takojnë vetëm Allahut të Madhëruar, falënderime të panumërta, të bereqetshme dhe të mira ashtu siç dëshiron dhe kërkon Zoti ynë. Dëshmoj dhe deklaroj se nuk ka të adhuruar të vërtetë përveç Allahut, Një,  të Vetëm e të Pashok.  Gjithashtu, dëshmoj dhe deklaroj se Muhamedi është rob dhe i dërguari i Tij, paqja dhe lavdërimet e  Allahut  qofshin mbi të, familjen dhe shokët e tij deri në ditën e gjykimit.

O ju njerëz! Frikësojuni Allahut me një frikë të sinqertë.

O robër të Allahut! Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: “Nuk beson ndonjëri nga ju, derisa të dojë për vëllain e tij atë që do për vete.”

Vërtet, ky hadith është madhështor, madje është një testament shumë i rëndësishëm nga Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) sepse ai na këshillon me këtë gjë. Na tregon se besimi i plotë arrihet vetëm atëherë kur të duam për të tjerët atë që duam për veten tonë.

Kur të duam për të tjerët atë që duam për vetet tona, në këtë rast kemi arritur besimin e plotë, e dihet se këtë gradë nuk e arrijnë vetëm se të devotshmit.

Të duash për vëllain tënd atë që do për vete, do të thotë; të duash për të shëndetin e mirë ashtu siç e do për vete, të duash për të pasurinë dhe rrizkun e bollshëm ashtu siç e do për vete, të duash për të udhëzimin dhe përqëndrimin në rrugën e drejtë ashtu siç e do për vete, të duash për vëllain tënd mirësjelljen e tij me gruan dhe familjen ashtu siç e do për vete, të duash për të gëzimin në këtë botë dhe në botën tjetër ashtu siç e do për vete, të duash ta shikosh të devotshëm, të mirë, të përqëndruar, ruajtës të islamit dhe moraleve e normave të tij ashtu siç dëshiron për vete.

Gjithashtu, duhet ta urresh të keqen për të ashtu siç e urren për vete, pra, çdo gjë që e urren për vete duhet ta urresh edhe për vëllain tënd musliman.

Kjo që thamë është argument i një besimi të vërtetë dhe të mirëfilltë.

Besimtari nuk duhet ta mashtrojë vëllain e tij në shitblerje apo ti bëjë hile, nuk duhet ta tradhëtojë në amanetin e tij apo ti përhapë të fshehtat e tij, nuk duhet ta mashtrojë në pasurinë dhe familjen e tij, duhet ta ruajë atë ashtu siç mund të ruajë veten e tij.

Kështu ishin të parët tanë të mirë, kështu ishin njerëzit e zgjedhur të këtij umeti ku në krye qëndrojnë sahabët e Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të), të cilët treguan shembujt më të bukur në vëllazërimin e vërtetë që buronte nga besimi, vepër me të cilën i kaluan gjithë të tjerët, Allahu qoftë i kënaqur ndaj tyre dhe i shpërbleftë nga ne dhe islami me shpërblime të mira.

O vëlla musliman! Mësoje veten me gjëra të hajrit sepse shejtani iu premton varfëri dhe iu urdhëron për gjëra të shëmtuara, poshtëroje armikun tënd dhe bëhu këshillues, mbulues i të metave, ndihmues dhe zgjidhës i problemeve, halleve dhe brengave të vëllezërve të tu. Ndihmoi ata në gjërat që u bëjnë dobi, bëhu dëshirues i fshehjes së të metave të tyre dhe dëshirues i devotshmërisë dhe qëndrueshmërisë së tyre në të vërtetën.

Kjo është detyra jote të cilën ta kërkon besimi, nëse e vepron dije se është shenjë e mirë.

Lusim Allahun të na dhurojë sukses neve dhe juve për të bërë punë dhe për të thënë fjalë të mira, vërtet Allahu ka fuqi për çdo send.

Dijeni, Allahu iu mëshiroftë, se fjala më e mirë është fjala e Allahut dhe udhëzimi më  i mirë është udhëzimi i Profetit (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të). Punët më të këqija janë shpikjet në fe, çdo shpikje të shpie në humbje dhe çdo humbje të shpie në zjarrin e xhehenemit.

U këshilloj që të mbaheni me grupin e muslimanëve sepse Dora e Allahut qëndron mbi xhematin (bashkimin), e ai që largohet nga xhemati largohet për në zjarr.

Bëni salauate (përshëndetje), Allahu u mëshiroftë, mbi robin dhe të dërguarin e Allahut, Muhamedin (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ashtu siç u ka urdhëruar Zoti juaj në librin e Tij duke thënë: “Është e vërtetë se Allahu dhe engjëjt e tij me madhërim e mëshirojnë të dërguarin. O ju që keni besuar, madhëronie atë dhe përshëndeteni me selam.”

Në një hadith, Profeti (paqja dhe bekimet e Allahut qofshin mbi të) ka thënë: “Kush bën për mua një salat, Allahu i Madhëruar i bën atij dhjetë salauate.”

O Zoti ynë, përmende robin tënd në parinë e lartë me të mira dhe jepi atij bereqet, zotërisë së bijve të Ademit, prijësit të të devotshmëve dhe njerëzve të mirë. O Zoti ynë, përfshiji në kënaqësinë tënde shokët e tij, prijësat e drejtë; Ebu Bekrin, Omerin, Othmanin dhe Aliun, gjithë shokët e tij deri në ditën e fundit, na përfshi dhe neve në mëshirën dhe faljen Tënde o më i Mëshirshmi i të mëshirshmëve.

O Zoti ynë, lartësoje islamin dhe muslimanët dhe poshtëroje idhujtarinë dhe idhujtarët, ndihmoje njësimin dhe njësuesit, bëje të qetë këtë vend dhe të gjitha vendet islame o Zoti i të gjitha botëve.

O Zoti ynë, dhuro qetësi në vendet ku jetojmë dhe përmirësoi prijësat dhe ata që na udhëheqin, o Zoti ynë, jepu atyre sukses në gjërat që i bëjnë dobi islamit dhe muslimanëve, o Zoti ynë, na ruaj nga sprovat e dukshme dhe të padukshme, o Zot, jepi sukses prijësit tonë në gjërat që Ti je i kënaqur. O Zot, tregoja të drejtën të drejtë dhe jepi sukses që ta pasojë atë, tregoja të keqen të keqe dhe jepi sukses që ti largohet asaj, o Zot, jepi bereqet atij në jetë dhe në punë, jepi shëndet dhe ruaje nga çdo e keqe. Jepi sukses pasardhësit të tij në gjërat që të gëzojnë dhe drejtoje në punët dhe fjalët që thotë, bëji të gjithë ndihmëtarë në gjëra të mira dhe të dobishme, vërtet Ti ke mundësi për çdo send.

O Zot, na fal neve dhe vëllezërit tanë besimtarë që ishin para nesh dhe mos lër në zemrat tona smirë për ata që besuan, Zoti ynë, vërtet Ti fal dhe je Mëshirues i madh.

Zoti ynë, ne i bëmë padrejtësi vetveteve tona e nëse nuk na fal e nuk na mëshiron, atëherë do të jemi të dështuar.

O Zot, na jep të mira në këtë botë, na jep të mira në botën tjetër dhe na ruaj nga zjarri.

O robër të Allahut! Vërtet Allahu urdhëron për drejtësi, bamirësi dhe ndihmë për të afërmit dhe ndalon nga imoraliteti, nga e neveritura dhe dhuna, iu këshillon me qëllim që të merrni mësim.

Përmendeni Allahun e Lartësuar në mënyrë që t’ju kujtojë, dhe falënderojeni për mirësitë e Tij që t’ua shtojë ato. Përmendja e Allahut është gjëja më e madhe, Allahu e di atë që veproni.

Përktheu Fatjon Isufi

Tregohuni modestë o ju nxënësit e diturisë, sepse kush tregohet modest për hir të Allahut, Allahu do ta ngrejë lart. Shumë nga ata që e heqin veten si të ditur, kanë arritur në gjendjen e mashtrimit, për shkak të dëshirës për tu shfaqur si të ditur dhe dëshirës për tu mburrur. Janë mashtruar nga vetëkënaqësia e vetëpëlqimi për shkak të asaj diturie të pakët që kanë arritur.

Dikush nga selefët ka thënë: Njeriu do jetë i ditur për sa kohë që e kërkon diturinë, e nëse mendon se e ka arritur atë, atëherë është injorant.

Nga thëniet që unë i kam përfituar nga shejhu ynë, Hamad el Ensarij i cili ishte një nga dijetarët e daves selefije të bekuar, të cilët kanë ecur sipas rrugës së imamllarëve të mëdhenj pararendës, është fjala e tij:

Dituria është tre llojesh:

1) Dituri që shkakton mendjemadhësi.

2) Dituri që shkakton frikë-përulje.

3) Dituri që shkakton modesti.

Më pas ai sqaron se disa njerëz që arrijnë pak dituri, fillojnë të mburren para njerëzve, flasin me fjalë të mëdha dhe hiqen si elokuent, duke zgjedhur fjalë të panjohura. Trajtojnë cështje të çuditshme dhe të padëgjuara për njerëzit me qëllimin për tu bërë interesantë, japin fetva në kundërshtim me fetvatë e njohura, nguten për të dhënë përgjigje, etj si këto. Kjo është ajo dituri që shkakton mendjemadhësi. I tilli vërtetë mund të ketë pak dituri por e shkatërron atë me mendjemadhësi. Kur ndjen në vetvete se dituria i jep të drejtë të shfaqet me të madhe para njerëzve e të mburret, atëherë duhet t’ia ketë frikën Allahut dhe të tregohet i kujdeshshëm sepse ka arritur në një fazë të rrezikshme. Kjo është dituria që shkakton mendjemadhësi, ndaj dhe shumica e atyre që shfaqen nëpër stacionet televizive satelitore të cilët i bëjnë njerëzit që të mashtrohen pas tyre, i përkasin kësaj kategorie.

2) Dituria që shkakton frikë-përulje, është ajo dituri që sapo e merr e praktikon atë dhe thërret në të. Për këtë dituri besimtari është i sigurt sepse e ka marrë atë nga dijetarët edukatorë, duke u ulur tek ata. Kjo është dituria që shkakton frikë-përulje. Allahu ka thënë:

“ Ata që i frikësohen më së shumti Allahut janë të diturit” (Fatir 2)

3) Dituri që shkakton modesti. Nëse njeriu ia ka frikën Allahut, cfarë ndodh? Do tregohet modest me robërit e Allahut. Ky është kuptimi i thënies së Profetit salallahu alejhi ue sel-lem:

“ Kush tregohet modest për hir të Allahut, Allahu do ta ngrejë lart atë”.

Ndaj, tregohuni modestë o ju nxënës të dijes, o ju muslimanë, sepse kjo e bën besimtarin me zemër të pastër, me nijet të sinqertë dhe metodë të saktë në kërkimin e të vërtetës. I tilli gjithmonë  ndjen se nuk ia jep të drejtën adhurimit të Allahut, se ajo dituri që ai ka nuk është asgjë në krahasim me atë që kanë poseduar dijetarët edukatorë, ndaj tregohet i përulur dhe modest. Komunikon atë që mundet sipas mundësisë që Allahu i ka dhënë dhe nuk i tejkalon kufijtë e tij.

Marrë nga kaseta: Porosi të rëndësishme për të gjithë umetin

Përktheu: Shuajb Rexha

Martesa e muslimanit me jomuslimanet  ka nevojë për sqarim të klasifikuar. Përsa i përket atyre që adhurojnë idhujt (statuja, objekte,njerëz),  komunisteve dhe budisteve, nuk i lejohet  muslimanit që të martohet me to. Ndërsa martesa me femrat e ithtarëve të Librave të mëparshëm, të cilat janë janë të ndershme, që njihen për ndershmëri dhe të qënurit larg nga shkaqet dhe rrugët që  çojnë drejt zinasë, i lejohet muslimanit që të martohet me të ndershmet prej tyre, mirëpo lënia e martesës me to është më e mirë, më parësore dhe më e sigurtë për të qenë larg sherrit, sepse ndoshta martesa me të krishteren bëhet shkak që ai të konvertohet në të krishter ose ndoshta fëmijët e tij shndërrohen në të krishterë. Për këtë arsye, një martesë e tillë konsiderohej  e padëshirueshme dhe jo e preferueshme nga Umeri radijallahu anhu dhe një sërë dijetarësh të tjerë, pikërisht për t`u ruajtur nga sherri që mund t`i ndodhë. Megjithatë parimi bazë është se dicka e tillë lejohet, sic ka thënë Allahu në ajetin Kuranor: “ Sot u janë lejuar gjërat e mira dhe të pastra. U janë lejuar ushqimet e ithtarëve të librave, po ashtu dhe ushqimet tuaja janë të lejuara për ata. Të lejuara për ju janë femrat e ndershme besimtare, si dhe femrat e ndershme të atyre që  u është dhënë Libri para jush, nëse u jepni u jepni pajën e kurorëzimit, duke u martuar me to, e jo duke bërë kurvëri, as duke i marrë për dashnore” (Maideh 5)
Pra, Allahu e lejoi martesën me gratë e ndershme nga ithtarët e Librave të mëparshëm, ato gra që njihen për ruajtjen e nderit, por pyetja që ngrihet është: Si mund të njihet ndershmëria e tyre?! Si mund ta njohësh ndershmërinë e një femre në Amerikë apo Angli apo në ndonjë vend tjetër?! Ky është një rrezik i madh, ndaj këshilla ime është që të mos martohet me një të tillë, por megjithatë nëse arrin të gjejë një grua të ndershme, që dëshmohet për ndershmërinë e saj, lejohet martesa me të, ama them se lënia e kësaj martese është më parësore sepse mund të shërbejë si mjet për tu konvertuar në të krishter ngaqë mund të marroset nga dashuria pas saj apo ndoshta fëmijët e tij shndërrohen në të krishterë, qoftë gjatë jetës së tij apo pas vdekjes së tij.
La haule ue la ku-uete il-la bil-lah.
Përktheu: Shuajb Rexha

Shejkhu  i  dijetarëve  të  Aleksandrisë  në të  kaluarën

1282  -  1358 H.

Mësimi i gjashtëmbëdhjetë

Përgojimi, thashethemet, smira, zilia, mendjemadhësia dhe mashtrimi

O biri im! Të përmendësh vëllanë tënd në mungesë të tij, për diçka që veshët e tij nuk duan ta dëgjojnë është ves i ulët dhe i keq.

O biri im! Çdo njeri ka të meta, ashtu sikurse ti nuk do që të përmenden të metat e tua kur nuk je i pranishëm, po ashtu duhet ta ruash gjuhën tënde nga të metat e njerëzve kur nuk janë të pranishëm. Largoju përgojimit, o biri im, dhe largoju motrës së tij që është thashethemja. Mos vrapo për të shkatërruar njerëzit. Mos i thuaj askujt prej vëllezërve të tu, se filani ka thënë për ty kështu dhe kështu, apo se filani të akuzoi për këtë.

O biri im! Përgojimi dhe thashethemet janë prej veseve të njerëzve të ulët dhe të pacipë dhe nuk janë prej veseve të nxënësve të dijeve fetare. Prandaj, mos e ndot vetveten me këto vese të ulëta. «O ju që keni besuar! Mënjanoni shumë dyshimet. Vërtet mjaft nga dyshimet përbëjnë gjynahe. Dhe mos përgjoni e përgojoni njëri-tjetrin. A do të donte ndonjëri prej jush të hante mishin e vëllait të vet të vdekur? Vërtet që do ta urrenit. Dhe kini frikë Allahun. Vërtet që Ai fal dhe e pranon pendimin, është Mëshirplotë.» ( El-Huxhurat  12 ).

O biri im! Mos e ki zili vëllanë tënd për një begati që i ka dhënë Allahu dhe ti nuk e ke, sepse po të donte Allahu do të ta jepte edhe ty siç ia dha atij.

O biri im! Ziliqari nuk përfiton nga smira e tij gjë tjetër,  veç armiqësisë dhe urrejtjes. Nëse do kesh smirë për vëllanë tënd, ai ka për të të urryer dhe armiqësuar. Madje për këtë ves të ulët ka për të të urryer ç’dokush që të njeh. Lëre smirën, o biri im,  dhe lëre zilinë që ke ndaj vëllezërve të tu dhe ndaj njerëzve në përgjithësi. Mos i bëj keq askujt dhe as mos e mendo këtë gjë. Edhe nëse dikush të bën keq,  por më pas të kërkon ndjesë, ti pranoje arsyetimin e tij me mirësjellje dhe fshije nga zemra dashurinë e hakmarrjes ndaj tij.

O biri im! Ji zemërgjerë dhe mos dëmto askënd dhe ke për të parë që njerëzit do të kenë dashuri për ty dhe do të të duan.

O biri im! Smira dhe zilia janë dy vese të liga, që nuk i sjellin dëm askujt veç atij që i ka ato vese. Smira nuk ka për të të sjellë ty, begatinë e atij që e ke smirë dhe as zilia nuk ka për ta dëmtuar atë, për të cilin mendon keq, vetëm nëse do Allahu. Por nëse do të jesh ziliqar dhe smirëkeq zemra jote do të përvëlohet nga mllefi natën dhe ditën.

O biri im! Kur Allahu të begaton me një begati falënderoje Atë dhe mos u trego mendjemadh ndaj krijesave të Tij, sepse Ai që të dhuroi këtë begati është i Plotfuqishëm  për ta larguar atë nga ti. Ai që ndaloi dikë tjetër nga dhënia është i Plotfuqishëm t’i jap atij dyfishin e asaj që të dha ty. Prandaj, mos iu paraqit zemërimit të Allahut duke u treguar mendjemadh ndaj krijesave të Tij, sepse Allahu nuk i do mendjemëdhenjtë.

O biri im! Mos u mashtro me atë që të ka dhënë Allahu dhe të harrosh faktin, që je rob i Zotit tënd dhe një nga krijesat e Tij. Ti nuk ke asnjë përparësi ndaj dikujt tjetër tek Allahu përveçse me devotshmëri. «O njerëz! Ne ju krijuam ju prej një mashkulli dhe një femre dhe ju bëmë me kombe dhe fise, që të njiheni me njëri-tjetrin. Padyshim se më i nderuari prej jush tek Allahu, është ai që është më me takva (që i friksohet dhe i përkushtohet më shumë Allahut). Vërtet që Allahu është i Gjithëditur, i Gjithënjohur.» (El-Huxhurat -13).

Mësimi i shtatëmbëdhjetë

Rreth pendimit, frikës, shpresës dhe durimit me falënderim

O biri im! I pastër nga gjynahet dhe gabimet nuk është asnjë me përjashtim të pejgamberëve (salati dhe salami qoftë mbi ta). Nëse do të bësh  një gabim, shpejto me pendim tek Allahu i Lartësuar dhe kërko falje nga Zoti yt, sepse Ai është Falës.

O biri im! Pendimi nga gjynahet nuk është thjesht një fjalë që e thua me gjuhën tënde, por pendimi në realitet është, të pohosh para Mbrojtësit dhe Krijuesit tënd gjynahun që bëre. Të pohosh se je gjynahqar dhe se e meriton dënimin e Allahut të vendosur për këtë gjynah. Të ndiesh hidhërim dhe pendim për mospërfilljen tënde  dhe t’i japësh besën Allahut, se nuk ke për t’u kthyer më tek i njëjti gabim. Më pas lutu me çiltërsi që Allahu të t’i falë ato që ke bërë  më parë. Nëse Ai do, të falë dhe nëse do të ndëshkon.

Ky, o biri im, është realiteti i pendimit dhe i kërkimit të faljes, e jo thjesht të thuash me gjuhën tënde: U pendova tek Allahu duke qenë në kundërshtim të Mbrojtësit  dhe Krijuesit tim.

Padyshim që kërkimi i pendimit jo të mirëfilltë dhe mos lënia e gjynahut, është një tjetër gabim, që meriton ndëshkim.

O biri im! Pa mendo  veten tënde, nëse babai ose mësuesi do të të urdhërojnë të ishe i rregullt në mësime, por ti e shpërfille atë që të urdhëroi dhe ai dëshiron të të ndëshkojë, por ti pohon dhe thua: Unë u pendova! A vallë do të ishte i saktë ky pendimi yt, ndërkohë që ti je i çrregullt në mësime? A nuk do konsiderohej ky veprim i yti prej gënjeshtrave të cilat meritojnë një tjetër dënim?

O biri im! Frika ndaj Allahut është  pengesë midis njeriut dhe gjynahut, prandaj kush ka frikë të madhe ndaj Allahut, rrallëherë mund të veprojë një gjynah.

Kije frikë Allahun, o biri im, me një frikë që të pengon nga kundërshtimi i urdhrit të Tij dhe mos  i humb shpresat nga mëshira e Allahut nëse bën ndonjë gjynah. Lutu me çiltërsi tek Allahu, fshehtazi dhe haptazi. Kërko prej Tij të të falë, se me të vërtetë Zoti yt është Falës, Mëshirues.

O biri im! Nëse të godet ndonjë fatkeqësi në vetvete, në pasurinë tënde, apo tek  një njeri i shtrenjtë për ty, duro dhe kërko shpërblimin tek Allahu. Përballoje caktimin dhe vendimin e Allahut me kënaqësi dhe pranim. Falënderoje Mbrojtësin tënd për butësinë dhe bamirësinë që të ka dhuruar, për faktin se fatkeqësinë nuk ta ka shumëfishuar. Kërkoji butësi në caktimin dhe vendimin e Tij dhe thuaj: O Allah ! Unë nuk të kërkoj mospranimin e caktimit, por të kërkoj butësi në të.

O biri im! Nëse do të shikoje Gajbin (të fshehtën), do të zgjidhje atë që ka vendosur Allahu  për ty. Çdo fatkeqësi që e sheh, dije se ka të tjera më të rënda se ajo, prandaj mos iu kundërvë caktimeve dhe mos e kundërshto Krijuesin tënd, sepse Ai vepron si të dojë. Askush nuk mund ta kthejë vendimin e Tij dhe askush nuk mund ta ndryshojë gjykimin e Tij. Ai bën çfarë të dojë dhe Ai është më i Urti Gjithëgjykues dhe i Mirënjohur për gjithçka.

Mësimi i tetëmbëdhjetë

Mirësia e punës dhe fitimit  bashkë me mbështetjen dhe zuhdin

O biri im! Mësoje dijen që të punosh me të dhe t’ua mësosh edhe njerëzve që të punojnë me të. Mësoje dijen që të zbukurosh  mbarëvajtjen e kësaj jete dhe rrugën ku do të kthehesh. Ti nuk mësove që dija të jetë një zinxhir në qafën tënde, dhe as litar në këmbën tënde, që të pengon nga puna dhe shkaqet e jetesës.

O biri im! Dijetari është shembull parësor në fitimin e pasurisë nga rrugët e lejuara që më pas të shpenzojë në llojet e bamirësisë. Ky është dijetari, drita e dijes së të cilit ndriçon masën e gjerë të popullit, Ai të  udhëzon kur  shet, kur blen, kur merr borxh, kur mbjell, kur tregton dhe kur shpenzon.

O biri im! Nuk është aspak turp për nxënësin e dijes të punojë në kopshtin e tij apo në kopshtin e babait të tij. Por turp dhe turp i madh është që të mbështetet tek njerëzit, duke pritur sadakatë (lëmoshat) e tyre, duke pritur të marrë diçka nga njerëzit me karakter.

O biri im! Pejgamberi (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) ruante bagëtitë para se të ishte i dërguar, më pas tregtonte derisa u dërgua me shpallje dhe vazhdoi kështu derisa u bë risku i tij nën hijen e shigjetës. Ebu Bekri (Allahu qoftë i kënaqur me të), ishte tregtar derisa u zgjodh Khalif. Kështu pra, ishin shokët e të Dërguarit të Allahut (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) dhe ata që i pasuan prej të parëve tanë të mirë. Ata nuk i pengoi dija nga përzierja me njerëzit në fitimin e hallallit, por ishin shembull i mirë në rrugët e fitimit.

O biri im! Ti ke për të lexuar shumë gjykime dhe rregulla të Sheriatit për shitblerjen, pengun, qeratë, të mbjellat etj. . Prandaj, puno me atë që di dhe mëso edhe njerëzit. Allahu ka për të ta shumëfishuar shpërblimin e dijes dhe punës tënde.

Bëj kujdes, o biri im, e mos mendo si  disa të çmendur, se mbështetja tek Allahu është lënia e punës dhe dorëzimi tek caktimet. Nuk ka dyshim se bujku i cili gërmon tokën e tij dhe punon në të vetë, natën dhe ditën, është nga më të mirët prej atyre që  mbështeten tek Allahu nëse ka qëllime të mira. Ngase ai kur e hedh farën në brendësi të tokës, e punon mirë atë dhe ia dorëzon çështjen Zotit të tij, atëherë nëse Ai do mbin shtatë kallinj, ku në çdo kalli të ketë njëqind kokrra. E nëse ai do e vdes atë dhe nuk mbin asgjë.

O biri im! Zuhdi (asketizmi), nuk nënkupton lënien e punës, por zuhdi është të nxjerrësh dashurinë për dynjanë nga zemra jote. Nëse fiton më tepër nga ç’të nevojitet, ndihmo të dobëtit dhe jepu sadaka të varfërve. Mos të të shtyjë lakmia dhe dëshira për të grumbulluar sa më shumë në kërkim të dynjasë, përveçse në ato rrugë që Allahu ua ka lejuar robëve të Tij.

O biri im! «Por kërko me atë (pasuri) që Allahu ta ka dhuruar, banesën e pastajme dhe mos e harro edhe pjesën e lejuar të kënaqësisë së kësaj bote, bëj mirësi siç ka qenë Allahu i Mirë me ty dhe mos kërko rast për të bërë padrejtësi e djallëzi në tokë. Vërtet që Allahu nuk i do ata që bëjnë krime e padrejtësi (shtypësit, prishësit) .» (El-Kasas – 77).

Mësimi i nëntëmbëdhjetë

Përkushtimi i qëllimit vetëm për Allahun në të gjitha punët

O biri im! «Me të vërtet punët janë sipas qëllimeve dhe çdo njeri do të marri atë që ka për qëllim.» (Transmeton Bukhariu, Muslimi etj. nga Umeri ibën Khattabi, nga Pejgamberi, paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të).

Ai i cili lë të ngrënit dhe të pirët nga agimi i mëngjesit deri ne perëndim të diellit me qëllim agjërimin,  është si ai që i lë ato sepse nuk ka mundësi t’i gjej. Por i pari ka shpërblimin e agjërimit, ndërsa i dyti nuk e ka këtë shpërblim.

Përkushtoje qëllimin për Mbrojtësin dhe Ndihmuesin tënd, o biri im, në të gjitha punët e tua. Mësoje dhe kuptoje fenë  me qëllim që të qëndrosh në kufijtë e Allahut, në atë që Ai të ka lejuar dhe në atë që të ka ndaluar. Nga ajo që është e ndaluar  largohu, sepse Allahu ta ndaloi,  dhe ajo që është detyrë veproje, sepse Allahu ta urdhëroi. Mësoji shkencat e gjuhës arabe që të të forcohet aftësia e të kuptuarit të urtësive e mençurive bashkë me predikimet të cilat i ka përcjellë Allahu i Lartësuar në Librin e Tij të Lartë, apo që e ka përcjellë në gjuhën e të Dërguarit të Tij (paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të) prej transmetimeve të sakta prej tij. Gjithashtu mësoji edhe shkencat e logjikës që të forcohet me to argumenti tënd dhe që të ndriçohet drita e zemrës tënde në ndihmë të fesë së Allahut dhe në drejtimin e krijesave në rrugën e udhëzimit.

O biri im! Le të jenë të gjitha punët e tua në shërbim të Mbrojtësit tënd, i Cili të krijoi  dhe të dha formë të përsosur. E mos kërko me to asnjë tjetër, përveç fytyrës së Zotit tënd. Lëje të keqen, sepse Allahu i Lartësuar të urdhëroi ta lësh dhe vepro të mirën sepse Allahu i Lartësuar të urdhëroi ta veprosh.

Sillu me edukatë me vëllezërit e tu, sepse Allahu të urdhëroi për këtë dhe jo sepse një krijesë si puna jote do të të dënojë për lënien e saj.

Mos i shkel të drejtat e robëve, sepse Allahu i Lartësuar ta ndaloi kalimin e kufijve, dhe jo se po i shkele ato të drejta ke për t’u gjykuar, dhe se do të merret vendimi që ato t’i kthehen atij që i takojnë.

Mos tradhto asnjë nga krijesat e Allahut sepse Allahu i Lartësuar ta ndaloi tradhtinë dhe jo se ke frikë se do të të ndëshkojë një krijesë si puna jote.

Bindju babait dhe nënës tënde sepse Allahu i Lartësuar të urdhëroi që t’u bindesh atyre. E mos e bëj këtë për shkak se ke frikë mos ndërpresin shpenzimet ndaj teje nëse i kundërshton ata.

Bindju prijësave të muslimanëve dhe të parëve të tyre, sepse Allahu i Lartësuar të ka urdhëruar që t’u bindesh atyre. E mos e bëj këtë që të fitosh një pozitë tek ata, apo se frikësohesh nga pushteti dhe hakmarrja e tyre.

Të jesh i dhembshur me të dobëtit, të sëmurët, jetimët dhe të varfërit, sepse Allahu i  Lartësuar të ka urdhëruar që të kesh dhembshuri për ta. E mos e bëj këtë, që njerëzit të thonë se ti je prej bamirësve.

Ruaju nga armiqtë e tu dhe nga armiqtë e popullit tënd, sepse Allahu i Lartësuar të ka urdhëruar të ruesh prej tyre. E mos e bëj këtë se dëshiron të hakmerresh ndaj atij që të armiqëson.

Përpiqu të jenë të gjitha punët e tua në shërbim të fesë tënde dhe të bijve të atdheut tënd, duke dashur të fitosh kënaqësinë e Allahut dhe duke kërkuar shpërblimin tek Zotit yt. E mos e bëj këtë për famë dhe për të grumbulluar të mirat e kësaj bote. Allahu të dhëntë sukses dhe të udhëzoftë në atë që të rregullosh dynjanë dhe ahiretin tënd.

Mësimi i njëzetë

Rreth vulës së porosive

O biri im! Studioje sa më shpesh Kur’anin dhe mësoji ajetet e tij përmendësh me zemrën tënde. Kur ta lexosh Kur’anin mos e lexo atë duke qenë i pavëmendshëm në kuptimet e tij. Nëse has paqartësi në kuptimin e një ajeti, atëherë kthehu tek librat e tefsirit    (komentimit të Kur’anit) ose tek ndonjë nga dijetarët që të mësosh kuptimin e tij.

O biri im! Ka dallim të theksuar midis atij që lexon dhe nuk kupton çfarë lexon dhe midis atij që lexon dhe kuptimet e Kur’anit famëlartë i ka pranë; I pari është si i verbëri që ecën në rrugë dhe nuk sheh gjë, ndërsa i dyti është si ai që sheh dhe ruhet me shikimin e tij se mos bie diku.

O biri im! Ndoshta dikush e lexon Kur’anin dhe Kur’ani e mallkon atë. Allahu nuk e zbriti Librin e Tij Famëlartë thjesht që të lexohet pa u kuptuar, dhe as për t’u lexuar duke kuptuar kuptimet e tij. Por e zbriti atë për të zbatuar urdhërat e tij dhe për t’u larguar nga të ndaluarat e tij. E zbriti për t’u karakterizuar me atë që përmbajnë ajetet e tij të ndershme, prej moralit të lartë. Lexoje Kur’anin me qëllim që të zbatosh urdhrat e tij, t’i shmangesh të ndaluarave të tij dhe të sillesh me moralin e tij.

O biri im! Kërkoji llogari vetes tënde për atë që ke bërë para se të të kërkoj llogari Mbrojtësi dhe Krijuesi tënd. Kur të jesh vetëm, para se të flesh, kujto ato që ke bërë gjatë ditës dhe natës. Nëse sheh diçka të mirë falëndero Allahun që të dha sukses për të. Nëse sheh diçka të keqe shpejto menjëherë të pendohesh dhe jepi besën Krijuesit tend, se nuk ke për ta përsëritur asnjëherë atë. Kërko falje nga Zoti yt sa më shumë dhe shpreso që Allahu të ta pranojë  pendimin dhe të t’i falë gjynahet e kaluara.

O biri im! Përgjërohu para Allahut dhe lute Atë me çiltërsi dhe lutjet e mira për veten tënde, prindërit e tu dhe vëllezërit e tu besimtarë. «O Zoti im, bëj që unë dhe pasardhësit e mi të kryejmë përherë namazin! O Zoti im, na i prano lutjet! O Zoti ynë, më falë mua, prindërit e mi dhe besimtarët në ditën kur do të jepet llogari.» (Ibrahim  40-41)

O Allah, na përfshij në mëshirën Tënde dhe na largo të keqen që na ka pushtuar. Na vdis me Imanin e plotë, me Kur’anin dhe Sunetin, duke qenë i kënaqur me ne. O Allah, na fal ne, prindërit tanë, dijetarët dhe vëllezërit tanë për hir të Allahut, të gjallët dhe të vdekurit besimtarë, dhe mbarë muslimanët. «I Lartësuar qoftë Zoti yt, Zoti i Madhështisë e i Lavdisë mbi çfarë i veshin ata. Paqja qoftë mbi të Dërguarit, dhe të gjitha lavdet e falënderimet qofshin për Allahun Zotin e botëve.» (Es-Saffat  180-182).

Këtë e shkruajtëm në muajin Dhil-ki’deh të shenjtë, në vitin 1326 sipas Hixhretit. Me dorën e robit më të varfër dhe më të nevojshëm për mëshirën e Mbrojtësit të tij, Muhammed Shaakir, shejkhu i dijetarëve të Aleksandrisë dhe Hamdi i takon Allahut në fillim dhe në fund.

Përshtati në shqip Bledar Ali

Transmetohet nga Abdullah bin Amri se Profeti salallahu alejhi ue selem  ka thënë: “ Kush i ka këto katër cilësi është hipokrit i thekur,ndërsa kush ka një cilësi prej tyre ka në vete një pjesë nga hipokrizia derisa ta braktisë atë, (ato janë):kur i lihet dicka në mirëbesim, ai e tradhton, kur flet gënjen, kur bën marrëveshje e thyen(e tradhton) atë, dhe kur është në konflikt i tejkalon kufinjtë(e drejtësisë)”. (Transmeton Buhariu, Muslimi, Ebu Daudi, Tirmidhiu, Nesaiu dhe Ahmedi)
Hipokrizia është sëmundje e rëndë, rrezik madhor ndaj islamit dhe muslimanëve. Ky ves, është cilësi e përcmuar e atyre njerëzve të cilët e shfaqën islamin për mashtrim dhe intrigë, në mënyrë që të arrijnë interesa materiale dhe që të ruajnë vetet e tyre gjallë.
Allahu i ka mallkuar hipokritët, i ka përcmuar ata dhe i ka kërcënuar me dënim të dhimbshëm në shtresën e fundit të zjarrit të xhehenemit. Cilësitë e tyre të përcmuara na i ka treguar Allahu në sure të shumta të Kuranit, si psh në suren Bekarah, Nisa, Teubeh, Muxhadileh, Hashr, Munafikun, e gjithë kjo që besimtarët t`i njohin hipokritët dhe të ruhen prej sherrit të tyre, nga intrigat dhe poshtërsitë e tyre.
Profeti salallahu alejhi ue selem  në këtë hadith bëri të qartë katër cilësi dhe shenja të dukshme dhe lehtësisht të dallueshme.
Cilësia e parë: Mashtrimi dhe tradhëtia e mirëbesimit. Sa ves i ulët dhe sa e shëmtuar është që dikush të të mirëbesojë në lidhje me pasurinë, nderin, apo një të drejtë nga të drejtat e tij, ndërsa ti e tradhëton. Përkufizimi i amanetit është shumë i gjerë, duke përfshirë cdo gjë që i lihet njeriut në mirëbesim, saqë realisht përfshin të gjithë aspektet e fesë. Cdo gjë që profetët përcollën, nga besimi dhe dispozitat, janë amanet tek dijetarët, ndaj nëse dijetarët neglizhojnë në komunikimin, përcjelljen dhe përhapjen e saj, do konsiderohet mashtrim që meriton mallkimin e Allahut dhe zemërimin e Tij. Allahu thotë: “ Ata që  fshehin faktet dhe udhëzimin që Ne kemi zbritur, pasiqë ia kemi sqaruar atë njerëzve në Libër, këta i mallkon  Allahu dhe i mallkojnë mallkuesit” (Bekarah 159)
Ndaj ata që bartin diturinë e kanë detyrë ta përhapin diturinë që solli vula e profetëve, duke qenë nga kulminacioni i amaneteve, ndërsa fshehja apo neglizhimi në këtë drejtim është nga tradhtitë më të rënda. Allahu thotë: “ O ju të cilët keni besuar mos e tradhtoni Allahun dhe të Dërguarin, duke tradhtuar amanetet tuaja, duke qenë të vetëdijshëm” (Enfal 27)
Cilësia e dytë: Gënjeshtra në thënie dhe bisedë. Ky është themeli i hipokrizisë dhe është nga veset më të ulëta. Të gjithë popujt dhe fetë e respektojnë ciltërsinë dhe vërtetësinë, si dhe e urrejnë gënjeshtrën, e përcmojnë gëjeshtarin. Ndaj kushtoji rëndësi që të jesh në rradhët e të ciltërve në thënie dhe në vepra. Largohu nga gënjeshtra dhe gënjeshtarët sepse ky ves është cilësi e njerëzve më të ulët që ekzistojnë, të cilët janë hipokritët, sic tregon ky hadith. Analizoje gjendjen e tyre dhe do shohësh se feja e tyre është e ndërtuar mbi gënjeshtrën. Shih se si Allahu i ka demaskuar dhe i ka zbuluar të fshehtat e tyre, thotë i Lartësuari: “ (Përkujto) Kur të erdhën hipokritët dhe thanë: Dëshmojmë se ti je i Dërguari i Allahut. Allahu e di se ti je i Dërguari i Tij, por Allahu dëshmon se hipokritët janë gënjeshtarë. Ata i përdorin betimet e tyre si mbrojtje, ndërkohë që pengonin nga rruga e Allahut. Sa e keqe është ajo që veprojnë” (Munafikun 1-2)
Cilësia e tretë: Thyerja e premtimeve, shkelja e besës dhe e marrëveshjeve, mospërmbajtja ndaj kontratave, tradhtia. Duke qenë nga veset më të ulëta dhe më të shëmtuara. Mjafton për të kuptuar sherrin e këtij vesi, fakti që prej tij rrjedh sëmundja e hipokrizisë, thotë i Lartësuari: “ Allahu i ndëshkoi me hipokrizi në zemrat e tyre deri në Ditën kur do e takojnë Atë, kjo për shkak se e thyen premtimin dhe besën që i kishin dhënë Allahut dhe për shkak se gënjenin” (Teubeh 77)
Ndaj ruaju që të mos biesh në këtë ves të shëmtuar, kushtoji rëndësi dhe përkushtim mbajtjes së premtimit, respektimit të marrëveshjes, ashtuqë të jesh nga njerëzit e pjekur: “ Ata të cilët përmbushin besën e Allahut dhe nuk e thyejnë marrëveshjen” (Rad 20)

- Cilësia e katërt: Tejkalimi i kufinjve kur ndodhet në konflikt, mos qëndrimi brenda kontureve të së drejtës dhe vërtetës. Ky është një mëkat i madh dhe gabim i rrezikshëm, që e shtyn njeriun drejt pasojave tejet të dëmshme, si psh cënimi i nderit dhe i pasurisë, mohimi i të drejtave të të tjerëve, akuzimi i njerëzve padrejtësisht, armiqësimi me thirrësit e së vërtetës, pengimi i njerëzve nga udhëzimi, e vërteta, orientimi i tyre në shtigjet e humbjes dhe sjelljeve të ulëta. Sa e sa ndere janë cënuar, sa e sa gjakra janë derdhur dhe sa pasuri janë grabitur, për shkak të tejkalimit të kufinjve të hipokritëve në konflikte të ndryshme?! Sa e sa njerëz që  kanë dashur të ndjekin të vërtetën dhe rrugën e udhëzimit por janë shmangur për shkak të hipokritëve?!
Nëse nuk do ishte tejkalimi i kufinjve në konflikt,shumica e muslimanëve do i përmbaheshin sheriatit të Allahut duke ndjekur rrugën që ndoqën selefët e mirë të këtij umeti.
Përktheu: Shuajb Rexha